Postanowienie XII C 912/18 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P.

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt XII C 912/18 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., dnia 5 października 2020 r , Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:Sędzia del, Agnieszka Wodzyńska-Radomska ) Protokolant:Starszy sekretarz sądowy Kinga Cieślik po rozpoznaniu w dniu $ października 2020 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa R. D. przeciwko E. O., J. P. (1), K. S., J. P. (2), J. M, A. J., B. W, A. P, J. K (1, M. P, A. R., W. S., D. 8. oraz J. K. (2) o ochronę dóbr osobistych 1) zobowiązuje poznanych do: - skierowanie przeprosin na piśmie do powoda za użycie wobec powoda słowa „ignorancją” w piśmie z dnia 18.04.2016 roku skierowanym do Dyrektora Szpitala w P. w zdaniu „Wykazuje się on przy tym nie tylko niewiedzą, ale i ignorancją oraz arogancją”, - zobowiązuje pozwanych do skierowanie pisma z przeprosinami powoda o powyższej treści również do wiadomości Dyrektora Szpitala (...) w P, | 2) oddala powództwo w pozostałym zakresie, 3) wzajemnie znosi koszty procesu, Sędzia del. Agnieszka Wodzyńska-Radomska --- STRONA 2 --- Pismem z dnia 21 maja 2018 r. (k. 1-5) powód R. D. wniósł pozew o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie, domagając się: 1. zasądzenia od pozwanych j, E, O, J. P. (1), K. SJ. P. (2), J. M, A. JĄ B. W, A.P, J.K. (1), M.P. (1), A.R, W. S, D. S.1J. K. (2) - solidarnie na rzecz powoda zadośćuczynienia w wysokości 6.000.000,00 zł wraz z odsetkami od chwili uprawomocnienia się wyroku, a zasądzenia od pozwanych solidarnie na rzecz powoda odszkodowania w wysokości równoważnej stracie wykazanej od stycznia 2018 r. do 1 maja 2018 r. przez spowodowanie ujemnego przychodu w firmie powoda „K._L. R. D. tj. w wysokości 7.792,42 zł, : 3. nakazanie każdemu z pozwanych odbycia robót społecznych w wymiarze 600 godzin, 4. przypisanie solidarnie kosztów postępowania sądowego | zastępstwa procesowego, 5. podania wyroku do publicznej wiadomości oraz nakazanie jego publikacji w Biuletynie Naczelnej Izby Lekarskiej w całości z danymi osobowymi skazanych lekarzy — przez Naczelną Izbę Lekarską, 6. zobowiązanie do naprawienia wyrządzonych szkód spowodowanych okresem objętym postępowaniem 1, od 20 kwietnia 2016 r. do chwili obecnej, 7. zobowiązanie pozwanych solidarnie do opublikowania przeprosin na pierwszej stronie Gazety (...) 0 treści: „Przepraszam Weterana lekarza, specjalistę medycyny ratunkowej, porucznika (...), Za to, że — w sposób nieuczciwy, niezgodny z zapisami kodeksu etyki lekarskiej oczerniłem Jego, będąc lekarzem, razem z Nim pracującym w Szpitalu (..) w P. w latach 2015-2016, w piśmie służbowym przed Dyrektorem Szpitala (..) w P. w dniu 20 kwietnia 2016 r. [w tym miejscu imię i nazwisko pozwanego]” — umieszczone W ; wydaniu piątkowym, czcionka T., wielkość czcionki 12 w widocznym miejscu pierwszej strony, w grubej ramce koloru szkarłatnego. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwani Jekarze w piśmie służbowym z dnia 18 kwietnia 2016 r, doręczonym Dyrektorowi Szpitala (..) w P. zniesławili i naruszyli dobra osobiste powoda poprzez podważenie jego kompetencji i użycie obraźliwych sformułowań. Dokument ten został następnie wykorzystany w korespondencji dyrektora z innymi podmiotami, a jego wejście do obiegu wywołało skutki w postaci utraty zaufania u pracodawcy, co skutkowało wypowiedzeniem kontrakt, odrzucaniem ofert składanych przez firmę powoda w konkursach ofert szpitali, wszczęciem procedury w przedmiocie czasowego zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, pogorszenia się stanu zdrowia powoda poprzez pogłębienie się zaburzeń depresyjno-lękowych, gwałtownym pogorszenia statusu materialnego powoda, zmuszenia powoda do złożenia wniosku w przedmiocie zawieszenia odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, oraz wywołania nieodwracalnych strat wizerunkowych, niemożliwych do naprawienia w całym środowisku pracy powoda. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych (k. 17-19) powód pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. (k. 21-24) dokonał zmiany treści pozwu, wnosząc 0: 1% zasądzenie solidarnie od pozwanych zadośćuczynienia w wysokości 600,00 zł wraz z odsetkami od chwili uprawomocnienia się wyroku, a. --- STRONA 3 --- przypisanie solidarnie kosztów postępowania sądowego i Zastępstwa procesowego, 3. podanie wyroku do publicznej wiadomości oraz nakazanie jego publikacji w Biuletynie Naczelnej Izby Lekarskiej w całości z danymi osobowymi skazanych lekarzy — przez Naczelną Izbę Lekarską oraz w miesięczniku Wojskowej Izby Lekarskiej (..), 6 4 | zobowiązanie do naprawienia wyrządzonych szkód spowodowanych okresem objętym postępowaniem tj. od 20 kwietnia 2016 r. do chwili obecnej, 5. zobowiązanie do opublikowania przeprosin na pierwszej stronie Gazety (...) o treści: „Przepraszam Weterana lekarza, specjalistę medycyny ratunkowej, porucznika (..), Za to, że — W sposób nieuczciwy, niezgodny z zapisami kodeksu etyki lekarskiej oczerniłem Jego, będąc lekarzem, razem z Nim pracującym w Szpitalu (..) w P. w latach 2015-2016, w piśmie służbowym przed Dyrektorem Szpitala (...) w P. w dniu 20 kwietnia 2016 r. [w tym miejscu imię i nazwisko pozwanego]" - umieszczone w wydaniu piątkowym, czcionka T., wielkość czcionki 12 w widocznym miejscu pierwszej strony, w grubej ramce koloru szkarłatnego. Zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. (k. 29-31) zarządzono zwrot pozwu w części dotyczącej żądania „naprawienia wyrządzonych szkód - spowodowanych okresem objętym postępowaniem tj. od 20 kwietnia 2016 r. do chwili obecnej. Ponadto pozwany został