Wyrok XXIV C 1264/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 18 listopada 2013 roku skierowanym przeciwko

--- STRONA 1 --- XXIV C 1264/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2016r. Sąd Okręgowy w W., Wydział XXIV Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Dominiak Protokolant : Dagmara Liszewska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. w W. na rozprawie sprawy z powództwa Stowarzyszenia (...) w W. przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ochronę dóbr osobistych 1. nakazuje pozwanemu (...) Sp. z o.o. w W. zaprzestania naruszania dóbr osobistych powoda Stowarzyszenia (...) w W. poprzez usunięcie artykułów autorstwa M. K. (1) i M. K. (2) „(...) „ ze strony internetowej http://(...) (...) ze strony internetowej http://(...).html, poprzez uniemożliwienie dostępu użytkowników portalu internetowego www.(...).pl do treści tych artykułów; 2. nakazuje pozwanemu (...) Sp. z o.o. w W. usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych powoda Stowarzyszenia (...) w W. poprzez zamieszczenie w tygodniku (...) w najbliższym numerze po uprawomocnieniu się wyroku oraz na stronie internetowej www.(...).pl w dniu uprawomocnienia się wyroku oświadczenia następującej treści: (...) Sp. z o.o.-wydawca tygodnika (...)w którym w numerze (...) z dnia 14 stycznia 2013 roku ukazał się artykuł „(...)” oraz jako administrator serwisu internetowego www.(...).pl, w którym ukazały się artykuły „(...)” oraz „(...)” oświadcza, że zawarte we wskazanych artykułach twierdzenia, sugestie i insynuacje dotyczące rzekomej działalności agenturalnej Stowarzyszenia (...) w W. i jego członków na rzecz F.i innych państw są nieprawdziwe oraz jako takie naruszają dobre imię Stowarzyszenia (...). (...) Sp. z o.o. przeprasza tym samym za naruszenie dobrego imienia Stowarzyszenia (...)”, przy czym powyższe oświadczenie powinno znaleźć się na trzeciej stronie tygodnika (...) w ramce o rozmiarze formatu A5( 210mm szerokości na 148 mm wysokości)koloru czarnego o grubości 3 punktów typograficznych , pisane czarną czcionką na polu koloru białego, czcionką Arial o wielkości 12 punktów typograficznych, a także na stronie internetowej www.(...).pl w wyskakującym okienku pop-up w jej górnej części w formacie 400x400 pikseli, tekst ma być pisany czarną czcionką Arial o wielkości 12 punktów typograficznych, na polu koloru białego, przez okres 3 dni; 3.zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz Stowarzyszenia (...) w W. kwotę 25 000 (dwadzieścia pięć tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty; 4. zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz (...) Fundacji Pomocy (...) kwotę 25 000 (dwadzieścia pięć tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty ; 5. w pozostałej części powództwo oddala; 6. koszty postepowania miedzy stronami wzajemnie znosi; --- STRONA 2 --- 7. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Sp. z o.o. w W. i z roszczenia zasądzonego na rzecz powoda Stowarzyszenia (...) w W. na rzecz Skarbu Państwa –kasa Sądu Okręgowego w W. kwoty po 5300 (pięć tysięcy trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa. Sygn. akt XXIV C 1264/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 18 listopada 2013 roku skierowanym przeciwko (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. i po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska, na rozprawie w dniu 22 maja 2015roku(k.798), Stowarzyszenie (...) z siedzibą w W. domagało się: 1. nakazania pozwanemu zaprzestania naruszania dóbr osobistych powoda poprzez usunięcie artykułów autorstwa M. K. (1) i M. K. (2): a) „(...)” ze strony internetowej: http://(...).html, b) „(...)” ze strony internetowej: http://(...), - poprzez uniemożliwienie dostępu użytkowników portalu internetowego www.(...); 2. nakazanie pozwanemu usunięcia skutków naruszenia poprzez zamieszczenie w tygodniku (...) w najbliższym numerze po uprawomocnieniu się wyroku oraz na stronie internetowej www.(...).pl w dniu uprawomocnienia się wyroku oświadczenia o następującej treści: „Wydawca tygodnika (...) Sp. z o.o. w którym w numerze (...) z dnia 14 stycznia 2013 r. ukazał się artykuły „(...)” oraz jako administrator serwisu internetowego www.(...).pl w którym ukazały się artykuły „(...)” oraz „(...)” oświadcza, że zawarte we wskazanych artykułach twierdzenia, sugestie i insynuacje dotyczące rzekomej działalności agenturalnej Stowarzyszenia (...) i jego członków na rzecz F. i innych państw są nieprawdziwe, pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych, prawnych i moralnych oraz jako takie świadomie i z premedytacją naruszają dobre imię Stowarzyszenia (...). Wyżej wymieniony przeprasza tym samym za bezprawne naruszenie dobrego imienia Stowarzyszenia (...), jak również za narażenie go na niezasłużone i niekorzystne konsekwencje dotyczące pozycji i zaufania w środowisku naukowym i analitycznym. Wydawca tygodnika (...) oraz administrator serwisu internetowego www.(...).pl wyraża także ubolewanie, że nieprawdziwe, szkalujące i krzywdzące dla Stowarzyszenia stwierdzenia zostały opublikowane na łamach tygodnika oraz na stronie internetowej www.(...).pl ” z zaznaczeniem, że oświadczenie winno znaleźć się na trzeciej stronie tygodnika w ramce o rozmiarze formatu A5 (th. 210 mm szer. x 148 mm wys.) koloru czarnego o grubości 3 punktów typograficznych, tekst czarny na polu koloru białego, czcionką Arial o wielkości 12 punktów typograficznych, a także na stronie głównej strony internetowej www.(...).pl w wyskakującym okienku typu pop-up w jej górnej części w formacie 400x400 pikseli; tekst ma być pisany czarną czcionką Arial o wielkości 12 punktów typograficznych, na polu koloru białego, przez okres 7 dni. 3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 50.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty; 4. zasądzenie od pozwanego sumy pieniężnej w wysokości 50.000,00 zł na rzecz (...) Fundacji Pomocy (...) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty; --- STRONA 3 --- 5. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż Stowarzyszenie (...) zajmuje się głównie prowadzeniem badań naukowych i analitycznych, w tym wyjazdami studialnymi w różne regiony świata oraz obserwacją procesów wyborczych. Podkreślono również, że w związku z taką działalnością Stowarzyszenie uzyskało szereg kontaktów tak w Polsce, jak i poza jej granicami, co pozwoliło na prowadzenie badań w zakresie działalności tego podmiotu na szeroką skalę. Nadto wskazano, iż w trakcie prowadzonych badań powód kładzie szczególny nacisk na zachowanie swojej bezstronności, a to w stosunku do badanych podmiotów. W uzasadnieniu podkreślono również, że takie zachowanie spowodowało nawiązanie licznych kontaktów międzynarodowych poczynając od R., B., L. czy S., a kończąc na S.. