Postanowienie XII C 261/16 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P.

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt XII C 261/16 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., dnia 28 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSO Jacek Musielak Protokolant: p.o. stażysty A. J. po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r. w Poznaniu sprawy z powództwa M. P. przeciwko Skarb Państwa Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w P. odszkodowania z tytułu odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości Innych IL. Oddala powództwo. II. Nie obciąża powódki kosztami Zastępstwa procesowego strony pozwanej. SSO JACEK MUSIELAK --- STRONA 2 --- Sygn. akt XII C 2014/15 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XII Cywilny w składzie: Przewodniczący SSO Maria Prusinowska Protokolant Protokolant sądowy A. N. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2016 r. w P. sprawy z powództwa W. K. (1) PESEL (...) przeciwko Skarbowi Państwa Prezesowi Sądu Okręgowego w Poznaniu o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od Skarbu Państwa -Sądu Okręgowego w Poznaniu na rzecz adw. K. J. kwotę 3600 zł netto plus VAT tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodowi z urzędu. SSO Maria Prusinowska Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania powód W. K. (2), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata ustanowionego postanowieniem z dnia 20 października 2015 r., wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa —Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu kwoty 80 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda — prawa do ochrony zdrowia i doznane cierpienia psychiczne, (k. 33 ). W uzasadnieniu żądania powód wskazał, że jego stan zdrowia podczas pobytu w zakładzie karnym ulegał systematycznemu pogorszeniu wskutek nieprawidłowego leczenia lub zaniechań w procesie leczenia. Przed Sądem toczą się sprawy z powództwa W, K. (2) dotyczące m.in. braku leczenia powoda. W ocenie powoda nieudzielanie mu przerwy w karze doprowadziło do dalszego pogorszenia stanu jego zdrowia, a także spowodowało cierpienia psychiczne spowodowane niemożnością poratowania zdrowia w warunkach wolnościowych. Nadto postanowienie o odmowie udzielenia przerwy w karze zapadło w wyniku nieprawidłowych i niepełnych ustaleń faktycznych. Sąd nie zweryfikował świadectwa lekarskiego wystawionego przez lekarza służby więziennej poprzez zasięgnięcie opinii biegłych lekarzy danej specjalizacji na okoliczność czy stan zdrowia powoda nie stanowi wskazań do udzielenia mu przerwy W karze. Powód ubocznie wskazał, iż świadczenia zdrowotne udzielane przez więzienną służbę zdrowia mają węższą zakresowo ofertę i są niższej jakości niż dla osób nie pozbawionych wolności. ponadto pracownicy służby zdrowia spoza zakładu” karnego Źle traktują więźniów, zbywają ich i odnoszą się do nich z lekceważeniem. Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. Sąd zwolnił powoda od kosztów W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa — Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu wniósł o oddalenie powództwa, a także o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. --- STRONA 3 --- W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 września 2015 r. wydane w sprawie (...)w przedmiocie odmowy powodowi udzielenia przerwy w karze zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2015 r. Pozwany podniósł nadto, iż powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego określonych w art. 417 $ 1 kc. Okoliczność, że wydane rozstrzygnięcie było niekorzystne dla strony powodowej nie stanowi o jego bezprawności. Zdaniem pozwanego nie zostały także wykazane przesłanki z art. 417! $ 2 kc, a zatem nie została spełniona podstawowa przesłanka warunkująca powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Zatem brak ustalenia bezprawności działań lub zaniechań pozwanego niweluje konieczność badania pozostałych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, w związku z tym zasadne jest ograniczenie rozprawy do ustalenia braku przesłanki bezprawności. Ubocznie pozwany zakwestionował również wysokość dochodzonego roszczenia. Do końca postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska, Sąd ustalił, co następuje: Powód W. K. (2) ma 57 lat. Przebywa w warunkach izolacji więziennej od dnia 18 grudnia 1986 r. Ostatnią przerwę w karze odbywał w roku 1995, w czasie której popełnił kolejne przestępstwa. W trakcie powrotu z rozprawy w dniu 16 lipca 1990 r. powód usiłował dokonać ucieczki. W okresie od roku 1997 do 2005 został zaliczony do kategorii osadzonych niebezpiecznych