Postanowienie XXV C 420/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Warsz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt XXV C 420/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Dorota Kalata Protokolant: stażysta Amanda Mioduszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 roku w W. sprawy z powództwa W. M. przeciwko I. K. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. uchyla wyrok zaoczny z dnia 22 lipca 2010 r. w całości; 2. zobowiązuje pozwaną I. K. do złożenia oświadczenia o następującej treści: „ I. K. wyraża ubolewanie z powodu naruszenia dobrego imienia W. M. – Prezesa Zarządu Centrum (...) wskutek podania nieprawdziwych informacji i obraźliwych ocen zawartych w pismach z dnia 18 grudnia 2000 r., 1 lipca 2002 r., 27 stycznia 2004 r., „Odpowiedź na pismo…” z 08.11.2005 r., 6 czerwca 2005 r., 7 grudnia 2005 r., 12 grudnia 2007 r., 2 lutego 2007 r., 6 sierpnia 2008 r., 20 lutego 2009 r., 23 lutego 2009 r. oraz 12 marca 2009 r., i PRZEPRASZA PANA W. M. ZA TE WYPOWIEDZI” oraz zobowiązuje pozwaną do sporządzenia wymienionego oświadczenia na kartce papieru formatu A - 4 przy użyciu czcionki o wielkości równej co najmniej czcionce (...) rozmiar 14, a następnie do wywieszenia tego oświadczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Centrum (...) w W. przy ul. (...), w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od I. K. na rzecz W. M. tytułem zadośćuczynienia kwotę 5.000 zł (pięć tysięcy złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty; 4. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 5. zasądza od pozwanej I. K. na rzecz powoda W. M. kwotę 1.207 zł (jeden tysiąc dwieście siedem złotych) tytułem zwrotu części kosztów procesu, w tym tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt XXV C 420/10 UZASADNIENIE W. M. wniósł przeciwko I. K. o: 1. --- STRONA 2 --- zobowiązanie pozwanej do zaprzestania pomawiania powoda i naruszania tym samym jego dobrego imienia poprzez wypowiadanie treści określonych poniżej; 2. zobowiązania pozwanej do złożenia na piśmie oświadczenia następującej treści: „I. K. wyraża ubolewanie z powodu naruszenia dobrego imienia W. M. - dyrektora Centrum (...) wskutek treści sformułowanych w pismach z dnia 2 października 2000 r., 18 grudnia 2000 r., l lipca 2002 r., 27 stycznia 2004 r., „Odpowiedź na pismo..." z 6 czerwca 2005 r., 7 grudnia 2005 r, 12 grudnia 2007 r., 2 lutego 2007 r., 6 sierpnia 2008 r., 20 lutego 2009 r., 23 lutego 2009 r. oraz 12 marca 2009 r., w których zarzuciła W. M.: „przygotowania do likwidacji (...)", „doprowadzenie do ujemnego wyniku finansowego O.", „rozwalenia ośrodka", „rozbijania zespołów ludzkich", „okłamywania związków zawodowych", „zmuszanie pracowników do wypisywania się ze Związku Zawodowego (...) grożąc im wyrzuceniem z pracy", „łamanie prawa", „wydawanie środków Funduszu Socjalnego w sposób kryminogenny", „brak decyzji uwzględniających interes i dobro pracowników", „wydawanie decyzji działających na szkodę interesu publicznego i prawnego", „naruszanie zasad współżycia społecznego", „przekraczanie swoich uprawnień ze szkodą dla interesu społecznego", „stosowanie praktyk z czasów S. i B." poprzez „likwidację niewygodnych osób i reorganizacji", „wyprowadzaniu publicznych pieniędzy do rozlicznych w (...) prywatnych firm pośredników oraz celowym zadłużaniu (...), „usiłowania dokonania „dzikiej" i wbrew prawu prywatyzacji", „utrudnianie procedowania sporu zbiorowego", „kłamstwo", „oszukiwanie", „poświadczenie nieprawdy", „ustawianie przetargów", „fałszowanie dokumentacji przetargowej", „oszukiwanie związku zawodowego", „samowolne wprowadzenie siatki wynagrodzenia z naruszeniem prawa", „konsultowanie siatki wynagrodzenia z wykazem stanowisk sprzecznych z rozporządzeniem Ministra Zdrowia", dokonywanie zmian w strukturze zakładu „samowolnie, jednoosobowo i z naruszeniem prawa", „przeprowadzania na pacjentach badania leków bez zachowania wymaganych prawem procedur", „ustawianie przetargów", bądź zlecania wykonywania usług z pominięciem procedur przetargowych i PRZEPRASZA PANA W. M. ZA TE WYPOWIEDZI." 3. zobowiązanie pozwanej do sporządzenia wymienionego oświadczenia na kartce papieru formatu A-4 przy użyciu czcionki o wielkości równej, co najmniej czcionce (...) rozmiar 14, 4. zobowiązanie pozwanej do wywieszenia wymienionego oświadczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Ośrodka (...) w W. przy ul. (...). 5. zasądzenie na rzecz powoda W. M. od pozwanej kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty 6. zasądzenie od pozwanej na rzecz Ośrodka (...) w W. przy ul. (...) kwoty 20.000 zł tytułem zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty; W uzasadnieniu stanowiska wskazał, że pozwana swoimi działaniami, pismami kierowanymi do różnych instytucji naruszyła dobre imię powoda. Ostra krytyka nacechowana była pomówieniami mającemu na celu podważenie zaufania do osoby powoda i pozbawienia go stanowiska D. Centrum (...). Pisma pozwanej były powodem 66 kontroli różnych instytucji w Centrum (...) na przestrzeni 2002-2006. Żadna z kontroli nie potwierdziła zarzutów pozwanej. Pozwana wciąż pomawia powoda. Wyrokiem zaocznym z dnia 22 lipca 2010 r. powództwo zostało uwzględnione w części (wyrok zaoczny k. 66). Od powyższego pozwana wniosła sprzeciw. Podniosła, że jej postępowanie było i jest oparte na dozwolonej krytyce osób publicznych, a zarzuty przez nią stawiane są prawdziwe. Wykazywała, iż działała w imieniu związku zawodowego, który reprezentowała, a nie w imieniu własnym (sprzeciw k. 69). W piśmie z dnia 26.11.2010 r. pozwana wniosła o oddalenie powództwa wskazując, iż materiał dowodowy jest wybiórczy, a strona powodowa nie wykazała, iż zarzuty stawiane przez pozwaną są nieprawdziwe. Wskazywała, iż powód zastrasza pracowników poprzez rozwiązywanie z nimi umów o pracę. Pisma pozwanej wystosowane do różnych instytucji --- STRONA 3 --- państwowych były zaś zgodne z prawem. Pozwana nie atakowała powoda, lecz krytykowała jego działalność. Przeprowadzone kontrole były tendencyjne, a w 2004 r. były zalecenia do zmiany regulamin Zakładowego Funduszu Socjalnego. Podnosiła, że to powód wysłał kilkanaście zawiadomień do Prokuratury, na skutek złożonych przez nią pism. (k. 80-85) Powód podtrzymał stanowisko w sprawie w dalszych pismach procesowych. Jednocześnie zaprzeczył zarzutom pozwanej. Argumentował, iż powód nigdy nie był karany przez instytucje wymienione przez pozwaną. Pismem z dnia 30 listopada 2016 r. dokonał ostatecznej modyfikacji powództwa w ten sposób, iż: 1. zmienił żądanie pozwu zawarte w pkt 2. pozwu i wniósł o zobowiązanie pozwanej do złożenia na piśmie oświadczenia następującej treści: „I. K. wyraża ubolewanie z powodu naruszenia dobrego imienia W. M. Prezesa Zarządu Centrum (...) wskutek treści sformułowanych w pismach z dnia 2 października 2000 r., 18 grudnia 2000 r., l lipca 2002 r., 27 stycznia 2004 r., „Odpowiedź na pismo..." z 2005 r., 6 czerwca 2005 r., 7 grudnia 2005 r, 12 grudnia 2007 r., 2 lutego 2007 r. 6 sierpnia 2008 r., 20 lutego 2009 r., 23 lutego 2009 r. oraz 12 marca 2009 r., w których zarzucono W. M.: „przygotowania do likwidacji (...)", „doprowadzenie do ujemnego wyniku finansowego O.", „rozwalenia ośrodka", „rozbijania zespołów ludzkich", „okłamywania związków zawodowych", „zmuszanie pracowników do wypisywania się ze Związku Zawodowego (...) grożąc im wyrzuceniem z pracy", „łamanie prawa", „wydawanie środków Funduszu Socjalnego w sposób kryminogenny", „brak decyzji uwzględniających interes i dobro pracowników", „wydawanie decyzji działających na szkodę interesu publicznego i prawnego", „naruszanie zasad współżycia społecznego", „przekraczanie swoich uprawnień ze szkodą dla interesu społecznego", „stosowanie praktyk z czasów S. i B." poprzez „likwidację niewygodnych osób i reorganizacji", „wyprowadzaniu publicznych pieniędzy do rozlicznych w (...) prywatnych firm pośredników oraz celowym zadłużaniu (...), „usiłowania dokonania „dzikiej" i wbrew prawu prywatyzacji”, utrudnianie procedowania sporu zbiorowego „kłamstwo", „oszukiwanie", „poświadczenie nieprawdy", „ustawianie przetargów", „fałszowanie dokumentacji przetargowej", „oszukiwanie związku zawodowego", „samowolne wprowadzenie siatki wynagrodzenia z naruszeniem prawa", „konsultowanie siatki wynagrodzenia z wykazem stanowisk sprzecznych z rozporządzeniem Ministra Zdrowia", dokonywanie zmian w strukturze zakładu „samowolnie, jednoosobowo i z naruszeniem prawa" , „przeprowadzania na pacjentach badania leków bez zachowania wymaganych prawem procedur", bądź zlecania wykonywania usług z pominięciem procedur przetargowych i PRZEPRASZA PANA W. M. ZA TE WYPOWIEDZI." 2. zmienił żądanie pozwu zawarte w pkt 4 pozwu i wniósł o zobowiązanie pozwanej do wywieszenia wymienionego oświadczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Centrum (...) w W. przy ul. (...) oraz do opublikowania w/w oświadczenia w miesięczniku (...) w formacie wskazanym w pkt 3 powództwa tj. na całej stronie o wymiarze kartki A4 oraz czcionką (...) o wielkości nie mniejszej niż 14 w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. 3. zmienił żądanie pozwu zawarte w pkt 5 pozwu i wniósł o zasądzenie na rzecz powoda od pozwanej kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia pozwu pozwanej do dnia zapłaty. 4. zmienił żądanie pozwu zawarte w pkt 6 i wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz Centrum (...) (...) z siedzibą w W. przy ul. (...) kwoty 20.000 zł tytułem zapłaty odpowiedniej sumy na cel społeczny wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia pozwanej pozwu do dnia zapłaty; 5. --- STRONA 4 --- zmodyfikował żądanie pozwu zawarte w pkt 8 i wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, zgodnie z zestawieniem kosztów i wydatków ewentualnie według norm przepisanych (pismo k. 1561-1563). Pozwana I. K. podtrzymywała swoje stanowisko w dalszych pismach procesowych. Jej obrona polegała na wskazywaniu prawdziwości twierdzeń zawartych w skarżonych pismach, a także dokonywania jedynie oceny działania powoda. Pozwana podnosiła, bowiem zarzuty bezprawności działania powoda sprowadzające się do: a) nie zakwestionowania bilansu finansowego O., której dyrektorem został powód w 1999 r. b) dokonywania przez powoda zmian organizacyjno – strukturalnych tego podmiotu wbrew przepisom prawa i niezgodnie z prawdą polegających na: - próbie likwidacji Centrum i jej przekształcenia w spółkę prawa handlowego, - likwidacji Oddziału chorób wewnętrznych i utworzenie apteki - wydaniu wewnętrznych uregulowań pomimo braku uprawnień, c) szykan pracowników i ich zastraszania poprzez sugerowanie braku zatrudnienia w przypadku nie wypisywania się ze związków zawodowych; d) pomijaniu związku zawodowego, którego przewodniczącą była pozwana poprzez nie udzielanie informacji o zmianach organizacyjnych pracodawcy, o zebraniach w tym zakresie, czy zwolnieniach pracowników; e) niegospodarności i oszustw w zakresie finansów publicznych, w tym łamanie prawa w zakresie zamówień publicznych, ustawianie przetargów. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: I. K. była zatrudniona (...) (...) (zwanego dalej (...)) przy ul. (...) w W. do 31 marca 1997 r. Od 1993 r. była przewodniczącą Związku Zawodowego (...) (...) O. (...) (fakt przyznany k. 81, wyciąg z rejestru związków k. 1182, przesłuchanie pozwanej k. 1568.). W. M. z dniem 1 września 1999 r. został powołany na stanowisko dyrektora Ośrodka (...) - (...) (...) - utworzonego przez Wojewodę (...) (pismo- informacja o powołaniu k. 1122 ). Organem założycielskim i nadzorczym ww. O. był Samorząd Województwa (...) (decyzja z 1999 r. k. 599-600). Jeszcze przed wyborem powoda na dyrektora, w dniu 19 grudnia 1997 r. Związki Zawodowe oraz Samorządy (...) O. (...) w W. podjęły uchwałę, w której uznały, iż Zarząd (...) Wojewódzkiego O. (...) (zwanego dalej (...)), którym kierowała pozwana, działa przeciw dobremu imieniu firmy i na szkodę pracowników. Organizacje związkowe i samorządowe nie identyfikując się z takim działaniem ostro protestowały przeciw takiej postawie organizacji społecznej tj. Związkowi Zawodowemu (...). Uchwała została podpisana przez przedstawicieli (...), Związku Zawodowego Budowlani, (...) Związku Zawodowego (...) oraz (...) działających przy (...) w W. ( kopia uchwały z dnia 19 grudnia 1997r. k. 17). W dniu 10 lutego 1998 r. zostało podpisane przez przewodniczącą (...), sekretarza Zarządu Terenowego (...), Członka Zarządu (...) oraz przewodniczącą Zarządu (...) wspólne oświadczenie pt. ”S.”, na którym członkowie zostali zaznajomieni przez D. (...) z treścią --- STRONA 5 --- części pism, jakie I. K. od wielu lat rozsyłała do różnych urzędów i instytucji. Zebrani stwierdzili, iż pisma te zawierają oszczerstwa, pomówienia i treści obraźliwe w najmniejszym stopniu niepodlegające prawdzie. (Kopia (...) z dnia 10 lutego 1998 r. k. 18). W październiku 1998 r. dokonano w Ośrodku licznych zwolnień grupowych (pismo k. 332). Od chwili powołania z dniem 1 września 1999 r. na stanowisko D. Ośrodka (...) w W. W. M. przedstawił i wdrażał projekt restrukturyzacji O.. Działania te uznawał za niezbędne do ratowania O. przed upadłością. Przygotowywał nową ofertę ośrodka dla Kasy Chorych do konkursu na rok 2001 r. (zeznania świadka J. Ś. (1) k. 99-101, kopie cv powoda k. 199, przesłuchanie powoda k. 1568 , pismo powoda z 19.06.2000 r. k. 265) . Podejmował także działania restrukturyzacyjne w zakresie zmian organizacyjnych tej jednostki, w tym od uregulowań wewnętrznych. Zarządzeniem nr 26/99 z dnia 2 listopada 1999 r. powód wprowadził nowy Regulamin Organizacyjny Ośrodka (...) (zarządzenie k. 124-125, regulamin k. 126 -151). W piśmie 3 grudnia 1999 r. kierowanym do Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) powód zwracał się o wyrażenie zgody na przekształcenie ośrodka w spółkę prawa handlowego. Oceniał wówczas, iż aktualna forma prawna ośrodka uległa wyczerpaniu (pismo powoda z 3 grudnia 1999 r. k. 522). Urząd Marszałkowski Województwa (...) odmówił na powyższe wyrażenia zgody. Jednocześnie dyrektor O. w piśmie z dnia 3 grudnia 1999 r. informował Zarząd Województwa (...) o stwierdzonych przez niego nieprawidłowościach, które zastał w Ośrodku. Wnioskował też o dokonanie w zakładzie kontroli kompleksowej oraz o wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do osób winnych zaniedbań (pismo k. 540-541). W ramach dalszych działań dyrektor ośrodka