zobowiązany do oświadczenia, czy cofa powództwo o zadośćuczynienie powyżej kwoty 600,00 zł w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że powód powództwo to cofa bez zrzeczenia się roszczenia, Postanowieniem z dnia 21 września 2018 r. (k. 35-37) Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania zadośćuczynienia powyżej kwoty 600,00 zł. Pismem z dnia 1 1 października 2018 r. (k. 81-83) pozwany I. K. (2) wniósł o: i 1: oddalenie powództwa w całości, 3 2: zasądzenie od powoda na rzecź pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, 3. przedłużenie terminu do przedstawienia twierdzeń i złożenia wniosków dowodowych do dnia 31 października 2018 r., wskazując, że wszyscy pozwani są zainteresowani zajęciem spójnego i jednolitego stanowiska w sprawie, do czego konieczne jest zapoznanie się przez wszystkich z treścią żądania oraz zarzutów pozwu. Zarządzeniem z dnia 18 października (k. 86) powód został wezwany do wskazania adresów zamieszkania pozwanej K. 8. oraz pozwanego M. P. (1) z uwagi na niepowodzenie doręczenia korespondencji do WW. osób — w terminie 7 dni pod rygorem zawieszenia postępowania. Jednocześnie Sąd zaakceptował złożenie pisma przez. wszystkich pozwanych w późniejszym terminie, zgodnie z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na pozew J. K. (2). Z uwagi na nieprawidłowość doręczenia odpisów pozwu kolejnym pozwanym zarządzeniem z dnia 24 października 2018 r. (k. 95) wezwano powoda do podania numerów PESEL pozwanych w terminie 7 dni pod rygorem zawieszenia postępowania. Pismem z dnia 25 października 2018 r. (k. 98-106) pozwani złożyli pismo procesowe, w którym podtrzymali wnioski i twierdzenia zawarte w piśmie pozwanego J. K. (2), rozwijając swoje stanowisko o dalsze argumenty. Pod pismem podpisało się jednak ośmioro z czternastu pozwanych, Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2018 r, (k. 115-116) Sąd na podstawie art. 177 $ 1 pkt 6 k.p, zawiesił postepowanie W części * dotyczącej pozwanych M. P. (1), K. S. oraz B, W. --- STRONA 4 --- Zgodnie z informacją z pisma z dnia 2 stycznia 2019 r, (k. 118-119) do sprawy po stronie wszystkich pozwanych przystąpił * profesjonalny pełnomocnik, któremu pełnomocnictwa do działania udzielili wszyscy pozwani ad.1-ad. 14, Z uwagi na powyższe Sąd postanowieniem z dnia 28 stycznia 2019 r. (k. 137) na podstawie art. 359 k.p., uchylił postanowienie z dnia 13 grudnia 2018 r. W piśmie z dnia 14 lutego 2019 r. (k. 178-180) pełnomocnik pozwanych podtrzymał dotychczasowe wnioski i twierdzenia strony, składając ponadto wniosek o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Pismem z dnia 21 lutego 2019 r. (k. 185) powód złożył zażalenie na postanowienie z dnia 13 grudnia 2018 r. o zawieszeniu postępowania. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2019 r. (k. 188) pozwany został wezwany do podania, czy skoro postanowienie z dnia 13 grudnia 2018 r. zostało uchylone, podtrzymuje on zażalenie z dnia 21 lutego 2019 r.) — w terminie 7 dni. 'W piśmie z dnia 5 marca 2019 r. (k. 197-198) powód wniósł m.in. o wyłączenie jawności niniejszego postępowania, Na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. (k. 206-207) strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, Ponadto Sąd oddalił wniosek powoda o przeprowadzenie postępowania przy drzwiach zamkniętych. 'W dalszym toku postępowania strony w swoich pismach procesowych składały dalsze wnioski dowodowe i przedstawiały argumentację na poparcie swoich twierdzeń. Pismem z dnia 3 czerwca 2019 r. (k. 296) powód wniósł o zawieszenie postępowania. Wniosek ten został oddalony na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. (k. 294-295). W dalszym toku sprawy strony składały do akt kolejne pisma procesowe, rozwijając swoje stanowiska o dalsze argumenty, ' Na rozprawie w dniu 12 września 2019 r, (k. 345-348) powód oświadczył, że cofa roszczenie o nakazanie pozwanym świadczenia robót społecznych i w tym zakresie zrzeka się roszczenia, Pismem z dnia 17 września 2019 r, (k. 353) powód wniósł o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy. Wniosek ten został oddalony postanowieniem z dnia 24 września 2019 r, (k. 360). Zażalenie powoda na powyższe zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 23 grudnia 2019 r. (k. 407-408). Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2020 r. (k. 440) Sąd postanowił na podstawie art. 15 zz2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych — zamknąć rozprawę w celu wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym. Pismem z dnia 19 czerwca 2020 r. (k. 445) pozwani zajęli ostateczne stanowisko w sprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód jest specjalistą w dziedzinie medycyny ratunkowej i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznej praktyki lekarskiej, W latach 2015-2016 był związany kontraktem ze Szpitalem (...) w P., w którym usługi medyczne jako lekarze wykonują także wszyscy pozwani, Powód w dniu 31 lipca 2016 r. wypowiedział kontrakt, który zakończył się po upływie 3-miesięcznego terminu wypowiedzenia, Dowód: Fakt bezsporny, a ponadto zeznania świadka R. 8. — k. 294v, zeznania powoda - k. 294v-295. o Współpraca współpracowników powoda z powodem nie układała się, Pozwani, a także inni pracownicy szpitala, mieli zastrzeżenia co do decyzji podejmowanych przez powoda, sposobu jego działania, poziomu jego wiedzy medycznej oraz jakości świadczonych przez niego usług, Wielokrotnie zgłaszali uwagi swoim bezpośrednim przełożonym, jak i dyrektorowi szpitala. Dowód: zeznania świadka R. $, — k. 294v, zeznania pozwanego J. K. (1) — k, 206v-207, zeznania pozwanej A. J. — k. 207-207, zeznania pozwanej J. PB. (1) - k. 207v, zeznania