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że działanie pozwanego polegające na opublikowaniu artykułu pt. „(...)” autorstwa M. K. (1) i M. K. (2), jaki ukazał się w tygodniku (...) (wydanie nr (...), 14 – 10.01.2013, s. 31 - 33 oraz na stronie internetowej http://(...).html, dnia 15 stycznia 2013 r., poprzedzony został zapowiedzią opublikowaną na stronie internetowej http://(...).html, dnia 13 stycznia 2013 r. w godzinach popołudniowych. Stronie nadano tytuł „(...).pl”, zaś zapowiedź zatytułowano „(...)”. We wskazanych publikacjach zdaniem strony powodowej stwierdzono, jak i też dano do zrozumienia, między innym, że (...) prowadzi działalność agenturalną na rzecz innych państw oraz ma powiązania i jest zależne od przedstawicieli grup politycznych czy ideologicznych innych państw. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku powyższych publikacji nastąpiła utrata zaufania, którą partnerzy darzyli (...), niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania Stowarzyszenia. Powyższe naruszenie dobra osobistego w postaci imienia skutkowało m. in. Rezygnacją z członkostwa dotychczasowych członków Zarządu (...). Powyższe publikacje wpłynęły również negatywnie na wizerunek (...) w środowisku naukowym oraz analitycznym, co przejawiało się m.in. zaprzestaniem współpracy z (...) przez wielu dotychczasowych partnerów, czy wspomnianych już wcześniej członków Zarządu, a co więcej spowodowało znaczne trudności w pozyskiwaniu patronów i funduszy na naukowe przedsięwzięcia wydawnicze. Również w wyniku wskazanych publikacji zdaniem strony powodowej wypowiedziana została umowa o współpracę zawarta pomiędzy powodem, a serwisem (...).pl, czy też portalem (...).pl. Zdaniem strony powodowej powyższe spowodowało również brak możliwości uczestniczenia w szeregu konferencji, w tym organizowaniu w lutym 2013 r., (...) konferencji w N. współorganizowanej przez Uniwersytet w P.. Ponadto powód wskazał szereg innych skutków, jakie spowodowały wskazane publikacje przez pozwaną Spółkę. Reasumując swoje stanowisko powód podkreślił, iż naruszenie dobra osobistego powoda polega w szczególności na daniu do zrozumienia w artykule „(...)”, że (...) prowadzi działalność agenturalną na rzecz F. i ewentualnie innych państw, a tym samym zagraża państwu polskiemu (k. 2 – 35). W odpowiedzi na pozew z dnia 27 grudnia 2013 r., pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany zauważył, iż bezspornym jest okoliczność ukazania się wskazanych przez stronę powodową artykułów, jednocześnie zauważając, że powyższe artykuły zostały sporządzone w związku z propozycją ze strony powodowej, a dotyczącą dziennikarskiego wyjazdu do S. organizowanego przez (...). Pierwotnie propozycja została skierowana do redaktora M. K. (2), zaś następnie została przekazana do redaktora M. K. (1). Jednakże w wyniku zapoznania się z programem wyjazdu, zrezygnowali z niego, zaś w wyniku powyższego, jak również wiedzy, iż (...) ma wziąć udział w przedmiotowym wyjeździe mającym charakter propagandowy, przejawili zainteresowanie powyższą tematyką i zaczęli zbierać materiał prasowy celem stworzenia artykułu w tym przedmiocie, a następnie w wyniku uzyskania licznych informacji napisali przedmiotowy artykuł. Co więcej w uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana wskazała, iż wypowiedzi przedstawicieli strony powodowej zamieszczone w treści artykułu były przez nich autoryzowane. W odpowiedzi na pozew wskazano również, że publikacje artykułów nastąpiły w uzasadnionym społecznie celu, a nadto z zachowaniem należytej staranności i rzetelności dziennikarskiej. Strona pozwana argumentowała, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a nawet gdyby do tego doszło to działanie pozwanej nie było bezprawne. Pozwany przytoczył szereg dowodów mających wykazać prawdziwość i rzetelność informacji przedstawionych w spornym artykule dodając jednocześnie, że ujawnienie tych informacji jest działaniem w obronie uzasadnionego interesu społecznego (k. 246 – 266). Na dzień zamknięcia rozprawy strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. --- STRONA 4 --- Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (...) prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy, XX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. wydawanie gazet, czasopism i wydawnictw periodycznych oraz inna działalność, a w tym zamieszczanie artykułów w Internecie. (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. jest również wydawcą tygodnika (...) (odpis z KRS k. 268 – 276). Stowarzyszenie (...) z siedzibą w W. (dalej jako: (...)) jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (...) prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy, XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, natomiast celem Stowarzyszenia jest zbieranie, analizowanie i wydawanie opinii, ekspertyz dotyczących spraw polityki, gospodarki i kultury, jak również monitoring prasy, wydawnictw, mediów zgodnych z tematycznie z celami stowarzyszenia (odpis KRS k. 216 – 221). Powodowe Stowarzyszenie prowadzi badania naukowe oraz analityczne, przeprowadza wyjazdy studialne w różne regiony świata celem prowadzenia badań naukowych, jak również organizuje wyjazdy celem obserwacji procesów wyborczych. Głównymi kierunkami wyjazdów organizowanych przez (...) są Kraje (...) oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, jak również kraje Unii Europejskiej. Nadto (...) zajmuje się publikowaniem artykułów członków Stowarzyszenia oraz innych osób nie będących członkami Stowarzyszenia na swojej stronie Internetowej www.geopolityka.org. Działalność (...) była finansowana ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dotacji i ofiarności publicznej dokonywanych na rzecz Stowarzyszenia. Natomiast poglądy prezentowane przez (...) były neutralne, nie sprzyjające żadnemu kierunkowi czy nurtowi politycznemu. W dniu 13 stycznia 2013 r., doszło do spotkania redaktora M. K. (2) i M. K. (1) z ówczesnym Prezesem Zarządu (...) M. D.. Na powyższym spotkaniu mającym charakter wywiadu, M. D. udzielił odpowiedzi na temat jego znajomości z osobami ze wschodu, jak również o samej działalności Zrzeszenia. W dniu 14 stycznia 2013 r. w tygodniku (...) ukazał się artykuł „(...)”