z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 148 kk w trakcie ostatniej przerwy w odbywaniu kary. Powód nie uczestniczy w programie przepustkowym, nie jest również zatrudniony ze względu na stan zdrowia- jest osoba niewidzącą, Od czerwca 2013 r. odbywa karę w systemie programowanego oddziaływania. Wielokrotnie prezentował zachowania agresywne i dokonywał autoagresji. Dwukrotnie wlatach 1990 i 1997 stosowano wobec niego środki przymusu bezpośredniego. Obecnie powód odbywa karę pozbawienia wolności na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 19 lipca 2007 r. w sprawie (...). Okoliczność bezsporna, a nadto opinia dyrektora Aresztu Śledczego- k. 65, W dniu 27 czerwca 2015 r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Poznaniu o udzielenie przerwy w karze pozbawienia wolności na czas leczenia, operacji oczu, kręgosłupa szyjnego oraz astmy oskrzelowej, których to chorób nabawił się trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Zopinii o stanie zdrowia powoda z dnia 31 sierpnia 2015 r. wynika, iż powód od wielu lat cierpi na zaburzenia widzenia. Wielokrotnie był konsultowany okulistycznie m.in. w listopadzie 2006 r. na (...) Szpitala Aresztu Śledczego w B., gdzie rozpoznano u niego zaćmę podtorebkową tylną oka prawego, stan po mikrowylewach do ciała szklistego obu oczu, ślepotę oka lewego po ciężkim zapaleniu wewnątrzgałkowym. Powód został zakwalifikowany do operacji zaćmy. Powód nie wyraził zgody na leczenie w Szpitalu w B., natomiast wskazał jednostki wolnościowe, których byłby skłonny poddać się zabiegowi. W roku 2013 powód miał wykonane badania elektrofizyczne (...) i ERG obu oczu. Na dzień 21 września 2015 r. powód oczekiwał na konsultacje w Klinice (...) przy ul. (...) w.P. w celu oceny i kwalifikacji do zabiegu zaćmy oka prawego. U powoda stwierdzono także żylaki kończyn dolnych, które przez chirurga zostały zakwalifikowane do zabiegu operacyjnego. Powód był leczony powodu podostrego zapalenia oskrzeli, a następnie odbywał okresowe kontrole z powodu (...). W lutym 2015 r. przebywał na oddziale wewnętrznym S2 Aresztu Śledczego w P. z powodu zapalenia oskrzeli. Powód ma także zdiagnozowane od roku 2006 nadciśnienie tętnicze, regulowane farmakologicznie. Okresowo był konsultowany przez ortopedę z powodu przewlekłego zespołu bólowego odcinka szyjnego kręgosłupa w przebiegu zmian zwyrodnieniowo- dyskopatycznych. U powoda stwierdzono nadto nieprawidłową osobowość. Zgodnie z ww. opinią powód mógł być leczony w zakładzie kamym. Dowód: opinia o stanie zdrowia powoda - k. 26-27, dokumentacja medyczna powoda — k. 77-164, Postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. wydanym w sprawie (...) Sąd odmówił powodowi udzielenia przerwy w karze. Sąd uznał, iż więziennictwo dysponuje odpowiednimi zakładami leczniczymi i tylko w szczególnych sytuacjach, kiedy więzienna służba zdrowia nie może zapewnić pomocy medycznej na odpowiednim dla danego przypadku poziomie, konieczne okazuje się przerwanie odbywania kary przez chorego. Sąd wskazał, iż w przypadku powoda taka sytuacja nie zachodzi i powołał się na świadectwo lekarskie zdnia 31 sierpnia 2015 r. zdaniem sądu penitencjarnego powód ma zapewnioną opiekę specjalistyczną i przyjmuje odpowiednie leki. Konieczne zabiegi, w tym operacja oczu, mogłaby odbyć się w ramach więziennej służby zdrowia, natomiast brak zgody powoda na --- STRONA 4 --- operację, ma, zdaniem sądu, charakter koniunkturalny i zmierza do wymuszenia przerwy w karze. Wobec powyższego sąd odmówił powodowi udzielenia przerwy w karze. Dowód: postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 września 2015 r. -k. 74, Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł powód. Sad Apelacyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W toku postępowania odwoławczego sąd dopuścił dowód uzupełniającej opinii o stanie zdrowia powoda. Z opinii z dnia 29 października 2015 r. wynika w sposób jednoznaczny, iż stanowisko powoda odnośnie konieczności leczenia na wolności nie zostało potwierdzone. Także konsultacja okulistyczna w dniu 21 września 2015 r. w Klinice (..) na ul. (...) w P. wykazała, że operacja zaćmy u powoda może się odbyć w trybie ambulatoryjnym, pod konwojem, w wolnościowej placówce okulistycznej. Powód, w ocenie sądu, nie wykazał, zasadności udzielenia mu przerwy w karze pozbawienia wolności, bowiem jego leczenie, nawet w placówce wolnościowej, może odbyć się bez konieczności przerywania odbywania kary. Wobec powyższego udzielenie przerwy w odbywaniu kary ze względu na stan zdrowia powoda nie było zasadne. Dowód: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2015 r. -k. 79-81, Wdniach 29 września 2015 r., 12 października 2015 r., 26 października 2015 r. powód odbywał konsultacje neurologiczne. Oceniono wyniki badań powoda, w tym MR odcinka szyjnego kręgosłupa. Nie został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego, zalecono leczenie zachowawcze. Powód nie wyraził zgody na leczenie operacyjne w Klinice (...) na ul.