pozwanego M. P. (1) - k. 346-348, --- STRONA 5 --- W dniu 20 kwiemnia 2016 r. do Dyrektora. Szpitala (...) w P. wpłynęło pismo datowane na dzień 18 kwietnia 2016 r., podpisane przez czternaścioro lekarzy tego szpitała — pozwanych - o następującej treści: „Zwracamy się z prośbą o pilną merytoryczną kontrolę i ściślejszy nadzór nad wykonywaniem zawodu lekarza przez Pana dr R. D.. W ciągu kilku miesięcy swojej pracy w Szpitalu (..) w P. Pan doktor D. w trakcie wielogodzinnego przetrzymywania pacjentów w (... wielokrotnie bezpodstawnie nadużywa procedur diagnostycznych i leczniczych, bez związku z podmiotową i przedmiotową oceną stanu chorych. Często wprowadza w błąd lekarzy konsultujących, zgłaszając objawy, które pacjenci negują w trakcie badania. Wykazując się brakiem wiedzy o symptomach i przebiegu jednostek chorobowych, wprowadza chaos diagnostyczno-terapeutyczny, zaburzając w ten sposób proces szybkiego postawienia diagnozy i wdrożenia optymalnego leczenia. Generowane przez Pana doktora bezcelowe i bezpodstawne konsultacje specjalistyczne lekarzy dyżurujących na oddziałach szpitalnych są następnie przez niego ignorowane. Wykazuje się on przy tym nie tylko niewiedzą, ale i ignorancją oraz arogancją, Z konsultacji tych nie wyciąga on żadnych wniosków, a wręcz przeciwnie, nie przeszkadzają mu one w stawianiu swoich rozpoznań i wdrażaniu leczenia niezgodne z logiką i wiedzą medyczną oraz niezgodnego z zaleceniami po konsultacjach. Stwarza to zagrożenie dla zdrowia chorych, a Szpital naraża na niczym niewytłumaczalne koszty. ' Ze szczególnym upodobaniem Pan doktor D. nadużywa możliwość przyjęcia na Oddziały Szpitalne decyzją lekarza dyżurnego (..). Robi to często niezgodnie z zaleceniami konsultacji specjalistycznych i niezgodnie z rozpoznaniami, z reguły z pominięciem określonej w regulaminie Szpitala procedury i funkcji Starszego Lekarza Dyżurnego Szpitala. Ten sposób współpracy wielokrotnie powodował dezorganizację pracy Oddziałów. Sposób prowadzenia przez Pana dr dokumentacji medycznej w tym wypisów wydawanych pacjentom, w sposób oczywisty odbiega od rzeczywistości. Nie jest on merytoryczną oceną stanu chorego, lecz wyrazem subiektywnej oceny sposobu leczenia przez wymienionych często z nazwiska lekarzy i innych pracowników systemu ochrony zdrowia, łamiąc tym samym w sposób karygodny i niedopuszczalny podstawowe zasady deontologii i etyki lekarskiej. W trakcie kilauniesięcznego okresu pracy Pana doktora D, wielokrotne rozmowy osobiste, zgłaszanie problemów przełożonym, nie wpłynęły korzystnie na sposób jego pracy. Wręcz przeciwnie, sytuacja zdaje się pogarszać, co zmusza nas do pisemnej prośby o pilną interwencję. Z poważaniem [podpisy pozwanych]” Pismo miało charakter informacyjny i stanowiło pismo wewnętrzne z. intencją pozostania tego pisma w obiegu wewnętrznego, skierowane przez pozwanych drogą służbową do kierownika podmiotu leczniczego w poczuciu obowiązku i w trosce o dobro pacjentów. Zostało wystosowane w związku z faktem, że uprzednie wielokrotne rozmowy pozwanych oraz, ordynatorów poszczególnych oddziałów szpitala z powodem oraz zgłaszanie przełożonym problemów co do współpracy z powodem nie odniosły oczekiwanego przez pozwanych rezultatu w postaci poprawy jakości świadczonych przez powoda usług. Pozwani jako autorzy ww. . pisma oczekiwali podjęcia przez dyrektora czynności wyjaśniających i kontrolnych w stosunku do ich współpracownika, Pismo to nie zostało przez pozwanych upublicznione ani przedłożone jakiemukolwiek innemu organowi jak Starosta P., Wojewoda (..), Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy czy Prezes Wojskowej Iby Lekarskiej. W odpowiedzi na ww. pismo Dyrektor Szpitała (..) w P. pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. zwrócił się do jego nadawców o pisemne skonkretyzowanie m.in, na czym polega bezpodstawne nadużywanie przez powoda procedur, wprowadzanie chaosu diagnostyczno+ terapeutycznego i wskazanie daty tych zdarzeń, wskazanie, w jakich zakresach doszło do bezcelowych i bezpodstawnych konsultacji specjalistycznych oraz na czym polega nadużycie możliwości przyjęcia na oddziały szpitalne. W dalszej części pisma wskazano, że powyższe pozwoli zweryfikować podnoszone okoliczności poprzez m.in, przedstawienie zarzutów powodowi i umożliwienie mu ustosunkowania się pisemne, wskutek czego będzie można podjąć właściwe decyzje. W odpowiedzi na powyższe pozwani. pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. wskazali na okoliczności, o których sprecyzowanie wnioskował dyrektor i przedstawili imienny spis chorych, których sposób leczenia oraz tryb opieki sprawowanej przez powoda wzbudził ich wątpliwości. Do pisma pozwani dołączyli kopię dokumentacji medycznej. --- STRONA 6 --- Ostatecznie dyrektor szpitala nie podjął dalszych kroków w celu wyjaśnienia sprawy. Dowód: pismo pozwanych z dnia 18 kwietnia 2016 r. - k. 6-7, odpowiedź Dyrektora Szpitala (...) w P. na pismo pozwanych z dnia 25 kwietnia 2016 r. -k. 109, pismo pozwanych z dnia 28 kwietnia 2016 r. -k. 110-111, zeznania świadka R, $, — k. 294, zeznania powoda — k. 294v-295, zeznania pozwanego J. K. (1) — k. 206v-207, zeznania pozwanej A. J, — k. 207-207v, zeznania pozwanej J.P. (1)-k. 2075, zeznania pozwanego M. P. (1) — k, 346-348. W dniu 3 kwietnia 2018 r. powód wystosował do Sądu Rejonowego w Pile prywatny akt oskarżenia przeciwko K. F, J. P. (1), E. 0, J.P (2), J. K. (1), J.K. (2), J. M, M. P. (2), A. R, W, S. o pomówienie w piśmie służbowym z dnia 18 kwietnia 2016 r. Sprawa z oskarżenia prywatnego została zarejestrowana pod sygn. akt II K 306/18. Postanowieniem z dnia 7 marca 2019 r. wydanym w ww. sprawie Sąd umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonym