Postanowienie XII C 338/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Gliwi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: XII C 338/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach XII Wydział Cywilny w składzie następującym: po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 roku w Gliwicach sprawy z powództwa M. C. (1) przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Rejonowemu w T., B. W. (1) (z domu R.) o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; 3. zasądza od powoda na rzecz pozwanej B. W. (1) kwotę 3 617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt XI I C 338/11 UZASADNIENIE do wyroku z dnia 20 grudnia 2011 roku Powód M. C. (1) w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Rejonowemu w T. i B. W. (1) z domu R., domagał się uznania pozwanych winnych naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci jego czci, dobrego imienia, dobrej sławy, prawa do wolności (wolności od strachu), godności, domniemania niewinności, uczciwego procesu. Wobec powyższego powód domagał się zasądzenia od pozwanych zapłaty kwoty 100.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda przez złożenie oświadczenia o treści: „Ja B. R. (1), prokurator, oświadczam, że zeznałam nieprawdę i w ten sposób naruszyłam dobra osobiste innej osoby zmierzając do osiągnięcia własnych parszywych, niegodziwych celów”, podania wyroku do publicznej Przewodniczący: SSO Andrzej Kieć Protokolant: stażysta Łukasz Rusinek --- STRONA 2 --- wiadomości w dodatku prawnym dziennika Rzeczpospolita. Powód domagał się ponadto zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania na które składać się miały kwota po 1000 zł za udział powoda w każdej kolejnej rozprawie sądowej, kwota po 100 zł tytułem zryczałtowanej kwoty kosztów dojazdu powoda na rozprawy i kwota 50 zł jako zryczałtowana kwota kosztów wydruków, kserokopii, listów poleconych, kosztów biurowo- pocztowych itp. związanych z przedmiotowym postępowaniem. Uzasadniając powód wskazał, iż w dniu 16 lutego 2010 roku w sprawie o sygnaturze VIK 1335/10 Sądu Rejonowego w T. zeznania w charakterze świadka złożyła B. R. (1) a zeznania te, w ocenie powoda, naruszyły jego dobra osobiste. Zeznała ona: "Wydałam w dniu 14 stycznia 2010r. postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie sygn. akt Ds 726/09...", " W dniu 8 lutego 2010r wpłynęło pismo z dnia 9 lutego a kopie do różnych instytucji publicznych...", " Zachowanie M. C. polegające na użyciu... wobec mojej osoby...". W odpowiedzi na pozew, reprezentująca Skarb Państwa Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, wniosła o oddalenie powództwa w całości a także o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany podniósł także zarzut braku legitymacji biernej pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratora Rejonowego w T.. Uzasadniając swe stanowisko pozwana wskazała, iż powód wywodzi swe żądania z rzekomego faktu podania nieprawdy przez panią B. R. (1) w trakcie składania zeznań w charakterze świadka przed sądem Rejonowym w T.. Składanie zeznań w charakterze świadka w procesie sądowym nie pozostaje w związku z wykonywaniem przez zeznającego obowiązków pracowniczych. Nie uzasadnia zatem odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy wobec osoby trzeciej. Nie sposób także uznać, by składanie zeznań w charakterze świadka następowało w związku z wykonywaniem władzy publicznej, albowiem ustawowa formuła odpowiedzialności władzy publicznej za szkodę zakłada, że zdarzenie sprawcze warunkujące tę odpowiedzialność, musi być powiązane z aktem wykonywania takiej władzy. Z uwagi na te okoliczności Skarb Państwa nie jest jako pozwany biernie legitymowany w sprawie. Niezależnie od powyższego powód nie wykazał naruszenia jego dóbr osobistych oraz faktu poniesionej krzywdy. Powód nie zawnioskował żadnych dowodów w sprawie, nie podniósł jakichkolwiek stwierdzeń konkretyzujących rzekomo naruszone dobra osobiste, nie udowodnił też poniesienia żadnej krzywdy. Zawyżona jest także sama wysokość dochodzonego przez powoda zadośćuczynienia, albowiem istotą zadośćuczynienia jest kompensacja krzywdy, nie zaś przysporzenie zysku. Bezpodstawne są także żądania powoda przyznania mu kwot 1000zł za każdą rozprawę, 100zł tytułem dojazdów na rozprawy i 50zł tytułem wydatków biurowo- pocztowych. Pozwana