(... w P. z powodów osobistych. Zgadza się na leczenie operacyjne na innym oddziale okulistycznym. Dnia 18 stycznia 2016 r. Areszt Śledczy w P. zwrócił się do Szpitala (..) w P., Szpitala Wojewódzkiego w P. oraz do Szpitala im. (...) o wyznaczenie terminu konsultacji okulistycznej osadzonego w celu kwalifikacji do leczenia operacyjnego i wyznaczenia terminu operacji. Dowód: opinia o stanie zdrowia powoda z dnia 29 października 2015 r. -k. 130- 131, a także z dnia 14 stycznia 2016 r.—k. 161-162, historia choroby powoda — k. 139, pismo z dnia 18 stycznia 2016 r. -k. 160, 'W tut. Sądzie toczy się kilka spraw z powództwa W. K. (2) przeciwko Skarbowi Państwa o zadośćuczynienie m.in. za zaniechanie lub nieprawidłowe leczenie powoda w trakcie jego pobytów w zakładzie karnym. Okoliczność bezspoma Nie toczyło się, ani nie toczy postępowanie o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. orzeczeń sądu penitencjarnego. Okoliczność bezspoma Powyższy stan faktyczny pozostawał w zasadzie bezsporny pomiędzy stronami i został ustalony na podstawie dowodów z cytowanych wyżej dokumentów zawartych w aktach sprawy, a także sprawy (...) tut. Sądu, których prawdziwość i moc dowodowa nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu. W odniesieniu do zeznań powoda W. K. (2) Sąd uznał, iż są one wiarygodne w zakresie, w jakim były zgodne z treścią dokumentów, zgromadzonych w aktach sprawy. W ocenie Sądu stanowiły one subiektywną opinię na temat sposobu procedowania przez sąd penitencjarny, były ogólnikowe i nie odnosiły się do konkretnych okoliczności, które mogłyby mieć znaczenia przy ocenie przesłanek odpowiedzialności pozwanego za rzekome naruszenie dóbr osobistych powoda. Powód w trakcie zeznań polemizował prawomocnymi ustaleniami Sądu poczynionymi w sprawie (...), a także z treścią świadectw lekarskich oraz opinii Jekarskich, które były wystawiane w toku leczenia powoda oraz na potrzeby postępowania w przedmiocie wniosku powoda o udzielenie przerwy w karze pozbawienia wolności, Z tych względów Sąd nie brał pod uwagę tego dowodu przy rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy. Powód nie dysponuje bowiem dostateczna wiedzą medyczną, aby skutecznie podważać opinie lekarskie. Ponadto istotą niniejszego postępowania nie było podważanie treści świadectw lekarskich czy tez innych dokumentów dotyczących stanu zdrowia powoda. Z tej też przyczyny Sąd na rozprawie w dniu 20 czerwca 2016 r. oddalił wnioski dowodowe powoda zgłoszone w piśmie z dnia 11 kwietnia 2016 r., a dotyczące świadków E. M., W. N., J. A., W. L., W. C, E. W., S. N., R. J. oraz A. K.. Nadto Sad oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy o specjalizacji: okulista, neurochirurg, neurolog, pulmonolog na okoliczność jaki jest aktualny stan zdrowia powoda, jaki był stan zdrowia powoda we wrześniu 2015 r. i grudniu 2015 r., czy świadectw zdrowia wydane na użytek postępowania Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie (...) i Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w sprawie (...) zawierają rzetelne i --- STRONA 5 --- wyczerpujące informacje o stanie zdrowia powoda, czy powód miał zapewnioną właściwą opiekę medyczną i czy postępowanie medyczne względem powoda było prawidłowe i zgodne z procedurami medycznymi, czy dokumentacja medyczna powoda była prowadzona prawidłowo, czy istnieją postępy w leczeniu powoda w zakresie jego schorzeń i czy stan zdrowia powoda uległ poprawie, ajeżeli nie jakie są przyczyny pogorszenia jego stanu zdrowia. Nadto powód wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy ww. specjalizacji oraz biegłego psychologa ( względnie psychiatry ) na okoliczność oszacowania wymiaru cierpień fizycznych i psychicznych powoda doznawanych w związku z pogorszeniem się jego stanu zdrowia, a w szczególności utraty wzroku oraz niemożności poratowania zdrowia w warunkach wolnościowych. Sąd oddalił także wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka W. B. oraz A. H. na okoliczność podstawy oraz przyczyn towarzyszących odmowie wyrażenia zgody na udzielenie przerwy w karze, Należy wskazać, iż powód w niniejszym sporze zarzuca Skarbowi Państwa — Prezesowi Sądu Okręgowego w Poznaniu, iż sąd penitencjarny rozpoznając jego wniosek o udzielenie przerwy odbywaniu kary ze względu na stan zdrowia nie zweryfikował w sposób rzetelny świadectwa lekarskiego