o * przestępstwo z art. 212 $ 1 k.k., wskazując po pierwsze, że sporne pismo miało charakter wyłącznie wewnętrzny, po drugie nie było nacechowane złą wolą i miało na celu wyłącznie doprowadzenie do objęcia R. D. ściślejszym nadzorem dla usprawnienia działania szpitala i ułatwienia pozostałym lekarzom współpracy z oskarżycielem prywatnym. Postanowienie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt IV Kz 339/18, Dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Pile z dnia 7 marca 2019 r., sygn, akt II K 306/18 z uzasadnieniem - k. 261-265, postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt IV Kz 339/18 — k. 342-343. Ponadto w związku z pismem pozwanych powód dniu 28 października 2018 r. złożył skargę skierowaną do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej na postępowanie pozwanych, którzy jego zdaniem postąpili niezgodnie z zasadami etyki lekarskiej, domagając się wszczęcia postępowania wyjaśniającego także przeciwko Dyrektorowi Szpitala (...) w P, który miał rozpowszechnić pismo zbiorowe lekarzy, przesyłając je do Wojskowej Izby Lekarskiej, Starosty P. i Prokuratury Rejonowej w Pile. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r. Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Izby Lekarskiej w P. uznał, że zachodzi okoliczność, która wyłącza odpowiedzialność w sprawie dotyczącej lekarzy, którzy stworzyli pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r., a dotyczące R. D. i z uwagi na powyższe postanowił odmówić wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Po przeanalizowaniu ww. pisma Rzecznik ustalił, że nie stanowi ono podstaw do stwierdzenia przewinienia zawodowego w rozumieniu art, 52 pkt 2 Kodeksu Etyki Lekarskiej. Na skutek zażalenia wniesionego przez powoda w dniu 19 grudnia 2018 r. Okręgowy Sąd Lekarski (...) Ieby Lekarskiej postanowił zażalenia nie uwzględniać i utrzymać postanowienie z dnia 20 listopada 2018 r. w mocy, W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że zarzuty stawiane powodowi przez pozwanych były uzasadnione ochroną interesu publicznego, jako że z uwagi na szczególną specyfikę zawodu lekarza jako zawodu zaufania publicznego, zgłaszanie wątpliwości co do postepowania , lekarza jest uzasadnione i nie można czynić zarzutu osobom, które występują o podjęcie przewidzianych prawem procedur i czynności sprawdzających. Dowód: postanowienie z dnia 20 listopada 2018 r. — k. 7 akt Ro 165/18 (OSŁ/Wp/1/19) (...) Izby Lekarskiej, a także k. 258 akt, zażalenie z dnia 16 grudnia 2018 r. - k. 11-12 akt Ro 165/18 (OSL/Wp/1/19) (...) Taby Lekarskiej, postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego z dnia 11 lutego 2019 r, z uzasadnieniem - k. 22-25 akt Ro 165/18 (OSL/Wp/1/19) (...) Izby Lekarskiej, a także k. 199-203 akt. Powód prowadzi stronę internetową o nazwie (..) na której zamieszcza wpisy dotyczące jego działalności zawodowej oraz informacje na temat wydarzeń z jego życia. W zakładce zatytułowanej „osoby i instytucje, które nie pomogły” zamieścił pismo pozwanych z dnia 18 kwietnia 2016 r., skierowane przez pozwanych do Dyrektora Szpitala („.) w P., jak i postanowienie Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej z dnia 20 listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wyjaśniającego w związku z wystąpieniem przez pozwanych z przedmiotowym pismem. Ponadto powód na portalu dyskusyjnym dła lekarzy (..) w ramach wątku pt. „Unikaj pracy w szpitalu w P. — oto dowody na niewyobrażalne szambo!!!”, wypowiadając się pod N._(...), opublikował treść pisma pozwanych, a ponadto wypowiadał się obraźliwie na temat szpitala w P. i lekarzy w nim pracujących. --- STRONA 7 --- Dowód: zrzuty ekranu ze strony internetowej (...) - k. 222-229, zrzuty ekrany ze strony (...) — k. 230-256, zeznania powoda — k. 294v-295, Wobec powoda nie została wydana żadna prawomocna uchwała w przedmiocie zawieszenia lub ograniczenia prawa wykonywania zawodu. Na dzień 25 września 2019 r. nie toczyło się też w tym przedmiocie żadne postępowanie wobec powoda, Dowód: pismo Wojskowej Izby Lekarskiej z, dnia 25 września 2019 r. — k, 381. " Dokonując ustaleń stanu faktycznego Sąd miał na uwadze, że każda ze stron w procesie cywilnym ma obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne (art, 232 k.p.c.) oraz wypowiedzenia się co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących okoliczności faktycznych (art. 210 $ 2 k.p.c.), a nadto kierował się obowiązującą w procesie cywilnym zasadą wyrażoną w art. 230 k.p.c„„iż gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, Sąd — mając na uwadze wyniki calej rozprawy — może te fakty uznać za przyznane, przy czym zgodnie z art. 229 k.p.c. fakty przyznane nie wymagają dowodu, Sąd dał wiarę powołanym wyżej dokumentom (także zgromadzonym w aktach sprawy Ro 165/18 (...) Izby Lekarskiej oraz dokumentom ze sprawy II K 306/18 Sądu Rejonowego w Pile), ich odpisom i kserokopiom, albowiem nie były przez strony kwestionowane, jak również nie budziły wątpliwości Sądu, Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 244 $ 1 k.p.e, dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, Z kolei w świetle art. 245 k.p.c, dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie, Za wiarygodne Sąd przyjął zeznania świadka R. S., który w sposób spójny, spontaniczny i znajdujący potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Z uwagi na pełnioną funkcję dyrektora szpitala miał on dużą wiedzę co do stanowiącego oś sporu zdarzenia i okoliczności temu towarzyszących W szczególności na wiarę zasługiwały jego zeznania co do przebiegu zatrudnienia powoda w szpitalu w P., zdarzeń z udziałem powoda w trakcie wykonywanej przez niego