Wyrok XIV K 98

--- STRONA 1 --- WYROK Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 V KKN 528/99 Wskazane w art 86 § 1 kk reguły należy stosować niezależnie od tego, czy sąd dokonuje łączenia węzłem kary łącznej poszczególnych kar wymierzonych w tym samym wyroku, czy też orzeka karę łączną dopiero w odrębnie ferowanym wyroku łącznym. LEX nr 50981, Prok i Pr -wkł. 2000/7-8/4 50981 Dz.U.1997.88.553; art 86 Skład orzekający: Przewodniczący: SSN Stanisław Zabłocki (spraw) Sędziowie : SN Józef Szewczyk, SA del. Do SN Dorota Rysińska Protokolant: Teresa Stemplewska Uzasadnienie faktyczne: Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 1999r (sygn akt XIV K 98) połączone zostały Michałowi O, kary pozbawienia wolności orzeczone prawomocnymi wyrokami. 1. wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 13 maja 1998r sygn akt XIV K 98, którym oskarżony został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art 210 § 1 kk z 1969 r w zb z art 54 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 32 poz 174 z późn zm) w zb z art 268 kk z 1969r i w zw z art 10 § 2 kk z 1969r popełnione 8 stycznia 1998r przy czym na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 13 stycznia 1998r 2. wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 26 listopada 1998r sygn akt XIV K 98, którym oskarżony skazany został na karę roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art 13 § 1 kk w zw z art 279 § 1 kk popełnione 30 grudnia 1997r Po połączeniu Sad Rejonowy wymierzył Michałowi O. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Wobec niezaskarżenia wyrok łączny uprawomocnił się w I instancji. Od powyższego wyroku Sądu rejonowego w Szczecinie z dnia 18 maja 1999 r sygn akt XIV K 98, kasację na niekorzyść Michała O. wniósł – na podstawie art 521 kpk – Prokurator Generalny. Ponieważ kasacja ta wniesiona została do Sądu Najwyższego w dniu 29 października 1999r. Stwierdzić należy, iż zachowany został termin 6 miesięczny, określony w art 524 § 3 kpk, pozwalający na jej uwzględnienie na niekorzyść skazanego. W skardze kasacyjnej jej autor na podstawie art 523, 526 § 1, 427 § 1 i 518 kpk zarzucił, „mające istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art 86 § 1 kk, na skutek wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności niższej od najwyższej kary orzeczonej w jednym z połączonych wyroków” i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Michała O. do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Szczecinie. Uzasadnienie prawne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zaskarżony wyrok wydany został z rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wskazanym w zarzucie skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego. Jest bowiem zupełnie --- STRONA 2 --- oczywiste, iż zgodnie z treścią art 86 § 1 kk, in principio sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, co przy zastosowaniu nawet zasady pełnej absorpcji kar nie pozwalało w realiach sprawy niniejszej na wymierzenie kary łącznej niższej niż 3 lata pozbawienia wolności. Do zupełnie elementarnych wiadomości należy zaliczyć też to, iż wskazane w art 86 § 1 kk reguły należy stosować niezależnie od tego, czy sąd dokonuje łączenia węzłem kary łącznej poszczególnych kar wymierzonych w tym samym wyroku, czy też orzeka karę łączną dopiero w odrębnie ferowanym wyroku łącznym. Mając nadto na uwadze to, iż reguły wymiaru kary łącznej, określone w przepisach nowego kodeksu karnego, w niczym co do zasady nie różnią się od reguł określonych w art 67 § 1 d.kk z 1969 r (różnice w tym zakresie mogłyby jeszcze ewentualnie pozwolić na upatrywanie źródeł elementarnego błędu w sui generis przyzwyczajeniu i „mechanicznym” stosowaniu poprzednich reguł, co zresztą nie stanowiłoby żadnego usprawiedliwienia dla ewidentnie nieprawidłowego wnioskowania i orzekania), zupełnie niezrozumiały jest zarówno wniosek złożony przez prokuratora do protokołu rozprawy (zob k.19 verte akt XIV K 98) jak i treść wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy, a także i to, iż urząd oskarżyciela publicznego nie dążył do skorygowania jawnie błędnego orzeczenia w drodze złożenia zwykłego środka odwoławczego. W związku z tym, iż zaskarżony kasacją wyrok rażąco narusza prawo karne materialne, orzeczenie to musiało ulec wzruszeniu. Jednocześnie z uwagi na treść art 537 kpk, ograniczającą możliwość wydania przez Sąd Kasacyjny orzeczenia o tzw reformatoryjnym charakterze do jednej tylko jedynej sytuacji, odmiennej niż ta, która występuje w niniejszej sprawie, uwzględniając kasację Sąd Najwyższy zmuszony był uchylić zaskarżony wyrok łączny i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Szczecinie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd orzekający winien, rzecz jasna, zastosować się do jednego tylko wskazania Sądu kasacyjnego (art 442 § 3 kpk w zw z art 518 kpk), tj orzec karę łączna z uwzględnieniem reguł określonych w art 86 § 1 kk