. Artykuł o tej sam treści widnieje na stronie internetowej http://(...).html, zaś zapowiedź artykułu znajduje się na stronie http://(...).html. Artykuły opisują działalność stowarzyszenia, włączając organizację wyjazdów do S., N., L. czy K.. W artykułach zamieszczono informacje na temat sposobu werbowania osób do udziału w takich wyjazdach oraz źródeł pozyskiwania środków pieniężnych przez powoda. Artykuł „(...)” opatrzony został śródtytułami „(...)”, „(...)”, „(...)” oraz „(...)?”. Artykuł w swym brzmieniu koncentruje się na wykazaniu elementów zbieżnych pomiędzy działalnością stowarzyszenia, a stanowiskiem (...) propagandy geopolitycznej (artykułu „(...)” k. 37 – 39 oraz wydruk ze strony internetowej k. 40 – 49; wydruk ze strony internetowej artykułu „(...)” k. 51 – 58; okoliczność bezsporna). W wyniku publikacji artykułów nastąpiła utrata zaufania w stosunku do (...) przez partnerów oraz członków (...). Kolejne osoby zaczęły wycofywać się z działalności Stowarzyszenia, jak również zaczęły odmawiać chęci publikacji swoich artykułów w ramach statutowej działalności Stowarzyszenia. W wyniku publikacji wskazanych artykułów oraz rezygnacji członków oraz niechęci współpracy czy udzielania patronatu akcjom (...), dochody Stowarzyszenia znacząco spadły. W dniu 10 marca 2013 r., z patronatu udzielanego nad projektami (...) wycofała się Fundacja (...) W dniu 18 kwietnia 2013 r., ze współpracy ze Stowarzyszeniem wycofał się Ośrodek (...) w Ś.. W dniu 1 czerwca 2013 r., Fundacja (...) wskazała, iż nie będzie w stanie patronować ani udzielać wsparcia finansowego przedsięwzięciom wydawniczym (...), a to w związku z publikacją, która ukazała się w tygodniku N.. Następnie w dniu 6 czerwca 2013 r., ze wspierania (...) wycofała się (...). Ostatecznie w dniu 16 stycznia 2013 r., rozwiązana została również współpraca pomiędzy (...), a serwisem blogerskim o nazwie natemat.pl. (pismo Fundacja (...) z dnia 10 marca 2013 r. k. 84, pismo Ośrodka (...) w Ś. z dnia 18 kwietnia 2013 r., k. 85, pismo Fundacji (...) z dnia 1 czerwca 2013 r., k. 86, pismo (...) z dnia 6 czerwca 2013 r., k. 87, korespondencja mailowa z zastępcą dyrektora Zarządzającego N..pl z dnia 22 i 24 stycznia 2013 r., k 88 – 91, pismo członka (...) D. P. z dnia 16 maja 2013 r., k. 92, zeznania świadka D. P. 01:16:49 – 1:33:03 nagrania z rozprawy z dnia 04 lipca 2014 r., k. 610 – 617, płyta k. 618; zeznania M. D. przesłuchanego za --- STRONA 5 --- powodowe Stowarzyszenie – 1:36:48 – 1:57:17 nagrania z rozprawy z dnia 04 grudnia 2015 r., k.880 – 895 – transkrypcja k. 889 – 896v; zeznania M. P. (1) przesłuchanego za powodowe stowarzyszenie – 1:03:35 – 1:36:36 nagrania z rozprawy z dnia 04 grudnia 2015 r., k.880 – 895 – transkrypcja k. 889 – 896v; zeznania świadka R. P. 29:43 – 1:00:20 nagrania z rozprawy z dnia 22 maja 2015 r., k. 798 – 806, płyta 807; zeznania świadka K. S. (1) 1:01:47 – 1:15:44 nagrania z rozprawy z dnia 22 maja 2015 r., k. 798 – 806, płyta 807; zeznania świadka M. K. (1) 6:58 – 49:59 nagrania z rozprawy z dnia 04 lipca 2014 r., k. 610 – 617, płyta k. 618; zeznania świadka M. S. (1) 50:27 – 1:15:45 nagrania z rozprawy z dnia 04 lipca 2014 r., k. 610 – 617, płyta k. 618 oraz 6:13 – 18:43 nagrania z rozprawy z dnia 02 lutego 2016 r., k. 966 – 968, transkrypcja k. 973 – 975v; zeznania świadka E. Z. 3:16 – 25:31 nagrania z rozprawy z dnia 07 listopada 2014 r., k. 691 – 695, płyta 696; zeznania świadka M. P. 28:24 – 40:59 nagrania z rozprawy z dnia 07 listopada 2014 r., k. 691 – 695, płyta 696; zeznania świadka M. S. (2) 41:59 – 1:03:59 nagrania z rozprawy z dnia 07 listopada 2014 r., k. 691 – 695, płyta 696; zeznania świadka M. K. (2) 6:07 – 1:11:52 nagrania z rozprawy z dnia 25 marca 2014 r., k. 489 – 495, płyta k. 496; zeznania świadka M. M. 3:52– 24:21 nagrania z rozprawy z dnia 13 lutego 2015 r., k. 717 – 720 p. 721;). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów, a przede wszystkim złożonych do akt kopii dokumentów. Sąd dał wiarę powołanym wyżej kopiom, których autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu, a nadto nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania, dlatego też Sąd mógł oprzeć się na nich, jako na dowodach. Sąd oparł swoje ustalenia faktyczne w części również na osobowych źródłach dowodowych tj. zeznaniach świadków oraz stron postępowania. Zeznania świadka M. K. (2) Sąd uznał za wiarygodne w części. Przymiot wiarygodności Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie w jakim wskazał, iż prowadził rozmowy z M. D. i M. P. (1), jak również w zakresie autoryzacji wypowiedzi z rozmowy przesłanych do M. D., jak również do M. P. (1). Powyższa okoliczność autoryzacji został potwierdzona również przez M. D., który wskazał, iż dostał poszczególne jego wypowiedzi do autoryzacji. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka w zakresie w jakim wskazał on, iż korzystał ze źródeł osobowych nie wskazując dokładnie z jakich źródeł. Pomimo charakteru pracy świadka i tajemnic zawodowych jakie go obowiązują użycie ogólnego pojęcia korzystania z wiedzy osób trzech bez przytaczania konkretnych nazwisk nie może zostać uznane jako pełnowartościowy dowód. Za wiarygodne należało uznać zeznania świadka w zakresie w jakim wskazał on na propozycję wyjazdu do S.. Powyższa okoliczność została potwierdzona również przez drugiego współautora artykułu oraz innych świadków, a w tym K. S. (1) czy E. Z.. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż wyjazd do S. miał charakter propagandowy, bowiem wynikało to jedynie z subiektywnej oceny świadka. Świadek nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń wskazując jedynie na wiadomości zasięgnięte ze środowiska. Również w kwestii finansowania działalności (...), czy też ponoszenia kosztów podróży przez (...) nie potrafił udzielić jednoznacznie odpowiedzi, opierając się jedynie na domysłach czy informacji uzyskanych od anonimowych osób. W wypowiedziach świadka można dostrzec wiele niedomówień, czy też zwrotów takich jak prawdopodobnie, może, wydaje się. Zeznania świadka M. K. (1), Sąd uznał za wiarygodne w części. Przede wszystkim za wiarygodne należało uznać zeznania świadka w zakresie w jakim wskazał, iż spotykał się z M. D. oraz że celem (...) było prowadzenie misji obserwacyjnych. Nadto za wiarygodne należało uznać zeznania świadka w zakresie propozycji wyjazdu do S., jednak za niewiarygodne są uznał zeznania świadka w zakresie jakoby miałaby być to propaganda. Powyższe było jedynie domysłem świadka, stworzonym na podstawie programu wyjazdu, który de facto może wynikać ze zdarzeń jakie miały miejsce w przeszłości. Świadek nie poprał