wskutek czego nie udzielono mu przerwy w karze i nie mógł korzystać z opieki medycznej w warunkach wolnościowych. Niniejsze postępowanie nie dotyczy wadliwego leczenia powoda, czy też ustalenia jaki jest, był lub mógłby być jego stan zdrowia na skutek udzielenia mu przerwy w karze i stworzenia możliwości korzystania z wybranych placówek medycznych. Powód swoje powództwo skierował przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Okręgowego w Poznaniu zarzucając sądowi wydanie wadliwej decyzji. Zatem większość okoliczności, na które mieli zeznawać świadkowie powołani przez powoda nie dotyczy okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania ( art. 227 kpc ). Podobnie jeśli chodzi o tezę dowodową w zakresie prowadzenia dokumentacji medycznej powoda stwierdzić należy, iż powód w ogóle nie wskazywał w niniejszym procesie, aby jego dokumentacja medyczna była prowadzona wadliwie, czy też nie odzwierciedlała rzetelnie jego stanu zdrowia i przebytych badań, czy konsultacji. Zatem teza dowodowa zmierza do ustalenia faktów, które nie były objęte podstawą faktyczną żądania. Wiedza, którą dysponują świadkowie mogłaby być przydatna, gdyby istotą postępowania było nieprawidłowe leczenie powoda, ale wówczas legitymowanym biernie byłoby inne stato fisci, to jest dyrektor zakładu karnego czy aresztu śledczego. Poza tym powód występował już z roszczeniami opartymi o wyżej powołaną podstawę faktyczną przed tut. Sąd. Nadto przesłuchanie ww. świadków miałoby służyć podważeniu opinii medycznych, świadectw lekarskich, które zostały wydanc na potrzeby innego postępowania, które zostało prawomocnie zakończone. W ocenie Sądu podważanie wiarygodności i mocy dowodowej tychże dokumentów powinno odbywać się w postępowaniu toczącym się przed sądem penitencjarnym, a sąd cywilny nie ma w tym zakresie żadnych uprawnień. Dopuszczenie powyższych wniosków dowodowych prowadziłoby do niedopuszczalnej kontroli trafności orzeczenia sądu penitencjarnego, a takie uprawnienie sądowi cywilnemu nie przysługuje. Jeśli chodzi o przesłuchanie w charakterze świadków S. B. (1)czy Prokurator A. H. to dodatkowo podnieść należy, iż okoliczności, na które świadkowie mieliby zeznawać wynikają wprost z treści protokołów posiedzeń oraz z treści orzeczeń sądu penitencjarnego. Oceniając przydatność wniosków o wydanie opinii biegłych lekarzy różnych specjalizacji to wskazać trzeba, że teza dowodowa dla biegłych nie dotyczy okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem dotyczy głównie sposobu leczenia powoda, jego stanu zdrowia, czy też weryfikacji dokumentów, na których opierał się przy wydawaniu decyzji sąd penitencjarny. Nadto dowód ten jest nieprzydatny w niniejszym postępowaniu, bowiem nie można z jego pomocą ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, że stan zdrowia powoda pogorszył się wskutek nie udzielenia przerwy w odbywaniu kary i uniemożliwieniu powodowi leczenia w placówkach przez niego wybranych. To, czy stan zdrowia powoda uległ pogorszeniu pomiędzy wrześniem 2015 r. a chwilą obecną może być wypadkową wielu czynników, w tym postępującej i nie dającej się zahamować chorobie. Nie można też w sposób jednoznaczny stwierdzić, że powód w warunkach wolnościowych miałby możliwość skorzystania z pomocy lekarskiej szybciej, niż ma to zagwarantowane obecnie oraz czy leczenie to doprowadziłoby do oczekiwanych przez powoda efektów. Zatem przeprowadzanie dowodu z opinii biegłych jest zbędne i nie prowadziłoby do wyjaśnienia kwestii podniesionych w tezie dowodowej, Tym bardziej, iż pozwany wykazał, że wobec powoda jest wdrożone leczenie zarówno w warunkach więziennych, jak i wolnościowych, z którego to leczenia powód nie chce korzystać podając inne, dogodne dla siebie placówki. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność wymiaru cierpień powoda związanych z pogorszeniem jego stanu zdrowia i niemożnością jego poratowania w warunkach wolnościowych jest przedwczesne, bowiem powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w całości nieuzasadnione i jako takie podlegało oddaleniu. Po ostatecznym sprecyzowaniu żądań pozwu powód domagał się od pozwanego Skarbu Państwa -Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu zapłaty kwoty 80 000 zł tytułem zadośćuczynienia, przy czym z treści pism procesowych powoda oraz jego oświadczeń --- STRONA 6 --- złożonych w toku rozprawy sądowej, należy wnosić, iż swoje roszczenia wywodził z faktu naruszenia przez Sąd, w toku postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VKow 5161/15, przepisów prawa karnego wykonawczego, w wyniku czego doszło do wydania krzywdzącego dla powoda postanowienia w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności. Powód