Wyrok XIV K 98

--- STRONA 1 --- v KKN 528799  tekst Wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 14 stycznia 2000 r. V KKN 528199 Wskazane w art. 86 § 1 k.k. reguiy naiezy stosowaé niezaleznie od tego, czy sad dokonuje Iaczenia waziem kary Iacznej poszczegoinych kar wymierzonych w tym samym wyroku, czy tez orzeka kara Iaczna dopiero w odrq.bnie ferowanym wyroku Iqcznyrn. _ ' LEX nr 50981, Prokj Pr.wkf. 2000/78/4 50981 :mj6 Skiad orzekajacy Przewodniczacy: SSN Stanisiaw Zabiocki (spraw.). Sadziowie: SN Jozef Szewczyk, SA del. do SN Dorota Rysifiska. Protokoiant: Teresa Stemplewska. r Uzasadnienie faktyczne Wyrokiem Iqcznym Sqdu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 1999 r. (sygn. akt XIV K 98) poiaczone zostaiy Michalowi O. kary pozbawienia wolnoéci orzeczone prawomocnymi wyrokami: ‘ 1. wyrokiem Sadu Rejonowego w Szczecinie z dnia 13 maja 1998 r., sygn. akt XIV K 98, ktorym oskarzony zostat skazany na kara 3 lat pozbawienia wolnoéci za przestapstwo z art. 210 § 1 kk z 1969 r. w zb. z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. 0 ewidencji ludnoéci i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 32, poz. 174 z poin. zm.) w zb. z art. 268 kk z 1969 r. i w zw. z art. 10 § 2 kk z 1969 r. popeinione 8 stycznia 1998 r., pzzy czym na poczet kary pozbawienia woinoéci zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 13 stycznia 1998 r. _ 2. wyrokiem Sqdu Rejonowego w Szczecinie z dnia 26 Iistopada 1998 r., sygn. akt XIV K 98, ktorym oskarzony skazany zostai na Kara roku pozbawienia wolnoéci za przestapstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk popeinione 30 grudnia 1997 r. Po poiaczeniu Sad Rejonowy wymierzyl Michaiowi O. kara Iaczna 2 lat pozbawienia wolnoéci. Wobec niezaskarzenia wyrok taczny uprawomocnit sia w I instansji. Od powyzszego wyroku Sadu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt XIV K 98, kasacja na niekorzyéé Michaia O. wniosi  na podstawie art. 521 kpk  Prokurator Generainy. Poniewaz kasacja ta wniesiona zostaia do Sadu Naiwyzszego w dniu 29 paidziernika 1999 r. stwierdzié nalezy, I2 zachowany zostai termin 6miesiaczny, okreélony w art. 524 § 3 kpk, pozwalajacy na jej uwzgladnienie na niekorzyéé skazanego. W skardze kasacyjnej jej autor na podstawie art. 523, 526 § 1, 427 § 1 i 518 kpk zarzucii "majqce istotny wpiyw na treéé orzeczenia razace naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., na skutek wymierzenia kary Iacznej pozbawienia wolnoéci nizszej od najwyzszej kary orzeczonej w jednym z poiaczonych wyrokow" iw konsekwencji wniosi 0 uchyienie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy Michala O. do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Szczecinie. Uzasadnienie prawne Rozpoznajac niniejsza sprawa Sad Najwyzszy zwazyt, co nastapuje: “ Zaskarzony wyrok wydany zostat z razacyrn naruszeniem prawa karnego materialnego, wskazanym w zarzucie skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego. Jest bowiem zupeinie oczywiste, iz zgodnie 2 treécia art. 86 § 1 k.k. in principio sad wyrnierza kart? Iqczna w granicach od najwyzszej z kar wymierzonych za poszczegoine przestapstwa do ich sumy, co przy zastosowaniu nawet zasady petnej absorpcji kar nie pozwaiaio w realiach sprawy niniejszej na wymierzenie kary Iacznej nizszej niz 3 Iata pozbawienia wolnoéci. Do zupeinie elementarnych wiadomoéci nalezy zaiiczyé tez to, iz wskazane w art. B6 § 1 I<.k. reguty natezy stosowaé niezaieznie od tego, czy sad dokonuje taczenia waziem kary Iqcznej poszczegoinych kar wymielzonych w tym