powyższego stanowiska żadnym argumentami, natomiast na rozprawie wskazał, że nie pamięta w chwili obecnej jak przebiegło powyższe spotkanie. Powyższe budzi wątpliwości Sądu, bowiem świadek opisywał dość dokładnie sytuacje z odległej przeszłości natomiast nie potrafił opisać faktu, który mógł go dotyczyć. Zeznania świadka E. Z. sąd uznał za wiarygodne. Świadek wyjaśnił jakich zadań podejmowało się stowarzyszenie oraz charakteru wyjazdu wraz z (...) do D. w S.. Świadek również wyjaśnił, iż znał program pobytu w S., jak również wskazał, że nie było działań natury propagandowej. Obecność jak i charakter wizyty została następnie potwierdzona w zeznaniach złożonych przez M. P. (1). Jednakże wskazany świadek nie posiadał wiedzy na temat wpływu publikacji wydanej przez pozwaną na działalność (...). Zeznania świadka M. P. (2) Sąd uznał za wiarygodne w części. Nie można przyznać przymiotu wiarygodności zeznaniom świadka w zakresie jej wiedzy odnośnie działalności i finansowania (...), a w szczególności finansowania przez Kreml i głoszenia (...) propagandy. Świadek sama wskazała, iż wszystkiego informacje jakie posiada na ten temat są informacjami zasłyszanymi, nie --- STRONA 6 --- potwierdzonymi w żadnych wiarygodnych źródłach. Jednocześnie świadek podobnie jak i większość innych świadków wskazała na fakt organizowania wyjazdów do S. przez (...), nie posiadając przy tym szczegółowych informacji. Zeznania M. S. (2) Sąd również uznał w części za wiarygodne, jednakże należy podkreślić, iż podobnie jak zeznania M. P. (2) nie wniosły nic nowego do sprawy, a jedynie potwierdziły zeznania innych świadków w większym, bądź mniejszym stopniu. Wskazać należy, iż sam świadek M. S. (2) wskazał, że jego opinia odnośnie (...) jest opinią subiektywną. Jedyne informacje jakie posiadał świadek na temat aktywności (...) były informacjami zasłyszanymi od znajomych dziennikarzy, bądź też bezpośrednio z mediów. Jednocześnie na uwagę zasługuje fakt, iż ów świadek wskazał, że widział w mediach wypowiedzi chociażby M. P. (1), jednakże nie wskazał aby były one związane z samą działalnością (...) czy też, aby występował on w imieniu (...) . W tym zakresie zeznania świadka należało uznać za wiarygodne. Posiadał również wiedzę na temat wyjazdów do Krajów (...). Sąd nie oparł swoich ustaleń faktycznych na zeznaniach złożonych przez B. S. , albowiem świadek nie wniósł nic nowego do niniejszego postępowania. Świadek wskazał jedynie, iż był na wyjeździe w S. na zaproszenie M. P. (1), jednakże świadek nie posiadł wiedzy na temat czy M. P. (1) organizował wyjazdy w imieniu (...) czy też działał niezależnie od (...). Zeznania świadka M. S. (1) Sąd uznał w część za wiarygodne, a to w zakresie w jakim świadek jako członek zarządu i jednocześnie skarbnik wskazał, iż (...) nie było finansowane przez kraje bliskiego wschodu. Również za wiarygodne należało uznać zeznania świadka w przedmiocie bieżącej działalności Stowarzyszenia w trakcie, kiedy świadek był jego członkiem. Świadek wskazał, iż przedmiotem działalności stowarzyszenia była głównie działalność obserwacyjna i analityczna, co z resztą zostało potwierdzone w innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania, a to chociażby zeznaniami innych świadków. Zeznania świadka były również istotne i stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego w zakresie w jakim ów świadek wskazywał na niezależność portalu o poglądach geopolitycznych. Natomiast w całości za pozbawione wiarygodności należało ocenić zeznania świadka w zakresie w jakim świadek wskazał na powód jego rezygnacji z członkostwa w (...), a tym samym rezygnacji z pełnionych w Stowarzyszeniu funkcji był spowodowany artykułami, których dotyczy niniejsze postępowanie. Powyższy powód rezygnacji został również potwierdzony przez M. P. (1) zeznającego w charakterze strony. Zeznania świadka D. P. są uznał w całości za wiarygodne. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne zarówno w zakresie przyczyn wystąpienia ze (...) tj. publikacją artykułów w przedmiocie których toczy się niniejsze postępowanie, jak również w zakresie przedmiotu działalności (...). Również za wiarygodne należało uznać zeznania świadka w zakresie w jakim wskazał cel misji na jakich przebywał, a to w związku z działalnością stowarzyszenia. Jednakże świadek nie posiadał wiedzy na temat finansowania stowarzyszenia. Zeznania świadka M. M., Sąd uznał co do zasady za wiarygodne, jednakże świadek nie wniósł wiele do niniejszego postępowania. Świadek ten podobnie jak i inni świadkowie posiadał wybiórczą wiedzę na temat działalności (...). Co prawda świadek wskazał, iż M. P. (1) często pojawiał się w mediach jako ekspert, czy organizował wyjazdy jednakże nie potrafił powiązać wskazanej osoby z działalnością (...). Świadek wskazał, iż nie analizował publikacji (...), a co za tym idzie nie jest w stanie opowiedzieć się jaki nurt prezentuje (...). Sąd nie oparł swoich ustaleń faktycznych również na zeznaniach świadka W. W. , bowiem świadek ten nie wniósł niczego istotnego do materiału dowodowego w sprawie niniejszej. Nie posiadał konkretnej wiedzy na temat propozycji wyjazdu dziennikarzy do S.. Nie znał również sposobów finansowania (...). Pomimo kontaktów świadka z M. P. (1) i M. D. wskazany świadek wskazał, iż kontaktował się z nimi w innych sprawach niż dotyczące artykułu objętego niniejszym postępowaniem. Rzeczywiście świadek wskazał, iż był autorem artykułu na temat działalności (...) na podstawie, którego powstał artykuł objęty niniejszym postępowaniem, jednakże i to nie wniosło niczego istotnego do przedmiotowej sprawy. Zeznania świadka R. P. Sąd uznał za wiarygodne, a to w zakresie w jakim świadek wskazał, iż artykuł miał negatywny wpływ na szeroko pojęte środowisko akademickie, przejawiające się m.in. w tym, iż osoby na wyższych stanowiskach wywierały presję, aby się odciąć od Stowarzyszenia. Nadto świadek potwierdził zeznania innych świadków, a to w zakresie wycofywania się z członkostwa w Stowarzyszeniu. Świadek nie posiadał natomiast wiedzy na temat innej działalności (...), a w szczególności źródeł finansowania tego podmiotu. --- STRONA 7 --- Podobnie należało uznać za przydatne i wartościowe zeznania świadka K. S. (1) . Świadek wskazał jaki wpływ miał artykuł będący przedmiotem niniejszego postępowania na działalność (...) w zakresie jej wizerunku i skutków jakie przyniosła utrata wizerunku Stowarzyszenia. Co najważniejszej świadek wskazał, iż był na wyjeździe studyjnym w S., gdzie przebywał wraz z innym świadkiem zeznającym w niniejszym procesie