Postanowienie XVIII C 367/18//2.A0N sys WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Poznań

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt XVIII C 367/18 //2.A0N sys WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Poznań, dnia 28 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XVIII Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Ryszard Nowak Protokolant: p.o. stażysty Piotr Piechowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. w Poznaniu sprawy z powództwa W s. przeciwko Skarb Państwa Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu o zapłatę 1. Oddala powództwo. 2. Zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa RP kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. /-/ SSO Ryszard Nowak 1 --- STRONA 2 --- XVIIIC 367/18 Uzasadnienie Pozwem z dnia 28 lutego 2018 r. (k. 3-28), powód W "8 > wniósł o zasądzenie swoją rzecz od Skarbu Państwa — reprezentowanego przez Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu kwoty 155.038,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane krzywdy, przez które należy rozumieć utrudnienie lub uniemożliwienie dochodzenia należności z tytułu nienależytego wykonania umowy zawartej ze wspólnikami Kancelarii Adwokackiej wskutek niezgodnego z prawem działania Sądu Okręgowego w Poznaniu. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że zawarł z adwokatami prowadzącymi Kancelarię Adwokacką umowę obejmującą reprezentowanie go w sprawie przed Sądem Rejonowym w Środzie Wielkopolskiej przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Reprezentujący go pełnomocnicy mieli dopuścić się szeregu zaniedbań, wskutek czego wyrok jaki zapadł w dniu 24 stycznia 2014 r. przed tamtejszym Sądem był dla powoda niekorzystny. Jednocześnie w dniu 9 maja 2014 r. powód złożył skargę na przewlekłość postępownia, która jednak została oddalona, a nie, jak tego oczekiwał powód, odrzucona. Takie rozstrzygnięcie zapadłe przed Sądem Okręgowym w Poznaniu miało utwierdzić powoda w przekonaniu, że nie nastąpiło przedawnienie roszczenia odszkodowawczego wobec reprezentujących go pełnomocników. W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2018 r. (k. 121-124) powód wskazał, że Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział VI Pracy oddalając skargę na przewlekłość postępowania, a nie odrzucając ją, w sposób prawnie wiążący wskazał, że w dniu wniesienia skargi przez powoda, postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt IV P 329/11 prowadzone przed Sądem Rejonowym w Poznaniu, było nieprawomocne, co miało utwierdzić powoda w błędnym przekonaniu, że w wyżej wymienionej sprawie trzyletni okres przedawnienia roszczeń z tytułu nienależytego wykonania umowy jeszcze się nie zakończył. W odpowiedzi na pozew z dnia 7 czerwca 2018 r. (k. 156-161) pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów --- STRONA 3 --- XVIIIC 367/18 procesu według norm przepisanych, w tym na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów zastępstwa procesowego. 'W ocenie pozwanego, powództwo jest całkowicie bezzasadne i zasługuje na oddalenie w całości, nie zachodzą bowiem przesłanki ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Powód nie udowodnił ani szkody rzekomo wywołanej wydaniem przez Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowienia w przedmiocie oddalenia skargi na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. akt IV P 329/11, ani też wysokości szkody i związku przyczynowego. Dalej pozwany wskazał, że już w treści uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu w przedmiocie oddalenia skargi powoda została wskazana data wydania wyroku w sprawie o sygn. akt IV P 329/11. Co więcej, zgodnie ze złożonym przez siebie wnioskiem powód otrzymał odpis tegoż wyroku, a następnie w dniu 1 kwietnia 2014 r. złożył od niego apelację. Z uwagi na braki formalne apelacji i ich nieuzupełnienie w terminie Sąd Rejonowy w Środzie Wielkopolskiej wydał postanowienie z dnia 14 maja 2014 r. o odrzuceniu apelacji powoda. Dalej pozwany zaprzeczył, by dla dochodzenia swoich roszczeń względem pełnomocników procesowych, konieczne było uzyskanie wcześniej jakiegokolwiek orzeczenia w trybie wywołanym wniesieniem skargi na przewlekłość. Na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. powód przyznał, że otrzymując postanowienie o odrzuceniu apelacji miał wiedzę, iż postępowanie przed Sądem Rejonowym w Środzie Wielkopolskiej zostało zakończone, wiedział też, że wyrok był prawomocny w dacie 10 maja 2014 r. Przed dniem 10 maja 2017 r. nie składał żadnego pozwu ani wniosku o zawezwanie do próby ugodowej przeciwko byłym pełnomocnikom. Sąd ustalił następujący stan faktyczny Uchwałą