doprecyzował przy tym, że postanowienie zapadło w wyniku nieprawidłowych i niepełnych ustaleń faktycznych, a sąd penitencjarny nie zweryfikował świadectwa lekarskiego wystawionego przez lekarza więziennej służby zdrowia poprzez zasięgniecie opinii biegłych lekarzy danej specjalizacji. Wskutek czego doszło do naruszenia dobra osobistego powoda w postaci prawa do ochrony zdrowia. Można nadto przypuszczać, iż powód upatruje również naruszenia swoich dóbr osobistych w postaci prawa do sądu i rzetelnego procesu. Powód zatem domagał się zadośćuczynienia krzywdy powstałej w wyniku naruszenia jego dóbr osobistych, a zatem podstawę prawną roszczenia stanowił art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. Poszkodowany (powód) aby uzyskać zadośćuczynienie pieniężne musi, stosownie do postanowień art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., wykazać: 1 naruszenie dobra osobistego, 1) winę sprawcy (przy czym w wypadku odpowiedzialności Skarbu Państwa za bezprawne zachowania jego funkcjonariuszy wystarczające jest wykazanie przesłanki bezprawności), 2) powstania krzywdy w określonych rozmiarach, 3) istnienia związku przyczynowego pomiędzy zawinionym naruszeniem dobra osobistego a powstałą krzywdą. W świetle powyższego, rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych Sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi rozważyć, czy działanie pozwanego było bezprawne. Przepis art. 23 k.c. zawiera ogólną zasadę, że dobra osobiste, wymienione w nim jedynie przykładowo, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie z treścią art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Możliwość taką ustawodawca przewidział w art. 448 k.c. Przepis art. 24 k.c. statuuje domniemanie bezprawności działania naruszającego czyjeś dobro osobiste, Domniemanie bezprawności, które ustanowił ustawodawca w art. 24 k.c. zwalnia jedynie stroną domagającą się ochrony dobra osobistego od wykazania, że działanie naruszające cudze dobro osobiste było bezprawne. Nie zwalnia natomiast takiej osoby od wykazania, że do naruszenia jej dobra osobistego doszło na skutek działania czy też zaniechania sprawcy. Innymi słowy, w realiach niniejszej sprawy na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że pozwany dopuścił się naruszenia jego dobra osobistego w postaci prawa do sądu i rzetelnego procesu. Natomiast na pozwanym ciążył obowiązek wykazania, iż Sąd Okręgowy w Poznaniu orzekając w sprawie o sygn. akt (..., działał zgodnie z prawem. Przystępując do rozważań w tym Zakresie w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nawet gdyby w toku wymienionego wyżej postępowania karnego Sąd Okręgowy, a następnie Sąd Apelacyjny rozpoznający zażalenie na postanowienie z dnia 27 czerwca 2015 r. dopuścił się uchybień mających wpływ na treść zapadłego postanowienia, to nie stanowiłoby to naruszenia dobra osobistego powoda. W orzecznictwie sądowym wyrażono bowiem pogląd, który Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu w pełni aprobuje, że prawa do rzetelnego procesu sądowego, będące elementem prawa do sądu, przewidzianego w art. 6 ust. I Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. (dalej E.k.p.c.) i art. 45 ust. I Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie można zaliczyć do kategorii dóbr osobistych objętych art. 23 k.c. Dobra osobiste, ujmowane są w kategoriach obiektywnych, jako wartości o charakterze niemajątkowym, ściśle związane z człowiekiem, decydujące o jego bycie, pozycji w społeczeństwie, będące wyrazem odrębności fizycznej i psychicznej oraz możliwości twórczych, powszechnie uznane w społeczeństwie i akceptowane przez --- STRONA 7 --- system prawny. Nierozerwalne związanie tych wartości, jako zespołu cech właściwych człowiekowi, stanowiących o jego walorach, z jednostką ludzką wskazuje na ich bezwzględny charakter, towarzyszący mu przez całe życie, niezależnie od sytuacji w jakiej znajduje się w danej chwili. Katalog dóbr osobistych, wymienionych w art. 23 k.c., pozostających pod ochroną prawa cywilnego jest otwarty i wraz ze zmianami stosunków społecznych mogą pojawiać się i znikać pewne dobra, co jednak nie oznacza, że należy do niego zaliczyć prawo do sądu. Jest ono gwarantowane wymienionymi przepisami E.k.p.c. i Konstytucji, a zatem nie może być zaliczone do kategorii wartości stanowiących dobro osobiste jednostki, ponieważ jest uprawnieniem przyznanym jej tymi regulacjami w związku z funkcjonowaniem w określonej sferze życia społecznego. Nie ma podstaw do przyjęcia, że wszystkie prawa podstawowe objęte E.k.p.c. oraz wolności i prawa osobiste wymienione w Konstytucji (art. 38 do 56) powinny być chronione za