samym wyroku, czy tez orzeka Kara Iaczna dopiero w odrabnie ferowanym wyroku Iqcznym. Majac nadto na uwadze to, i2 reguty wymiaru kary Iacznej, okreéione w przepisach nowego kodeksu karnego, w niczyrn co do zasady nie roznia sio od regui okreslonych w art. 67 § 1 d.k.k. z 1969 r._(ro2nice w tym zakresie mogtyby jeszcze ewentualnie pozwolié na upatrywanie irodei elementarnego biadu w sui generis przyzwyczajeniu i "mechanicznym" stosowaniu poprzednich regui, co zresztq nie stanowitoby Zaclnego usprawiediiwienia dla ewidentnie nieprawidiowego wnioskowania i orzekania), zupetnie niezrozumiaty jest zarbwno wniosek ziozony przez prokuratora do protokoiu rozprawy (zob. k. 19 verte akt XIV K 98). jak i treéc wyroku wydanego przez Sad Rejonowy, a takze I to, I2 urzegd oskarzyciela pubiicznego nie dazyi do skorygowania jawnie biadnego orzeczenia w drodze ztozenia zwykiego érodka System Informacji Prawnej Lex {Lex Omega) 2612013 Stan prawny programu: 20130715 v KKN 528r9s - tekst Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r. V KKN 528i99 Wskazane w art. 86 § 1 k.k. reguły naieży stosować niezależnie od tego, czy sąd dokonuje łączenia węzłem kary łącznej poszczególnych kar wymierzonych w tym samym wyroku, czy też orzeka karę łączną dopiero w odrębnie ferowanym wyroku łąoznym. _ ' LEX nr 50981, Prokj Pr.-wkł. 2000/7-8/4 50981 :måfi Skład orzekający Przewodniczący: SSN Stanisław Zabłocki (spraw.). Sędziowie: SN Józef Szewczyk, SA del. do SN Dorota Rysińska. Protokoiant: Teresa Stemplewska. i Uzasadnienie faktyczne Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 1999 r. (sygn. akt XIV K 98) połączone zostały Michałowi O. kary pozbawienia wolności orzeczone prawomocnymł wyrokami: “ 1. wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 13 maja 1998 r., sygn. akt XIV K 98, którym oskarżony został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 210 § 1 kk z 1969 r. w zb. z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10- kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 32, poz. 1?4 z póżn. zm.) w zb. z art. 268 kk z 1969 r. i w zw. z art. 10 § 2 kk z 1969 r. popełnione 8 stycznia 1998 r., przy czym na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 13 stycznia 1998 r. _ 2. wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt XIV K 98, ktorym oskarżony skazany został na karę roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk popełnione 30 grudnia 1997 r. Po połączeniu Sąd Rejonowy wymierzył Michałowi O. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Wobec niezaskarżenia wyrok łączny uprawomocnił się w I instancji. Od powyższego 'wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt XIV K 98, kasację na niekorzyść Michała O. wniósł - na podstawie art. 521 kpk - Prokurator Generałny. Ponieważ kasacja ta wniesiona została do Sądu Najwyższego w dniu 29 pażdziernika 1999 r. stwierdzic należy, iż zachowany został termin 6-miesięczny, określony w art. 524 § 3 kpk, pozwalający na jej uwzględnienie na niekorzyść skazanego. W skardze kasacyjnej jej autor na podstawie art. 523, 526 § 1, 427 § 1 i 518 kpk zarzucił "mające istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 kk., na skutek wymierzenia kary łącznej- pozbawienia wolności niższej od najwyższej kary orzeczonej w jednym z połączonych wyroków" iw konsekwencji wniosl o uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy Michała O. do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Szczecinie. Uzasadnienie prawne Rozpoznając niniejszą sprawe Sąd Najwyższy zważył, co następuje: _ Zaskarżony