nr 1 Zgromadzenia Wspólników spółki spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 11 maja 2011 r. powód został odwołany z funkcji członka Zarządu spółki — Prezesa Zarządu. Postanowieniem Sądu Rejonowego Poznań — Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, VIII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 1 lipca 2011 r., (sygn. akt PO.VII NS-REJ.KRS/o30844/10/718) powód został wykreślony z --- STRONA 4 --- XVIIIC 367/18 Krajowego Rejestru Sądowego jako członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Dowód: postanowienie Sądu Rejonowego Poznań — Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, VIII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego, sygn. akt PO.VII NS-REJ.KRS/030844/10/718 z dnia 1 lipca 2011 r. (k. 29), akt notarialny z dnia 11 maja 2011 r., (k. 30-34) Dnia 2 listopada 2011 r. do Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej IV Wydziału Pracy wpłynął pozew powoda przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o wynagrodzenie. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV P 329/11. Zgodnie z udzielonym mu pełnomocnictwem, powód był reprezentowany w tej sprawie przez adwokata W odpowiedzi na pozew pozwany w tamtym procesie spółka wniosła o oddalenie powództwa. Dowód: pełnomocnictwo (k. 70) Sąd Rejonowy w Środzie Wielkopolskiej Wydział IV Sąd Pracy wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r. w zakresie żądania zasądzenia od pozwanej spółki spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz powoda zasiłku chorobowego za okres od dnia 30 marca 2013 r. do dnia 31 maja 2013 r. uznał się niewłaściwym rzeczowo i sprawę w tej części przekazał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych — Inspektoratu we W Jako właściwego miejscowo i rzeczowo, w pozostałym zakresie oddalił powództwo, zaś kosztami postępowania obciążył powoda i na tej podstawie zasądził od niego na rzecz pozwanej kwotę 1.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zgodnie z wnioskiem z dnia 30 stycznia 2014 r. powodowi doręczono w dniu 18 marca 2014 r. odpis wyroku z uzasadnieniem. W dniu 1 kwietnia 2014 r. powód złożył apelację od wskazanego wyżej wyroku zaskarżając go w całości. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. wezwano powoda do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych apelacji poprzez uiszczenie opłaty sądowej, przedłożenie odpisu apelacji celem doręczenia stronie pozwanej, prawidłowe określenie sądu II instancji, zwięzłe przedstawienie zarzutów i ich uzasadnienie, sprecyzowanie wniosku o zmianę lub uchylenie wyroku oraz określenie wartości przedmiotu zaskarżenia pod rygorem odrzucenia apelacji. Zobowiązanie zostało powodowi doręczone w dniu 2 maja 2014r. --- STRONA 5 --- XVIIIC 367/18 Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Środzie Wielkopolskiej odrzucił apelację powoda. Dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt IV P 329/11 (k. 50-69), postanowienie Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt IV P 329/11 (k. 169-170) Ztytułu świadczenia pomocy prawnej spółka Spółka Adwokacka Spółka Cywilna wystawiła powodowi fakturę VAT obejmującą wynagrodzenie z prowadzenie sprawy o sygn. akt VII K 20/13 i sygn. akt IV P 329/11. Dowód: faktura VAT nr Dnia 9 maja 2014 r. powód złożył do Sądu Okręgowego w Poznaniu skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki i wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (sygn. akt IV P 329/11) toczącej się przed Sądem Rejonowym w Środzie Wielkopolskiej, IV Wydziałem Pracy Sądem Pracy, a nadto o zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 20.000,00 zł. W uzasadnieniu powód wskazał okoliczności, które w jego ocenie uzasadniały przyjętą przez niego tezę o wadliwym przebiegu postępowania. Dowód: skarga z dnia 9 maja 2014 r. (k. 74-79) Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. (sygn. akt VI S 10/14) Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział VI Pracy oddalił skargę powoda. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że skarga na przewlekłość postępowania podnosząca zwłokę w wyznaczaniu kolejnych terminów rozpraw oraz przewlekłości działań sądu polegających na pozyskaniu dowodów (akt odrębnych spraw sądowych) była bezzasadna. Dowód: postanowienie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt VI S 10/14 (k. 82-88) Wskazać należy, iż ustalony przez Sąd stan faktyczny jest wynikiem konfrontacji dowodów w postaci dokumentów z osobowymi źródłami dowodowymi. Podnieść zatem trzeba, iż w myśl art. 233 8 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego --- STRONA 6 --- XVIIIC 367/18 materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych iostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 $ 1 k.p.c.) i musi się ostać choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Dokumenty (ich kopie) nie były kwestionowane przez strony. Sąd dał im wiarę, mając na uwadze, iż w myśl art. 245 k.p.c. dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Zgodnie zaś zart. 244 8 1 k.