dokonywał kolejnych zmian w organizacji ośrodka, w tym Regulaminu Organizacyjnego O.. Oddziały szpitalne w ośrodku zostały zamienione na Szpital opieki krótkoterminowej” w granicach pobytu 5-8 dni hospitalizacji. (zarządzenie nr 33 z 29.12.1999 r. k. 179-180). Kolejne zmiany Regulaminu Organizacyjnego, w tym schematu organizacyjnego Centrum nastąpiły zarządzeniem dyrektora nr (...) z dnia 12.01.2001 r. oraz zarządzeniem z 22.01.2001 r., 20.07.2005r. i 19.10.2006 r. wprowadzono tekst jednolity Regulaminu Organizacyjnego Centrum (...) (zarządzenie k. 344-350, schemat k. 351, zarządzenie k. 353,358 ). Ponadto powód dokonywał zmian w dotychczas obowiązującym statucie Ośrodka (...) (kopia statutu k. 191 -196). Uchwalenie zmian w statucie wymagało stosownej uchwały Rady Społecznej (...), która była warunkiem do zatwierdzenia statutu przez organ założycielski. Początkowo brak było stosowanej uchwały Rady Społecznej O., bo tej nowy dyrektor nie zwoływał. W związku z powyższym powód, jako dyrektor ośrodka, był wzywany przez organ założycielski Zarząd Województwa (...), do uzupełniania dokumentacji koniecznej do złożenia wniosku o dokonanie wpisu w zakresie zmian w statucie ośrodka do sądu rejestrowego. (pisma (...) z 11.10.1999 r. i powoda k. 245-248). Związki zawodowe, w tym związek pozwanej, domagały się powołania w trybie pilnym Rady Społecznej (...) ( pismo z 21.12.1999 r. k. 539). Powyższe braki i stosowne informacje były uzupełniane przez dyrektora placówki, ostatecznie zapadły stosowne uchwały Rady Społecznej (...) w sprawie zmiany nazwy i statutu (...) (uchwała nr (...) uchwały Rady Społecznej (...) z 13.04.2000 r k.226), czy ujednolicenia jego tekstu, a także uchwały z 13.06.2000 r. zatwierdzające zmianę nazwy na (...) (...) (...) i statutu Zarządu Województwa (...) (k. 227,228). Kolejne zmiany statutu w 19.12.2001 r. dotyczyły możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez Ośrodek, w tym apteki ogólnodostępnej (uchwały o zmianie statutu z 2002 r. k. 240-241, kopie księgi rejestrowej O., kopia opinii prawnej co do zmian statutu k. 242-245, pisma z Urzędu Wojewódzkiego z 2000 r. k. 249, uchwały Rady Społecznej (...) i Zarządu Województwa (...) z 2000 r. k. 1226-228, zeznania świadka J. K. czas nagrania 00:59:31-01:21:41 z 8 kwietnia 2013 r. k. 1024-1027, zeznania świadka E. Ł. czas nagrania 00:06:11-00:40:25 rozprawy z dnia 28 kwietnia 2014 r. k. 1087). Zmiany w statucie rejestrowane były przez Wojewodę (...) w Rejestrze (...). Decyzją z 24 sierpnia 2000 r. Wojewody (...) dokonano zmiany w rejestrze w zakresie oznaczenia ośrodka na (...) (...) (...) (kopia decyzji z 24 sierpnia 2000 r. Wojewody (...) dotycząca zmiany Ośrodka (...) na Centrum Rehabilitacyjne i (...) Pracy (...) k. 252-257, kopia decyzji o wpisie zmian w rejestrze z 2003 r. k. 1132-1137). Powyższa decyzja stanowiły podstawę do złożenia do Sądu Rejestrowego statutu zatwierdzonego przez Zarząd Województwa (...) do akt rejestrowych ( wniosek do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy k. 229-239, zatwierdzony statut k.232-239 ). --- STRONA 6 --- Jednocześnie powód przeprowadzając restrukturyzację ośrodka i koncentrując się na opiece szpitalnej krótkoterminowej dokonywał likwidacji pewnych stanowisk pracy, nie przedłużał pracownikom umów o pracę, które wygasały z upływem terminu określonego w umowie. Protestujące pielęgniarki obawiały się utraty pracy, dyrektor zapewniał je, że nie stracą pracy. Powód rozpoczął od likwidacji (...) (...) w Szpitalu (...), dokonywał też stopniowej likwidacji łóżek szpitalnych. Powyższą likwidację motywował wykorzystaniem łóżek szpitalnych w 1999 r. jedynie na poziomie 71%, co przyniosło stratę Ośrodkowi. Program restrukturyzacji zmierzał bowiem do modernizacji Zakładu (...), wyremontowania basenu, utworzenia Zakładu (...), w którym miały być realizowane planowane zabiegi z chirurgii, ginekologii, laryngologii, okulistyki i ortopedii, wymagające krótkotrwałej opieki medycznej, którą po restrukturyzacji miał zapewnić Zakład (...) (oświadczenie z 26.09.2000 r. k. 572, pismo Marszałka z 11.02.2000 r. k. 121, pismo dyrektora Centrum k. 390-393, kopie dokumentów k. 661—662, zeznania świadka A. K. (1) czas nagrania 00:07:30-00:54:04 rozprawy z dnia 9 stycznia 2013 r. k. 1017, zeznania A. R. (1) czas nagrania 00:04:04-00:58:59 rozprawy z dnia 8 kwietnia 2013 r. k. 1024-1027, zeznania D. J. czas nagrania 00:54:25 -01:16:14 rozprawy z dnia 9 stycznia 2015 r. k. 1195, zeznania M. G. czas nagrania 00:19:20-00:41:33 k. 1228 ). Początkowo działania powoda nie cieszyły się uznaniem pracowników i działających związków zawodowych. Zawiązał się komitet protestacyjny. Stosunki pomiędzy nowym dyrektorem ośrodka, a pracownikami były w tym okresie bardzo napięte. Pozwana, jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...) także występowała przeciwko likwidacji przez powoda (...) (...) i nie godziła się na prywatyzację zakładu pracy (kopia pisma Marszałka Województwa z 11.02.2000 r. k. 121). Pozwana kwestionowała także legalność działań powoda w zakresie dokonywanej przez niego likwidacji (...), brak oparcia tej decyzji w statucie i obowiązującym prawie, kwestionowała wprowadzenie zamian Regulaminu Organizacyjnego bez stosowanej zmiany statutu, co traktowała jako bezprawne . (kopie pisma pozwanej k. 181-182, pismo z 20.03.2000 r. k.267, List otwarty do Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego k. 696, 697). Od lutego 2000 r. poszczególne związki zawodowe, z wyłączeniem związku pozwanej, zaczęły wycofywać swoje poparcie dla protestu dotyczącego likwidacji oddziału szpitalnego (pismo z dnia 18.02.2000 r. k. 542, z 24.02.2000 r. k. 543, z 23.02.2000 r. k. 544). W dniu 19 czerwca 2000 r. Przewodnicząca Samorządu (...) zajęła stanowisko w sprawie trwającego protestu w (...) zorganizowanego przez Związek Zawodowy (...). W stanowisku tym podkreśliła, że przedłużający się proces działa stresująco na pracę załogi i niekorzystnie wpływa na dokonujące się zmiany. Następnie Związek Zawodowy (...) wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że informacja w czasie pikiety, organizowanej w dniu 21 września 2000 r. przed szpitalem przez Związek Zawodowy (...) dotycząca protestu pielęgniarek była niezgodna z prawdą. W dniu 27 września 2000 r. przedstawiciele związków zawodowych oraz organizacji samorządowych zebranych celem zawarcia ostatecznego tekstu (...) stwierdzili, iż z powodu nieobecności przedstawicieli tych związków, które dążyły do powstania i zawarcia takiego porozumienia, przedmiotowe „porozumienie" przestało mieć rację bytu i nie będzie przedmiotem dalszych zebrań. Wyrazili oni swoją wolę przyspieszenia prac nad Układem Zbiorowym Pracy. (...) zostało podpisane przez przedstawicieli Samorządu Lekarskiego, Samorządu (...), Zakładowej Organizacji Związkowej (...) oraz przez W. M. oraz F. A.. Organizacją, której przedstawicieli zabrakło na ww. spotkaniu był Związek Zawodowy (...) reprezentowany przez pozwaną. (pismo z dnia 18.02.2000 r. k. 542, z 24.02.2000 r. k. 543, z 23.02.2000 r. k. 544, stanowisko w sprawie trwającego protestu w (...) k. pismo (...) z 21 września 2000 r., pismo (...) z dnia 27 września 2000 r. k. 20-22, pismo Komitetu Protestacyjnego k. 181182 i odpowiedź powoda do Komitetu Protestacyjnego k. 183-184, pismo powoda z 19.06.2000 r. do Przewodniczącego Rady Społecznej k.265-266, zarządzenie zmienione przez powoda odnośnie udzielania podstawowej opieki zdrowotnej, pomiary dotyczące wykorzystania łóżek k. 335-343, powiadomieni Policji przez powoda k. 385-386, postanowienie prokuratorskie odnośnie akcji protestacyjnej k. 387-389, pismo w sprawie konfliktu z 16.10.2000 r. k. 390-393, pisma k. 542-544, 569-572, 696-698,809). Jedynie Związek Zawodowy (...) którym kierowała pozwana pozostawał w konflikcie z D. O., ale także z pozostałymi związkami zawodowymi, działającymi na terenie przedmiotowego zakładu pracy (wniosek o podjęcie postępowania karnego k. 400, kopia wyroku V K 664/01 z 03.02.2005 r. uniewinniającego pozwaną z zarzutów o fałszywe oskarżenie E. M. (1) o bezprawne używanie pieczątki Przewodniczącej Związku Zawodowego Budowlani oraz o kłamstwo wyborcze k. 86, zeznania świadka E. M. (1) k. 971-974, zeznania świadka A. P. czas nagrania 00:02:59 -00:17:48 rozprawy z dnia 9 stycznia 2015 r. k. 1195, W. D. czas nagrania 00:17:13- 00:29:15 rozprawy z dnia 2 października 2015 r. k. 12082 ). --- STRONA 7 --- W piśmie z dnia 2 października 2000 r. adresowanym do dyrektora (...) I. K. - jako Przewodnicząca Komitetu Protestacyjnego w (...) napisała min. iż „obecnie nie przygotowuje Pan prywatyzacji z akcjonariatem pracowniczym, lecz likwidację (...) (kopia pisma z dnia 2 października 2000 r. k. 23). Zarząd Województwa (...) pismem z dnia 30 października 2000 r informował pozwaną, jako przedstawicielkę Komitetu Protestacyjnego, iż Plan Restrukturyzacji Szpitala (...) uzyskał akceptację organu założycielskiego tj. samorządu woj. (...) (kopia pisma Zarządu Województwa (...) k. 188-189). Protest zakończył się wobec wyników referendum (pismo z 28 czerwca 2000 r. k. 578, oświadczenie Kierownictwa (...) k. 572). W prasie ukazała się seria negatywnych artykułów prasowych poświęconych (...), w których wykorzystane zostały wypowiedzi I. K.. (kopie artykułu „(...) (...)", 8 lutego 2000r,Ż. W., artykułu (...), 9 grudnia 2000r., (...) (...), artykuł „(...)" k. 25-27, k. 548-568, 588-585, 1172). W związku z tym faktem W. M. oraz kierownictwo placówki udzielało wyjaśnień odnośnie sytuacji (...) (pismo z dnia 4 września 2000 r. do Redaktor Naczelnej Gazety (...), pismo z dnia 5 stycznia 2001 r. do (...) (...) k. 28-35.) Nowy dyrektor placówki objął Ośrodek bez stosownego protokołu przejęcia po swoim poprzedniku, o czym informował organ założycielski. Za lata 1998 i 1999 r. zostały sporządzone sprawozdania finansowe O., jednakże bez zbadania ich przez biegłego rewidenta, zgodnie z ustawą o rachunkowości. W. M., jako dyrektor O. już w piśmie z dnia 26.10.1999 r. zwracał się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) o wybór biegłego rewidenta, który przeprowadzi badanie sprawozdania finansowego za ten rok (pismo k. 273, 271-272, 275), zaś 3 grudnia 1999 r. wnosił o przeprowadzenie kompleksowej kontroli w zakładzie. W tej sprawie toczyło się postępowanie prokuratorskie w sprawie nieprawidłowości w gospodarowaniu powierzonym mieniem. Wskazano ze Ośrodek posiada dwa konta bankowe (pismo powoda odnośnie sytuacji O. podczas jego przejęcia k. 280, 540-541, pismo Prokuratora z 01.03.2000 r. k. 277, zeznania świadka H. B. 00:42:18-00:57:12 rozprawy z dnia 28 kwietnia 2014 r. k. 1087 , zeznania świadka S. N. czas nagrania 00:03:45- 00:22:38 rozprawy z dnia 11 września 2014 r. k. 1118, zeznania świadka Z. S. (1) czas nagrania 00:22:38-00:47:02 rozprawy z dnia 11 września 2014 r. k. 1118, A. G. (1) vel G. czas nagrania 00:03:20-00:17:48 rozprawy z dnia 3 grudnia 2014 r. k. 1178). Ze sporządzonego sprawozdania finansowego O. za rok 1999 wynikał zysk w kwocie 3.933 285 zł. Natomiast już w kolejnych latach 2000-2007 , kiedy powód prowadził restrukturyzację zakładu i dostosowywał ośrodek do nowych potrzeb, pojawiała się strata. Kwestia ta budziła wiele emocje i wątpliwości wśród pracowników i związków zawodowych działających na terenie O.. Za rok 2000 r. strata wynosiła - 3.628.826, za rok 2001 r. - 5.262.745 zł, za rok 2002 r. -1.595.719 zł, za rok 2003 r. - 753.311, za rok 2004 r. -1.715.811 zł. W 2005 r. Ośrodek poniósł straty na kwotę – 3.250.403 zł. Strata ta została pokryta z pożyczki otrzymanej w wysokości 3.965.715 zł z (...) na spłatę zobowiązań z tytułu lex „203”. W 2006 r. strata wynosiła - 360.290 zł. Natomiast w 2007 r. strata wynosiła -298.883 ( kopia tabeli wyników finansowych k. 291, środki pieniężne za 2002 r. k. 292, 298, postanowienie do sprawozdania finansowego z 2002 r. k. 299, opinia Rady Społecznej, rachunek zysów i strat za 2001 i 2002 r. k. 300-301, plan inwestycji i rachunek zysków i strat na 2000 k. 546-547). W 2001 r. powód jako D. (...) wystąpił z powództwem przeciwko (...) (...)o zapłatę ponad 1.128.226 zł za hospitalizacje wykonane ponad limit w 2000 r. ( pozew k. 293-297). Ponadto występował o renegocjacje kontraktów zawartych z Regionalną Kasą Chorych na udzielanie świadczeń zdrowotnych w roku 2001 ( wniosek k. 668-672). Kolejny konflikt w Ośrodku zaistniał na tle podwyżek dla pracowników z tzw. lex „203”. Centrum (...) stało na stanowisku, iż pomimo zmiany przepisów, ustawodawca nie przewidział funduszy na ten cel. 65 pracowników wystąpiło z pozwem zbiorowym do Sądu Pracy o zapłatę przysługujących im wynagrodzeń z „ustawy 203”. Centrum (...) nie uznawało powództwa, twierdziło, iż w 2000 r. wszyscy pracownicy zatrudnieniu wg stanu na 30.06.2000 r. zostali objęci podwyżką wynagrodzeń w granicach wynikających z zarządzenia nr (...) D. (...) z dnia 21.06.2000 r. W konsekwencji D. Centrum uważał, iż w ten sposób podwyżki pochłonęły przyrost wynagrodzenia z lex 203. (protokół pokontrolny Urzędu Marszałkowskiego k. 634, zarządzenie nr (...) k. 640-641, odpowiedzi na pozew Centrum (...) skierowane do Sądu pracy k.654- 657). Związek zawodowy pozwanej protestował przeciwko temu, protestowali --- STRONA 8 --- też pracownicy i lekarze, którzy nie chcieli podpisać umów na warunkach zaproponowanych przez Centrum (...) z pominięciem prawa do lex „203” (skargi pracowników i lekarzy k. 846-856). Centrum (...) wykorzystywało wszelkie środki prawne, wnosiło apelacje od wyroków zasadzających świadczenia na rzecz pracowników. Ostatecznie 63 osoby zawarły w 2006 r. ugody z Centrum (...), a dwie osoby dalej prowadziły proces. Na poczet tych wynagrodzeń Centrum (...) zaciągnęło pożyczkę i wypłaciło pracownikom ustawowo zagwarantowane podwyżki (kopie dokumentów k. 654-660, 663, 687-688,690-695, pismo Marszałka z 2.10.2006 r. k. 851-852, zeznania świadka A. R. (1) czas nagrania 00:04:04-00:58:59 rozprawy z dnia 8 kwietnia 2013 r. k. 1024-1027, zeznania świadka W. P. (1) czas nagrania 00:18:40-00:54:25 rozprawy z dnia 9 stycznia 2015 r. k. 1195). W latach 2002-2007 powód, jako dyrektor placówki, z uwagi na zły wynik finansowy ośrodka, nie wypłacał premii pracownikom (informacje powoda kierowane do związków zawodowych o kwocie przeznaczonej na fundusz premiowy k. 361- 397, 576). W piśmie z dnia 09.03.2000 r. skierowanym do dyrektora (...) Przewodnicząca Związku Zawodowego (...) E. P. (1) informowały powoda, iż ordynator A. Ł. był zastraszany i szantażowany zwolnieniem z pracy, jeżeli nie wyrazi zgody na przejście do pracy w podstawowej opiece zdrowotnej (pismo k. 840). W piśmie z dnia 18 grudnia 2000 r. adresowanym do dyrektora Centrum (...) I. K. działając, jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...) zarzuciła dyrektorowi tej placówki - W. M. min. „doprowadzenie do ujemnego wyniku finansowego O.”, „doprowadzenie w krótkim czasie do rozwalenia ośrodka i rozbicia zespołów ludzkich” oraz „publiczne okłamywanie związków zawodowych”. Pismo to przesłała także do wszystkich przewodniczących pozostałych związków zawodowych, Rady Społecznej Centrum (...), Zarządu Województwa (...), D. Wydziału (...) M. L. (1), Przewodniczącego Sejmiku Województwa (...), pracownikom w Centrum (...) oraz mediom (kopia pisma z dnia 18 grudnia 2000 r. k. 36-37). Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła w Centrum (...) postępowanie kontrolne za okres 1997-I połowa 2000 r. Nie stwierdzono nieprawidłowości w gospodarowaniu sprzętem medycznym, natomiast zastrzeżenia kontrolujących dotyczyły naruszenia ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. W zakresie zakupu sprzętu medycznego w 1999 r. dyrektor M. dokonał zakupu sprzętu medycznego na kwotę 64.73,78 zł oraz w ramach 20% rozszerzenia, zakupu na kwotę 28.278,69 zł z zastosowaniem trybu „z wolnej ręki”. W tym zakresie naruszył ustawę, albowiem wartość zamówienia dodatkowego przekraczała 20% zamówienia pierwotnego (wynosiła 43%). Ponadto NIK miał zastrzeżenia do zawarcia umowy na wyposażenie przychodni przy ul. (...) o wartości przedmiotu zamówienia 56.531 zł (+Vat), gdzie wyboru wykonawcy dokonano także w trybie „z wolnej ręki”, mimo że nie zachodziły przesłanki tego artykułu. Jako kolejne naruszenie NIK wskazała, iż w dokumentacji przetargu z dnia 26.04.2000 r. na dostawę wyposażenia do apteki zakładowej (wartość przedmiotu zamówienia 42.710 zł +VAT) nie zawarto informacji o cenie i innych istotnych elementach każdej z ofert, jak również streszczenia oceny i porównania złożonych ofert, co stanowiło naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy o zamówieniach publicznych. NIK w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami skierowała w dniu 2.10.2000 r. do Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Wojewodzie (...) zawiadomienia o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych przez byłego i obecnego dyrektora (...) (pismo prezesa NIK k. 828-830). Pozwana zarzucała, iż dyrektor M. włamał się w dniu 13.04.2001 r. do jej pokoju związkowego, który zajmowała w Centrum (...), że zawłaszczył dokumenty i przedmioty znajdujące się w tym pomieszczeniu. Pisała w tym przedmiocie skargi i zawiadomienia z wnioskiem o wszczęcie postępowań karnych (pismo pozwanej z 24.04.2001 r. k. 464, i 02.05.2001 r. k. 468). Powód zaprzeczył temu zdarzeniu. Dnia 11.04.2001 r. ze Związku Zawodowego (...) wypisała się na własną prośbę H. K. (1) (pismo k. 1183, zeznania H. K. (1) czas nagrania 00:24:55-00:48:56 rozprawy z dnia 3 grudnia 2014 r. k. 1178). W piśmie z dnia l lipca 2002 r. adresowanym do dyrektora Centrum (...) I. K. działając, jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...) zarzuciła dyrektorowi tej placówki - W. M. min. „zmuszanie pracowników do wypisywania się ze Związku Zawodowego (...) grożąc im wyrzuceniem z pracy” oraz uporczywe „łamanie prawa”. Pismo to przesłała również do Marszałka Województwa (...) – A. S., posła R. K., posłanki M. K., senatora M. B. oraz do zarządu organizacji związkowych w Centrum (...) (kopia pisma z dnia l lipca 2002 r. k. 38). --- STRONA 9 --- W wyniku pism i skarg pozwanej w przedmiotowym Ośrodku przeprowadzono szereg kontroli. (zeznania J. Ś. (1) k. 100-101, H. B. k. 1087, E. M. (1) k. 917-974, E. Ł. k. 1087, S. N. k. 1118, A. G. (1) k. 1178 A. S. k. 1392 i M. L. (1) k. 1410, protokół Urzędu Skarbowego k. 590-591, kontrola z NIK - pismo z 2001 k. 828-830). Postanowieniem z dnia 05.03.2003 r. Prokuratura Rejonowa W. – W., po rozpoznaniu zawiadomienia złożonego przez I. K. – jako przewodniczącą związku zawodowego w sprawie zmuszania do określonego zachowania U. M. zastępcę dyrektora J. Ś. (2), odmówiła wszczęcia dochodzenia w powyższej sprawie. Z treści postanowienia wynika, iż U. M. zaprzeczyła twierdzeniom pozwanej, wskazał iż nikt jej nie szantażował, nie groził, nie wywierał presji, a decyzja o zmianie przez nią związku zawodowego była przemyślana i zgodna z jej wolą (postanowienie k. 582). W okresie od 18 marca 2003 r. do 31 października 2004 r. dyrektor W. M. przebywał na urlopie bezpłatnym. W tym okresie powód objął funkcję Podsekretarza Stanu z Ministerstwie Zdrowia (pismo Marszałka z 18.03.2003 r. k. 858). Od 4 kwietnia 2003 do 31 października 2004. Obowiązki dyrektora Centrum (...) pełnił J. Ś. (3) (pismo z dnia 14.04.2003 r. k. 859). W piśmie z dnia 27 stycznia 2004 r. adresowanym do J. Ś. (3) - p.o. dyrektora w Centrum (...) I. K., jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...), wyraziła się o powodzie „iż okazał się zwykłym oszustem”. Pismo to powódka przesłała także do pani J. P., Zarządu Województwa (...) i Wicemarszałka Województwa (...) (kopia pisma z dnia 27 stycznia 2004 r. k. 39, kopia pisma z dnia 27 stycznia 2004 r. k. 39, zeznania J. Ś. (1) k. 100-101). Ówcześnie pełniący obowiązki dyrektora J. Ś. (3), w związku z zarzutami pozwanej zawartymi ww. piśmie, skierował do Prokuratury Rejonowej wniosek o wszczęcie postępowania karnego (pismo z 16.02.2004 r. k. 402). W dniu 17 grudnia 2004 r. przedstawiciele (...) Związku Zawodowego (...), Związku Zawodowego Budowlani, oraz (...) działających na terenie Centrum (...) w W. sformułowali (...). Podpisani pod nią przedstawiciele Związków Zawodowych podnieśli, iż „Pani K. kłamie”. Informacje zawarte w kolejnych komunikatach są sprzeczne z faktami. Nie służą realizacji celów pracowników a służą jedynie do ich mamienia. (pismo (...) z dnia 17 grudnia 2004 r. k. 40). W Centrum (...) odbywały się kolejne kontrole wszczynane na wniosek pozwanej, jako przewodniczącej związku zawodowego, min. kontrola kompleksowa z Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) przeprowadzona w lutym i marcu 2005 r. z protokołu tek kontroli wynikało min, iż Narodowy Fundusz Zdrowia nie sfinansował Centrum niewykonań świadczeń zdrowotnych w wysokości 442.079,62 zł. Nie odnotowano też żadnych nieprawidłowości w zakresie postępowań o udzielenie zamówień publicznych (protokół kontroli z Urzędu Marszałkowskiego w okresie 2005 r. k. 601—643, protokół kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Farmaceutycznej z 2004 r. k. 864-873,). W 2005 r. doszło do wszczęcia sporu zbiorowego pomiędzy Związkiem Zawodowym (...) który reprezentowała pozwana, a Centrum (...) dotyczący regulaminu wynagradzania i gospodarowania środkami z zakładowego funduszu socjalnego. Państwowa Inspekcja Pracy zarejestrowała powyższy spór w dniu 17 marca 2005 r. pod nr (...), na zgłoszenie dyrektora Centrum z 21.02.2005 r. (kopie dokumentów k. 810-826, pismo PIP k. 825). Związek pozwanej zarzucał powodowi, iż nie zgłosił zgodnie z prawem tego sporu Państwowej Inspekcji Pracy (pismo z 03.03.2005 r. k. 819, pismo PIP k. 820, pismo dyrektora do PIP k. 821). Powód, jako reprezentant Centrum (...), kwestionował uprawnienia związkowe związku zawodowego kierowanego przez pozwaną. Pozwem z dnia 29 kwietnia 2005 r. powód działając w imieniu (...) (...) wystąpił do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Pragi w Warszawie X Wydziału Pracy z pozwem o ustalenie nieistnienia uprawień organizacji związkowej Związku Zawodowego (...) z siedzibą w W. przy ul. (...). W treści pozwu wskazał, iż związek pozwanej nie wypełnia ustawowego obowiązku przedstawienia pracodawcy informacji o łącznej liczbie członków tej organizacji. Podał także, związek nie udostępnił pracodawcy aktualnego wypisu z rejestru jak i Statutu (kopia pozwu k. 403-404, pisma procesowego k. 406-409, pismo z dnia 19.08.2005 r. k. 477). W związku ze skierowaniem ww. pozwu, (...) (...) wystosowało pismo do zarządu związku zawodowego pozwanej, iż do czasu ustalenia legitymacji prawnej Związku Zawodowego (...) do podejmowanych działań nie będzie prowadzona z nim żadna korespondencja (pismo z 19.05.2005 r. k. 410). W kolejnym piśmie z 05.07.2005 r. kierowanym do pozwanej, jako zarządu organizacji związkowej Centrum (...), dodało iż zawiesza wszelkie rozmowy i korespondencję do czasu wydania orzeczenia w powyższej sprawie przez Sąd Pracy (pismo k. 412). --- STRONA 10 --- Do czasu rozpoznania ww. pozwu (...) (...) pomijało związek zawodowy kierowany przez pozwaną, który nie był zapraszany min. na posiedzenia Komisji Socjalnej, dotyczące podziału środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (protokół ze spotkania z 09.06.2005 r. k. 411). Z drugiej strony (...) (...) , którym kierował powód, informując związki zawodowe o zamiarze dokonania wypowiedzeń zmieniających pracy i płacy poszczególnym pracownikom, o zmianach organizacyjno-strukturalnych w Centrum, informowało także o powyższym I. K., jako członka zarządu Związku Zawodowego (...) (kopia pisma z 18.07.2005 r. k. 413 i dalsze pisma informujące o wypowiedzeniach zmieniających k. 414- 462, 519-521, 739-741). Od lipca 2005 r. w Centrum (...) następowały dalsze zmiany organizacyjne polegające na likwidacji działów podstawowej opieki zdrowotnej i medycyny pracy oraz ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych oraz na powołaniu nowego D. Ambulatoryjnych Świadczeń Zdrowotnych. Powyższe zmiany zostały wprowadzone zarządzeniem dyrektora Centrum z 20.07.2005 r. W konsekwencji powyższych działań w Centrum dokonywano wypowiedzeń zmieniających dotyczących stanowisk i wynagrodzenia min. M. M. (2), E. M. (2) (pismo z 30.09.2005 r. k. 414), oraz U. D., L. D., L. K. (pismo z 21.11.2005 r. k.415). D. Centrum rozwiązał też umowę o pracę z Panią E. P. (2), w związku z likwidacją stanowiska maszynistki. Pracownik ten był zatrudniony w niepełnym wymiarze pracy (0,61etatu) i pobierał już świadczenie emerytalne (pismo z 14.09.2005 r. k. 416). Jednocześnie zarządzeniem nr 33/2005 r. z dnia 30.09.2005 r. dyrektor Centrum (...) ustalił i wprowadził minimalne normy zatrudnienia pielęgniarek i położnych. W ustalaniu i opiniowaniu tych norm nie uczestniczył związek, do którego należała pozwana. (zarządzenie k. 644, oświadczenie z 07.03.2007 r. k. 646, pismo kierowane do pozwanej k. 647, pismo do Marszałka Województwa (...) k. 648). I. K., jako przewodnicząca związku zawodowego traktowała powyższe zarządzenie, jako bezprawne, albowiem wprowadzone, bez opinii związku zawodowego, który reprezentowała (pismo z 12.07.2005 r. k. 643). I. K., jako przewodnicząca zarządu wydała ponadto negatywną opinię, co do zamiaru dyrektora wypowiedzenia zmieniającego dr. M. M. (2), była przeciwna poczynaniom dyrektora, uznawała iż podana przyczyna wypowiedzenia nie jest prawdziwa (pismo z 08.08.2005 r. k. 417). Informowała też o nieprawidłowych działaniach dyrektora Centrum (...) Zarząd Województwa (...), w tym o unikaniu dialogu ze związkiem zawodowym, którym kierowała (kopia pisma z 12.05.2005 r. k. 463). Konflikt pomiędzy powodem, jako dyrektorem Centrum, a przewodniczącą Związku Zawodowego (...) narastał także na tle przekazywania przez pracodawcę związkowi zawodowemu informacji, dokumentów dotyczących uregulowań wewnętrznych O., min. statutu i regulaminu organizacyjnego, które ostatecznie pozwana, jako przewodnicząca związku, otrzymywała z Centrum. (kopia pisma pozwanej i z 07.03.2000 r. k. 122, kopia odpowiedzi powoda k. 123-180 przekazanie dokumentów przez powoda w 2002 r. k. 190-196). W związku z wypowiedzeniami stosunku pracy toczyły się spory pracownicze w sądzie. Pozwana występowała, jako pełnomocnik zwolnionych pracowników przed Sądem Pracy min. w imieniu M. T., której rozwiązano stosunek pracy za wypowiedzeniem 18.04.2001 r., w związku z likwidacją stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, oraz B. S.. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie VI Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 15.03.2007 r. zasądził od Centrum (...) na rzecz M. T. odszkodowanie za nieuzasadnione i niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę (wypowiedzenie k. 662, wniosek z akt X P 3297/01 k. 454-454, kopia wyroku k. 844, -845, protokół rozprawy k. 845 ). Z kolei Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie X Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 08.03.2004 r. przywrócił do pracy G. P. i zasądził od Centrum (...) na jej rzecz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ( kopia wyrok k. 842, kopia postanowienia k. 843). Po przeprowadzeniu kontroli przez Inspektorat Inspekcji Farmaceutycznej w W. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny pismem z dnia 2 lutego 2004 r. zwrócił się do dr J. D.