tj. E. Z.. Nadto wskazał, że wydał artykuł odnośnie wyjazdu do S., podkreślając jednocześnie, iż bez wyjazdu byłoby to niemożliwe, opisując przy tym dość szczegółowo wyjazd. Dodatkowo K. S. (2) wskazał, że Stowarzyszenie nie miało wpływu na treść artykułów jakie zamieszczał na stronie, z wyjątkiem zmian redakcyjnych. Zeznania M. P. (1) składne w charakterze strony powodowej, Sąd uznał co do zasady za wiarygodne. Przede wszystkim za wiarygodne należało uznać zeznania w zakresie w jakim wskazano, iż w wyniku publikacji ze stowarzyszenia wycofali się członkowie, jak również, iż powyższy artykuł miał wpływ na wycofanie się ze współpracy organizacji, fundacji oraz osób prawnych. W ocenie Sądu przymiot wiarygodności należało nadać zeznaniom w zakresie w jakim M. P. (1) wskazywał na działalność (...) oraz celów wyjazdu za granicę w ramach działalności (...). Jednocześnie opisał dość szczegółowo jakie były możliwości opublikowana tekstów na stronie Stowarzyszenia, artykułów naukowych i innych informacji. Co więcej w złożonych zeznaniach szczegółowo wymieniono, kiedy przebywał za granicą, a w szczególności na wschodzie i w jakim celu. M. P. (1) składając swoje zeznania podkreślił również, że nie zgadza się ze wszystkim poglądami wyrażonymi w artykułach zamieszczanych na stronie Internetowej (...). Brak było również podstaw do zakwestionowania zeznań w zakresie w jakim wskazano, iż nie było finansowania Stowarzyszenia poprzez przelewy zagraniczne czy też w inny sposób, a to za pomocą środków pochodzących od podmiotów zagranicznych. Brak było podstaw do uznania za niewiarygodne zeznań M. P. (1) w zakresie w jakim wskazał on, iż Stowarzyszenie nie utrzymywało żadnych kontaktów ze jakimikolwiek służbami, jakiegokolwiek państwa. Powyższe zeznania znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym tj. w zeznaniach świadków, a w szczególności osób będących członkami (...). Również zeznaniom M. D. składnych w charakterze strony Sąd dał przymiot wiarygodności w całości. Wskazać należy, iż zeznania M. D. były spójne i korespondowały z zeznaniami M. P. (1). W złożonych zeznaniach szczegółowo wskazano na straty jakie zostały poniesione przez (...), a to w wyniku publikacji, wskazując przy tym jakie dochody miało Stowarzyszenie w roku przed publikacją (2012) oraz jakie dochody miało powodowe Stowarzyszenie po ukazaniu się niniejszych artykułów. Nadto wskazano również, że w wyniku ukazania się artykułu z chęci współpracy z (...) wycofało się wiele osób, opisując proces wycofania się wskazanych osób, jak również wskazując jaki był efekt wycofania się osób ze współpracy. Co więcej przymiot wiarygodności należało nadać zeznaniom w zakresie w jakim M. D. wskazał, iż przed publikacją przesłano do niego jedynie fragmenty jego wypowiedzi nie przesyłając przy tym całego artykułu celem dokonania jego autoryzacji. Zeznania w tym zakresie były spójne i logiczne, opisano dość szczegółowo, wskazując przy tym, iż autorzy artykułu zautoryzowane wypowiedzi włączyli do wydanego przez pozwanego artykułu. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu stosunków międzynarodowych i nauk politycznych, bowiem okoliczność na jaką biegli mieliby sporządzić opinię w sprawie została dostatecznie wyjaśniona na podstawie zgromadzonych dowodów, w szczególności kopii spornych artykułów. Uwzględnienie powyższego wniosku doprowadziłoby jedynie do wydłużenia postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Roszczenie podlegało uwzględnieniu jednak nie w rozmiarze w jakim domagał się tego powód. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z treścią przepisu art. 17 ust 1 ustawy Prawo o Stowarzyszeniach z dnia 7 kwietnia 1989 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1393 t.j.) stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast w myśl przepisu art. 33 k.c. osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną, zaś zgodnie z art. 43 k.c. przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych. Następnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 23 k.c. w zw. z art. 43 k.c. dobra osobiste osoby prawnej pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Według art. 24 § 1 k.c., który to przepis z mocy art. 43 k.c. ma zastosowanie do osób prawnych ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej --- STRONA 8 --- treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie (art. 448 k.c.) może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Strona powodowa upatrywała naruszenia dóbr osobistych w wydaniu przez firmę (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. artykułu „(...)” oraz zapowiedzi tego artykułu „(...)”. Do katalogu dóbr osobistych osób prawnych wynikającego z art. 23 k.c. w zw. z art. 43 k.c. należy między innymi dobre imię osoby prawnej. Jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, dobre imię osoby prawnej rozumiane jest jako dobre mniemanie innych osób o danym podmiocie prawa, w szczególności z uwagi na jego działalność (dobra opinia innych osób o danym podmiocie prawa ze względu na zakres jego działalności), zaś za naruszenie dobrego imienia osoby prawnej uznać należy te wypowiedzi, które w sposób nieuzasadniony zarzucają jej niewłaściwe postępowanie w prowadzonej przez nią działalności, wskutek czego zostaje ona narażona na utratę zaufania potrzebnego do funkcjonowania zgodnie z zakresem jej zadań (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 25 maja 2006 r., I ACa 1331/05, Lex nr 278397 i podane tam wypowiedzi piśmiennictwa; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2005 r., III CK 622/04, LEX nr 180853). W wyroku z 14 listopada 1986 r., II CR 295/86 (OSNC 1988, nr 2-3, poz. 40) Sąd Najwyższy wskazał, że dobra osobiste osób prawnych to wartości niemajątkowe, dzięki którym osoba prawna może funkcjonować zgodnie ze swym zakresem działań. Z art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 43 k.c. wynika, że przesłankami ochrony dóbr osobistych osób prawnych są: istnienie dobra osobistego, zagrożenie lub naruszenie tego dobra oraz bezprawność zagrożenia lub naruszenia, przy czym pierwsze dwie przesłanki musi wykazać podmiot dochodzący ochrony, zaś pozwany może bronić się, że nie działał bezprawnie (P. Księżak (w:) M. Pyziak-Szafnicka (red.) Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz, Warszawa 2009, komentarz do art. 24, teza 1.). Mając na uwadze powyższe ogólne rozważania należy przejść do oceny poszczególnych przesłanek ochrony dóbr osobistych. W pierwszej kolejności należy dokonać oceny kwestii istnienia dóbr osobistych za które powodowe Stowarzyszenie pozwało (...) sp. z o.o. w W. – wydawcę tygodnika N.. Strona powodowa w pozwie wskazała, że treść opublikowanych artykułów naruszyła jej dobra osobiste w postaci dobrego imienia (renomy). Dobro osobiste w postaci dobrego imienia expressis verbis zawarte jest w katalogu dóbr osobistych zawartym w art. 23 k.c. Dobre imię osoby prawnej jest łączone z opinią, jaką o niej mają inne osoby ze względu na zakres jej działalności. Uwzględnia się tu nie tylko renomę wynikającą z dotychczasowej działalności osoby prawnej, w tym przypadku Stowarzyszenia, ale i niejako zakładaną (domniemaną) renomę osoby prawnej od chwili jej powstania. Dobre imię osoby prawnej naruszają wypowiedzi, które obiektywnie oceniając, przypisują osobie prawnej niewłaściwe postępowanie mogące spowodować utratę do niej zaufania potrzebnego do prawidłowego jej funkcjonowania w zakresie swych zadań (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. akt III CK 622/04, LEX nr 180853). W świetle zebranego w sprawie materiału nie budzi wątpliwości, że Stowarzyszenie (...) takową renomę miało. W toku niniejszego postępowania jednoznacznie wykazano, iż (...) w trakcie swojej wieloletniej działalności uzyskało renomę w środowisku naukowym, co przejawiało się m.in. obejmowaniem patronatów nad różnego rodzaju wydarzeniami, wydawaniem publikacji czy też organizowaniem wyjazdów studyjnych bądź obserwacyjnych do innych krajów. Dzięki wskazanej działalności powstało wiele opracowań książkowych oraz artykułów, które bez takiej działalności (...) nie zostałyby stworzone, a co za tym idzie wielu naukowców nie miałoby możliwości kontynuowania swojej działalności naukowej. Stowarzyszenie cieszyło się przychylnością instytucji naukowych głównie z uwagi na jego neutralność światopoglądową, bardzo cenioną w środowisku geopolitycznym. Nadto podkreślić należy, iż (...) współpracował z wieloma organizacjami skupiającym naukowców. Co więcej Stowarzyszenie było cenione w środowisku na co wskazuje chociażby fakt, iż osoby współpracujące z (...) czy to poprzez wydawanie publikacji bądź pozostawanie jako członek w jego strukturach spotykały się po publikacji artykułu w tygodniku (...) z różnego rodzaju nieprzyjemnościami z tego powodu. Natomiast w przypadku gdyby powyższe Stowarzyszenie nie posiadało renomy w tym środowisku, członkowie (...) czy osoby publikujące nie odczułyby żadnych nieprzyjemności z tym związanych. Podkreślenia wymaga, że Stowarzyszenie było cenione przez środowisko naukowe z uwagi na szeroko pojęty pluralizm. W toku niniejszego postępowania przesłuchano wielu świadków, przy czym w większości były to osoby blisko związane ze Stowarzyszeniem, bądź też osoby, które znały szczegółowo tematykę publikacji (...) u, którzy jednoznacznie wskazywali na dobrą renomę Stowarzyszenia. Kolejnej oceny wymaga fakt zaistnienia zagrożenia albo naruszenia w/w dobra osobistego. Zgodnie z art. 6 k.c. udowodnienie tego faktu spoczywa na stronie powodowej. Przy ocenie naruszenia dóbr osobistych osoby prawnej decydujące znaczenie mają obiektywne --- STRONA 9 --- kryteria naruszenia dóbr ujęte w ramy przeciętnych ocen społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt V CSK 19/10, LEX nr 688480). W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy w istocie doszło do naruszenia dobra osobistego powodowego Stowarzyszenia w postaci naruszenia jego dobrego imienia (renomy). Powodowe Stowarzyszenie dopatrywało się naruszenia dóbr osobistych tak w samym tytule artykuł „(...)”, jak również w jego treści, a to poprzez wskazanie w niniejszym artykule, iż Stowarzyszenie prowadzi działalność agenturalną na rzecz F. i ewentualnie innych Państwa, zagrażając przy tym bezpieczeństwu państwa polskiego. Zdaniem Sądu powyższe zarzuty przedstawione w artykule przeciwko (...), nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Rzeczywiście Stowarzyszenie prowadzi różnorodne misje obserwacyjne, uczestniczy w różnego rodzaju wyjazdach i konferencjach, jednakże powyższe nie może jednoznacznie przesądzać o jakiekolwiek działalność agenturalnej. Idąc tym tropem, należałoby wskazać, iż takiej działalności może dopuścić się każdy kto podróżuje, czy to w celach naukowych, czy służbowych do państw chociażby (...). Fakt prowadzenia przez jakieś państwo wojny, czy też prowadzenia innych działań, a następnie wyjazd kogokolwiek do tego państwa, czy nawet spotkanie się z władzami sprawującymi władzę, bądź też z opozycją nie może prowadzić do takiego wniosku. Zdaniem Sądu powyższe informacje zamieszczone w artykule na ten temat są daleko idącymi wnioskami, które de facto nie zostały potwierdzone żadnym materiałem dowodowym. Podkreślenia wymaga, że sami redaktorzy niniejszego artykułu nie wskazali konkretnie swoich źródeł informacji, a jedynie stosowali ogólne pojęcia wskazując, iż uzyskali taką informację od osób trzecich. Ponadto należy wskazać, iż nie można uznać, aby (...) popierało nurt eurazjatycki. W toku niniejszego postępowania sami redaktorzy artykułu wskazali, iż nie zapoznali się ze wszystkim artykułami opublikowanymi przez (...), co rzeczywiście mogłoby stanowić spore utrudnienie ze względu na ilość publikacji oraz nie wskazali, aby konkretnie na takie publikacje natrafili. Jednakże pomijając ten fakt, zdaniem Sądu należy zauważyć, iż same władze przedmiotowego Stowarzyszenia również nie ingerowały w treści publikacji co znalazło również potwierdzenie w zeznaniach osób zamieszczających publikacje chociażby na stronie (...). Na marginesie jeszcze należałoby rozważyć, czy na podstawie publikacji artykułu przez Stowarzyszenie o określonych poglądach, a napisanego przez osobę nie będącą członkiem Stowarzyszenia może być utożsamiania z poglądami Stowarzyszenia czy jedynie swobodnym wyrażeniem myśli przez autora tekstu. Należy odnieść się również do zarzutu, jakoby Stowarzyszenie było finansowane przez władze (...). W toku postępowania ustalono, iż (...) posiada dochody z tytułu składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dotacji i ofiarności publicznej, co wynika ze statutu Stowarzyszenia, zeznań świadków, w tym zeznań stron tj. osób przesłuchanych w imieniu Stowarzyszenia, jak również złożonego wraz z pozwem oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Nie potwierdziły się w żaden sposób zarzuty, jakoby (...) korzystał z innych źródeł finansowania, a już w szczególności, aby było finansowane przez pieniądze pochodzące z Krajów (...). Strona pozwana, a przypomnieć należy, iż w tym zakresie to na niej spoczywał ciężar