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Sąd oddalił wnioski dowodowe strony powodowej zawarte w pozwie w pkt 6-30 i 33-53, albowiem nie miały one dla sprawy żadnego znaczenia. Zgodnie z art. 227 k.p.c., przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Podstawowym ciężarem procesowym obciążającym stronę jest ciężar twierdzenia, który sprowadza się do obowiązku przytaczania twierdzeń o faktach (okolicznościach faktycznych) mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenia te stanowią przedmiot poznania przez sąd i sprawdzenia pod względem prawdziwości, czemu służy postępowanie dowodowe. Tym samym za przedmiot dowodu mogą zostać uznane wyłącznie fakty, które wyznaczają przesłanki dochodzenia roszczenia w postępowaniu sądowym. Przedmiotem dowodu mogą być jedynie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. O tym, które z faktów podnoszonych przez strony --- STRONA 7 --- XVIII C 367/18 będą miały taki charakter, decydują normy prawa materialnego, które w postępowaniu mają zostać urzeczywistnione (wyr. SN z 4.3.2008 r., III UK 65/07, Legalis). Te z kolei ustala sąd na podstawie twierdzeń powoda (wnioskodawcy), przytaczanych dla uzasadnienia zgłaszanego w postępowaniu żądania. Istotne znaczenie mają zatem jedynie te fakty, które odpowiadają hipotezom tych przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie. Dlatego też art. 227 KPC znajduje zastosowanie nie przy ustalaniu faktów przez sąd, lecz przy podejmowaniu określonych rozstrzygnięć dowodowych (wyr. SN z 5.9.2008 r., I CSK 41/08, Legalis). Nie oznacza to zatem obowiązku po stronie Sądu przeprowadzenia wszelkich wnioskowanych przez strony dowodów, ale tylko tych z nich, które mają dla sprawy istotne znacznie. W niniejszej sprawie należało ustalić, czy po stronie Sądu Okręgowego rozpatrującego skargę na przewlekłość postępowania istniał obowiązek merytorycznego rozpatrzenia wniesionej przez powoda skargi, czy też skargę tę należało, jak chciał tego powód, odrzucić jako niedopuszczalną. Ustalenie, że skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu niejako automatycznie niweczyło podstawy żądania przez powoda odszkodowania, co miało miejsce w tymże postępowaniu, o czym niżej. Sąd zważył, co następuje Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r. poz. 75 t.j., dalej: ustawa) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Stanem uzasadniającym złożenie skargi jest sytuacja, w której uprawniony poweźmie przekonanie, że doszło do naruszenia jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, czyli że postępowanie w jego sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy albo dłużej niż to konieczne dla wykonania orzeczenia. Dla --- STRONA 8 --- XVIIIC 367/18 stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. W piśmiennictwie wyraża się pogląd, że przewlekłość to długotrwałe zaniechanie, podejmowanie nieefektywnych czynności, podejmowanie pozornych czynności. Długość trwania postępowania nie stanowi sama przez się podstawy do stwierdzenia przewlekłości. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Ustawodawca ukształtował postępowanie ze skargi na przewlekłość postępowania jako postępowanie incydentalne w ramach postępowania co do istoty sprawy. W ustawie nie określono terminu początkowego, w którym skarga może być wniesiona, za to pośrednio określony został termin, po upływie którego skarga nie może być wniesiona. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga może być wniesiona po zaistnieniu stanu, który w ocenie skarżącego uzasadnia podniesione w niej zarzuty, nie później jednak niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. W procedurze cywilnej i sądowoadministracyjnej wniesienie skargi po terminie stanowi o niedopuszczalności zaskarżenia z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia, a taka sytuacja usprawiedliwia wydanie przez sąd postanowienia o odrzuceniu skargi (art. 370 i art. 373 KPC w zw. z art. 397 $ 2 KPC). 