Postanowienie XVIII C 34/19 sz AŻ TZ RNS ZĘ AN gl 9 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2020r. Sąd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 sz AŻ TZ RNS ZĘ AN gl 9 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2020r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XVIII Cywilny Przewodniczący: Sędzia del. Anna Mikołajczak Protokolant: Estera Skibińska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2020r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa P.M. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego we W. o zapłatę kwoty 100.000zł I. powództwo oddala; 2. kosztami procesu obciąża powoda i z tego tytułu zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400zł ( pięć tysięcy czterysta złotych); 3. przyznaje ze Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Poznaniu na rzecz adw. P. J. wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną powodowi z urzędu w wysokości 4.428zł. /-/ Sędzia del. Anna Mikołajczak --- STRONA 2 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 UZASADNIENIE Pozwem z 3 stycznia 2019r. powód Pan P.M. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa Dyrektora Zakładu Karnego we W. kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu doznany w czasie pobytu w Zakładzie Karnym we W. z winy pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przyznanie od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w P. na rzecz adwokata P. J. kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, według norm przepisanych. Jednocześnie złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z 08 lutego 2019r. Sąd Okręgowy w P. zwolnił powoda od kosztów sądowych w całości oraz ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu w osobie Piotra Jesiołowskiego. W odpowiedzi na pozew z 10 kwietnia 2019r. pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Zakładu Karnego we W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P.M. przebywa w Zakładzie Karnym we W. od 6 marca 2012r. W trakcie odbywania kary pozbawienia wolności powód przeszedł dwa zawały. Pierwszy w styczniu 2015r. w ZK we W. a kolejny również w 2015r. w szpitalu przy Areszcie Śledczym w P.. Dnia 16 października 2019r. powód został zwolniony z Aresztu. Dowód: zeznania powoda (e-protokół z dnia 04 czerwca 2013r. - k. 98), notatka urzędowa z 5 grudnia 2019r. (k. 162). Analiza dokumentacji medycznej wykazała, że u powoda stwierdzono przewlekłe schorzenia ortopedyczne i kardiologiczne. Dowód: konsultacja kardiologiczna z dnia 8 października 2018r. (k. 5), karta informacyjna leczenia szpitalnego z 19 stycznia 2015r. (k. 7), karta informacyjna leczenia szpitalnego z 23 styczna 2015r. (k. 9), dokumentacja medyczna (k. 62; 64-67), Mr kręgosłupa - odcinek szyjny bez kontrastu (k. 63). 1 --- STRONA 3 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 Opieka medyczna nad powodem realizowana była zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności. W ocenie Naczelnego Lekarza Okręgu stwierdzone schorzenia powoda mogą być leczone w warunkach odbywania kary, tj. w warunkach dozoru konwoju z następczym leczeniem pozabiegowym i rehabilitacyjnym w jednostkach więziennej służby zdrowia. Powód był kierowany do konsultacji kardiologicznych i leczenia zabiegowego ortopedycznego w Klinice Ortopedii UM w P. w warunkach dozoru konwoju, ale odmawiał poddania się leczeniu. Powód odmawiał wyjazdów na konsultacje i leczenia, twierdząc że porusza się o kulach i nie może być skuty kajdankami. Zgodnie z decyzją Dyrektora ZK we W., ustalono, że osoby poruszające się przy pomocy kul łokciowych mogą być konwojowane z użyciem wózków inwalidzkich w asyście pielęgniarki lub pielęgniarza, ale w kajdankach, na co powód nie wyrażał zgody. W dniu 13 stycznia 2015r. powód był konsultowany w SOIR Szpitala w S. z powodu powtarzających się dolegliwości bólowych klatki piersiowej. W ramach badań wykonano powodowi badania podmiotowe i przedmiotowe oraz laboratoryjne, które nie potwierdziły faktu ostrego stanu wieńcowego czyli ostrego niedokrwienia serca. Zalecono wówczas leczenie zachowawcze przeciwbólowe. Powód miał przeprowadzone ponowne badania lekarskie w dniach 14 i 15 stycznia 2015r. Z powodu ponownych dolegliwości i potwierdzonych