Wyrok XV Ca 417/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Poznani

--- STRONA 1 --- Sygn. akt XV Ca 417/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Adamczuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2020 r. w Poznaniu w postępowaniu uproszczonym sprawy z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrafforowi Zakładu Karnego w o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I C 192/19 oddała apelację. Andrzej Adamczuk --- STRONA 2 --- Sygn. aki: XV Ca 417/20 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r. Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu w sprawie o sygn. akt I C 192/19 z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w 1. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 100 zł, 2. w pozostałym zakresie powództwo oddalił, 3. nie obciążył powoda kosztami procesu poniesionymi przez pozwanego. Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł pozwany, zarzucając wyrokowi: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 417 k.c. w zw. z art. 79a § 2 k.k.w. poprzez niewłaściwą ich interpretację oraz zastosowanie, tj. bezzasadne przyjęcie, że pozwany dopuścił się naruszenia zasad przekazywania do depozytu odzieży powoda, w związku z czym powód doznał szkody, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że pozwany nie wykazał dowodowo, iż zachodzą jakiekolwiek okoliczności ekskulpacyjne skutkujące zwolnieniem go z odpowiedzialności za szkodę. Skarżący wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, 2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, gdyż zaskarżony wyrok został wydany po 7 listopada 2019r., a co za tym idzie apelacja została wniesiona po tej dacie. Na podstawie art. 5051 0 § 1 k.p.c. apelację w postępowaniu uproszczonym sąd odwoławczy rozpoznaje w składzie jednego sędziego. Zgodnie natomiast z art. 5051 0 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji apelację może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona w apelacji lub w odpowiedzi na apelację zażądała przeprowadzenia rozprawy. W 1 --- STRONA 3 --- Sygn.akt: XV Ca 417/20 przedmiotowej sprawie takiego żądania nie zgłoszono, stąd rozpoznanie sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 5051 3 § 2 k.p.c., w postępowaniu uproszczonym, jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadzał dowodów, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W konsekwencji, niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym należało rozpoznać wyłącznie pod kątem sformułowanych w apelacji zarzutów. Co do apelacji: Apelacja okazała się bezzasadna. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne przedstawione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 417 k.c. (nie wskazano jednostki redakcyjnej przepisu) w zw. z art. 79a § 2 k.k.w. nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż zachowanie pozwanego było przyczyną szkody powstałej po stronie powoda. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, powód złożył do magazynu spodnie jeansowe marki jednak nie otrzymał ich z powrotem pomimo wniosku o ich wydanie. Bezspornym jest, iż powód, jako osadzony w zakładzie karnym, przekazał swoje spodnie do magazynu prowadzonego w tym zakładzie, a zatem po stronie zakładu karnego leżał obowiązek prawidłowego oznaczenia rzeczy przekazanych przez powoda, przechowania tych rzeczy, a następnie wydania tych samych rzeczy powodowi. Pozwany nie sprostał ciążącym na nim obowiązkom, bowiem wydanie powodowi tych samych spodni, które powód złożył do depozytu, okazało się niemożliwe. Jako bezzasadny należy ocenić również zarzut naruszenia przepisu art. 233 k.p.c. (jednostki redakcyjnej przepisu również nie podano). Skarżący nie wskazał, jakim zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego uchybił Sąd Rejonowy, podczas gdy prawidłowe zarzucenie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wskazania, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im ją przyznając. Przedstawienie własnej wersji wydarzeń i zanegowanie wersji ustalonej przez Sąd I instancji nie jest wystarczające. Jak wynika z zeznań świadka W flP M fe oraz z jego notatki służbowej, pozwany w dniu przyjęcia do zakładu karnego posiadał spodnie jeans marki Właśnie takie spodnie zostały ujęte w karcie magazynowej (co pozwany potwierdził) i bezspornym jest, iż takich spodni powód nie otrzymał pomimo złożenia wniosku o ich wydanie. Skarżący 2 --- STRONA 4 --- Sygn. akt: XV Ca 417/20 sugeruje, iż powód po pierwszym odebraniu z magazynu spodni JBP*odniósł do tego magazynu spodnie marki dlatego nie było już możliwe ponowne wydanie mu spodni marki j H I Jednocześnie pozwany w apelacji twierdzi, iż wpisanie do karty magazynowej spodni marki W & stanowiło zwykłą omyłkę pisarską, co jednak stoi w sprzeczności z zeznaniami świadka W który twierdził, iż powód spodnie takiej marki miał w dniu przyjęcia do zakładu karnego. Posiadanie przez powoda i zdeponowanie w magazynie spodni marki ® Pw ynika nie tylko z zeznań wskazanego wyżej świadka oraz karty magazynowej, ale również z adnotacji na wniosku powoda o wymianę rzeczy (k. 30v.). Sąd I instancji słusznie przyjął zatem, iż powód wykazał, iż oddał do depozytu spodnie marki • I i w takiej sytuacji to na pozwanym ciążył obowiązek wykazania, iż powód nie zdeponował w magazynie spodni takiej marki, lecz innej. Pozwany nie sprostał temu obowiązkowi. Brak przy tym podstaw do ustalenia, jak stwierdzono w apelacji, że powód wprowadził funkcjonariusza w błąd co do marki spodni. Taka okoliczność nie wynika ani z zeznań świadka, który wskazał na posiadanie przez powoda spodni marki ani z dokumentów. Nie ulega wątpliwości, iż z uwagi na obowiązek deponowania przez osadzonych rzeczy w magazynie, na pozwanym ciąży obowiązek ustalenia, jakie rzeczy osadzeni oddają do magazynu. W niniejszej sprawie konsekwencje ewentualnie błędnego opisania danej rzeczy obciążają pozwanego, skoro z notatki służbowej oraz zeznań wynika, iż nie dopełniono obowiązku dokładnego sprawdzenia, co znajduje się w reklamówce przekazanej do magazynu przez powoda w dniu 12 października 2018 r. Jak już wyżej wskazano, pozwany ograniczył się jedynie do przedstawienia własnej, i to sprzecznej z wcześniejszym stanowiskiem, wersji wydarzeń (w postępowaniu przed Sądem I instancji pozwany potwierdził posiadanie przez powoda spodni marki nie wykazując (i nawet nie próbując wykazać), że Sąd Rejonowy naruszył jakiekolwiek kryteria oceny dowodów poprzez ustalenie, że powód odniósł do magazynu te same spodnie jeansowe, które z niego pobrał. W szczególności, wobec skreślenia dokonanego w karcie magazynowej oraz w kontekście zeznań świadka podstawie karty magazynowej nie można przyjąć, iż powód zdeponował w magazynie zakładu karnego spodnie marki a nie spodnie marki^P^* W konsekwencji powyższego apelację oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. Sędzia Andrzej Adamczuk 3