'W doktrynie i orzecznictwie analizuje się prawomocność w dwóch aspektach. Prawomocność formalna orzeczenia oznacza wynikającą z niezaskarżalności orzeczenia w drodze zwyczajnych i szczególnych środków zaskarżenia niemożność jego uchylenia lub zmiany. Orzeczenie nie miałoby istotniejszego sensu, gdyby nie było wiążące, gdyby można było nie stosować się do przyjętego w nim rozstrzygnięcia. Z natury rzeczy wynika, że orzeczenie musi mieć moc wiążącą. Tę moc wiążącą określa się mianem prawomocności materialnej. Moc wiążąca orzeczenia może wynikać nie tylko z prawomocności formalnej, ale również z wydania albo z doręczenia orzeczenia. Prawomocność materialna działa w granicach określonych w odpowiednich przepisach. --- STRONA 9 --- XVIIIC 367/18 Zgodnie z art. 363 8 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Orzeczenia, które nie zostały w terminie zaskarżone, stają się prawomocne z dniem następnym, przypadającym bezpośrednio po ostatnim dniu terminu zaskarżenia orzeczenia. W ten sam sposób oznacza się datę prawomocności orzeczenia, które wprawdzie zaskarżono, ale następnie wniesiony środek zaskarżenia został odrzucony jako spóźniony, niedopuszczalny lub nieopłacony. Odnosi się to również do sytuacji, w których sąd oddalił wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W powyższych wypadkach data prawomocności postanowienia, którym sąd odrzucił środek zaskarżenia, nie determinuje daty prawomocności orzeczenia, od którego środek ten został wniesiony (wyr. SN z 10.3.1993 r., LCRN 19/93, OSNC 1993, Nr 11, poz. 205; wyr. SN z 8.8.1995 r., ILCRN 83/95, OSNC 1995, Nr 11, poz. 167). Odrzucenie wniesionego środka zaskarżenia również nie ma wpływu na chwilę uprawomocnienia się orzeczenia. Jeżeli środek zaskarżenia zostanie odrzucony, orzeczenie uprawomocnia się z taką chwilą, jakby środek ten nigdy nie został wniesiony. Odrzucenie środka zaskarżenia oznacza bowiem, że był on niedopuszczalny już w chwili wniesienia. Rozbieżności w orzecznictwie dotyczą odpowiedzi na pytanie, jakie jest znaczenie zakończenia postępowania w sprawie, w której wniesiono skargę dla biegu postępowania wywołanego skargą, a przede wszystkim dla dopuszczalności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi. Skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się do sądu w toku postępowania w sprawie. Chodzi zatem o etap postępowania przed tym sądem, przed którym to postępowanie nadal się toczy, czyli nie zostało jeszcze zakończone (zamknięte) w wyniku wydania stosownych orzeczeń. Jeśliby sprawa została prawomocnie zakończona wyrokiem sądu odwoławczego, zaś skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostałaby złożona po prawomocnym zakończeniu postępowania, to okoliczności te powodują niedopuszczalność skargi z uwagi na wniesienie jej po upływie przepisanego terminu i stanowią przesłankę odrzucenia skargi (post. SN z 19.1.2006 r., III SPP 162/05, Legalis). Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki może być wniesiona jedynie w toku postępowania, którego dotyczy (post. SN z 30.7.2008 r., KSP 3/08, Legalis) i --- STRONA 10 --- XVIIIC 367/18 nie jest dopuszczalne badanie biegu tych postępowań, które już zakończyły się wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż postępowania te zostały zakończone poprzez fakt wydania wyroku, i to niezależnie od tego, czy zapadłe orzeczenia zostały następnie utrzymane, czy też uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (post. SA w Katowicach z 25.10.2006 r., II S 16/06, Legalis). Termin do wniesienia skargi jest zatem zachowany, jeżeli skarga została złożona na etapie postępowania, którego dotyczy (post. SN z 10.6.2008 r., KSP 2/08, OSNKW 2008, Nr 9, poz. 71). Należy przyjąć, że uprawomocnienie się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie wywołane skargą na przewlekłość postępowania nie ma wpływu na możliwość zakończenia postępowania w sprawie rozstrzygnięciem merytorycznym, a bezprzedmiotowe w takiej sytuacji staje się jedynie żądanie wydania sądowi zaleceń, o jakich mowa w art. 6 ust. 3 ustawy. Wskazać trzeba zatem, iż w dacie wniesienia przez powoda skargi na przewlekłość postępowanie o sygn. akt IV P 329/11, nadal się toczyło, a zatem skarga na przewlekłość była w owym czasie dopuszczalna i jako taka musiała zostać rozpatrzona merytorycznie. Bez względu na powyższe wskazać należy, że nieuprawnione są twierdzenia powoda zmierzające do wykazania, że od jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania zależała możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń od pełnomocników procesowych, albo by toczące się postępowanie wywołane wniesieniem takiej skargi w jakikolwiek sposób oddziaływało na bieg terminu przedawnienia roszczeń przeciwko pełnomocnikom procesowym. Ustawodawca w żadnym akcie normatywnym nie powiązał ze sobą tych dwóch instytucji. Powód oparł powództwo w sprawie o przepis art. 415i 417 $ 1 k.e. Zgodnie z tym pierwszym przepisem kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie z tym drugim