(...) (...) o usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w czasie kontroli min. dotyczących prowadzenia książek kontroli środków odurzających oraz spowodowania by próbki leków do badań klinicznych oraz wszystkie produkty lecznicze pozyskane z darów, były przyjmowane, wydawane i ewidencjonowane przez aptekę szpitalną, zgodnie z art. 86 ust. 4 ustawy prawo farmaceutyczne. W protokole stwierdzono bowiem, iż apteka nie bierze udziału w badaniach klinicznych prowadzonych w zakresie leków z Centrum, to jest nie przyjmuje, nie wydaje i nie ewidencjonuje próbek do badań klinicznych, co jest niezgodne z cytowanym art. 86 ust. 3 i 4 ustawy prawo farmaceutyczne (pismo k. 863, protokół kontroli k. 864-873). --- STRONA 11 --- W dniu 6 czerwca 2005 r. I. K., jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...), wystosowała list otwarty do W. M. zarzucając mu naruszanie spokoju jej rodziny poprzez wysyłanie korespondencji na jej prywatny adres. Wskazała, iż powód „pozostaje poza prawem”, „skłóca załogę”, zaś „pracowników traktuje jak śmiecie”. Porównała zachowanie powoda do zachowania (...). Napisała też zdanie „Pan niewygodnemu Zawiązkowi Zawodowemu wydał wojnę, to będzie ją Pan miał”. List ten został przesłany także do ówczesnego prezydenta A. K. (2), K. K. (2), do Kancelarii Prezydenta RP oraz do Marszałka Województwa (...) (kopia pisma „List otwarty" z dnia 6 czerwca 2005 r. k. 45). W. M. wystosował do Prokuratury Rejonowej Warszawa-Wola zawiadomienie przesyłając pismo pozwanej o możliwości popełnienia przestępstwa przez dyrekcję Centrum (...) wnosząc o przeprowadzenie w tym kierunku ewentualnego postępowania wyjaśniającego (pismo z dnia 8 czerwca 2005 r. od W. M. do Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola k. 46). Powód odmawiał niekiedy rozmowy pozwanej, jako Przewodniczącej związku zawodowego, wskazując za zajęcie czynnościami służbowymi. Na tym tle powstawały kolejne konflikty między stronami. Po jednej z takich sytuacji, która zdarzyła się w dniu 05.07.2005 r. powód, jako dyrektor Centrum złożył wniosek o wszczęcie postępowania karnego wobec pozwanej, w związku z zakłócaniem przez nią porządku w miejscu publicznym i naruszeniem nietykalności osobistej dyrektora zakładu. W. M. zarzucił, iż I. K. pchnęła go do jego gabinetu wchodząc za nim i krzycząc domagała się rozmowy (wniosek z dnia 08.07.2005 r. k. 435). Z kolei według I. K. twierdziła, iż wskutek tego zdarzenia doznała licznych obrażeń ciała, w tym krwiaka w okolicy łokcia prawego i lewego, krwiaka w okolicy podudzia lewego, zasinienie podudzia prawego (opinii lekarska k. 438). Wniosła skargę na powoda do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Lekarskiej, która umorzyła w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, uznając iż materiał zebrany nie pozwalał stwierdzić zarzutu pobicia skarżącej przez dyrektora M. (postanowienie z dnia 04.04.2006 r. k. 488-489). Powyższa sytuacja spowodowała, iż dyrektor Centrum skierował kolejne zawiadomienie o przestępstwie w sprawie znieważania funkcjonariusza publicznego – dyrektora Centrum (...) (zawiadomienie 29.09.2005 r. k. 445-448). W piśmie „Odpowiedź na pismo (...) z dnia 08.11.05 r. antydatowane na: dzień 30.10.05 r." I. K., jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...), skierowanym do W. M. zarzuciła mu: min. „wydawanie środków Funduszu Socjalnego w sposób kryminogenny”, „brak decyzji uwzględniających interes i dobro pracowników”, „wydawanie decyzji działających na szkodę interesu publicznego i prawnego”, naruszanie zasad współżycia społecznego”, „przekraczanie swoich uprawnień ze szkodą dla interesu społecznego” oraz „stosowanie praktyk z czasów S. i B.” poprzez „likwidację niewygodnych osób i organizacji społecznych” „uprawianie bezprawia”, „traktowanie prawa instrumentalnie”. Pismo to zostało też wysłane do Zarządu Województwa (...), Wicemarszałka Województwa (...) W. R. i D. Departamentu (...) E. Ł. (kopia pisma k. 41). W reakcji na to pismo W. M. przesłał do Prokuratury Rejonowej Warszawa - Wola zawiadomienie o przestępstwie na zasadzie art. 304§1 k.p.k. Postępowanie zostało umorzone przez Sąd Rejonowy dla Warszawy - Woli w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. wobec braku znamion przestępstwa (kopia zawiadomienie o przestępstwie k. 42, postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy -Woli w Warszawie w sprawie sygn. Akt III K 447/06. k. 43-44). W piśmie skierowanym do powoda, jako D. Centrum (...) pt. (...) z dnia 7 grudnia 2005 r. I. K., jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...), zarzuciła W. M., że uczestniczył w „wyprowadzaniu publicznych pieniędzy do rozlicznych w (...) prywatnych firm, pośredników oraz celowo zadłużał (...), prowadzenia działań „ocierających się o korupcję”. Pismo to zostało wysłane ponadto do Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego, Zarządu Województwa (...), Wicemarszałka Województwa (...) W. R. i D. Departamentu (...) E. Ł. pismo z dnia 7 grudnia 2005 r. k. 47). Wyrokiem z dnia 1 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy- Żoliborza w Warszawie VII Wydział Pracy oddalił powództwo Centrum (...) przeciwko Związkowi Zawodowemu (...) kierowanemu przez pozwaną, o ustalenie. W uzasadnieniu wskazał na niezasadność powództwa i potwierdził legalność działania ww. związku zawodowego, wpisanego do KRS pod numerem (...). Wskazał również, iż w toku postępowania pozwany dopełnił obowiązkom wynikającym z art. 25 1 ustawy o związkach zawodowych, przedłożył również odpis z KRS oraz statut związku zawodowego (kopia wyroku z uzasadnieniem k. 418, kopia protokołu z rozprawy k. 422-423). --- STRONA 12 --- W styczniu 2006 r. Państwowa Inspekcja Pracy w W. przeprowadziła kontrolę w Centrum (...). Wskazano w niej, iż po 09.06.2005 r. w posiedzeniach Komisji Socjalnej nie brał udziału przedstawiciel Związku Zawodowego (...) który po uzgodnieniach 3 organizacji związkowych, został wykluczony z prac Komisji Socjalnej, co było niezgodne z obwiązującym w zakładzie regulaminem gospodarowania środkami z (...). Zgodnie z §1 pkt. 3 powyższego regulaminu w skład Komisji Socjalnej wchodzą obok przedstawiciela pracodawcy, po 1 pracowniku Centrum (...) wskazanym przez każdą organizację związkową. Jednocześnie z §2 pkt. 3 regulaminu wynikało, iż Komisja Socjalna może podejmować ważne decyzje w zakresie przyjmowania świadczeń socjalnych, jedynie w obecności przedstawicieli wszystkich organizacji związkowych. Spór w tym zakresie wynikał min. z faktu, iż Związek Zawodowy (...) w okresie wcześniejszym wskazywał, jako swego przedstawiciela na posiedzenia Komisji Socjalnej wyłącznie przewodniczącą związku (...), którą nie była pracownikiem Centrum (...). (protokół kontroli PIP k. 424-431, pisemna informacja A. – T. – (...) przytoczona w protokole z kontroli k. 429-430, pismo wyjaśniające dyrektora Centrum (...) k. 433-434 ). W 2006 r. kontrolę w Centrum (...) przeprowadził także (...) Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia (protokół kontroli z NFZ z 2006 r. k. 673-679). W piśmie z 2 lutego 2007 r. I. K., jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...), skierowanym do dyrektora W. M., zarzuciła mu „utrudnianie procedowania sporu zbiorowego” odnoszącego się wzrostu wynagrodzeń pracowników z tzw. lex 203, „świadome oszukiwanie załogi i wprowadzanie w błąd” . Pismo to przesłała również do Przewodniczącego Zarządu Województwa (...) A. S., Wicemarszałka Województwa (...) W. R., Przewodniczącego Klubu (...), M. B., jako członka Komisji (...) Sejmiku Woj. (...)( kopia pisma z dnia 2 lutego 2007 r. k. 50). Z biegiem lat ze Związku Zawodowego (...) wypisywali się pracownicy, związek ten przestał spełniać wymogi ustawowe co do liczby członków. Pozwana zachęcała pracowników do przystąpienia do (...) Związku Zawodowego (...), sama do tego związku przystąpiła i została jego przewodniczącą (przesłuchanie pozwanej k. 1568). W Centrum (...) wszelkie prace porządkowe, w tym sprzątanie terenu i pomieszczeń, mycie okien wykonywała firma (...) na podstawie umowy z dnia 25.10.2000 r. zawartej w trybie zamówienia udzielonego w trybie przetargu nieograniczonego ( umowa k. 708-721, zeznania Z. S. (2) k. 1392). I. K. zarzucała dyrektorowi O., iż przetargi były ustawiane i bezprawne, sugerowała podejmowanie działań niezgodnych z prawem przez dyrektora placówki. Na skutek podnoszonych zarzutów D. Centrum zgłaszał o powyższym zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej Warszawa- Wola, która prowadziła w tym kierunku dochodzenie. Nie postawiono żadnych zarzutów powodowi, ani Z. S. (2) ( pismo z 17.12.2007 r. k. 461-462, zeznania Z. S. (2) k. 1392). Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. Marszałek Województwa (...) w W. A. S., udzielił pozwanej odpowiedzi, iż zarzuty pozwanej uznaje za bezzasadne, jednocześnie powiadomił o skierowaniu sprawy do Prokuratury Rejonowej W.- W. w W., stosownie do wniosku pozwanej (pismo k. 482). W 2007 r. powód, jako dyrektor Centrum (...) wystąpił do Sądu dla m.st. Warszawy XIX Wydziału Gospodarczego – KRS z wnioskiem o dokonanie wpisu w KRS nowej nazwy poprzez wyeliminowanie z dotychczasowej nazwy członu „(...)”. Sąd Rejestrowy zwrócił powyższy wniosek wskazując na konieczność dokonania najpierw zmiany statutu i prawidłowo wypełnić wniosek (wniosek k. 747-750, zarządzenie z dnia 21.11.2007 r. k. 751). Pozwana kwestionowała powyższe działania i w piśmie z dnia 5 grudnia 2007 r. kierowanym do dyrektora Centrum (...) wskazała, iż dyrektor w sposób bezprawny usiłuje zmienić nazwę Centrum (...) (pismo k. 753). W piśmie (...) z dnia 12 grudnia 2007 r. I. K., jako przewodnicząca Związku Zawodowego (...), zarzuciła W. M., iż „usiłował dokonać dzikiej i wbrew prawu prywatyzacji”. Zarzuciła „przekręty finansowe” powoda w Centrum (...). Podała też, iż „W. M. dokonał czynu prawem zakazanego”, „że zmusza lekarzy do przejścia na kontrakty, a pozostałych pracowników jak śmiecie usiłuje przekazać zaprzyjaźnionej firmie (...)”. Wskazała, iż jej związek złożył wniosek o odwołanie dyrektora w trybie dyscyplinarny. (kopia pisma z dnia 12 grudnia 2007 r. k. 48) W reakcji na to pismo przewodnicząca Zarządu Związku Zawodowego Budowlani E. M. (1) wystosowała do I. K. list zarzucając pozwanej łamanie prawa, pomówienia, oszczerstwa naruszające dobra osobiste innych osób oraz naruszanie dobrych obyczajów. (kopia pisma przewodniczącej Zarządu Związku Zawodowego Budowlani E. M. (1) do I. K. k. 49, zeznania E. M. (1) k. 971-974). --- STRONA 13 --- Z dniem 1 marca 2008 r. D. Centrum (...) W. M. zlikwidował działalność Laboratorium (...) w D. (...) Laboratoryjnej, w związku z generowaniem od wielu lat straty związanej z jego funkcjonowaniem (zarządzenie nr (...) z 20.02.2008 r. k. 754). Skutkiem powyższej decyzji były dalsze zwolnienia pracowników w zakładzie pracy (pismo dyrektora do organizacji związkowych k. 755). Pozwana, jako przewodnicząca (...) Związku Zawodowego (...) nie wyrażała zgody na likwidację laboratorium (pismo z 07.02.2008 r. k. 756). W piśmie z dnia 6 sierpnia 2008 r. I. K., jako przewodnicząca Komisji Zakładowej (...) Związku Zawodowego (...) w Centrum (...), skierowanym do dyrektora Centrum (...) zarzuciła W. M. „kłamstwo”, „oszukiwanie Komisji Zakładowej i pracowników” „dopuszczanie do fałszowania protokołu z postępowania przetargowego oraz poświadczenie w nim nieprawdy”, „naruszanie w sposób ciągły procedur przetargowych”, „ustawianie przetargów”. Podniosła wówczas, iż nie była obecna przy otwarciu ofert w postępowaniu przetargowym na świadczenie usług pomocniczych przy pacjencie w dniu 14.04.2008 r. Wbrew temu jej obecność została zapisana przez komisję przetargową w protokole przetargowym, w konsekwencji doszło do poświadczenia nieprawdy. Pismo to zostało wysłane także do Zarządu Województwa (...), Wicemarszałka Województwa (...) W. R., (kopia pisma z dnia 6 sierpnia 2008 r. k. 51) W 2008 r. Centrum (...) zostało finalistą Ogólnopolskiego Rankingu Szpitali w Kategorii szpitali publicznych ogłoszonego przez gazetę „Rzeczpospolita" (zaświadczenie wydane przez gazetę „Rzeczpospolita", k. 52. W piśmie zatytułowanym (...) z 20 lutego 2009 r. I. K., jako przewodnicząca Komisji Zakładowej (...) Związku Zawodowego (...) zarzuciła W. M. „ustawianie przetargów”, „fałszowanie dokumentacji przetargowej" oraz „oszukiwanie związku zawodowego”. Pismo to zostało wysłane ponadto do Zarządu Województwa (...) – A. S. i Wicemarszałka Województwa (...) W. R. (kopia pisma z dnia 20 lutego 2009 r. k. 53). W piśmie z dnia 23 lutego 2009 r. I. K., jako przewodnicząca Komisji Zakładowej (...) Związku Zawodowego (...) zarzuciła dyrektorowi Centrum (...) W. M. „wprowadzanie organizacji związkowych w błąd, czyli oszukiwanie”, „samowolne wprowadzenie siatki wynagrodzenia z naruszeniem prawa” oraz „konsultowanie siatki wynagrodzenia z wykazem stanowisk sprzecznych z rozporządzeniem Ministra Zdrowia”. Pozwana wypowiadała się z upoważnienia (...) Związku Zawodowego (...) w związku z gwarantowaną podwyżką płac wynikającą z art. 59a ustawy o z.o.z. i ustawy z 22 lipca 2006 r. o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń (tzw. ustawa wedlowska). Pismo to zostało wysłane także do Marszałka Województwa (...) – A. S. i Wicemarszałka Województwa (...) W. R., pozostałym organizacjom związkowym działającym w Centrum ( kopia pisma z dnia 23 lutego 2009 r. k. 54-56). W piśmie „Wniosek o odwołanie ze stanowiska dyrektora Centrum (...) pana W. M." adresowanym do Zarządu Województwa (...) z dnia 12 marca 2009 r. I. K. działając, jako przewodnicząca Komisji Zakładowej (...) Związku Zawodowego (...) zarzuciła W. M. „dokonywanie zmian w strukturze organizacyjnej zakładu samowolnie, jednoosobowo i z naruszeniem prawa”, „wielokrotnie poświadczanie nieprawdy”, „przeprowadzanie na pacjentach badania leków bez zachowania wymaganych prawem procedur”, „ustawianie przetargów” bądź zlecanie pewnych usług z pominięciem procedur przetargowych. Pismo to zostało wysłane także do Wicemarszałka Województwa (...) W. R. i D. Departamentu (...) E. Ł. (kopia pisma z dnia 12 marca 2009 r. k. 57-58). Kolejne pismo na działania powoda jako dyrektora Centrum (...) pozwana wystosowała do Przewodniczącego Sejmiku Województwa 9 września 2010 r. (pismo z 9 września 2010 r. z załącznikami k. 70-74). W odpowiedzi na powyższe Urząd Marszałkowski Woj. (...) odpowiedział, iż Sąd Rejonowy dla Warszawy- Woli wyrokiem z dnia 07.06.2010 r. w sprawie o sygn. akt VW 149/10 uniewinnił powoda od postawionych przez pozwaną zarzutów, a coroczna kontrola kompleksowa z 2010 r. nie wykazała nieprawidłowości (pismo k. 87). Pozwana ponowiła pismo 3 listopada 2010 r. (pismo k. 88-89). Konflikt między stronami nie słabnął strony zwracały się do innych organów przełożonych, kontrolnych, nadzorczych a także do organów ścigania (pisma i dokumenty dotyczące postepowań wyjaśniających karnych k. 435-462, 490, 499-500 w tym postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego, 2003 r. odmowa wszczęcia dochodzenia k. 488-489,496-498, pisma związków zawodowych opozycyjne wobec dyrektora k. 528—539, postanowienie o odmowie wszczęcia i pisma k. 582-583, 773 —776,779, 988). --- STRONA 14 --- Pozwana składała zawiadomienia i skargi na działalność dyrektora Centrum (...) do różnych instytucji. Organy te udzielały pozwanej stosownych informacji, bądź informowały o przekazaniu pism do Prokuratury. Pozwana wielokrotnie ponawiała skargi i zarzuty w stosunku do osoby dyrektora M. (pismo z Ministerstwa Zdrowia z 2007 k. 198 i 204, skarga pozwanej z 2008 r. wraz z protokołem z posiedzenia komisji Sejmiku Województwa k. 197 i 200-204, pismo pracodawcy z 2009 r. k. 207, kopia pisma pozwanej i z 07.03.2000 r. k. 122, kopia odpowiedzi powoda k. 123-180, przekazanie dokumentów przez powoda w 2002 r. k. 190-196, pismo z Ministerstwa Zdrowia k. 198 i 204, skarga pozwanej z 2008 r. wraz z protokołem z posiedzenia komisji Sejmiku