dowodu, nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność takiego finansowania Stowarzyszenia. W związku z powyższym zarzut postawiony Stowarzyszeniu w artykule gazety (...) należało uznać za nietrafiony, a tym samym stwierdzić, iż doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Wszelkie informacje pojawiające się w toku postępowania, a dotyczące rzekomego finansowania (...) z pieniędzy pochodzących z innych źródeł niż wskazane wcześniej są jedynie informacjami zasłyszanymi od innych bliżej nieokreślonych osób, bądź też zwykłymi insynuacjami nie mającym żadnego potwierdzenia. Również w zakresie sformułowania, jakoby eksperci Stowarzyszenia pojawiali się wszędzie, gdzie Kreml ma swoje interesy nie zasługuje na poparcie. Wskazać należy, co jednoznacznie wykazano w toku postępowania, iż jedną z form wykonywania zdań (...) jest udział w różnego rodzaju misjach obserwacyjnych, w tym misjach na terenach (...), gdzie częstokroć swoje interesy ma (...). Zdaniem Sądu samo pojawianie się na tych terenach osób w jakimś stopniu związanych ze Stowarzyszeniem nie może prowadzić do wniosku, iż (...) prowadzi działalność (...). Co więcej podkreślić należy, iż osoby które sprawują władze w Stowarzyszeniu pojawiają się również w charakterze ekspertów w zakresie F. i jej polityki, jednakże często występują jako niezależni eksperci i nie firmują się przy tym działalnością (...). Trudno spodziewać się, aby jedyną działalnością władz Stowarzyszenia było zajmowanie się tylko sprawami z nim związanymi, a to chociażby z punktu widzenia finansowego. Wskazano już wcześniej, iż dochody Stowarzyszenia nie są dochodami pozwalającymi pobierać władzom Stowarzyszenia wynagrodzenie i przy tym finansować jego działalność, a co za tym idzie muszą poszukiwać innych źródeł zarobku, dlatego też pojawianie się członków, czy też władz Stowarzyszenia w charakterze ekspertów nie działających w imieniu (...) nie może jakkolwiek być utożsamiane z samą działalnością tego podmiotu. Jeszcze raz należy podkreślić, że autorzy artykułu nie przedstawili żadnego dowodu, który potwierdzałby fakt finansowania powoda przez władze (...), a zarzut ten wpłynął istotnie na opinię o niezależności i neutralności światopoglądowej Stowarzyszenia. --- STRONA 10 --- Autorzy artykułu wywodzili dalej brak neutralności światopoglądowej Stowarzyszenia z faktu, że część jego członków była związana z (...), na co wskazuje śródtytuł „(...)” oraz informacja, że Stowarzyszenie prowadzone jest przez byłych działaczy (...). W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że każdy człowiek ma prawo do posiadania poglądów politycznych, a tym samym do przeszłości politycznej. Fakt przynależności w przeszłości do danego ugrupowania politycznego nie może na stałe przyklejać łatki określonych poglądów. Niezależnie od powyższego należy odróżnić stanowisko Stowarzyszenia od stanowiska poszczególnych jego członków. Członkowie Stowarzyszenia występują bowiem w różnych rolach społecznych i o ile mogą kierować się rożnymi poglądami w życiu prywatnym nie należy tych poglądów automatycznie przekładać na działalność tych osób jako członków Stowarzyszenia, a już na pewno nie na poglądy samego (...) u. Naruszenia wskazane powyżej okazały się złe w skutkach dla powoda, który na skutek skarżonych publikacji stracił swoje dobre imię i renomę. Pozwana jest koncernem wydającym prasę szeroko czytaną, uchodzącą za wiarygodną w opinii społecznej. Nie dziwi zatem, że w skutek tak pejoratywnej publikacji Powód utracił zaufanie opinii publicznej oraz współpracujących z nim partnerów. Na marginesie zauważyć należy, że negatywne konsekwencje wskazanych artykułów ponieśli także członkowie Stowarzyszenia oraz osoby z nim współpracujące. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że druga z przesłanek odpowiedzialności cywilnej z tytułu naruszenia dóbr osobistych została spełniona. Rozważania wymaga również trzecia przesłanka jaką jest bezprawność naruszenia dóbr osobistych. Pozwany może bronić się zarzutem, że naruszające działanie nie było działaniem bezprawnym. Jednakże zgodnie z art. 12 ustawy Prawo Prasowe na dziennikarzach ciąży wymóg szczególnej, nie zwyczajnej staranności i rzetelności w przedstawianiu społeczeństwu określonych informacji. Tej staranności i rzetelności w działaniu autorów spornych artykułów zdaniem Sądu zabrakło. Nie jest rzetelnością ani starannością dziennikarską wyjmowanie z kontekstu pojedynczych informacji uzyskanych z wywiadu, a do takiej sytuacji bez wątpienia doszło co bezpośrednio wskazują dowody zgromadzone w toku niniejszego postępowania. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na fakt, iż cały artykuł nie podlegał autoryzacji, a jedynie fragmenty wypowiedzi członka Zarządu (...) M. D. oraz redaktora M. K. (2). Podkreślić należy, iż dziennikarz, jako osoba biorąca czynny udział w kształtowaniu opinii publicznej, powinna kierować się najwyższą starannością i rzetelnością nie tylko na etapie gromadzenia materiałów do artykułów, ale także na etapie ich publikacji. W przeciwnym razie zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że działania dziennikarza będą działaniami bezprawnymi, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Rację należy przyznać stronie pozwanej, iż publikacja artykułu nie miała na celu przedstawienia obiektywnego opisu działalności (...) u, a jedynie wzbudzenie sensacji opartej na nieprawdziwych zarzutach. Mając na uwadze powyższa Sąd w pkt 1 wyroku nakazał pozwanemu (...) Sp. z o.o. w W. zaprzestania naruszania dóbr osobistych powoda Stowarzyszenia (...) w W. poprzez usunięcie artykułów autorstwa M. K. (1) i M. K. (2) „(...)„ ze strony internetowej http://(...) (...)” ze strony internetowej http://(...).html, poprzez uniemożliwienie dostępu użytkowników portalu internetowego www.(...).pl do treści tych artykułów oraz w pkt 2 wyroku nakazał pozwanemu (...) Sp. z o.o. w W. usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych powoda Stowarzyszenia (...) w W. poprzez zamieszczenie w tygodniku (...) w najbliższym numerze po uprawomocnieniu się wyroku oraz na stronie internetowej www.(...).pl w dniu uprawomocnienia się wyroku oświadczenia następującej treści: (...) Sp. z o.o.-wydawca tygodnika (...)”, w którym w numerze (...) z dnia 14 stycznia 2013 roku ukazał się artykuł „(...)” oraz jako administrator serwisu internetowego www.