pomocą środków wskazanych w art. 24 k.e., do czego dojść może, jeśli naruszenie ich doprowadzi zarazem do pogwałcenia dobra osobistego (por. wyrok SN z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 640/09, Palestra 2010/7-8/261, a także wyrok SA w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. ACa 613/12, Lex nr 1238244). Mając powyższe na względzie powód w toku niniejszego postępowania nie mógł dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie jego dobra osobistego w postaci prawa do sądu i rzetelnego procesu, gdyż nie należy ono do katalogu dóbr z art. 23 k.c., a zatem nie podlega ochronie na podstawie art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.e. Z tych względów powództwo okazało się bezzasadne. Nawet jednak gdyby przyjąć, że prawo do sądu jest dobrem osobistym podlegającym ochronie na podstawie cytowanych wyżej przepisów, to w okolicznościach sprawy brak przesłanek do uwzględnienia roszczenia o zadośćuczynienie, Powód łączył swoje roszczenie z następującymi zarzutami pod adresem Sądu Okręgowego w Poznaniu: w pierwszej kolejności wskazywał na wydanie orzeczenia w oparciu o niezweryfikowane świadectwo lekarskie i nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia czy zawiera ono rzetelne dane o stanie zdrowia powoda. W drugiej kolejności wskazywał, że zostało naruszone jego prawo do ochrony zdrowia, bowiem wskutek nieudzielania przerwy w karze nie mógł korzystać z wybranych przez siebie placówek leczniczych. Jeśli chodzi o pierwszą grupę zarzutów to Sąd wskazuje, iż z akt sprawy (...) wynika, że na etapie postępowania zażaleniowego Sąd Apelacyjny dopuścił dowód opinii biegłego, która potwierdziła, iż powód może być leczony w ramach odbywanej kary pozbawienia wolności bądź w warunkach więziennej służby zdrowia bądź w warunkach wolnościowych, pod eskortą. Zatem orzeczenie Sądu Penitencjarnego jest prawomocne. Do oceny zaistnienia przesłanek odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez sędziego orzekającego w sprawie (..), a więc funkcjonariusza państwowego, winien znaleźć zastosowanie art. 417!!$ 2 k.c. Zgodnie z jego treścią jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W doktrynie i judykaturze nie budzi wątpliwości teza, Że konieczną przesłanką szeroko rozumianej odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie omawianego przepisu za szkodę wyrządzoną przez wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia sądowego jest stwierdzenie tej niezgodności we właściwym postępowaniu. Już z tego wynika, że sąd rozpoznający roszczenie odszkodowawcze (w tym zadośćuczynienie na podstawie art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c.) nie może samodzielnie ustalić niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego. W tym przypadku obowiązuje swoisty „przedsąd”, który ma nastąpić we właściwym postępowaniu. Jednocześnie wskazuje się, że stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego w postępowaniu karnym może nastąpić bądź w trybie wznowienia postępowania (art. 540 k.p.k.), bądź w wyniku rozpoznania kasacji, która w sprawach karnych przysługuje od prawomocnego orzeczenia. W wyniku tego może nastąpić uchylenie lub zmiana wyroku skazującego, a tym samym prowadzić to może do szkody powstałej w wyniku niesłusznego skazania (por. Bieniek Gerard, Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania. Tom I, Warszawa 2009 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (wydanie IX), komentarz do art. 417' k.c.). Powyższe regulacje stanowią odzwierciedlenie ogólnej zasady, zgodnie z którą możliwość orzekania o bezprawności prawomocnego orzeczenia przez sąd, który rozpoznaje powództwo o odszkodowanie za szkody związane z wydaniem takiego orzeczenia, zasadniczo jest wykluczona. Takie stanowisko znajduje wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyrok SN z dnia 29 października 2004 r. III CK 485/2003, M.Prawn. 2004/23/1063; wyrok SN z dnia 30 maja 2003 r. III CZP 34/2003, Prokuratura i Prawo - dodatek 2004/2 poz. 30, wyrok SN z dnia 20 sierpnia 2009 r., II CSK 68/09, LEX nr 529680 oraz SN z dnia 19 listopada 2004 r., V CK 206/04, LEX nr 277883), a także w poglądach Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok z dnia 4 grudnia 2001 --- STRONA 8 --- r., SK 18/2000 OTK ZU 2001/8 poz. 256 oraz wyroku z dnia 23 września 2003 r., K. 20/2002 OTK ZU 2003/7A poz. 76). Przeciwko takiej możliwości przemawia bowiem kilka ważkich argumentów. Konstytucyjny charakter prawa do odszkodowania za działanie organu władzy niczgodne z prawem nie zwalnia uprawnionych od realizacji powinności w zakresie właściwego korzystania z tego prawa. Jeżeli strona z wyboru nie korzysta z niego i