wyrok wydany został z rażącyrn naruszeniem prawa karnego materialnego, wskazanym w zarzucie skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego. Jest bowiem zupełnie oczywiste, iż zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. in principio sąd wyrnierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, co przy zastosowaniu nawet zasady pełnej absorpcji kar nie pozwalało w realiach sprawy niniejszej na wymierzenia kary łącznej niższej niż 3 lata pozbawienia wolności. Do zupełnie elementarnych wiadomości nalezy zaliczyć też to, iż wskazane w art. B6 § 1 k.k. reguły należy stosować niezałeżnie od tego, czy sąd dokonuje łączenia węzłem kary łącznej poszczegolnych kar wymieizonych w tym samym wyroku, czy też orzeka karę łączną dopiero w odrębnie ferowanym wyroku łąoznym. Mając nadto na uwadze "to, iż reguły wymiaru kary łącznej, określone w przepisach nowego kodeksu karnego, w niczym co do zasady nie różnią się od reguł określonych w art. 67 § 1 d.k.k. z 1969 r-._(rożnice wtym zakresie mogłyby jeszcze ewentualnie pozwolić na upatrywanie źródeł elementarnego błędu w sui generis przyzwyozajeniu i "mechanicznym" stosowaniu poprzednich reguł, co zresztą nie stanowiłoby żadnego usprawiediiwienia dla ewidentnie nieprawidłowego wnioskowania i orzekania), zupełnie niezrozumiały jest zarówno wniosek złożony przez prokuratora do protokołu rozprawy (zob. k. 19 verte akt XIV K 98), jak i treść wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy, a takze i to, iż urząd oskarżyciela pubiicznego nie dążył do skorygowania jawnie błędnego orzeczenia w drodze złożenia zwykłego środka System informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 26i2013 Stan prawny programu: 2013-07-15 --- STRONA 2 --- V KKN 528199  tekst odwoiawczego. W zwiazku z tym, I2 zaskamony kasacja vwrok razaco narusza prawo karne materialne, orzeczenie to musiato ulec wzruszeniu. Jednoczeénie, 2 uwagi na treat‘: art. 537 kpk, ograniczajaca mozliwoéé wydania przez sad kasacyjny orzeczenia o tzw. reformatoryjnym charakterze do jednej tylko jedyne} sytuacji, odmiennej niz ta, ktora wystapuje w niniejszej sprawie, uwzgladniajac kasacja Sad Najwyzszy zmuszony byi uchylié zaskarzony wyrok Iaczny i przekazaé sprawa do ponownego rozpoznania przez Sad Rejonowy w Szczecinie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sad orzekajacy winien, rzecz jasna, zastosowaé sit? do jednego tylko wskazania sadu kasacyjnego (art. 442 § 3 Kpk w zw. z art. 518 kpk), tj. orzec kara Iaczna z uwzglednieniem regut okreélonych w art. 86 § 1 k.k. System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 2672013 Stan prawny programu: 20130715 V KKN 528i'99 -tekst odwoławczego. W związku z tym, iz zaskarzony kasacją wyrok rażąco narusza prawo karne materialne, orzeczenie to musiało ulec wzruszeniu. Jednocześnie, ż uwagi na treść art. 537 kpk, ograniczającą możliwość wydania przez sąd kasacyjny orzeczenia o tzw. reformatoryjnym charakterze do jednej tylko jedynej sytuacji, odmiennej niż ta, która występuje w niniejszej sprawie, uwzględniając kasację Sąd Najwyższy zmuszony był uchylić zaskarżony wyrok łączny i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Szczecinie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd orzekający winien, rzecz jasna, zastosować się do jednego tylko wskazania sądu kasacyjnego (art. 442 § 3 kpk w zw. z art. 518 kpk), tj. orzec karę łączną z uwzględnieniem reguł określonych w art. 86 § 1 k.k. System informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 26r2013 Stan prawny programu: 2013-O7-15