Województwa k. 197 i 200-204, pismo pracodawcy z 2009 r, k. 207 kopia załącznika do uchwały Rady społecznej (...) z 2000 r. k. 208 -213, pisma z urzędu wojewódzkiego z 2000 r. k. 249, pismo do Urzędu Marszałkowskiego z 15.12.2005 r. k. 450, pismo do Ministra Rozwoju Regionalnego z 18.01.2007 r. k. 766, kopie pism i dokumentów k. 706-726 , zeznania świadków: J. K. czas nagrania 00:59:31-01:21:41 z 8 kwietnia 2013 r. k. 1024-1027, H. B. czas nagrania 00:42:18-00:57:12 i E. Ł. czas nagrania 00:08:23-00:40:25 z rozprawy z dnia 28 kwietnia 2014 r. k. 1087, M. M. (3) czas nagrania 00:07:06-00:38:10 rozprawy z 30 września 2014 r. k. 1151, H. K. (2) czas nagrania 00:24:55-00:48:56 rozprawy z dnia 3 grudnia 2014 r. k. 1178, W. P. (1) czas nagrania 00:18:40-00:54:25 rozprawy z dnia 9 stycznia 2015 r. k. 1195, Z. S. (3) czas nagrania 00:08:26-00:16:43 rozprawy z dnia 2 października 2015 r. k. 1282, A. R. (2) czas nagrania 00:29:23-00:47:23 rozprawy z dnia 2 października 2015 r. k. 1282, H. R. czas nagrania 00:47:35-00:58:48 z dnia 2 października 2015 r. k. 1282, Z. S. (2) czas nagrania 00:09:02-00:30:52 rozprawy z dnia 19 lutego 2016 r. k. 1392, A. S. czas nagrania 00:30:59 – 01:25:51 rozprawy z dnia 19 lutego 2016 r. k. 1392, M. L. (1) czas nagrania 00:06:43—00:43:42 rozprawy z dnia 8 czerwca 2016 r. k. 1410 i czas nagrania 00:06:03-00:45:11 rozprawy z 30 września 2016 r. k. 1568). W załączniku do uchwały nr 905/159/12 Zarząd Województwa (...) z 15 maja 2012 r. odniósł się do skargi I. K., jako Przewodniczącej Komisji Zakładowej (...) Związku Zawodowego (...) i odpierał podnoszone przez pozwaną zarzuty, w szczególności „nietrafionych inwestycji”, „wielokrotnego ustawiania przetargów”, czy sprzedaży (...) prywatnemu kontrahentowi (uchwała k. 950, załącznik k. 951-952). Powyższe zarzuty pozwanej kierowane do powoda, jako dyrektora Centrum wywarły negatywny wpływ na powoda i jego rodzinę. Powód będąc doradcą Prezydenta RP, a później podsekretarzem stanu w Ministerstwie Zdrowia były rozpytywany przez przełożonych o kierowane w stosunku do niego zarzuty i zobowiązywany do wyjaśnienia ich. Powód czuł się znieważany, obrażany i nękany przez pozwaną (przesłuchanie powoda czas nagrania 00:48:54-02:19:38 k. 1568). Na mocy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. nr 112, poz. 654 z późn. zm.) oraz uchwały z 27.08.2013 r. Zarządu Województwa (...) doszło do przekształcenia Centrum (...) Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w spółkę prawa handlowego Centrum (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.. Od powstania ww. spółki (...) jest prezesem zarządu (odpis z KRS k.1300-1306). Komisja Zakładowa (...) Związku Zawodowego (...) zakończyła swoją działalność na terenie spółki (...) z dniem 15.10.2014 r. oraz została wykreślona z Rejestru Komisji Krajowej (...) (potwierdzenie k. 1342). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone do akt sprawy dokumenty urzędowe oraz dokumenty prywatne, zeznania świadków oraz przesłuchanie strony powodowej ( k. 1568) i pozwanej (k. 1568, k.1601). Strona powodowa nie kwestionowała autentyczności załączonych przez pozwaną dokumentów w formie kserokopii, ani nie żądała złożenia oryginałów tych dokumentów. W większości były to bowiem kserokopie dokumentów pozyskane przez pozwaną w ramach sprawowanej przez nią funkcji przewodniczącej związku zawodowego w Centrum (...) i zostały przekazane na jej wniosek. Dokumenty urzędowe zasługują na wiarę, albowiem zostały wydane przez uprawnione do tego organy, w zakresie ich kompetencji. Korzystają zatem z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Za wiarygodne Sąd uznał także dokumenty prywatne z uwzględnieniem, że stanowią one jedynie dowód złożenia oświadczenia w nich zawartego, natomiast nie kreują one domniemania zgodności z prawdą tego, co w nich zostało stwierdzone. Sąd odmówił mocy dowodowej kopiom jedynie fragmentów dokumentów lub ich załączników (np. plan inwestycji 2000 k. 1181), nie podpisanych oraz co do których nie było możliwe zweryfikowanie od kogo pochodzą. Ponadto kopie artykułów prasowych --- STRONA 15 --- dotyczących np. szpitala w C., uchwały sejmiku w sprawie statutu tego szpitala (k. 185-187), projektu uchwały Rady Społecznej dotyczącej Szpitala (...) (k. 205-206), statutu Wojewódzkiego Szpitala w P. i dalszych kopii dokumentów dotyczących tego Szpitala, statutu Szpitala (...) w W., nie stanowiły dowodów mających istotne znaczenie w sprawie niniejszej. Załączone artykułu prasowe wyrażały jedynie określone stanowisko i pogląd autora artykułu w danej sprawie (k. 548-568, 1364-1366, 1385-1386). Podobnie Protokół Rady Społecznej (...) z 13.04.2000 r. wobec braku jakiegokolwiek podpisu na tym dokumencie (k. 214-225) nie mógł stanowić wiarygodnego dowodu z dokumentu prywatnego w świetle art. 245 k.p.c. Kopia dziennika ustaw z 31.12.1998 r. zawierającego rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 22.12.2009r. (k. 258-262), kopia projektu planu finansowego na 2009 r., czy kopie poszczególnych stron regulaminu pracy (k. 382-383), także nie przyczyniły się do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Sąd nie oparł się też na kopiach pism dotyczących sytuacji Wojewódzkiego O. (...) sprzed 1 września 1999 r. oraz stosunków panujących pomiędzy związkami zawodowymi, a ówczesnym dyrektorem Ośrodka (...) (k. k. 394-395, 525-538, 573-575, 594-594, 597-600). Zbędne ponadto były dokumenty, które nie obejmowały okresu dotyczącego przedmiotowego powództwa min. informacji o zamiarze wypowiedzenia stosunku pracy dokonane przez dyrektora Centrum (...) w 2010 r. (k.739-744) i 2014 r. ( (...)- (...)), niekompletne pismo Ministerstwa Zdrowia z 31.07.2012 r. w sprawie kar za nieprawidłowo wypełnianą dokumentację, recepty w 2001 i 2012 r. (k.1383-1384), pismo z 30.03.2015 r. dotyczące kontroli NFZ w sprawie realizacji przez Spółkę (...) umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych z 2014 r. , wezwanie do zapłaty na rzecz NFZ z 09.09.2015 r. (k. 1275-1277, 1307-1312, 1343-1345). Pisma te nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro ostatnie pismo pozwanej objęte niniejszym pozwem, zostało przez pozwaną skierowane do powoda w dniu 12 marca 2009 r. Okoliczności i kontrole wykazywane przez pozwaną miały natomiast miejsce w okresie późniejszym i nie obejmowały okresu objętego pozwem. Pozwana wielokrotnie składała te same kopie dokumentów, stanowiących korespondencję pozwanej z dyrektorem Centrum (...) oraz z innymi instytucjami. Sąd ocenił, iż liczne pisma składane przez pozwaną do Centrum (...) czy też do innych instytucji państwowych wyrażają stanowisko pozwanej na daną sprawę. Sąd nie oparł się na zeznaniach świadka R. P. (k. 1178) albowiem świadek ten nie posiadał żadnych informacji na temat sprawy. Z kolei zeznania świadków J. Ś. (1) k. 99-101, E. M. (1) k. 971-974, A. K. (1) k. 1017, A. R. (1) k. 1024-1027, J. K. k. 1024-1027, E. Ł. k. 1087, H. B. k. 1087, S. N. k. 1118, Z. S. (1) k. 1118, M. M. (3) k. 1151, A. G. (1) vel G. k. 1178, H. K. (2) k. 1178, A. P. k. 1195, W. P. (1) k. 1195, D. J. k. 1195, M. G. k. 1228, Z. S. (3) k. 1282, W. D. k. 1282, A. R. (2) k. 1282, H. R. k. 1282, Z. S. (2) k. 1392, A. S. k. 1392 i M. L. (1) k. 1410, 1568 nie potwierdziły wprost zarzutów pozwanej co do bezprawnego działania pozwanego w ramach sprawowania przez niego funkcji dyrektora Centrum (...). Nawet świadek A. K. (1) (k. 1017), pomimo potwierdzenia niekorzystnej atmosfery w miejscu pracy z powodu zwolnień pracowników i przyspieszenia jego odejścia na emeryturę, nie potwierdził bezprawności działania powoda, jako dyrektora ośrodka. Z kolei świadek A. P. (k. 1195) pomimo niewiedzy o relacjach interpersonalnych u pracodawcy, stwierdziła iż pomimo braku wzrostu zarobków, warunki pracy poprawiły się w czasie sprawowania funkcji dyrektora przez powoda. Z kolei zeznania świadków A. S., M. L. (1), H. B., A. R. (1), A. G. (2), J. Ś. (1), E. M. (1) wskazały, iż wielokrotne kontrole różnych instytucji w Centrum (...) nie potwierdziły nieprawidłowości i bezprawia, wykazywanych przez pozwaną, a odnoszących się do działania dyrektora W. M.. Z ich zeznań wynika, iż relację dyrektora z pozwaną były trudne z uwagi na charakter pozwanej i jej aspiracje by zarządzać zakładem (zeznania A. R. (1) czas nagrania 00:08:21 k.1018v.). Jednakże w tym zakresie świadkowie ci nie mieli pełnej i dokładnej wiedzy, a ich zeznania były też obarczone niepamięcią z uwagi na upływ czasu. Załączone bowiem przez pozwaną dokumenty w postaci protokołów kontroli NIK, Państwowej Inspekcji Pracy, czy Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego przedstawiają w tym zakresie pełniejszy obraz stanu faktycznego i złożoność okoliczności. Faktem jest, iż powyższe kontrole potwierdziły, jedynie w pewnym zakresie nieprawidłowości w działaniach dyrektora Centrum (...) w szczególności na początku okresu restrukturyzacji O., min. chodzi o przekroczenie dyscypliny finansowej przy organizowaniu zakupów „z wolnej ręki” w okresie 1.09.1999 r. do I połowy 2000 r., pomimo braku ustawowych przesłanek do prowadzenia zakupów w tym trybie. Ponadto kontrola farmaceutyczna wykazała na brak prowadzenia książek kontroli środków odurzających oraz brak badań klinicznych próbek produktów leczniczych pozyskanych z darów, które były przyjmowane, wydawane i ewidencjonowane --- STRONA 16 --- przez aptekę szpitalną. W protokole stwierdzono bowiem, iż apteka nie bierze udziału w badaniach klinicznych prowadzonych w zakresie leków z Centrum, to jest nie przyjmuje, nie wydaje i nie ewidencjonuje próbek do badań klinicznych, co jest niezgodne z cytowanym art. 86 ust. 3 i 4 ustawy prawo farmaceutyczne. Z kolei kontrola z inspekcji pracy potwierdziła pomijanie związku zawodowego pozwanej w posiedzeniach Komisji Socjalnej, co było niezgodne z funkcjonującym w zakładzie pracy Regulaminem Podziału Środków z (...), podejmowanie w tym zakresie przez D. Centrum oraz w zakresie innych wewnętrznych aktach prawnych decyzji bez konsultacji i opinii związku zawodowego, którym kierowała pozwana. Ponadto z materiału dowodowego wynika, iż w Centrum (...) dochodziło do rozwiazywania umów o pracę z niektórymi pracownikami w trybie wypowiedzenia, z podaniem nieprawdziwej przyczyny wypowiedzenia, co stało się przyczyną sporów sądowych, w następstwie których zapadały wyroki przywracające do pracy lub zasądzające odszkodowania na rzecz pracowników. Nie dochodziło też w terminie do wypłaty wynagrodzeń pracownikom z tzw. „ustawy 203”. Z drugiej strony z zeznań świadka M. M. (3) (czas nagrania 00:19:59- 00:25:52 k. 1151) wynika, iż dyrektor stał wówczas przed dużym dylematem, albowiem wypłata środków na podwyżki dla pracowników z „lex 203” uniemożliwiłaby restrukturyzację zakładu pracy, której podjął się dyrektor obejmując Ośrodek. Ustawodawca ustanowił podwyżki, ale nie zapewnił środków na jej realizację. Zeznania pozwanej I. K. przesłuchanej w charakterze strony potwierdziły fakty i okoliczności wynikające z przedstawionych wyżej dokumentów, które nie były kwestionowane. Jednakże mają one charakter bardzo emocjonalny i często kreują subiektywny i negatywny obraz powoda. Sąd nie dał wiary twierdzeniom pozwanej co do faktów bezprawia czynionego przez powoda, w tym zakresie Sąd będzie wypowiadał się szerzej w dalszej części uzasadnienia. Sąd uznał za udowodnione tylko te uchybienia powoda w działaniu Centrum (...), które wprost wynikały z przedstawionych wyżej dokumentów i zeznań świadków. Wobec cofnięcia przez pozwaną wniosku o przesłuchanie świadków, Sąd pominął dowód z zeznań świadków M. L. (2) (k. 971), P. K. (k. 1214,1222), H. M. i T. W. (k. 1194,1222), Z. W. (k. 1390), M. J. (k. 1014). Ponadto Sąd pominął zawnioskowane przez pozwaną dowody z zeznań świadków K. M., C. S. (k.1113), J. Z. (k.1149) i Z. W., wobec niewskazania w zakreślonym terminie przez pozwaną prawidłowych adresów ww. świadków. Sąd zważył co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w części. W. M. domagał się ochrony swoich dóbr osobistych w postaci dobrego imienia. Jako osoba pełniąca funkcję dyrektora Centrum (...), a następnie jako pełniący obowiązki podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia, był poddawany w ramach swojej działalności szczególnie ostrej krytyce przez pozwaną, występującą jako przewodnicząca związku zawodowego, działającego na terenie zakładu pracy Centrum (...). Powód wyszczególnił pisma pozwanej w związku, z którymi domagał się ochrony swoich dóbr osobistych, polegającej na złożeniu oświadczenia określonej treści i zapłaty zadośćuczynienia na swoją rzecz oraz zapłaty sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powód domagał się również od pozwanej zaprzestania dalszych naruszeń. Pozwana nie negowała autentyczności wskazanych przez powoda wypowiedzi, a w toku procesu wskazywała, iż podane przez nią fakty są prawdziwe, a oceny zasadne. Ponadto podkreślała, iż występowała w imieniu organizacji związkowej, którą reprezentowała, a nie w imieniu własnym. Art. 23 k.c. stanowi przykładowy katalog dóbr osobistych pozostających pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Nie jest to katalog zamknięty. Dobre imię podmiotu jest dobrem osobistym i podleganie jego ochronie prawnej nie ulega wątpliwości. Skutki prawne naruszenia dóbr osobistych reguluje art. 24 k.c., zgodnie z którym ten, czyje dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. --- STRONA 17 --- Rozpoznając sprawę o ochronę dóbr osobistych Sąd powinien, zatem przede wszystkim ustalić, czy w ogóle dane zachowanie naruszyło dobra osobiste powoda i czy istnieją podstawy przypisania odpowiedzialności pozwanej, zaś dopiero w razie uzyskania pozytywnej odpowiedzi na to pytanie – stwierdzić, czy nie zachodzą przesłanki uchylające bezprawność tego naruszenia. W doktrynie i w orzecznictwie podkreśla się przy tym powszechnie, że ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, lecz musi mieć charakter obiektywny (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2002r., sygn. akt II CKN 953 / 00, LEX nr 55098; podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął w wyroku z dnia 11 marca 1997r., sygn. akt III CKN 33/97, OSNC 1997/6–7/93). Przy ocenie naruszenia dobra osobistego należy zatem uwzględnić szerszy kontekst społeczny i pod tym kątem dopiero dokonać ustalenia, czy dane zachowanie w powszechnym odbiorze społecznym miało charakter naruszenia dobra osobistego. Co do zasady w procesie cywilnym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Jednakże w art. 24 k.c. ustawodawca częściowo zmodyfikował zasadę rozkładu ciężaru dowodu, wprowadzając domniemanie bezprawności działania naruszającego dobro osobiste. Ciężar udowodnienia, że do naruszenia danego dobra w ogóle doszło spoczywa zatem na stronie powodowej, natomiast w razie wykazania, że dobro rzeczywiście zostało naruszone – strona pozwana musi wykazać, że naruszenie to nie miało charakteru bezprawności. Przy czym należy zauważyć, że osoba naruszająca dobro osobiste innego podmiotu nie może bronić się podnosząc, że nie działała we własnym imieniu, lecz jako członek organu osoby prawnej. Jeśli członek organu osoby prawnej działa w zakresie kompetencji tego organu, jego zachowanie nie będzie bezprawne, jednak piastowana funkcja nie zwalnia z odpowiedzialności za nieprawdziwe, zniesławiające wypowiedzi. (tak wyrok Sądu Najwyższego z 6.12.1972 r. I PR 352/72, OSN 1973, Nr 6, poz. 115). W kolejnym wyroku Sądu Najwyższego z 28.11.1980 r. (IV CR 475/80, OSNC 1981, Nr 9, poz. 170) wyrażono pogląd, który Sąd Okręgowy podziela, że w przypadku naruszenia dobra osobistego osoby fizycznej przez osobę działającą w imieniu osoby prawnej odpowiedzialność ponosi zarówno reprezentant (osoba fizyczna), jak i reprezentowana (osoba prawna). Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 11.10.1983 r. (II CR 292/83, OSP 1985, Nr 1, poz. 3 oraz w wyroku z 21.03.2013 r. (III CSK 225/12, Legalis). Biorąc jednak pod uwagę charakter i treść pism stanowiących podstawę żądania pozwu, uznać należy, iż formułowane są w nim oświadczenia wiedzy, własne poglądy i opinie pozwanej, jako autora tych pism. Pełnienie funkcji w organach osoby prawnej nie powinno stanowić wygodnego sposobu zwolnienia się z odpowiedzialności z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Z tych względów Sąd przyjął, iż pozwana jest biernie legitymowana w niniejszym procesie. Ze względu na domniemanie bezprawności to pozwana musi udowodnić, że jej działanie było zgodne z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Zachowaniem legalnym jest publikowanie rzetelnych, zgodnych z zasadami współżycia społecznego ujemnych ocen działalności zawodowej lub publicznej, jeśli celem takiej publikacji jest zapewnienie jawność życia publicznego (art. 41 prawa prasowego) krytyka jest działaniem pożądanym i pożytecznym w społeczeństwie demokratycznym jeżeli została podjęta w interesie społecznym, a jej celem nie jest dokuczenie innej osobie, a jest rzetelna i rzeczowa (por. wyrok SN z 19.09.1968 r. II CR 291/61). Interes publiczny uzasadnia ograniczenie zakresu ochrony dóbr osobistych osób sprawujących funkcje publiczne (por. wyrok SN z 11.05.2007 I CSK 47/07), jednakże także działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego nie jest wystarczające dla wyłączenia bezprawności wypowiedzi o wyraźnie obraźliwym charakterze. Charakter bezprawny ma krytyka w celu dokuczenia innej osobie i jej szykanowania. Krytyką nie powinna przekraczać bowiem granic potrzebnych do osiągniecia społecznego celu (tak wyrok SN z 16.04.1999 r. II CKN 279/98, wyrok SA w warszawie z 14.07.2016 r. I ACa 1396/15 i wyrok SN z 22.01.2014 r. III CSK 123/13). Ponadto za przekroczenie granic krytyki, mimo merytorycznej zasadności, należy uznać krytykę, która nosi formę obraźliwą, godzącą w cześć, godność i dobre imię lub autorytet krytykowanego (wyrok SN 03.07.1987 r. I CR 135/87). W ocenie Sądu, we wszystkich wskazanych przez powoda pismach: z 18 grudnia 2000r., l lipca 2002 r., 27 stycznia 2004 r., „Odpowiedź na pismo..." z 6 czerwca 2005 r., 7 grudnia 2005 r., 12 grudnia 2007 r., 2 lutego 2007 r., 6 sierpnia 2008 r., 20 lutego 2009 r., 23 lutego 2009 r. oraz 12 marca 2009 r., prócz jednego pisma z dnia 2 października 2000 r. (k. 23), doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. W piśmie z 02.10.2000 r. podane przez pozwaną sformułowania, iż prowadzi np. „przygotowania do likwidacji (...)", są konkretnymi zarzutami skierowanymi wobec działania dyrektora. Nie mają one zabarwienia emocjonalnego, lecz pozostają w sferze faktów. Sama --- STRONA 18 --- negatywna ocena działań dyrektora nie stanowi jeszcze o naruszeniu jego dóbr osobistych. Ponadto zarzuty sformułowane w tym piśmie nie odbiegają od okoliczności faktycznych, w jakich zostało napisane. Z akt sprawy wynika, iż powód, jako dyrektor (...) zwracał się w grudniu 1999 r. do Urzędu Marszałkowskiego z prośbą o wyrażenie zgody na przekształcenie ośrodka w spółkę prawa handlowego ze 100% udziałem samorządu województwa i rozpoczęcie funkcjonowania w nowej formie z dniem 1 stycznia 2001 r. Powód oceniał wówczas, iż „aktualna forma prawna O. – samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej uległa wyczerpaniu” (kopia pisma powoda z 1999 r. k. 522). Z tych też przyczyn pozwana, jako przewodnicząca związku zawodowego powołanego do obrony praw pracowników, miała podstawy, by traktować powyższe zabiegi D. (...), jako „przygotowania do likwidacji”. W tym zakresie Sąd oddalił powództwo. Sąd podziela pogląd Sądu Apelacyjnego w Warszawie zaprezentowany w wyroku z dnia 28-07-2016 (I ACa 1420/15), iż niedopuszczalna jest interpretacja wypowiedzi abstrahująca od jej kontekstu. Ochrona wolności wypowiedzi zagwarantowana w art. 54 Konstytucji i art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) nie zależy od formy jej wyrażenia i dlatego prawo chroni nie tylko opinie (oceny) wyważone i rozsądne, ale również przesadzone, drażniące, a nawet odpychające. Pogląd może być ostrzejszy, jeżeli ocena dotyczy ważnej kwestii społecznej. Pod tym pojęciem należy rozumieć sprawy o istotnym znaczeniu dla społeczeństwa. Ocena nawet przesadzona, ale oparta na faktach prawdziwych, która nie zawiera treści znieważających , nie powinna być uznana za naruszenie czci. Sąd ocenił, iż w pozostałym zakresie pisma wskazane przez powoda, zawierały sfomułowania, które Sąd uznał za godzące w dobre imię powoda na skutek zawarcia w nich nieprawdziwych informacji, zbyt ogólnych zarzutów nie poddających się weryfikacji oraz na skutek podania treści znieważających. We wszystkich wskazanych pismach I. K. występowała, jako Przewodnicząca Związku Zawodowego (...) jednakże z treści pisma wynikało, iż wyrażała swe własne poglądy i pisała we własnym imieniu. Odnosząc się zatem kolejno do załączonych pism: a) W piśmie z dnia 18 grudnia 2000 r., pozwana zarzuciła powodowi „doprowadził Pan do ujemnego wyniku finansowego O.. W krótkim czasie rozwalił Pan Ośrodek, rozbił zespoły ludzkie, które przez wiele lat pracowały dla chorych! Pikanterii dodaje fakt, iż publicznie okłamywał Pan zarówno związki jak i kierownictwo (...) cytuje, „największym dobrem Ośrodka są ludzie w nim pracujący i to dzięki szeregowym pracownikom jeszcze ten Ośrodek się trzyma” (k. 36-37). W zakresie zarzutu doprowadzenia do ujemnego wyniku finansowego O. Sąd ocenił, iż twierdzenie to było prawdziwe wobec treści niekwestionowanych dokumentów finansowych (kopia tabeli k. 291), z których wynikało, iż po pierwszym roku zysków 3 933 285 zł, Ośrodek ten w 2000 r. faktycznie przyniósł straty rzędu - 3.628.826. Fakt ten nie miał jednak związku z destrukcyjnym działaniem powoda, wolą zniszczenia O., ale wiązał się z prowadzoną przez nowego dyrektora restrukturyzacją Ośrodku i dostosowywaniem go do nowych potrzeb. Pozostałe zatem twierdzenia pozwanej dotyczące „rozwalenia O., rozbijania zespołów ludzkich i okłamywania związku zawodowe jak i kierownictwo” Sąd uznał za przekraczające ramy dozwolonej krytyki, jako nacechowane obraźliwymi i stricte emocjonalnymi twierdzeniami, mającymi na celu zmniejszenie zaufania do powoda, zdyskredytowanie jego umiejętności i fachowości. Tym bardziej, iż w dalszej części pisma pozwana sugeruje, że powyższe działania powoda miały na celu jedynie własny interes powoda i interes kolegów. Postępowanie dowodowe nie potwierdziło zarzutów pozwanej. Z zeznań większości świadków przesłuchanych w sprawie wynika, iż dyrektor W. M. nie działał w celu „rozwalenia O.” ale przyczynił się do uratowania i modernizacji O.. Miał w tym względzie poparcie 4 związków zawodowych działających na terenie O., jedynie związek zawodowy pozwanej, sprzeciwiał się wprowadzanym zmianom. Fakt, iż związek pozwanej nie zgadzał się z prowadzonymi w jednostce zmianami i inwestycjami, nie upoważniał pozwanej do podawania nieprawdziwych twierdzeń i obraźliwych ocen. Zdaniem Sądu pozwana nie wykazała także, iż powód, jako dyrektor okłamywał związki zawodowe i kierownictwo, co do faktu, iż zależy mu na pracujących w Ośrodku zespołach ludzkich. W tym miejscu należy dodać, iż w 2008 r. Centrum (...) zostało finalistą Ogólnopolskiego Rankingu Szpitali w Kategorii szpitali publicznych ogłoszonego przez gazetę „Rzeczpospolita" (zaświadczenie wydane przez gazetę „Rzeczpospolita", k. 52). Powyższe świadczy o tym, iż szpital ten przeszedł pomyślnie plan restrukturyzacji i wyróżniał się na tle innych (...) szpitali. Szpital dawał pacjentom możliwość leczenia się w najnowszych standardach, a pracownikom i lekarzom możliwość świadczenia pracy. Taka sytuacja nie miałaby miejsca, gdyby faktycznie W. M. dążył do zniszczenia, mówiąc słowami pozwanej „do rozwalenia O.”. b) --- STRONA 19 --- W piśmie z dnia l lipca 2002 r. pozwana podała „ .. nadal Pan zmusza pracowników do wypisywania się ze Związku Zawodowego (...) grożąc im wyrzuceniem z pracy” „Pana praktyczne dokonania w Centrum (...) ... zdają się potwierdzać zasadę, iż im wyżej w hierarchii władzy, tym większe afery, przekręty i zupełna bezkarność.” „Jeśli obecny Marszałek Województwa A. S. nie wyciągnie wniosków z uporczywie łamanego prawa z Pana strony jako dyrektora ZOZ to da przyzwolenie na łamanie prawa”. (k. 38). Faktu zmuszania pracowników do wypisywania się ze związku zawodowego, w którym działała pozwana, nie potwierdziło postępowanie dowodowe. Pozwana w piśmie nie wskazywała imiennie, o których pracowników chodzi, w konsekwencji trudno odnieść się do powyższego zarzutu. Natomiast z akt sprawy wynika, iż świadek H. K. (1) na własną prośbę wypisała się Związku Zawodowego (...) dnia 11.04.2001 r. (kopia pismo k. 1183, zeznania H. K. (1) czas nagrania 00:24:55-00:48:56 rozprawy z dnia 3 grudnia 2014 r. k. 1178). Z kolei zeznania świadka A. K. (1), członka innego związku zawodowego Budowlani, co prawda potwierdziły niesympatyczną atmosferę w pracy w początkowym okresie restrukturyzacji oraz obawy pracowników co do zwolnień w związku likwidacją miejsc pracy. Jednakże świadek nie potwierdził, aby był zmuszany do wypisywania się ze związku zawodowego, nie zauważył też aby dyrektor podejmował działania bezprawne. Z kolei Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka M. T. (k. 1228), będącej członkiem związku zawodowego, któremu przewodniczyła pozwana, co do faktu, iż była zmuszana przez dyrektora do wypisania się do Związku Zawodowego (...). Co prawda ze świadkiem Centrum (...) rozwiązało umowę o pracę za wypowiedzeniem w 2001 r., podając nieprawdziwą przyczynę wypowiedzenia. Powyższe stało się później przyczyną sporu sądowego, jednakże nie potwierdził się fakt, aby dyrektor uzależniał pozostawienie M. T. w pracy, od wypisania się ze związku zawodowego. Świadek tylko ogólnie zeznała, iż „było powiedziane, że jeśli osoba wystąpi ze związku to zostanie w pracy, a jeśli nie, to zostanie zwolniona” (czas nagrania 00:52:13 k. 1225). Nie sprecyzowała jednak kto, kiedy i do kogo mówił takie stwierdzenia. Sąd ocenił, iż zeznania świadka M. T., w związku ze zwolnieniem jej z pracy, były nacechowane mocno emocjonalnie i negatywnie do powoda, świadek czuła się skrzywdzona przez dyrektora i była przekonana, iż celem powoda było zlikwidowanie szpitala i przekształcenie w spółkę prawa handlowego. Do czego wraz z pozwaną nie chciały dopuścić. W konsekwencji Sąd ocenił, iż pozwana nie wykazała prawdziwości twierdzeń wskazanych w przedmiotowym piśmie. Nie uściśliła też w przedmiotowym piśmie na czym miałoby polegać „uporczywie łamane prawo” przez powoda oraz o jakie „przekręty i afery”, z udziałem powoda, pozwanej chodziło. Brak doprecyzowania tych informacji w piśmie powoduje, iż nie można odnieść się rzeczowo do tak sformułowanych zarzutów, które w konsekwencji należy uznać za bezpodstawne i obraźliwe. c) W piśmie z dnia 27 stycznia 2004 r., adresowanym do J. Ś. (3) - p.o. dyrektora w Centrum (...) I. K. napisała o W. M., „że okazał się zwykłym oszustem”, zaś o jego działalności wyraziła się, jako „niechlubnej” (k. 39). Zważywszy na kontekst pisma, w którym pozwana domagała się w ramach działalności związkowej przesłania od pełniącego obowiązki dyrektora Ś. dokumentów gwarantowanych ustawą z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, nazwanie powoda „oszustem” przekroczyło ramy rzetelnej krytyki, było nieadekwatne do zaistniałej sytuacji i obraźliwe. Co istotne powód w tym okresie przebywał na bezpłatnym urlopie. Pozwana zaś nie podała w piśmie, dlaczego powód okazał się zwykłym oszustem oraz na jakich faktach opierała takie twierdzenie. Brak odniesienia do faktów, do konkretnego zachowania powoda, powoduje, iż takie określenie jest nieprawdziwe, obraźliwe i mające na celu zdyskredytowanie powoda. Ponadto całe pismo jest napisane w tonie ironicznym, wskazuje bardziej na emocjonalne, niż rzeczowe podejście do problemu. Powyższe potwierdziły zeznania świadka J. Ś. (1) (k. 100-101). d) W piśmie z dnia 6 czerwca 2005 r., I. K. wystosowała list otwarty do W. M. zarzucając mu naruszanie spokoju jej rodziny poprzez wysyłanie korespondencji na jej prywatny adres. Zarzuciła powodowi w piśmie min. „…pozostaje Pan poza prawem”.. „Pan niewygodnemu Związkowi Zawodowemu wydał wojnę, to będzie ją Pan miał”. „Pana działania są gorsze od zachowania się Łukaszenki” .. Wszystkie pozostałe przewodniczące, emerytki – karierowiczki uzależnił Pan finansowo. Skłóca Pan Załogę, gdyż skłóconym Narodem łatwiej manipulować… D., który nie potrafi zarządzać zasobami ludzkimi, a pracownika traktuje, jak śmiecia nie nadaje się do zarządzania umęczonymi ciągłymi reorganizacjami i prywatyzacjami prawnikami (...)