B. W. (1) z domu R., wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swe stanowisko pozwana podniosła zarzut braku legitymacji biernej, gdyż wszelkie czynności w sprawach z udziałem powoda podejmowane były przez pozwaną w ramach ustawowych uprawnień i umocowania jako asesora Prokuratury Rejonowej w T., nie zaś jako przez osobę fizyczną. Ponadto powód nie wykazał istnienia jakichkolwiek przesłanek naruszenia dóbr osobistych. Działanie powoda stanowi retorsję na zainicjowane postępowanie karne o sygn. akt VI K 1335 / 10 . Sąd ustalił, co następuje: W sprawie o sygnaturze VIK 1335/10 Sądu Rejonowego w T. zeznania w charakterze świadka złożyła B. R. (1), będąca asesorem w Prokuraturze Rejonowej w T.. Postepowanie to toczyło się w związku z zawiadomieniem B. R. dotyczącym znieważenia funkcjonariusza państwowego poprzez użycie wobec niej przez M. C. (1) słowa "prokurwator". okoliczności bezsporne (art.229kpc), potwierdzone aktami w/w sprawy Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. --- STRONA 3 --- W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż słuszny jest podniesiony przez pozwanego Skarb Państwa - Prokuratora Rejonowego w T. zarzut braku legitymacji biernej w przedmiotowej sprawie. Składanie zeznań w charakterze świadka w procesie sądowym nie pozostaje w związku z wykonywaniem przez zeznającego obowiązków pracowniczych. Nie uzasadnia zatem odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy wobec osoby trzeciej. Nie sposób także uznać, by składanie zeznań w charakterze świadka następowało w związku z wykonywaniem władzy publicznej albowiem ustawowa formuła odpowiedzialności władzy publicznej za szkodę zakłada, że zdarzenie sprawcze warunkujące tę odpowiedzialność musi być powiązane z aktem wykonywania takiej władzy. Składanie zeznań w charakterze świadka w procesie sądowym nie jest jakimkolwiek działaniem władczym. Oceny tej nie zmienia również fakt, że osoba zeznająca pełni zawodowo funkcję funkcjonariusza publicznego, albowiem występując jako świadek nie działa w tej roli, lecz realizuje jedynie prawny obowiązek nałożony na każdego obywatela. Z tych względów Skarb Państwa nie może być biernie legitymowany w sprawie. Pozwana B. W. (1) posiadała legitymacje bierna albowiem zeznawała jako osoba fizyczna. Powód domagał się ochrony dóbr osobistych. Przepis art. 23 k.c. zawiera otwarty katalog dóbr osobistych. Natomiast z treści art. 24 § 1 k.c. wynika, że osoba, której dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W myśl art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Podstawową przesłanką cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych jest ustalenie, że doszło do naruszenia dobra osobistego oraz, iż to naruszenie miało charakter bezprawny. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c., ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej. Roszczenie powoda nie zasługuje na uwzględnienie wobec obu pozwanych albowiem powód nie wykazał ażeby doszło do jakiegokolwiek bezprawnego naruszenia jego dóbr osobistych oraz, iż to ewentualne naruszenie miało charakter bezprawny. Analizując treść zeznań pozwanej B. W. złożonych w sprawie o sygnaturze VIK 1335/10 Sądu Rejonowego w T., nie sposób uznać, ażeby naruszały one dobra osobiste powoda. Fakt taki nie został przez powoda przy tym wykazany. Postępowanie to toczyło się w związku z zawiadomieniem B. R. dotyczącym znieważenia funkcjonariusza państwowego poprzez użycie wobec niej przez M. C. (1) słowa "prokurwator". W toku zeznań B. R. relacjonowała czynności w postępowaniu, w którym powód użył wobec niej tego określenia. Wskazać przy tym należy, iz nie mozna uznać za naruszenie dobra osobistego ewentualnej omyłki co do sygnatury dochodzenia (Ds 726/09); pozwana w toku zeznań sprezyzowała przy tym, iż czynności służbowe wykonywała w postępowaniu dotyczącym zawiadomienia M. C. (1) o składaniu fałszywych zeznań w dniu 11.10.2006 w P. przez T. S.. Biorąc wszytko powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji. O kosztach sąd orzekł na mocy art. 98 i 99 kpc w zw. § 6 pkt 6 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądzając od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz na rzecz pozwanej B. W. (1) z domu R. kwotę 3617zł tytułem zwrotu kosztów procesu a to zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.