zmian niedokrwiennych w zapisie EKG skierowano powoda do leczenia w Pracowni Hemodynamiki Kliniki UAM w P.. W toku wykonanego badania koronarograficznego stwierdzono niedrożności 2 naczyń wieńcowych, wykonano udrożnienie (plastykę z implantacją stentu) jednego naczynia (niedrożność drugiego może być przyczyną dolegliwości i wtórnego niedokrwienia). Dnia 19 stycznia 2015r. powód został skierowany do Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Aresztu Śledczego w P.. Początkowo powód odmówił przyjęcia jednak 21 stycznia 2015r. został przyjęty na ww. Oddział. Dowód: odpowiedź na skargę powoda z dnia 7 lipca 2017r. (k. 69-70), odpowiedź na skargę powoda z dnia 8 grudnia 2017r. (k. 71) Na dzień 07 marca 2017r. powód miał wyznaczony termin konsultacji ortopedycznej. Podczas wizyty w ambulatorium 28 lutego 2017r. powód poinformował, że odmawia wyjazdu na ww. konsultację. Odmówił sporządzenia oświadczenia w powyższej kwestii. 2 --- STRONA 4 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 Dowód: odpowiedź na skargę powoda z dnia 20 marca 2017r. (k. 73), odpowiedź na skargę powoda z dnia 19 czerwca 2017r. (k. 79). W dniu 10 października 2017r. powód został zaopatrzony farmakologicznie z powodu objawów neurologicznych. Na kolejnych wizytach nie stwierdzono u powoda cech ostrego procesu neurologicznego. Z analizy medycznej wynikało, że powód odmówił proponowanego leczenia farmakologicznego lekami zmniejszającymi napięcie mięśni. Dowód: odpowiedź na skargę powoda z 18 grudnia 2017r. (k. 74). W dniu 05 września 2017r. powód miał zostać przetransportowany na badania lekarskie. Został on poinformowany przez kierowcę pojazdu konwojowego aby usiadł na miejscu przeznaczonym do przewozu osób w pozycji siedzącej, ponieważ siedział na łóżku przeznaczonym do przewożenia osób w pozycji leżącej. Powód odmówił wykonania polecenia, twierdząc że będzie jechał w taki sposób w jaki chce. W związku z powyższym powód został pouczony, iż nie może być przewożony w takiej pozycji. Po pouczeniu powód oznajmił, że rezygnuje z wyjazdu i żąda odprowadzenia go do oddziału mieszkalnego. Dowód: odpowiedź na skargę powoda z 18 grudnia 2017r. (k. 76). Wdrugie połowie 2018r. powód podlegał leczeniu okulistycznemu oraz był kierowany do konsultacji reumatologicznej. Dowód: odpowiedź na skargę powoda z 20 maja 2019r. (k. 121). Zgodnie z $ 35 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej prowadzonej w podmiotach leczniczych dla osób pozbawionych wolności oraz sposobu jej przetwarzania z 26 lutego 2016r. (Dz. U. z 2016r. poz. 258), w książce zdrowia umieszcza się w szczególności rozpoznanie choroby i wyniki badań diagnostycznych lub konsultacji. | Dokumentacja medyczna powoda była prowadzona zgodnie z obowiązującym w ww. zakresie przepisami. Dowód: odpowiedź na skargę z dnia 22 marca 2018r. (k. 83). W związku z problemami kardiologicznymi, powód przyjmował na stałe leki. W dniu 15 lutego 2019r. lekarz zakładowy M. B. wycofał stosowanie leku Magnezu Calcium B Complex. Lek ten został zapisany ponownie przez lekarza kardiologa po miesiącu. 3 --- STRONA 5 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 Na dzień 30 kwietnia 2019r. powód otrzymywał następujące leki (lub ich zamienniki): Bisocard 5 mg, Prestarium 10 mg, Spironol 25 mg, Acard 75 mg, IPP 40 mg, Tulip 40 mg, Vit B Complex oraz Potazek MAG. Dowód: konsultacja kardiologiczna z 30 kwietnia 2019r. (k. 103), zeznania świadka M. B.(e-protokół z dnia 10 marca 2020r. - k. 200). W toku postępowań wyjaśniających skargi ustalono, że osadzony usiłował manipulować służbą zdrowia w celu uzyskania przerwy w karze. Jego zachowanie było instrumentalne, powtarzane wielokrotnie i nastawione na określone korzyści. W sytuacji odmowy powód reagował odgrażaniem się w postaci pisania skarg i pozwów. Powód wielokrotnie odmawiał poddaniu się leczeniu pod konwojem, domagając się udzielenia mu przerwy w karze. Dowód: dokumentacja skargowa - odpowiedzi na skargi powoda (k. 69-84). W trakcie pobytu w Zakładzie Karnym we W. powód był leczony stomatologicznie. Po wprowadzeniu do leczenia stomatologicznego antybiotyku u powoda wystąpiła reakcja polekowa, będąca wynikiem działania leku na florę jelita. Z chwilą wystąpienia reakcji lek odstawiono, a