( k. 45). Powyższe sformułowania wskazują na negatywne nastawienie pozwanej do osoby powoda i obraźliwą ocenę jego pracy. Pozwana bardzo osobiście odczytywała przejawy działalności powoda, jako ukierunkowanej przeciwko „niewygodnemu” związkowi zawodowemu, któremu przewodniczyła. Z treści pisma wynika też, iż celem pozwanej, jako przewodniczącej związku zawodowego była już nie tylko ochrona interesów pracowniczych, ale również prowadzenie „wojny” z powodem – dyrektorem Centrum (...). Patetyczny ton wypowiedzi pisemnej pozwanej nie zmienia faktu, iż poza ogólnikowymi stwierdzeniami, pozwana nie wskazała, na jakiej podstawie uznaje powoda za „nienadającego się do zarządzenia”, oraz na jakiej podstawie uznawała, iż powód „skłóca załogę” a „pracowników --- STRONA 20 --- traktuje jak śmiecie”. Pozwana nie wykazała ponadto okoliczności wskazujących na to, iż powód pozostawał „poza prawem”. Sam fakt likwidacji pewnych stanowisk pracy i rozwiazywania umów o pracę z pracownikami przez dyrektora Centrum (...), nie przesądza automatycznie o tym , iż pracodawca traktuje pracowników „jak śmiecie.” e) W piśmie skierowanym do W. M. pt. „Odpowiedź na pismo (...) z dnia 08.11.2005 r. antydatowane na: dzień 30.10.05 r." (k. 41) I. K., zarzuciła powodowi: min. „wydawanie środków z Funduszu Socjalnego w sposób kryminogenny”, „ brak jakiejkolwiek decyzji uwzględniających interes i dobro pracowników”, „ wydawanie decyzji działających na szkodę interesu publicznego i prawnego”, naruszanie zasad współżycia społecznego”, „ przekraczanie swoich uprawnień ze szkodą dla interesu społecznego” oraz „ stosowanie praktyk zgodnych z prawem, z czasów S. i B. . Praktyk polegających na likwidacji niewygodnych osób i organizacji społecznych”, „uprawianie bezprawia”, „traktowanie prawa instrumentalnie”. Dowody zebrane w aktach sprawy nie uprawniają twierdzenia, iż dyrektor wydawał środki z Funduszu Socjalnego w sposób kryminogenny. Zresztą pozwana w piśmie nie precyzuje, co ma dokładnie na myśli, używając takiego sformułowania. W potocznym rozumieniu „kryminogenny sposób wydawania pieniędzy”, to sposób związany z działalnością przestępczą, za którą grozi „kryminał” (kara pozbawienia wolności). W tym znaczeniu użyte słowa są nieprawdziwe i krzywdzące dla powoda. Zważywszy, iż pismo to zostało wysłane także do Zarządu Województwa (...), Wicemarszałka Województwa (...) W. R. oraz D. Departamentu (...) E. Ł. niewątpliwie miało na celu podważenie kompetencji dyrektora i jego dyskredytację w oczach zwierzchników. W ocenie Sądu takich twierdzeń pozwanej nie upoważniał fakt, iż powód, jako dyrektor w tym okresie kwestionował uprawnienia związkowe związku zawodowego kierowanego przez pozwaną, konsekwencją czego było wystąpienie Centrum (...) z pozwem o ustalenie nieistnienia uprawień organizacji związkowej Związku Zawodowego (...) z siedzibą w W.. D. przywoływał w pozwie, iż związek pozwanej nie wypełniał ustawowego obowiązku przedstawienia pracodawcy informacji o łącznej liczbie członków tej organizacji, nie udostępnił też pracodawcy po zmianie przepisów, aktualnego wypisu z rejestru jak i statutu (kopia pozwu k. 403-404, pisma procesowego k. 406-409, pismo z dnia 19.08.2005 r. k. 477). Faktem jest, iż bez stosownej podstawy prawnej, (...) (...) zawiesiło prowadzenie wszelkich rozmów i korespondencji ze Związkiem Zawodowym (...) do czasu wydania orzeczenia w powyższej sprawie przez Sąd Pracy ( pismo z 19.05.2005 r. k. 410, pismo z 05.07.2005 r. k. 412 ). W sferze faktów pozostaje też, iż (...) (...) po 09.06.2005 r. pomijało związek zawodowy kierowany przez pozwaną, który był wykluczony z posiedzeń Komisji Socjalnej, dotyczących podziału środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych ( protokół ze spotkania z 09.06.2005 r. k. 411). Odbywało się to niezgodnie z obwiązującym w zakładzie regulaminem gospodarowania środkami z (...). Zgodnie z §1 pkt. 3 powyższego regulaminu w skład Komisji Socjalnej wchodzą obok przedstawiciela pracodawcy, po 1 pracowniku Centrum (...) wskazanym przez każdą organizację związkową. Jednocześnie z §2 pkt. 3 regulaminu wynikało, iż Komisja Socjalna może podejmować ważne decyzje w zakresie przyjmowania świadczeń socjalnych, jedynie w obecności przedstawicieli wszystkich organizacji związkowych. Nieprawidłowość w tym zakresie potwierdziła kontrola Państwowej Inspekcji Pracy w protokole z 2006r. ( protokół kontroli PIP k. 424-431, pismo wyjaśniające dyrektora Centrum (...) k. 433-434). W tym kontekście sformułowania pozwanej dotyczące „wydawania decyzji działających na szkodę interesu publicznego i prawnego”, „naruszanie zasad współżycia społecznego”, „przekraczanie swoich uprawnień ze szkodą dla interesu społecznego” mogło być dopuszczalne w ramach uzasadnionej krytyki powyższego działania dyrektora. Stwierdzenie powyższych nieprawidłowości nie uprawniało jednak pozwanej do twierdzenia, iż powód wydaje środki finansowe z Funduszu Socjalnego w sposób kryminogenny. Powódka nie wykazała aby czyn opisany wyżej stanowił przestępstwo, za które grozi kara pozbawienia wolności, oraz aby powód ponosił za to osobistą odpowiedzialność, nie będąc członkiem Komisji Socjalnej. Również pozostałe zarzuty wskazujące na stosowanie praktyk zgodnych z prawem, z czasów S. i B., praktyk polegających na likwidacji niewygodnych osób i organizacji społecznych” jest wypowiedzią przesadzoną i nieprawdziwą w zakresie określenia „likwidacji niewygodnych osób i organizacji społecznych”. Likwidacja osób z czasów S. i B. niewątpliwie kojarzy się z pozbawieniem życia lub zdrowia, bezprawnym pozbawieniem wolności. Zważywszy na kontekst wypowiedzi, była ona niedopuszczalna. Jeśli zaś chodzi o likwidację organizacji społecznych, w tym związek pozwanej, nie jest to stwierdzenie prawdziwe, albowiem Związek Zawodowy (...) nie został zlikwidowany przez dyrektora Centrum (...), ale na skutek opuszczania tego związku przez jego członków. f) W kolejnym piśmie z dnia 7 grudnia 2005 r. (k. 47) I. K. zarzuciła W. M. „wyprowadzanie publicznych pieniędzy do rozlicznych w (...) prywatnych firm – pośredników, celowe zadłużanie (...), „ocieranie się o korupcję”. Powyższe sformułowania sugerują, że powód uczestniczy w procederze przestępstw gospodarczych, ma na celu własny interes prywatny, nie zaś interes zarządzanego --- STRONA 21 --- Centrum, a procedura przetargów w Ośrodku nie jest przejrzysta. Pozwana pomimo postawienia tak poważnych zarzutów nie zdołała udowodnić prawdziwości tych twierdzeń. Ponadto pismo to nie przywołuje żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na konkretne przejawy łamania prawa, nie podaje dat zdarzeń, ani konkretnych kwot wyprowadzanych pieniędzy. Pomimo zgłoszenia szeregu zawiadomień do organów ścigania, pozwana nie wykazała, iż doszło w tym zakresie do naruszenia prawa. Przeciwko powodowi nie został wydany żaden wyrok karny. Z okoliczności sprawy wynika zaś, iż były prowadzone dochodzenie w tej sprawie, jednakże ani powodowi ani innej osobie nie zostały postawione zarzuty, co poświadczył min. świadek L. S. (k. 1392), który w 2000 r. zawarł umowę na sprzątanie Centrum (...) w trybie przetargu nieograniczonego. Ponadto zeznania świadka Z. S. (3) (k. 1282) również nie potwierdzają twierdzeń i sugestii pozwanej. Świadek zeznał, iż otrzymał zlecenie od powoda, bowiem był jedynym w Polsce podmiotem produkującym urządzenia tlenowe. W konsekwencji wobec braku udowodnienia przez pozwaną prawdziwości powyższych twierdzeń, ich waga wskazuje na przekroczenie granic dozwolonej krytyki. Pismo niewątpliwie miało na celu podważenie kompetencji dyrektora i jego dyskredytację w oczach przełożonych i zwierzchników. Jedynie odnośnie „celowego zadłużania (...) wskazać należy, iż 2005 r. Ośrodek poniósł faktycznie stratę na kwotę – 3.250.403 zł. Strata ta jednak wynikała z konieczności pokrycia zobowiązań ustawowych wobec pracowników z tytułu świadczeń z „ustawy 203”, na poczet których nie zostały zagwarantowane środki finansowe ustawowo. Ostatecznie strata ta została pokryta bowiem z pożyczki otrzymanej w wysokości 3.965.715 zł z przeznaczeniem na spłatę zobowiązań. g) W piśmie z dnia 12 grudnia 2007 r., I. K. zarzuciła W. M., iż po wygranych wyborach „ usiłował dokonać dzikiej i wbrew prawu prywatyzacji”. (k. 48). Pozwana nawiązała dalej, do faktu złożenia przez Centrum (...) wniosku do Sądu Rejestrowego o zarejestrowanie zmiany nazwy Centrum (...) z pominięciem członu „(...)”. Na tej podstawie pozwana wywodziła, iż W. M., jako dyrektor usiłował dokonać dzikiej i wbrew prawu prywatyzacji. Z okoliczności sprawy wynika, iż złożenie stosownego wniosku przez dyrektora Centrum miało miejsce, a powyższy wniosek został zwrócony. Sąd Rejestrowy zwrócił ten wniosek wskazując na konieczność dokonania najpierw zmiany statutu i prawidłowo wypełnić wniosek (wniosek k. 747-750, zarządzenie z dnia 21.11.2007 r. k. 751). Zwracanie się do Sądu z wnioskiem o dokonanie wpisu nie jest działaniem bezprawnym. Także złożenie niekompletnego wniosku z brakami formalnymi, nie stanowi o działaniu bezprawnym. Zwrócenie zaś wniosku powoduje taką sytuację, jakby nie został on złożony. Podobnie pierwotne zwrócenie się powoda w imieniu (...), którym kierował od organu nadrzędnego, o wyrażenie zgody na przekształcenie ośrodka w spółkę prawa handlowego, nie było działaniem bezprawnym. Zmiana formy prawnej placówki nie zależała bowiem od powoda, ale od woli organu założycielskiego. Powód przedłożył swoją propozycję, co której był wówczas przekonany. Tego rodzaju zachowania dyrektora placówki nie można uznać za usiłowanie dokonania dzikiej i wbrew prawu prywatyzacji, nawet gdyby dyrektor nie miał racji. Przekształcenie (...) w spółkę prawa handlowego było bowiem niedopuszczalne w świetle obowiązującej do 2011 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Zgodnie z art. 53 ust 5 ustawy o z.o.z. wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekazanie fundacji lub stowarzyszeniu, których przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia, jest zabronione. W konsekwencji Sąd ocenił, iż sformułowania te miały charakter obraźliwy i sugerujący naruszanie prawa przez powoda. Samo określenie „dzika i wbrew prawu” prywatyzacja już sugeruje naruszenia prawa. Niemniej jednak termin prywatyzacja odnosi się do przekazania majtku państwowego do rąk osób prywatnych. Tymczasem jak wynika z akt sprawy Centrum (...) uległo przekształceniu w spółkę z o.o., w której jedynym wspólnikiem jest Województwo (...) ( odpis z KRS K. 1300-1306). h) W kolejnym piśmie z dnia 2 lutego 2007 r. I. K. zarzuciła dyrektorowi W. M. min. „utrudnianie procedowania sporu zbiorowego” odnoszącego się wzrostu wynagrodzeń pracowników z tzw. „ustawy 203”. (k. 50). Artykuł 4a ustawy z dnia 16.12.1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw został wprowadzony ustawą z dnia 22.12.2000 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i gwarantował pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej podwyżkę miesięcznego wynagrodzenia o 203 zł w 2001 r. i o 110,23 zł w 2002 r. Przepis ten wywołał powszechny wśród szpitali problem z jakiego źródła pokryć zagwarantowane ustawą podwyżki. Także Centrum (...), jako pracodawca było zobligowane do wypłaty tych świadczeń na rzecz pracowników. Sytuacja w Ośrodku skomplikowała się, co potwierdziły zeznania świadka M. M. (4) (k. 1151). Niemniej jednak ostatecznie powód wypłacił świadczenia, z 63 pracownikami, którzy skierowali pozwy do Sądu Pracy zostały zawarte ugody, co wynika min. z załączonych --- STRONA 22 --- dokumentów, w tym zeznań świadka W. P. (2) (k. 1195). W stosunku do pozostałych pracowników zapadały wyroki zasądzające świadczenia. Pismo powódki ewidentnie nie dążyło do podjęcia działań bowiem stanowiło odpowiedź na pismo powoda w sprawie propozycji związków zawodowych odnośnie podwyżek wynagrodzenia. Zdaniem Sądu powódka nie wskazała w ww. piśmie na czym miałoby polegać utrudnianie przedmiotowego sporu zbiorowego przez powoda. W konsekwencji Sąd ocenił, iż pozwana zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu nie wykazała prawdziwości twierdzeń wskazanych w tymże piśmie. Dokumenty dotyczące sporu zbiorowego w 2005 r. pomiędzy Związkiem Zawodowym (...) a Centrum (...) złożone przez pozwaną (k. 819—826) nie potwierdzają utrudnień ze strony powoda. Nie potwierdził się zarzut pozwanej, iż D. Centrum (...) nie zgłosił przedmiotowego sporu zbiorowego do właściwego Okręgowego Inspektora Pracy. Pozwana zarzucała, iż do dnia 2 marca 2005 r. spór zbiorowy nie został jeszcze zarejestrowany. Tymczasem z pisma Państwowej Inspekcji Pracy z 22.04.2005 r. wynikało, iż zgłoszenie sporu nastąpiło pismem z dnia 21.02.2005 r. sygnowanym przez p. W. M., a spór zarejestrowany pod poz. 7/2005 (pismo k. 825). i) W piśmie z dnia 6 sierpnia 2008 r., I. K. zarzuciła W. M. „ kłamstwo” w kwestii postępowania przetargowego w dniu 14.04.2008 r., „oszukiwanie Komisji Zakładowej i pracowników”, „dopuszczanie do fałszowania protokołu z postępowania przetargowego i poświadczania w nim nieprawdy” czy „ustawianie przetargów” (k. 51). Pozwana podniosła wówczas, iż nie była obecna przy otwarciu ofert w postępowaniu przetargowym na świadczenie usług pomocniczych przy pacjencie w tym dniu, a mimo to zapisano w protokole przetargowym jej obecność przy otwarciu ofert. Materiał dowodowy zawnioskowany przez pozwaną nie potwierdził prawdziwości zarzutów pozwanej. Twierdzeniom tym zaprzeczył też powód. Powyższe zgodne jest z zeznaniami świadka A. R. (2) (k. 1282), która nie potwierdziła fałszowania dokumentów przetargowych. W tym zakresie nie toczyły się też żadne postępowania karne, zaś pozwanej w tym dniu były przedstawiane dokumenty ofertowe do wglądu. Również zarzut, iż w Centrum (...) „przetargi są ustawiane” , nie został przez pozwaną udowodniony. Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. Marszałek Województwa (...) w W., udzielił pozwanej odpowiedzi, iż zarzuty pozwanej uznaje za bezzasadne, jednocześnie powiadomił o skierowaniu sprawy do Prokuratury Rejonowej Warszawa- Wola w Warszawie, stosownie do wniosku pozwanej ( pismo k. 482). Z kolei zeznania świadka L. S. i A. S. wskazywały, iż w tym przedmiocie toczyło się dochodzenie, jednakże nikomu nie zostały postawione żadne zarzuty. Wobec braku udowodnienia przez pozwana prawdziwości twierdzeń, ich waga wskazuje na przekroczenie granic dozwolonej krytyki. j) Zarzuty powyższe były kontynuowane także w kolejnym piśmie pt. Skarga” z 20 lutego 2009 r. I. K. zarzuciła w nim W. M. „ustawianie przetargów, w tym dotyczącego przekazania usług w D. (...) prywatnej firmie”, „fałszowanie dokumentacji przetargowej" oraz „oszukiwanie związku zawodowego”(k. 53). Materiał dowodowy zawnioskowany przez pozwaną nie potwierdził prawdziwości zarzutów pozwanej. Pozostają aktualne rozważania poczynione wyżej w pkt. i). Fakt, iż Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła w Centrum (...) postępowanie kontrolne min. za okres 1999 - 2000 r., w którym powód pełnił obowiązki dyrektora i stwierdziła pewne nieprawidłowości, nie jest tożsamy z zarzutami pozwanej, iż przetargi są ustawiane, a dokumentacja przetargowa fałszowana. Zastrzeżenia kontrolujących dotyczyły wówczas zakupu sprzętu medycznego w ramach 20% rozszerzenia, z zastosowaniem trybu „z wolnej ręki”. W tym zakresie NIK uznała, iż Centrum naruszyło ustawę, albowiem wartość zamówienia dodatkowego przekraczała 20% zamówienia pierwotnego (wynosiła 43%). Ponadto NIK miała zastrzeżenia do zawarcia umowy na wyposażenie przychodni przy ul. (...), gdzie wyboru wykonawcy dokonano także w trybie „z wolnej ręki”, mimo że nie zachodziły przesłanki tego artykułu. Jako kolejne naruszenie NIK wskazała, iż w dokumentacji przetargu z dnia 26.04.2000 r. na dostawę wyposażenia do apteki zakładowej nie zawarto informacji o cenie i innych istotnych elementach każdej z ofert, jak również streszczenia oceny i porównania złożonych ofert, co stanowiło naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy o zamówieniach publicznych. Faktem jest, iż NIK w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami skierowała w dniu 2.10.2000 r. do Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Wojewodzie (...) zawiadomienie o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych przez dyrektora (...) (pismo prezesa NIK k. 828-830). Powyższe zastrzeżenia dotyczyły jednak okresu 1999 -2000 r., tymczasem pozwana odnosiła się do przetargów z lat 2008-2009 r. W tym zakresie powódka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na poparcie swych twierdzeń. Sąd Rejonowy dla Warszawy- Woli wyrokiem z dnia 07.06.2010 r. w sprawie o sygn. akt VW 149/10 uniewinnił powoda od postawionych przez pozwaną zarzutów, a coroczna kontrola kompleksowa z 2010 r. prowadzona przez organ założycielski nie wykazała nieprawidłowości (pismo k. 87). Ponadto do przedmiotowych zarzutów odniósł się Zarząd Województwa (...) w załączniku do uchwały nr 905/159/12, z którego wynika, iż prawidłowość udzielania zamówień publicznych była przedmiotem corocznie przeprowadzanych kontroli w zakładzie w ramach nadzoru przez organ założycielski. W przypadku zaś stwierdzenia naruszenia przepisów kierowane są stosowne zalecenia pokontrolne (uchwała k. 951-952). --- STRONA 23 --- k) W piśmie z dnia 23 lutego 2009 r. I. K. zarzuciła W. M. „wprowadzanie wszystkich organizacji związkowych w błąd, czyli oszukiwanie”, „samowolne wprowadzenie siatki wynagrodzenia z naruszeniem prawa” oraz „konsultowanie siatki wynagrodzenia z wykazem stanowisk sprzecznych z rozporządzeniem Ministra Zdrowia”, „samowolkę prawną”. Pozwana wypowiadała się z upoważnienia (...) Związku Zawodowego (...) w związku z gwarantowaną podwyżką płac wynikająca z art. 59a ustawy o z.o.z. i ustawy z 22 lipca 2006 r. o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń ( tzw. ustawa wedlowska) ( kopia pisma z dnia 23 lutego 2009 r. k. 54-56). Ustawą z dnia 22 lipca 2006 r. o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń zagwarantowano przekazanie zarządzającym szpitalom środki na podwyżki płac, które nie mogły być wydatkowane na inne cele. Pozwana przedstawiając powyższe faktu, nie wykazała prawdziwości zarzutów dotyczących oszustwa ze strony powoda, „samowolnego wprowadzenia siatki wynagrodzenia z naruszeniem prawa” czy „konsultowania siatki wynagrodzenia z wykazem stanowisk sprzecznych z rozporządzeniem Ministra Zdrowia. Twierdzenia powyższe, jako gołosłowne naruszały dobre imię powoda. l) W kolejnym piśmie z 12 marca 2009 r., I. K. zarzuciła W. M. min. „dokonywanie zmian w strukturze organizacyjnej zakładu samowolnie, jednoosobowo i z naruszeniem prawa”, „przeprowadzanie na pacjentach badania leków bez zachowania wymaganych prawem procedur”. Powtórzyła też zarzuty podnoszone wcześniej, a dotyczące „wielokrotnego poświadczania nieprawdy”, „ustawiania przetargów” bądź „zlecania pewnych usług z pominięciem procedur przetargowych”. (k. 57-58). Jak już rozważono powyżej żaden z przesłuchanych świadków nie potwierdził zarzutów pozwanej odnośnie fałszowania dokumentów czy przestępstw dotyczących ustawiania przetargów. Zeznania świadka A. P. tj. lekarza pracującego zarówno na oddziale chorób zawodowych, interny i innych oddziałach tego O. nie potwierdziły faktu testowania i eksperymentów na pacjentach prowadzonych w Centrum (...) bez wymaganych prawem zezwoleń. Ponadto do przedmiotowych zarzutów odniósł się Zarząd Województwa (...) w załączniku do uchwały nr 905/159/12, z którego wynika, iż Departament (...) organu założycielskiego poparł stanowisko D. Zakładu w sprawie powierzenia podmiotom zewnętrznym świadczeń min. z zakresu diagnostyki laboratoryjnej. Zastrzeżenia Najwyższej Izby Kontroli dotyczące zakupu przez (...)sprzętu medycznego w początkowym okresie działalności powoda 1999-2000 r., z pominięciem trybu przetargowego i z przekroczeniem dyscypliny finansów publicznych, nie są tożsame z zarzutem, iż powód „ustawiał przetargi”. Wobec braku wykazania prawdziwości i rzetelności stawianych powodowi w kwestionowanych przez powoda pismach zarzutów, w ocenie Sądu doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a pozwana nie sprostała ciężarowi dowodowemu w zakresie wykazania braku bezprawności jej działania. Ponadto linia obrony pozwanej, iż dokonywała ona jedynie oceny i opiniowania działań powoda była całkowicie chybiona. Wypowiedzi oceniające co prawda nie podlegają kwalifikacji według kryterium prawda/fałsz, ale również i opinie nie mogą przekraczać granic dozwolonej krytyki (por. wyrok SN z 22.01.2014 r. III CSK 123/13). Ponadto pozwana używała pejoratywnych epitetów dla określenia osoby powoda w konkretnych sytuacjach, wynikały one z konkretnych działań powoda, których pozwana nie zdołała udowodnić, jako prawdziwych. Rozsyłanie pism zwierających nieprawdziwe informacje i obraźliwe oceny do organu założycielskiego, do ówczesnego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, do Kancelarii Prezydenta RP oraz rozpowszechnianie tych pism w zakładzie pracy wśród pracowników niewątpliwie miało na celu zdyskredytowanie osoby powoda, ukazanie go w złym świetle, dokuczenie powodowi. Pozwana nie kryła, iż jej celem było odwołanie dyrektora z pełnionej funkcji. Ponadto biorąc pod uwagę ilość wysyłanych pism przez pozwaną, w którym naruszano dobre imię powoda, Sąd ocenił, iż była to swoista forma nękanie powoda, (wydania mu wojny, o której pozwana pisze w piśmie z dnia 6 czerwca 2005 r.). Powyższe z całą pewnością nie służyło konstruktywnej krytyce działalności powoda, jako dyrektora, ale miało na celu podważanie jego kompetencji, fachowości oraz legalności działań, w celu odwołania ze stanowiska dyrektora. Stwierdzając, iż we wskazanych przez powoda pismach z 18 grudnia 2000r., l lipca 2002 r., 27 stycznia 2004 r., „Odpowiedź na pismo..." z 6 czerwca 2005 r., 7 grudnia 2005 r., 12 grudnia 2007 r., 2 lutego 2007 r., 6 sierpnia 2008 r., 20 lutego 2009 r., 23 lutego 2009 r. oraz 12 marca 2009 r., z wyłączeniem jednego pisma z dnia 2 października 2000 r. (k. 23), doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, Sąd udzielił ochrony prawnej powodowi. --- STRONA 24 --- Sąd uznał żądanie przeprosin za zasadne. Jednakże treść oświadczenia wskazanego przez powoda w piśmie modyfikującym pozew została przez Sąd zmodyfikowana. Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 24 listopada 2011 r. (I CSK 52/11 legalis Numer 457189), iż w treści formuły przeprosin zawartej w wyroku uwzględniającym powództwo o ochronę dóbr osobistych należy unikać dosłownego powtarzania obraźliwych zwrotów użytych przez pozwanego względem powoda, zwłaszcza gdyby mogło to prowadzić do wyrządzenia powodowi kolejnej krzywdy. Z przyczyn opisanych wyżej Sąd pominął w treści oświadczenia pismo z dnia 2 października 2000 r., w którym nie dostrzegł naruszenia dobrego imienia powoda. Sąd uwzględnił format wskazanego oświadczenia oraz jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie Centrum (...) pracy A. w W. przy ul. (...) w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku, jako adekwatną do naruszenia formę przeprosin. Sąd nie uwzględnił żądania powoda, oddalając w tym zakresie powództwo, co do opublikowania ww. oświadczenia w miesięczniku (...) zważywszy, iż żadne ze skarżonych pism nie było w nim publikowane. Ponadto zasięg oddziaływania tego pisma jest znaczenie szerszy (teren całego województwa (...)), aniżeli zasięg oddziaływania pism wysyłanych przez pozwaną. Pozwana adresowała swoje pisma bezpośrednio do powoda oraz do ograniczonego kręgu osób z organu założycielskiego, Zarządu Województwa (...), Prezydenta RP, Senatu, Sejmu, nade wszystko jednak wśród pracowników Centrum (...), zrzeszonych w związkach zawodowych. Zważywszy zatem, iż konflikt ten był znany najbardziej w środowisku pracowniczym Centrum (...), w ocenie Sądu wywieszenie oświadczenia z przeprosinami, zgodnie z pierwotnym żądaniem pozwu, na tablicy ogłoszeń Centrum (...) w W. przy ul. (...), jest wystarczającą i adekwatną formą naprawy naruszonych dóbr osobistych powoda. Należy zauważyć, iż mimo podnoszonych przez pozwaną zarzutów, dyrektor ww. placówki W. M. nadal cieszy się zaufaniem organu założycielskiego, który po przekształceniu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę prawa handlowego, powierzył mu funkcję prezesa zarządu Centrum (...) sp. z o.o. w W.. Dzięki staraniom powoda ośrodek ten rozwinął się i stanowi nadal istotne miejsce pracy dla wielu pracowników i lekarzy oraz służy swoimi usługami leczniczymi wielu mieszkańcom W. i okolic. Jednocześnie Sąd oddalił żądanie powoda w zakresie zobowiązania pozwanej do zaprzestania pomawiania powoda i naruszania tym samym jego dobrego imienia. Sąd miał na uwadze, iż pozwana nie jest już członkiem żadnego związku zawodowego, zatem przestała istnieć obawa naruszania dobrego imienia powoda. Wszystkie bowiem pisma, które były wysyłane przez pozwaną, były kierowane przez I. K., jako przewodniczącą związku zawodowego. Przesłanką istnienie tego roszczenia jest zaś istnienie uzasadnionej obawy dalszych naruszeń (por. wyrok SA w Warszawie z 10.05.2016 r. VI ACa 573/15). Ponadto na podstawie art. 448 k.c. Sąd zasądził od I. K. na rzecz W. M. kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia, zgodnie z żądaniem pozwu. Sąd ocenił, iż jest to kwota adekwatna do rozmiaru dokonanych naruszeń, zważywszy na długoletni czas trwania powyższych naruszeń oraz wielość pomówień. W ocenie Sądu roszczenia to było zasadne, bowiem działania pozwanej Sąd uznał za zawinione. Celowość działań pozwanej wymierzonych w osobę powoda pozwana pokazała w piśmie z dnia 6 czerwca 2005 r. (k. 45), w którym stwierdzając, że powód „wydał wojnę niewygodnemu Związkowi Zawodowemu” wskazała, że powód „będzie ją miał”. Pozwana zbyt osobiście i emocjonalnie podchodziła do pełnionej funkcji, co nie pozwoliło jej na rzetelną ocenę sytuacji i dobranie adekwatnych środków wyrazu, polemiki oraz rzeczowych argumentów w sporze z dyrektorem zarządzającym Centrum (...). Bezkompromisowa i nazbyt emocjonalna postawa pozwanej przyczyniła się do stawiania w przedmiotowych pismach ogólnikowych zarzutów, do podawania nieprawdziwych informacji oraz obraźliwych ocen powoda. Skoro krytyka działalności powoda nie odbywała się w sposób rzetelny i rzeczowy, nie mogło nastąpić wyłączenie bezprawności naruszenia dobrego imienia powoda przez pozwaną. Sąd oddalił roszczenie powoda o zasądzenie od pozwanej na rzecz Ośrodka (...) w W. przy ul. (...) kwoty 20.000 zł tytułem zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty. Sąd uznał, iż zasądzanie od pozwanej dalszej kwoty i to w znacznie wyższej wysokości było roszczeniem nie uzasadnionym w okolicznościach sprawy niniejszej. Zważyć należy, iż powód uzyskał już kompensatę swoich strat moralnych zgodnie z żądaniem. Centrum (...) w W. jest już spółką prawa handlowego, a więc podmiotem prywatnym. Z kolei zasądzenie ww. kwoty na wskazany przez powoda cel społeczny ma pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjno-wychowawczą. Tymczasem pozwana w swoim głębokim przekonaniu działała w interesie pracowników i w obronie miejsc pracy w Centrum (...) w W.. Zdaniem Sądu zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz powoda w kwocie 5.000 zł jest wystarczające również z punktu widzenia funkcji wychowawczej. --- STRONA 25 --- Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 100 k.p.c., zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenie kosztów. Powód wygrał żądanie w zakresie roszczenia niemajątkowego, oraz częściowo w zakresie roszczenia majątkowego. W tym zakresie łącznie dochodził kwoty 25.000 zł, a Sąd zasądził kwotę 5.000 zł, co stanowiło 20% żądanej kwoty. Powód poniósł opłatę sądową od roszczenia majątkowego w kwocie 1.250 zł oraz od roszczenia niemajątkowego 600 zł (łącznie 1850 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu). Nadto na koszty procesu składały się 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa, koszty zastępstwa prawnego w wysokości 2400 zł od roszczenia majątkowego oraz 360 zł od roszczenia niemajątkowego – łącznie 4.627 zł. Pozwana poniosła 925 zł opłaty od sprzeciwu od wyroku zaocznego, w tym 625 zł od roszczenia majątkowego i 300 zł od roszczenia niemajątkowego. Zważywszy na nieuwzględnienie roszczenia z pkt. 1 pozwu, przegraną powoda w zakresie roszczenia majątkowego w 80% oraz zasadność roszczenia w zakresie ochrony dóbr osobistych powoda Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.207 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu. Na powyższą kwotę składały się, odnośnie roszczenia niemajątkowego opłata sądowa od pozwu 600 zł, koszty zastępstwa procesowego 360 zł, koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł oraz częściowo koszty zastępstwa procesowego od roszczenia majątkowego w kwocie 480 zł (20% od kwoty 2400 zł) i częściowo koszty opłaty sądowej od roszczenia majątkowego w kwocie 250 zł (20 % od kwoty 1.250 zł). Łączna kwota 1707 zł została pomniejszona o kwotę 500 zł, co stanowi zwrot kosztów pozwanej w zakresie sprzeciwu od wyroku zaocznego w części dotyczącej roszczenia majątkowego 500 zł (80% z kwoty 625 zł).