za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Podstawą przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 415 k.c., zwanej w doktrynie i judykaturze jako odpowiedzialności deliktowej, jest spełnienie następujących przesłanek: zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie, oraz szkoda i --- STRONA 11 --- XVIIIC 367/18 związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. Przy ustalaniu odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych znajdują zastosowanie przepisy ogólne dotyczące związku przyczynowego, szkody i sposobów jej naprawienia (art. 361 - 363 k.e.). Jednak zważywszy na specyfikę deliktów, ustawodawca musiał wskazać reguły przypisania indywidualnie określonym podmiotom obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, a więc sposób ustalenia dłużnika. Natomiast przesłankami odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa, przewidzianej w art. 417 k.e., są: bezprawność działania lub zaniechania sprawcy, szkoda oraz normalny związek przyczynowy między bezprawnym zachowaniem sprawcy a szkodą (vide: wyrok SN z dn. 9.01.2015 r., V CSK 161/14). Aby można było mówić w świetle powyższych uregulowań o ponoszeniu odpowiedzialności przez konkretną osobę fizyczną lub Skarb Państwa muszą zostać spełnione łącznie wszystkie przesłanki warunkujące odpowiedzialność na zasadzie art. 415 k.c. lub art. 417 8 1 k.e., które wyżej opisano. Brak udowodnienia lub wykazania przez powoda którejkolwiek z przesłanek niweczy powstanie odpowiedzialności cywilnej na podstawie art. 415 k.c. bądź art. 417 8 1 k.c., a tym samym nie daje podstaw do zasądzenia stosownego odszkodowania. Zatem to na powodzie zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu przewidzianą wart. 6 k.c. w myśl, której ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, ciąży obowiązek dowodowy do wykazania faktów stanowiących przesłanki odpowiedzialności danego podmiotu pozwalających na uznanie przez sąd powództwa jako zasadnego i słusznego. Odpowiednikiem art. 6 k.c. w postępowaniu cywilnym jest art. 232 k.p.c. zgodnie z którym to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powód jako podmiot dążący do ochrony swojego prawa podmiotowego w postępowaniu sądowym winien przedstawić takie środki dowodowe wykazujące fakty należycie uzasadniające przyznanie powodowi ochrony jego praw udzielonej przez sąd rozpoznający sprawę. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż po pierwsze nie jest prawdziwa teza powoda co do tego, iż opisane wyżej orzeczenie miało nieprawidłową treść. Nie można więc mówić o bezprawności działania lub zaniechania ewentualnego sprawcy co jest warunkiem koniecznym dla powstania odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie pozwanego. Już z tego powodu --- STRONA 12 --- XVIIIC 367/18 powództwo winno być oddalone a prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w zakresie zaproponowanym przez powoda stało się tym samym bezcelowe. Bez znaczenia pozostawało więc to czy faktycznie działanie pełnomocników doprowadziło do powstania u powoda szkody. Stąd też Sąd pominął wszelkie wnioski dowodowe powoda zmierzające do dokonania ustaleń w tej kwestii. Dodać jedynie można, iż w ocenie Sądu również niewiarygodnie brzmią twierdzenia powoda co do tego, że powód świadomie czekał do ostatnich dni przed przedawnieniem się roszczenia ze złożeniem stosownych środków prawnych, które miałyby doprowadzić do skutecznego dochodzenia swoich roszczeń wobec byłych pełnomocników; tym bardziej, iż powód nie wykazał by faktycznie w tym zakresie czynił jakiekolwiek przygotowania w tym zakresie. Skoro z takimi działaniami zwlekał to czynił to na własną odpowiedzialność nie próbując nawet swoich twierdzeń co do przedawnienia roszczeń weryfikować choćby poprzez konsultacje u fachowego pełnomocnika. W tym stanie rzeczy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd do ustaleń polegających na przyjęciu, iż powództwo było pozbawione podstaw faktycznych i prawnych i jako takie podlegało oddaleniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. 'W pkt 2 wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania, na podstawie art. 98 k.p.c. wzw.z$ 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) i z tego tytułu zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5.400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. SSO Ryszard Nowak --- STRONA 13 --- XVIII C 367/18 Zarządzenie 1. Notować. 2. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem. 3. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć powodowi zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem. 4. Za 21dni od doręczenia z apelacją, zażaleniem lub pismem. SSO Ryszard Nowak