Widzenie poza zakładem – do 30 godzin
Jedną z nagród jest zezwolenie na widzenie bez dozoru poza obrębem zakładu karnego z osobą najbliższą lub osobą godną zaufania, na okres nieprzekraczający jednorazowo 30 godzin.
Prawo karne wykonawcze
Kodeks karny wykonawczy przewiduje kilka różnych podstaw czasowego opuszczenia jednostki penitencjarnej. Mogą one mieć charakter nagrody, wynikać ze szczególnie ważnej sytuacji rodzinnej albo służyć przygotowaniu skazanego do życia po zwolnieniu.
Potoczne określenie „przepustka” obejmuje kilka różnych instytucji. Inne przesłanki dotyczą nagród z art. 138 k.k.w., inne zezwolenia z art. 141a k.k.w., a jeszcze inne opuszczenia zakładu w okresie przygotowania do zwolnienia.
Dlatego przed przygotowaniem wniosku lub skargi trzeba najpierw ustalić, z jakiej podstawy prawnej skazany chce skorzystać i jaki organ jest właściwy do podjęcia decyzji.
Art. 137 k.k.w. pozwala przyznawać nagrody skazanemu wyróżniającemu się dobrym zachowaniem, a także w celu zachęcenia go do poprawy. Wśród nagród są także te, które umożliwiają czasowy pobyt poza zakładem karnym.
Jedną z nagród jest zezwolenie na widzenie bez dozoru poza obrębem zakładu karnego z osobą najbliższą lub osobą godną zaufania, na okres nieprzekraczający jednorazowo 30 godzin.
Kodeks przewiduje również nagrodę w postaci zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego bez dozoru na okres nieprzekraczający jednorazowo 14 dni.
Dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, osoby godnej zaufania albo samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni.
Ustawa wskazuje w szczególności odwiedzenie poważnie chorego członka rodziny, uczestnictwo w pogrzebie członka rodziny oraz inne wypadki szczególnie ważne dla skazanego.
Wniosek powinien możliwie konkretnie wykazywać stan zdrowia bliskiej osoby i znaczenie osobistej obecności skazanego.
W takich sprawach kluczowe są czas i dokumenty potwierdzające zdarzenie oraz relację rodzinną.
Przepis pozostawia możliwość uwzględnienia także innych wyjątkowych sytuacji, jeżeli ich znaczenie dla skazanego jest rzeczywiście szczególne.
Przygotowanie do zwolnienia
W okresie przygotowania skazanego do życia po zwolnieniu dyrektor zakładu może zezwolić na opuszczenie jednostki, łącznie na czas do 14 dni, zwłaszcza po to, by skazany mógł podjąć starania o przyszłe miejsce zamieszkania i zatrudnienie.
Najpierw ustalamy, czy chodzi o nagrodę, zezwolenie z art. 141a k.k.w., przygotowanie do zwolnienia czy inną podstawę.
Opisujemy konkretny cel opuszczenia jednostki i dołączamy dokumenty, które go potwierdzają.
Wskazujemy okoliczności przemawiające za tym, że skazany wykorzysta zezwolenie zgodnie z przeznaczeniem i wróci w terminie.
Jeżeli wniosek zostanie oddalony, analizujemy podstawę odmowy i sprawdzamy, czy przysługuje skarga lub inny środek.
Powiązane materiały
Przy czasowym opuszczeniu zakładu szczególne znaczenie ma właściwa podstawa prawna. W przypadku art. 141a k.k.w. warto również znać zasady dotyczące odmowy udziału w pogrzebie oraz skargi na decyzję dyrektora zakładu karnego.
Szczegółowe omówienie art. 141a k.k.w. i najważniejszych zasad.
Przejdź do poradnika →Co ma znaczenie przy odmowie udziału skazanego w pogrzebie bliskiej osoby.
Przejdź do poradnika →Jak zaskarżyć decyzję organu wykonującego karę z powodu jej niezgodności z prawem.
Przejdź do poradnika →Jak analizować decyzję, jej podstawę prawną i uzasadnienie.
Przejdź do poradnika →Nie. Kodeks karny wykonawczy przewiduje różne podstawy czasowego opuszczenia zakładu karnego. Część ma charakter nagrody, a część wynika z odrębnych przepisów, np. zezwolenia w szczególnie ważnych sytuacjach rodzinnych.
Wśród nagród przewidziano m.in. widzenie bez dozoru poza zakładem na okres do 30 godzin oraz zezwolenie na opuszczenie zakładu bez dozoru na okres do 14 dni.
Tak. Art. 141a k.k.w. pozwala dyrektorowi zakładu karnego udzielić zezwolenia na opuszczenie jednostki pod konwojem, z osobą godną zaufania albo samodzielnie, na czas do 5 dni, m.in. w celu odwiedzenia poważnie chorego członka rodziny lub udziału w pogrzebie.
Tak. Na decyzję dyrektora w przedmiocie zezwolenia z art. 141a § 1 k.k.w. przysługuje skarga.
Tak. W okresie przygotowania do życia po zwolnieniu dyrektor może zezwolić skazanemu na opuszczenie zakładu łącznie na czas do 14 dni, np. w celu poszukiwania pracy lub miejsca zamieszkania, jeżeli postawa skazanego uzasadnia przypuszczenie, że będzie przestrzegał porządku prawnego.
Tak. Nagrody są związane z dobrym zachowaniem lub mają służyć zachęceniu do poprawy. Przy zezwoleniach na opuszczenie zakładu bez dozoru istotna jest także prognoza zachowania skazanego poza jednostką.
Możemy przeanalizować sytuację skazanego, ustalić właściwą podstawę prawną oraz przygotować argumentację i dokumenty potrzebne do wniosku albo skargi na odmowę.
Informacje mają charakter ogólny. Możliwość czasowego opuszczenia zakładu zależy od podstawy prawnej, sytuacji skazanego, przebiegu kary i aktualnego stanu prawnego.