zaburzenia czynności przewodu pokarmowego wyrównano. Dowód: notatka lekarza stomatologa z 28 marca 2019r. (k. 60), notatka z 27 marca 2019r. (k. 61). W trakcie pobytu w ZK we W. powód otrzymywał leki zgodnie z zaleceniem lekarskim, w dawkach dzielonych z uwagi na dawki leków dostarczanych przez Aptekę Okręgową. Dowód: zaświadczenia (k. 93, 94), zeznania świadka M.B. (e-protokół z dnia 10 marca 2020r. - k. | 200). W trakcie pobytu w Zakładzie Karnym we W. powód miał zapewnioną opiekę medyczną, w tym specjalistyczną, stosowną do zdiagnozowanego na oddziale internistycznym szpitala Aresztu Śledczego w P. stanu zdrowia i zgłaszanych dolegliwości i otrzymywał leki zgodnie z zaleceniami poszpitalnymi systematycznie i zgodnie z zaleceniami. Dowód: odpowiedź na skargę powoda z dnia 8 grudnia 2017r. (k. 71) zeznania świadka M. B.(e- protokół z dnia 10 marca 2020r. — k. 200). 4 --- STRONA 6 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 W dniu 22 lutego 2017r. o godz. 4:30 otwarto drzwi celi, w której przebywał powód. Wyznaczeni funkcjonariusze wraz z dowódcą zmiany weszli do celi wezwali jednego ze współosadzonych powoda do zachowania zgodnego z prawem, albowiem ten odmówił | wyjazdu na czynności procesowe. Wówczas powód i pozostali współosadzeni zostali obudzeni i poproszeni o ubranie odzieży skarbowej, a następnie opuszczenie celi. Przed opuszczeniem celi skazanym umożliwiono załatwienie potrzeb fizjologicznych i higienicznych. Osadzonych z celi 133 umieszczono w świetlicy oddziału, gdzie przebywali do czasu zakończenia służby nocnej przez dowódcę zmiany, czyli do godziny 6:00. Wynikało to z czynności służbowych podejmowanych wobec jednego ze współosadzonych z powodem, który odmawiał wykonania poleceń służbowych. Dowód: odpowiedź na skargę powoda z dnia 19 czerwca 2017r. (k. 79), odpowiedź na skargę Piotra Kamzola (k. 108). W latach 2016-2019, powód przebywał w celi 133. Powód wielokrotnie skarżył się w tym okresie, iż zmaga się z problemem insektów (pluskiew). Zakład Karny we W. ma podpisaną umowę z Przedsiębiorstwem Insekt z siedzibą w P..przy ul. (...) na wykonanie usługi dezynsekcyjnej i deratyzacyjnej na terenie całego Zakładu Karnego we W. oraz monitoringu ustawionych pułapek w pomieszczeniach i na terenie przyległym do bloku żywnościowego. Powyższa usługa wykonywana była i jest wykonywana jeden raz w kwartale. Dodatkowo przeprowadza się dezynsekcję poprzez fumigacje - zamgławianie, jeżeli pojawiają się pluskwy w celach mieszkalnych. Obecnie fumigacja wykonywana jest niezwłocznie po zgłoszeniu pojawienia się insektów. W Zakładzie Karnym obowiązuje harmonogram dezynsekcji sanitariów w celach mieszkalnych. Co najmniej dwa razy w tygodniu skazany korzysta z ciepłej kąpieli. Skazany zatrudniony przy pracach brudzących korzysta z odpowiednio częstszych kąpieli. Kąpiel skazanego chorego odbywa się według wskazań lekarza. W celach pawilonu A, B, C,EiG dostęp do ciepłej wody użytkowej jest w okresach czasowych, cztery razy w ciągu dnia po około jednej godzinie. Dowód: notatka służbowa z 4 kwietnia 2019r. (k. 68), zeznania świadka M.B. (e-protokół z dnia 06 grudnia 2019r. - k. 163). Lekarz nie stwierdził u powoda objawów pogryzienia przez insekty. 5 --- STRONA 7 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 Dowód: notatka lekarza ambulatorium z 3 kwietnia 2019r. (k. 59), pismo z dnia 14 lutego 2017r. (k. 119). Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie wyżej powołanych dowodów. Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków: M. B. i M. B.. W ocenie sądu zeznania świadków były spójne, logiczne a nadto znajdowały potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Zeznania powoda sąd nadał przymiot wiarygodności jedynie w części - w zakresie w jakim były one zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym oraz pozostałym wiarygodnym dla sadu materiałem dowodowym. W ocenie sądu zeznania powoda stanowiły jego subiektywne odczucia, związane z odbywaniem kary pozbawienia wolności. W szczególności za niewiarygodne sąd uznał zeznania powoda dotyczące niezapewnienia mu odpowiedniej opieki medycznej. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie powód dochodził zasądzenia od pozwanego kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia, nie precyzując jednocześnie podstawy prawnej swojego roszczenia. Zdaniem sądu roszczenie powoda mogłoby być oparte na treści art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. dotyczącego naruszenia dóbr osobistych lub na podstawie art. 417 k.c. statuującego odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie powód nie wykazał, ażeby doszło do | naruszenia jego dóbr osobistych. Jak stanowi art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie z art. 24 $ 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na 6 --- STRONA 8 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Kwestię zadośćuczynienia reguluje z kolei art. 448 k.c., zgodnie, z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Art. 24 k.c., stanowiący podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych, nie wymaga dla odpowiedzialności winy sprawcy oraz przewiduje domniemanie bezprawności jego działania naruszającego dobra osobiste, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać, natomiast na sprawcy ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Podkreślić należy, iż na podstawie przepisu art. 6 k.c. w zw.zart. 24kc. ciężar dowodu, że warunki w zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych spoczywał na pozwanym. Po ustaleniu podstaw odpowiedzialności do Sądu należy ocena, czy zakres i stopień naruszenia dóbr osobistych uzasadniają przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego i w jakiej wysokości, przy zachowaniu zasady, że przyznana ochrona powinna być dostosowana do charakteru i rodzaju naruszonego dobra osobistego oraz stopnia i zakresu naruszenia (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt V CSK 431/06, LEX nr 255593). Jedną z podstawowych powinności państwa prawa jest zagwarantowanie humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 i 169), każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Z kolei art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), której Polska jest sygnatariuszem, stanowi, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu. Te normy prawa międzynarodowego znajdują swoje odpowiedniki wart. 4041 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zgodnie bowiem z art. 40 Konstytucji RP nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu; zakazuje się stosowania kar cielesnych. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 4 Konstytucji RP każdy pozbawiony wolności powinien być traktowany w sposób humanitarny. 7 --- STRONA 9 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 Powołane przepisy prawa w sposób niewątpliwy nakładają na władzę publiczną obowiązek zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Przywołać należy również wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 19 kwietnia 2001 r. w sprawie Peers v. Grecja (28524/95, opubl. LEX nr 607209), w którym Trybunał dokonując wykładni art. 3 powołanej wyżej Konwencji wskazał, że ' Niedozwolone traktowanie musi osiągnąć minimalny poziom dolegliwości, jeżeli ma ono wejść w zakres stosowania art. 3 Konwencji. Ocena tego minimalnego poziomu dolegliwości jest ze swej istoty relatywna: zależy od wszystkich okoliczności danej sprawy, takich jak czas trwania takiego traktowania, jego fizyczne i psychiczne skutki oraz, w niektórych przypadkach, płeć, wiek i stan zdrowia ofiary. Ponadto, rozstrzygając, czy traktowanie jest "poniżające' w rozumieniu art. 3, Trybunał będzie musiał mieć na względzie to, czy jego celem było poniżenie i upokorzenie zainteresowanej osoby oraz to, czy, jeżeli chodzi o konsekwencje, traktowanie takie nie wpłynęło negatywnie na jej osobowość w sposób sprzeczny z art. 3.' Odnosząc powyższe do niniejszej. sprawy wskazać należy że działanie pozwanego Zakładu Karnego we W., z którego wynikła szkoda, zdaniem powoda miało polegać na niedochowaniu należytych warunków bytowych. Roszczenie pozwu dotyczyło przy tym okresu kiedy powód przebywał w celi nr 133 położonej na terenie pozwanego, tw okresie od 2016r. do 2019r. W ramach niezapewniania tychże warunków powód wymienił w szczególności: występujące na terenie zakładu karnego, w tym w celi mieszkalnej powoda, pluskwy oraz niezapewnienie powodowi właściwej opieki lekarskiej. Odnosząc się do występujących