pracy oraz przebiegu współpracy pomiędzy powodem a pozostałymi pracownikami placówki. ' W zakresie zeznań powoda, Sąd dał im wiarę jedynie w części - przede wszystkim w zakresie, w jakiej jego zeznania dotyczyły + okoliczności niespornych tj. przebiegu jego kariery zawodowej, treści pisma wystosowanego przez pozwanych do dyrektora szpitala, publikacji ww. pisma przez powoda na jego stronie internetowej oraz zainicjowanych przez powoda wobec pozwanych postępowań - karnego i dyscyplinarnego. W pozostałym zakresie Sąd dał wiarę powodowi jedynie w niewielkim zakresie: Należało zauważyć, że spór między stronami nie wynikał jedynie z rozbieżności przedstawionych przez nich niektórych faktów, ale z ich różnych ocen co do przebiegu współpracy, jak i tonu oraz wymowy przedmiotowego pisma. Sąd pominął te twierdzenia powoda, które nie były brane pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego a jedynie stanowiły jego subiektywną ocenę. Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostawały przytaczane przez powoda okoliczności niezwiązane ze sprawą, jak np. okoliczności dotyczące rzekomych nieprawidłowości w leczeniu pacjentów prowadzonych przez innych lekarzy szpitała w P., Wskazać też należy, że ostatecznie ustalanie czy w sposób właściwy strony odnosiły się do siebie podczas współpracy, a także czy podejmowane przez powoda działania w ramach wykonywania zawodu były prawidłowe, pozostawało w niniejszej sprawie bez znaczenia, W tym miejscu wskazać należy również, że powód nie przedstawił też żadnych dowodów na okoliczność tego, aby z uwagi na wystosowane przez pozwanych pismo doznał jakichkolwiek negatywnych konsekwencji zawodowych - w szczególności zauważenia wymaga, że mimo podnoszonych początkowo twierdzeń, jakoby powód został w wyniku spomego zdarzenia zwolniony 2 pracy, okazało się, że sam złożył wypowiedzenie w miejscu świadczenia usług. Jeśli więc chodzi o relację powoda o konsckwencjach informacji przekazanej przez pozwanych dyrektorowi szpitała, to raczej pozostają one w sferze dywagacji i przypuszczeń niż rzeczywistych faktów, Z kolei pozwani J, K. (1), A. J,, J. P. (1) oraz M.-K. P. zeznawali w sposób spójny, logiczny, nie budzący wątpliwości co do przytaczanych okoliczności na poparcie swoich twierdzeń oraz wzajemnie się uzupełniający i dający spójny obraz stanu faktycznego - stąd Sąd dał wiarę tym zeznaniom zasadniczo w całości, Przede wszystkim za wiarygodne Sąd uznał twierdzenia pozwanych co , do intencji i celu utworzenia pisma z dnia 18 kwietnia 2016 r. oraz co do podstaw dla wyrażonej w piśmie krytyki w stosunku do osoby powoda i jego działalności, Odmienną kwestią jest jednak sygnalizowana już wcześniej okoliczność, że pozwanych świadków * w pewnym zakresie stanowiły ich oceny, ewentualnie ich wnioski wyprowadzane ze znanych im faktów, a nie wyłącznie relację o faktach. --- STRONA 8 --- Sąd oddalił wniosek powoda z pisma z dnia 11 maja 2019 r. dotyczący zawezwania Dyrektora Szpitala (...) w P. o przedstawienie * zestawień wszystkich pacjentów i dalszych informacji jako niedopuszczalnych w sprawie. Sąd oddalił też pozostałe wnioski dowodowe, z uwagi na dostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy potrzebnych do wyrokowania bądź też z uwagi na całkowitą nieprzydatność dla sprawy ze względu na brak związku ze sprawą. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach, Z przepisem art. 23 k.e. ściśle związany jest art. 24 k,c,, który w $ 1 stanowi, że ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nic jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Odpowiedzialność na podstawie cytowanych przepisów uzależniona jest od spełnienia trzech przesłanek - istnienia dobra osobistego, jego naruszenia oraz bezprawności działania. Ciężar udowodnienia pierwszej i drugiej przesłanki obciąża pokrzywdzonego, a trzecia jest objęta wzruszalnym domniemaniem prawnym. Jeżeli wykazane zostanie naruszenie dobra osobistego, sprawcę naruszenia * uwolnić może od odpowiedzialności tylko dowód braku bezprawności. Innymi słowy, ochrona dóbr osobistych przysługuje , jedynie przed działaniem bezprawnym; przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony dóbr o charakterze niemajątkowym i jest ona ujmowana w prawie cywilnym dosyć szeroko. Otóż — jako działanie bezprawne przyjmuje się każde działanie człowieka, które pozostaje w sprzeczności z normami prawnymi, z porządkiem prawnym, z zasadami współżycia społecznego. Domniemanie to podlega obaleniu przez wykazanie uprawnienia do określonego działania. Jak wynika z przytoczonych przepisów polskie prawo nie przewiduje zamkniętego katalogu dóbr chronionych prawnie, Tym niemniej, aby dochodzić zadośćuczynienia za ich naruszenie, nie wystarczy samo wskazanie zdarzenia, które spowodowało to naruszenie, ale także powód musi wskazać, jakie konkretnie dobra osobiste zostały naruszone. Przy wyjaśnianiu istoty dóbr osobistych i związanych z nimi praw osobistych dominujący jest pogląd wskazujący, iż. przy ocenie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Podkreśla się przy tym, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, Którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności, Rozpoznając sprawę W przedmiocie ochrony dóbr osobistych Sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2004 r., V CK 609/03, Legalis nr B1648; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1095/00, Legalis nr 55991). W realiach niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenia z faktu naruszenia przez pozwanych jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia (czci), Cześć, dobre imię i dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny życia » osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie dobrego imienia polega na pomówieniu o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć tę osobę W opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub * rodzaju działalności, Może tu chodzić zarówno o rozpowszechnianie wiadomości określonej treści, która stanowi zarzut pod adresem Jednostki, jak i wyrażanie ujemnej oceny jej działalności. Niejednokrotnie naruszanie czci przejawiać się będzie w obu aspektach. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 października 1971 r, cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu --- STRONA 9 --- lub innej działalności (II CR 455/71, OSNCP 1972, nr 4, poz. 77, z glosą E. Radomskiej, PiP 1973, z. 6, s. 167; tożsamo: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 listopada 2003 r., V CK 2/03, Legalis nr 65650). Powód dochodził w niniejszym procesie ochrony swojego dobrego imienia. Podnosił, że treść Wystosowanego przez pozwanych pisma naraziła go m.in. na utratę zaufania przełożonych, odrzucanie ofert składanych przez firmę powoda w konkursach ofert szpitali, wszczęcie procedury w przedmiocie czasowego zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, pogorszenie się stanu zdrowia pogorszenie statusu materialnego powoda, zmuszenie powoda do złożenia wniosku w przedmiocie zawieszenia odbywanego szkolenia specjalizacyjnego oraz wywołanie nieodwracalnych strat wizerunkowych, Już na wstępnie wskazać należy, że każda negatywna wypowiedź o danej osobie, przedstawiająca ją w negatywnym świetle i przypisująca jej cechy lub zachowania powszechnie i obiektywnie oceniane jako naganne, wkracza w prawnie chronioną sferę dóbr osobistych tej osoby (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2019 r, I ACa 382/19). Tym samym przedmiotowe pismo - w którym pozwani opisują powoda jako osobę trudną we współpracy i niekompetentną — zasadniczo narusza jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia i czci. Pamiętać jednak należy, że - co wyjaśniono wcześniej - ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. * Oceniając zaś, czy w konkretnym przypadku działanie naruszające dobro osobiste innej osoby miało charakter bezprawny, należy , uwzględnić całokształt okoliczności, a obok samych sformułowań, na które powołuje się powód, także cel, kontekst i rodzaj treści ocenianych wypowiedzi (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 września2012 r. sygn. akt I ACa 807/12 nie publ.). 'W ocenie Sądu zachowanie pozwanych poza jednym wyjątkiem, o którym niżej, nie było bezprawne, Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się: 1) działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, 2) wykonywanie prawa podmiotowego, 3) zgodę pokrzywdzonego (ale z zastrzeżeniem uchylenia jej skuteczności w niektórych przypadkach) oraz 4) działanie w obronie uzasadnionego interesu. W świetle powyższego, zachowanie pozwanych należy uznać — poza jednym wyjątkiem, o którym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia - za działanie w ramach usprawiedliwionego interesu społecznego. Zarówno orzecznictwo, jak i nauka przyjmują, że bezprawność pogwałcenia dobra osobistego jest wyłączona w sytuacji, gdy działanie naruszające te dobro podjęte było w celu „obrony dobra osobistego o wielkiej doniosłości społecznej” (wyrok SN z 5.05.1978 1., IV CR 82/78). Omawiany kontratyp opiera się na założeniu, iż ingerencja w dobro osobiste może doprowadzić do konfliktu pomiędzy różnymi interesami, które chronione są przez przepisy prawa. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie została wypracowana żadna uniwersalna hierarchia interesów, która pozwala w przypadku takiej kolizji rozstrzygnąć a priori nadrzędność jednego z nich nad drugim. Dlatego też w każdej sprawie należy ustalić, któremu z nich przyznać wyższość, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnego przypadku i starannie ważąc sprzeczne interesy. Rozstrzygając niniejszy spór w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, iż pozwani działali jako współpracownicy i powoda, zaniepokojeni jakością świadczonych przez niego usług medycznych oraz trudnościami w komunikacji i współpracy, co realnie przekładać się miało na warunki pracy w stresujących i wymagających warunkach szpitalnej codzienności. Niezależnie + od zasadności kierowanych wobec osoby powoda zarzutów, u podstaw działania pozwanych leżał interes pacjenta i ochrona zdrowia, a nawet życia. Wyrażone w piśmie poszczególne stwierdzenia mogły w odczuciu powoda godzić w jego dobra osobiste i spowodować odczucia przykrości i wyrządzonej mu krzywdy, Miały one jednak uboczny charakter względem wskazanego powyżej celu działania pozwanych, którzy skargę sporządzali w usprawiedliwionym przekonaniu realizacji celu społecznego, a to działanie było spowodowane osobistymi odczuciami i stanowiły reakcję na ich osobiste doświadczenia współpracy z powodem. Pozwani wykonujący świadczenia zdrowotne na rzecz szpitala jako jednostki powołanej do ochrony zdrowia, chcąc zapobiec dalszym zachowaniom powoda, które budziły ich wątpliwości co do czynności diagnostycznych i leczniczych, zwrócili się o pomoc i ocenę tych zdarzeń do swojego przełożonego ij. kierownika podmiotu leczniczego. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów skarżącego należy stwierdzić po pierwsze, że forma sporej wypowiedzi zasadniczo nie jest szczególnie ostra czy drastyczna, w zdecydowanej większości pisma język wypowiedzi jest wyważony, a uwagi są merytoryczne, a po drugie - że nieuzasadnione są twierdzenia powoda, iż pismo to jest krytyką napastliwą, podyktowaną względami osobistej animozji i zmierzające do zniszczenia lub ośmieszenia go, Ta ocena powoda jest tyleż wyolbrzymiona, co pozbawiona rzeczowych podstaw. --- STRONA 10 --- Sporne pismo niewątpliwie jest wypowiedzią o charakterze krytycznym, ale nie można wymagać od innych wyłącznie afirmacji swojej osoby lub postępowania. Przypomnienia wymaga, że lekarz jest zawodem zaufania publicznego, zaś granice dopuszczalnej krytyki wobec takiej osoby są szersze od tych, jakie mają zastosowanie do osób prywatnych. Podejmując taki zawód, dana osoba w sposób świadomy i dobrowolny, a zarazem nieunikniony poddaje się ocenie i reakcji opinii publicznej, nie może zatem żądać milczenia i powstrzymania się od wyrażania ocen przez osoby zainteresowane, należy godzić się na poddanie swojej aktywności jawnej krytyce (wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2013 r., sygn. akt TV CSK 270/12), W tym miejscu nasuwa się wniosek, że wbrew obiegowym opiniom, przymiot zaufania publicznego nie chroni przed krytyką, która mogłaby to zaufanie podważyć. Wręcz przeciwnie: wystawia na publiczną krytykę w stopniu wyższym od przeciętnego, by zaufanie to nie mogło być nadużywane ze szkodą dla interesu publicznego. . W niniejszej sprawie nie doszło do badania kompetencji powoda jak i zasadności zgłaszanych przez pozwanych w spornym piśmie | zarzutów, wobec czego w niniejszej sprawie Sąd nie mógł przeprowadzać rachunku prawda-fałsz co do zdarzeń opisywanych przez pozwanych w piśmie do dyrektora. Ocenie podlegało jedynie to, czy działanie pozwanych było uzasadnione, a wskazane zagrożenia potencjalnie możliwe, Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonego W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2015 r, sygn. Akt IV CSK 557/14, dla oceny wypowiedzi krytycznej pod kątem bezprawności (wyłączenia bezprawności) jest konieczne jej zakwalifikowanie jako wypowiedzi o faktach lub wypowiedzi ocennej (opinii), Pierwsza poddaje się testowi według kryterium prawda/fałsz i w ramach oceny wypowiedzi test taki należy przeprowadzić. W odniesieniu do wypowiedzi o charakterze ocennym możliwe jest badanie, czy fakty, na podstawie których sformułowano ocenę, były zasadniczo prawdziwe lub — inaczej ujmując - czy wyrażone sądy korzystały z wystarczającej podstawy faktycznej. W ocenie Sądu analiza całości materiału dowodowego pozwala odpowiedzieć twierdząco na postawione wyżej pytanie, Obawy pozwanych, które znalazły swój wydźwięk w treści pisma, opierały się na dotychczasowych doświadczeniach współpracujących z powodem lekarzy, Nie ma podstaw do tego, aby podważać wiarygodność tych relacji w obliczu faktu, że dotyczą one odczuć i wrażeń o charakterze subiektywnym — weryfikacja tych zarzutów nie leżała w gestii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę; bezsprzecznie jednak wyrażone w piśmie oceny są odczuciami dużej grupy profesjonalistów, współpracowników powoda, mających na względzie przede wszystkim jakość pracy w trosce o dobro pacjentów - trudno zatem wierzyć w złe intencje przy sporządzaniu spornego pisma do dyrektora. Nie bez znaczenia jest też fakt, że powód, wbrew twierdzeniom, nie doznał większości negatywnych skutków ewentualnego naruszenia dóbr osobistych, o których mówi, W pozwie powód zarzuca pozwanym, że ich pismo doprowadziło do „zerwania kontraktu” łączącego go ze szpitalem oraz „odebrania mu prawa wykonywania zawodu”, podczas gdy z materiału zgromadzonego w aktach sprawy niewątpliwie wynika, że powód sam złożył wypowiedzenie kontraktu i nie uczynił tego pod żadnym przymusem, a ponadto powodowi nigdy nie odebrano prawa do wykonywania zawodu. Pozostałe okoliczności przytaczane przez powoda, % takie jak odrzucanie ofert składanych przez firmę powoda W konkursach ofert szpitali, wszczęcie procedury w przedmiocie , czasowego zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza, pogorszenia się stanu zdrowia powoda poprzez pogłębienie się zaburzeń depresyjno-lękowych, pogorszenie statusu materialnego powoda oraz zmuszenie powoda do złożenia wniosku w przedmiocie zawieszenia odbywanego szkolenia specjalizacyjnego W ocenie Sądu nie zostały nawet uprawdopodobnione. Dodatkową okolicznością, przemawiającą za uznaniem, że pozwani (poza małym wyjątkiem, o którym mowa niżej) nie dopuścili się naruszenia dóbr osobistych powoda, jest fakt prawomocnego umorzenia zarówno postępowania karnego, jak i postępowania dyscyplinarnego, wszczętych przez powoda wobec pozwanych w związku z wystosowaniem przez nich pisma z dnia 18 kwietnia 2016 r. Również w ocenie podmiotów i organów orzekających w ww. sprawach działania pozwanych nie były nacechowane złą wolą i nie miały na celu zepsucia reputacji powoda. Tdąc dalej należy zwrócić uwagę na fakt, powód sam podał do publicznej wiadomości treści, z którymi wiąże faktyczną podstawę dochodzonego roszczenia. Zupełnie niemające pokrycia w rzeczywistości okazują się zatem twierdzenia powoda, jakoby pozwani mieli poniżyć go W opinii publicznej, w sytuacji, gdy pozwani sporne pismo skierowani jedynie do dyrektora szpitala drogą wewnętrzną, podczas gdy to powód opublikował je wraz z danymi pozwanych na swojej stronie internetowej oraz. forum internetowym, co oznacza, że tą drogą, wyłącznie z inicjatywy powoda, trafiło do nieograniczonego grona odbiorców, Ubocznie zauważenia wymaga, że powód zarówno na stronie internetowej jak i forum obraźliwie wypowiadał się na temat swojego miejsca pracy oraz lekarzy w nim pracujących. O ile Sądowi znany jest utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż wzajemność naruszeń nie prowadzi do pozbawienia ochrony tego, kto sam doznał naruszenia swoich dóbr, naruszając dobra adwersarza, niemniej jednak przez --- STRONA 11 --- wzgląd na ową wzajemność naruszeń, ich intensywność i uporczywość, a także mając