rezygnuje z możliwości zaskarżenia orzeczenia w trybie instancji, czy też w trybie skargi o wznowienie postępowania pozbawia się możliwości postawienia zarzutu jego bezprawności (niezgodności z prawem). Warunkiem skutecznego wszczęcia procesu odszkodowawczego jest bowiem uprzednie wykorzystaniem przez nią środków prawnych przewidzianych w celu zmiany lub uchylenia orzeczenia sądowego niezgodnego z prawem. Dopuszczeniu możliwość stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego w procesie odszkodowawczym sprzeciwiają się istotne względy wskazane już w judykaturze takie jak wyeliminowanie na przyszłość zasadniczych rozbieżności interpretacyjnych oraz niespójności praktyki sądowej (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 2001 r.) oraz wymóg jasnego i przejrzystego określenia odpowiedzialności Skarbu Państwa, który może być spełniony, gdy stwierdzenie niezgodności orzeczenia sądowego nastąpi we właściwym trybie, tworząc stan związania nim sądu orzekającego w sprawie o odszkodowanie, Przeciwko jego przyjęciu przemawia również ogólna zasada mocy wiążącej prawomocnego wyroku. Związanie to dotyczy nie tylko stron i sądu, który je wydał ale również innych sądów, które muszą liczyć się z faktem jego wydania, nie mogą go zmienić, ani podejmować działań ignorujących fakt wydania tego orzeczenia. Odstępstwo od tej zasady możliwe jest jedynie w sytuacjach wyjątkowych wyraźnie przewidzianych szczególnymi przepisami, które dopuszczają możliwość zmiany lub uchylenia prawomocnego orzeczenia, np. w drodze skargi o wznowienie postępowania, czy też — na gruncie postępowania karnego — w drodze kasacji. Orzeczenie rozstrzygające sprawę co do istoty na skutek uzyskanej prawomocności posiada moc wiążąca jak każde orzeczenie niemerytoryczne, ale ponadto jest wyposażone w powagę rzeczy osądzonej. Jak wskazuje się w doktrynie powaga rzeczy osądzonej wyraża się także w państwowoprawnych skutkach orzeczenia, powoduje mianowicie stan pewności i bezsporności prawnej w stosunku do przedmiotu sporu, określany mianem działania ustalającego prawo. Także z tego punktu widzenia nie do przyjęcia jest by stan ten mógł być uchylony poza trybem specjalnie przewidzianym w przepisach szczególnych dla wzruszenia prawomocnego orzeczenia lub dla stwierdzenia jego niezgodności z prawem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził brak przesłanek do przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwu — Sądu Okręgowego w Poznaniu. Niesporny pozostawał bowiem w sprawie fakt, że powód nie dysponuje orzeczeniem stwierdzającym niezgodność z prawem kwestionowanego wyroku karnego. W szczególności niezgodność ta nie została przesądzona w trybie postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym (art. 518 i nast. k.p.k.), a także w trybie postępowania z wniosku o wznowienie postępowania (art. 540 i nast. k.p.k.). Reasumując, powód nie wykazał koniecznej przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za rzekomą szkodę poniesioną w wyniku wydania niezgodnego z prawem orzeczenia, jaką jest zgodnie z treścią art. 417! $ 2 k.c, uprzednie stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności tego orzeczenia z prawem. W takim stanie rzeczy Sąd ustalił, że zachowanie funkcjonariuszy pozwanego nie nosiło znamion bezprawności, co czyniło powództwo wywiedzione z. art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.e. w tym zakresie bezzasadnym. W ocenie Sądu zarzuty powoda pod adresem pozwanego nie stanowią w gruncie rzeczy zarzutów odnośnie naruszenia dóbr osobistych powoda, a są zarzutami karnoprocesowymi, które winny być podnoszone w środkach odwoławczych. Stan zdrowia powoda jako przyczyna udzielenia przerwy odbywaniu kary był przedmiotem rozważań w postępowaniu przed Sądem I i II instancji. Tam też powód mógł zgłaszać zarzut braku weryfikacji świadectwa lekarskiego przez biegłych lekarzy. Zauważyć należy, iż podnoszenie tego typu zarzutów w niniejszej sprawie w rzeczywistości zmierza do podważenia prawomocnych ustaleń Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego, co jest w ocenie Sądu niedopuszczalne,. Powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną mu przez niczgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, czyli przesłanek z art. 417 $ 1 kc. Zarzuty powoda pod adresem Sądu jakoby nie dokonał weryfikacji świadectwa lekarskiego z dnia 31 sierpnia 2015 r. są bezpodstawne. Sąd na etapie postępowania odwoławczego zwrócił się uzupełniającą opinię dotyczącą stanu zdrowia powoda, która wskazywała jednoznacznie, iż aby powód mógł być poddany leczeniu czy to w warunkach więziennej służby zdrowia czy też w warunkach wolnościowych nie jest niezbędna