(...).pl, w którym ukazały się artykuły „(...)” oraz „(...)” oświadcza, że zawarte we wskazanych artykułach twierdzenia, sugestie i insynuacje dotyczące rzekomej działalności agenturalnej Stowarzyszenia (...) w W. i jego członków na rzecz F. i innych państw są nieprawdziwe oraz jako takie naruszają dobre imię Stowarzyszenia (...). (...) Sp. z o.o. przeprasza tym samym za naruszenie dobrego imienia Stowarzyszenia (...)”, przy czym powyższe oświadczenie powinno znaleźć się na trzeciej stronie tygodnika (...) w ramce o rozmiarze formatu A5( 210mm szerokości na 148 mm wysokości)koloru czarnego o grubości 3 punktów typograficznych , pisane czarną czcionką na polu koloru białego, czcionką Arial o wielkości 12 punktów typograficznych, a także na stronie internetowej www.(...).pl w wyskakującym okienku pop – up w jej górnej części w formacie 400x400 pikseli, tekst ma być pisany czarną czcionką Arial o wielkości 12 punktów typograficznych, na polu koloru białego, przez okres 3 dni. Sąd doszedł do przekonania, iż powyższe będzie czyniło zadość naruszonym dobrom osobistym. Podkreślić należy, iż od chwili kiedy doszło do naruszenia dóbr osobistych minął długi okres czasu co spowodowało, że artykuł nie ma już takiego oddziaływania na społeczeństwo. Nadto naruszenie dóbr osobistych nie było na tyle duże jak to wskazał powód. Podkreślić należy, że pomimo --- STRONA 11 --- pojawiania się negatywnej opinii w środowisku na temat powodowego Stowarzyszenia, to Stowarzyszenie nadal mogło publikować swoje artykuły naukowe. Wycofanie się natomiast osób chętnych do publikacji artykułów, czy też członków Stowarzyszenia nie miało tak dużych skutków jak to pierwotnie wskazywał powód. Zauważyć należy co wyszło de facto w trakcie niniejszego postępowania, iż powód rezygnacji chociażby Skarbnika Stowarzyszenia (...) był zupełnie inny niż to pierwotnie wskazywał świadek i jego przyczyną nie była jedynie treść spornego artykułu. Ponadto podkreślić należy, iż na zasadach przewidzianych w kodeksie cywilnym, powód może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Stosownie do art. 448 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie 3 wyroku zasądził od pozwanego (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz Stowarzyszenia (...) w W. kwotę 25.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty, a nadto w pkt 4 wyroku zasądził od pozwanego (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz (...) Fundacji Pomocy (...) kwotę 25.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty. Sąd doszedł do przekonania, iż powyższe kwoty, wynoszące łącznie 50.000 zł w całości rekompensują powstałą szkodę z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Podkreślić należy, iż zasądzone kwoty nie są jedynym sposobem naprawienia naruszonego dobra osobistego. Wskazać również należy, iż zasądzenie kwoty 25.000 zł na rzecz powodowego Stowarzyszenia pozwoli na podjęcie odpowiednich kroków, które pozwolą chociażby na rozwój strony Internetowej przez którą Stowarzyszenie prowadzi głównie swoją działalność. Również zasądzenie kwoty 25.000 zł na cel społeczny wydaje się w pełni uzasadnione, albowiem wskazać należy zgodnie z tezą wyroku SA w Katowicach z dnia 14 maja 2015 r., „Zasądzenie odpowiedniej sumy na cel społeczny ma pełnić funkcję kompensacyjną, nie zaś represyjną, która w istocie nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w kontekście zasad rządzących reżimem odpowiedzialności cywilnej. W istocie ma zmierzać do udzielenia pokrzywdzonemu swego rodzaju satysfakcji moralnej płynącej z sądowego uznania krzywdy. Z art. 448 k.c. wynika, że zasądzenie odpowiedniej kwoty na cel społeczny jest środkiem, z którego sąd może, lecz nie musi skorzystać. Należy też podkreślić, iż art. 448 k.c. ma zastosowanie także do ochrony dóbr osobistych osób prawnych (Wyrok SA w Katowicach z dnia z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I ACa 24/15, Legalis nr 1285096). Zasądzona kwota 25.000 zł na cel społeczny zdaniem Sądu nie będzie pełnić funkcji represyjnej, a jedynie kompensacyjną i w pełni rekompensuje powstałą szkodę, nie stanowiąc przy tym zbytniego obciążenia pozwanego. Rozstrzygając w przedmiocie zasadności i wysokości zasądzenia stosownej kwoty na wskazany cel społeczny, Sąd wziął pod uwagę charakter naruszenia dóbr osobistych, stopień intensywności naruszenia tych dóbr, skutki tego naruszenia wyrażające się w obniżeniu autorytetu i rangi powodowego Stowarzyszenia, zajmującego się finansowaniem przedsięwzięć z zakresu szeroko pojętej geopolityki oraz programy związane z realizacją innych przedsięwzięć zagranicznych, stopień naruszenia szczególnej staranności i rzetelności dziennikarskiej wyrażający się w formułowaniu ocen nieadekwatnych do zdobytych informacji, stopień winy osób dopuszczających do opublikowania cytowanych sformułowań. Sąd uwzględnił również możliwości zarobkowe pozwanej spółki, która dopuszczając do tego rodzaju publikacji winna liczyć się z koniecznością zapłaty ewentualnych kwot z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Niemniej jednak spółka zdecydowała się opublikować sporne materiały, co naruszało dobra osobiste powoda, stąd w pełni uzasadnione jest zasądzenie od niej właśnie kwoty 25.000 zł na wskazany przez powoda cel społeczny. Sąd zasądził również od kwot wskazanych w pkt 3 i 4 wyroku odsetki od dnia 09 grudnia 2013 r., do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, natomiast w myśl treści przepisu art. 471 k.c. dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Podkreślić również należy, iż przepis art. 481§ 1 k.c. wskazuje, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż doręczenie pozwanej odpisu pozwu traktować należało jako wezwanie do zapłaty i w związku z tym prawidłowe było zasądzenie odsetek ustawowych od dnia doręczenia pozwanej odpisu pozwu tj. od dnia 09 grudnia 2013 r. --- STRONA 12 --- W punkcie piątym wyroku Sąd oddalił powództwo w części nieuwzględnionej w punktach 1 – 4, a to z przyczyn wskazanych powyżej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 6 wyroku na podstawie art. 100 zdanie pierwsze k.p.c. Sąd zniósł wzajemnie koszty postępowania, mając na uwadze, że żądania powoda zostały jedynie częściowo uwzględnione. Nadto w pkt 7 wyroku Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego oraz z roszczenia zasądzonego na rzecz powoda na rzecz Skarbu Państwa – Kasy Sądu Okręgowego w W. kwoty po 5.300 zł. Wskazać należy, iż opłata od pozwu wyniosła od roszczenia majątkowego 5% wartości sporu tj. 10.000 zł. Natomiast opłata od pozwu w zakresie roszczenia o naruszenie dóbr osobistych wyniosła 600 zł. Nadto wskazać należy, iż strona powodowa była zwolniona od kosztów sądowych w całości. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.