na terenie zakładu karnego pluskiew, w ocenie Sądu pozwany wykazał, że jego działanie nie było bezprawne. Zdaniem sądu, mając na względzie wiarygodny materiał dowodowy, w tym w szczególności zeznania świadków M.B. oraz M.B. oraz przedłożone przez pozwanego dokumenty należało uznać, iż pozwany dochowuje wszelkich starań aby zwalczyć występujące okresowo na terenie zakładu karnego insekty. Specyfika tego obiektu powoduje, że istnieją tam większe potencjalne możliwości pojawienia się insektów niż w małych skupiskach ludzi. W tym celu pozwany też nawiązał współpracę z profesjonalistą, który dokonuje raz na kwartał odpowiednich zabiegów dezynsekcji oraz dezynfekcji. Nadto w przypadku zgłoszenia przez któregoś z osadzonych wystąpienia pluskiew, pozwany dokonywał dodatkowych zabiegów fumigacyjnych. Każdy z więźniów miał również możliwość leczenia ambulatoryjnego w przypadku zgłoszenia pokąsania. Z materiału dowodowego wynika, że na ciele powoda nie zauważono pokąsania przez pluskwy, co więcej świadek lekarz M.B. wskazał, że same 8 --- STRONA 10 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 | ukłucia nie wymagają żadnego leczenia. Aplikuje się maści w celu zmniejszenia swędzenia, które nie powodują żadnych powikłań (k.200). Nawet jeśli pomimo powyższych zabiegów na terenie zakładu karnego ponownie pojawiały się pluskwy, to nie można zarzucić pozwanemu, że nie działał przeciwko ich zniweczeniu. Po każdym bowiem zgłoszeniu, pozwany ponownie dokonywał odpowiednich zabiegów celem pozbycia się insektów. W konsekwencji niemożliwym, w ocenie sądu było uznanie że działanie pozwanego, na którym ciążył obowiązek zapewnienia właściwych warunków bytowych było bezprawne. Zdaniem Sądu wszelkie zarzuty powoda odnośnie tego, że pozwany nie zapewnił mu odpowiedniej opieki lekarskiej oraz że na skutek tego doprowadził do rozstroju zdrowia powoda są nieprawdziwe. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że powód miał zapewnione odpowiednie warunki i zagwarantowane wszelkie prawa zgodnie z obowiązującymi normami. Powód mimo obowiązku wynikającego z art. 6 k.c. nie udowodnił, że było inaczej. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, powodowi była udzielana pomoc lekarska w razie potrzeby. Natomiast twierdzenie powoda, że był leczony nieprawidłowo nie znajduje poparcia w zebranym materiale dowodowym. Powód ponadto nie wykazał, jaki był jego stan zdrowia przed osadzeniem go w zakładzie karnym we W., a jaki w chwili opuszczania zakładu i nie przedstawił żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie, na podstawie których można byłoby stwierdzić, iż przez nieprawidłowe leczenie w zakładzie karnym we W. stan jego zdrowia faktycznie się pogorszył. Ponadto, ze zgromadzonego materiału wynika, że każda skarga powoda była wnikliwie rozpatrzona, a powód otrzymywał każdorazowo uzasadnienie odmowy uwzględnienia jego żądań. Mając na uwadze powyższe powództwo jako całkowicie bezzasadne zasługiwało na oddalenie - o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. Z uwagi na to, że powód postanowieniem Sądu Okręgowego w P., Wydział XVIII C z dnia 08 lutego 2018r. został zwolniony od kosztów sądowych w całości, Sąd w punkcie 2 wyroku, obciążył Skarb Państwa kosztami, których powód nie miał obowiązku ponieść (art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Zgodnie z art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W orzecznictwie przyjmuje się, że w odniesieniu do zasady słuszności w art. 102 k.p.c. określone zostały przesłanki, których zaistnienie warunkuje możliwość obciążenia strony przegrywającej jedynie częścią kosztów albo nieobciążania jej w ogóle tymi kosztami. Obejmują one wystąpienie w sprawie wypadków szczególnie uzasadnionych, które 9 --- STRONA 11 --- Sygn. akt: XVIII C 34/19 powodują, że zasądzenie kosztów na rzecz wygrywającego przeciwnika w całości, a nawet w części, byłoby sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie V Cz 132/12 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lipca 2013 r. I ACa 447/13). Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 102 k.p.c. nie obciążył powoda poniesionymi przez pozwanego kosztami zastępstwa procesowego i orzekł jak w punkcie 3 wyroku. Sędzia del. Anna Mikołajczak 10