na uwadze zasady współżycia społecznego, Sąd dodatkowo ważył tę okoliczność w kontekście zasadności powództwa. W konkluzji stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie w ramach omawianego wyżej zakresu pisma z dnia 18 kwietnia 2016 r, nie można przypisać pozwanym bezprawności działania. Oczywiście jednak prawo krytyki nie jest prawem absolutnym i przekroczenie pewnej granicy w sposób oczywisty może prowadzić * do naruszenia dóbr osobistych. W tym miejscu zauważenia wymaga, że w treści sponego pisma pozwani wskazują, iż powód wykazuje się w działaniu „nie tylko niewiedzą, ale i ignorancją oraz arogancją”. Opinia pozwanych w tym zakresie w ocenie Sądu dotyka osoby powoda w sposób bezpośredni, personalny i ma wydźwięk osobisty, a przy tym nieniosący ze sobą treści adekwatnie związanej z przedmiotem wyrażanej oceny - a co za tym idzie, nie mieści się w granicach dopuszczalnej krytyki, Przesadzone stwierdzenie o ignorancji powoda, choć stanowiło tylko uboczny element wypowiedzi pozwanych, to jednak w ocenie Sądu naruszyło dobra osobiste powoda w sposób bezprawny. Podsumowując, ocena zebranego materiału dowodowego pozwoliła Sądowi dojść do przekonania, iż w okolicznościach niniejszej sprawy pozwani nie obalili w całkowitym zakresie (choć w większości) domniemania bezprawności swoich zachowań, 'W związku z powyższym Sąd uznał, że pozwani powinni usunąć skutki naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez skierowanie do powoda przeprosin za użycie wobec powoda słowa „ignorancją” w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016 r. w zdaniu „wykazuje się on przy tym nie tylko niewiedzą, ale i ignorancją oraz arogancją”, Pismo to winno zostać skierowane do powoda, jak i do wiadomości Dyrektora Szpital (..) w P.. Sąd w tej kwestii rozstrzygnął odmiennie od żądania powoda, przeredagowując nadto treść oświadczenia zaproponowaną w pozwie. W tym miejscu przypomnieć należy, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się (wyroki: z dnia 22 grudnia 1997 roku, sygn. akt JI CKN 546/97, z dnia 7 stycznia 2005 roku, sygn, akt TV CK 413/04, z dnia 2 lutego 201 I roku, sygn. akt II CSK 393/10), iż przepis zawarty w art. 24 $ 1 k.c. pozostawia ocenie Sądu kwestię, czy żądana przez powoda treść i forma oświadczenia jest odpowiednia i celowa do usunięcia skutków naruszenia, co prowadzić musi do wniosku, że Sąd może ingerować treść oświadczenia ą przez ograniczenie jej zakresu, czy uściślenie określonych sformułowań. Treść oświadczenia w kształcie zaproponowanym przez Sąd w sentencji wyroku jest w ocenie Sądu adekwatna do sytuacji i zapewniająca powodowi odpowiednią ochronę jego dóbr osobistych. * Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak punkcie 1. sentencji wyroku. Ponadto powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 600 zł na wskazany przez powoda cel społeczny. Zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c, ma charakter fakultatywny, na co wskazuje sformułowanie jakim posłużył się ustawodawca „sąd może przyznać”, Od oceny Sądu zależy przyznanie pokrzywdzonemu (powodowi) ochrony w tej formie, nawet jeśli zostały spełnione przesłanki ustawowe determinujące jego przyznanie tj. wystąpiło naruszenie dobra osobistego. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, mając na uwadze kontekst dokonanych naruszeń, zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz powoda jest niewskazane, Rozważając powyższe Sąd miał na względzie stosunkowo niewielki rozmiar i intensywność doznanej przez powoda krzywdy i niewielki stopień negatywnych konsekwencji dla pokrzywdzonego wynikających ż dokonanego naruszenia dobra osobistego. Choć użycie przez pozwanych słów o ignorancji powoda mogło być działaniem niepotrzebnym i pochopnym, to jednak Sąd nie może pominąć kontekstu całej wypowiedzi i celu tej wypowiedzi przyświecającemu. W kontekście wagi dokonanego naruszenia dóbr osobistych i okoliczności ich dokonania, Sąd uznał za zbyteczne zasądzanie od pozwanych ma rzecz powoda jakichkolwiek kwot pieniężnych. Zastosowane już środki niemajątkowe ochrony dóbr osobistych przewidywane w art. 24 k.c. są wystarczające z punktu widzenia ochrony interesów pokrzywdzonego, które nie zostały naruszone w sposób znaczny. Podkreślić należy, iż pismo było skierowane jedynie do jednostki szpitala - dyrektora i dostęp do jego treści był ograniczony. Przeproszenie w tym zakresie jest proporcjonalne do naruszenia. Sąd nie znalazł także żadnych podstaw dla uwzględnienia żądania powoda podania wyroku do informacji publicznej. Z uwagi na powyższe w punkcie 2. sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie. ' O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 k.p.e., znosząc je wzajemnie z uwagi na fakt częściowego . uwzględnienia żądań obu stron. W niniejszej sprawie sama zasada odpowiedzialności pozwanych została potwierdzona, jednakże w niewielkim zakresie, a ponadto z uwagi na fakt modyfikacji treści oświadczenia zaproponowanego przez powoda oraz ze względu na oddalenie żądania powoda o zasądzenie od pozwanych kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia, Sąd uznał - przy braku --- STRONA 12 --- ) możliwości ścisłego, procentowego wyliczenia stosunku wygranej do przegranej - iż każda ze stron postępowania niemal w równym * stopniu wygrała i przegrała proces. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku. sędzia del, Agnieszka Wodzyńska-Radomska ZARZĄDZENIE H ZAJ] odnotować uzasadnienie wyroku, 2: odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: a. powodowi, b, pełnomocnikowi pozwanych, 3. przedłożyć za 14 dni od doręczenia/z pismem. . P., dnia 9 listopada 2020 r. sędzia del, Agnieszka Wodzyńska- Radomska ,