przerwa w karze, Twierdzenia powoda, że w świadczenia udzielane osobom osadzonym są często niższej jakości i mają węższy zakres, a skazani są traktowani przez personel szpitala w sposób lekceważący są gołosłowne i niczym nie poparte. Wskazać należy, iż osobom osadzonym --- STRONA 9 --- niejednokrotnie świadczenia medyczne są udzielane szybciej i w szerszym zakresie niż osobom przebywającym na wolności. Z dokumentacji medycznej powoda wynika, iż był poddawany konsultacjom w najlepszych szpitalach w P., przy czym na leczenie w Klinice (...) na ul. (...) powód nie wyraził zgody. Trudno jest w takiej sytuacji doszukiwać się winy Skarbu Państwa skoro powód nie chce korzystać z leczenia, jakie oferuje mu zakład karny. Powód przebywa w warunkach izolacji więziennej, zatem musi się też liczyć z ograniczoną możliwością stanowienia o sobie, w tym wyboru miejsca, w którym zostanie poddany operacji lub leczeniu. W ocenic Sądu nie można zarzucić pozwanemu, iż naruszył dobro osobiste powoda w postaci prawa do ochrony zdrowia. Powód nie wykazał żadnej szkody, bowiem schorzenie, na które cierpi mogą być leczone bez przerywania kary pozbawienia wolności. Zauważyć należy, iż nie stanowi o bezprawności działania pozwanego fakt, iż orzeczenie, które zapadło było niekorzystne dla strony powodowej. W konsekwencji uznać należało, że powód nie udowodnił faktu naruszenia jego dóbr osobistych w postaci prawa do sądu i rzetelnego procesu. Powód nie wykazał również, że wskutek działania bądź zaniechania sądu ucierpiało jego prawo do ochrony zdrowia. Nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 24 k.c. w zw. z art, 448 k.c. Ponadto, w okolicznościach sprawy zachowanie pozwanego nie nosiło cech bezprawności, co również musi prowadzić do oddalenia powództwa. Mając powyższe na względzie, Sąd w pkt I wyroku, działając w oparciu o wskazane wyżej przepisy, oddalił powództwo w całości. W punkcie 2 wyroku Sąd na podstawie $ 6 pkt 6 rozporządzenia z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 poz. 461) Sąd zasądził od Skarbu Państwa — Sądu Okręgowego w Poznaniu na rzecz adw. K, J. ustanowionej z urzędu, wynagrodzenie w wysokości 3600 zł netto. Ponieważ Sąd nie orzekł o całości kosztów postępowania, to jest kosztach zastępstwa procesowego poniesionych przez pozwanego, Sąd na jego wniosek wyda na orzeczenie uzupełniające. SSO Maria Prusinowska --- STRONA 10 --- Sygnatura akt XII C 602/15 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., dnia 30 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSO Małgorzata Małecka Protokolant:stażysta K. M. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. w P. sprawy z powództwa R. S. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prokuratora Okręgowego w Poznaniu o zapłatę l. oddala powództwo; II. kosztami sądowymi, od obowiązku uiszczenia których powód został zwolniony obciąża Skarb Państwa; 1. zasądza od powoda na rzecz pozwanego — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; Iv. przyznaje od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Poznaniu) na rzecz adw. M. M. kwotę 8.856 zł brutto tytułem udzielonej powodowi pomocy prawnej z urzędu. /-I SSO Małgorzata Małecka Pozwem z dnia 13 marca 2015 r. powód R. S. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa — Prokuratury Okręgowej w Poznaniu, zadośćuczynienia i odszkodowania za niezachowanie ustawowych terminów do rozpoznania złożonych powiadomień, skarg na przewlekłość mających wpływ na inne postępowania w wysokości 400.000 zł oraz obciążenie kosztami procesu Skarbu Państwa oraz zwolnienia z kosztów procesu w całości. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał szereg pism, adresowanych do Prokuratury, co do których procedowanie jego zdaniem było nieprawidłowe (przewlekłość postępowania, nie rozpatrzenie wniosków, nie dopełnienie obowiązków, przekroczenie uprawnień). Powód wskazał, że te nieprawidłowości naraziły go na cierpienia moralne, konieczność składania niezliczonej ilości skarg, konieczność zgłaszania niezgodnych z prawem działań do prokuratury, a także na stres związany z wizytami w komendzie policji i jednostkach prokuratury. Powód utracił zaufanie do instytucji publicznych, a wskazana w pozwie kwota ma jedynie charakter szacunkowy. Po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu, strona powodowa w piśmie z dnia 7 października 2010 r. sprecyzowała żądanie pozwu, wskazując, że żądanie dotyczy zapłaty: --- STRONA 11 --- - kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za cierpienia związane z utratą zaufania do organów publicznych, w tym sądów powszechnych, w szczególności ze względu na ignorowanie jego osoby, niepewności co do wymiaru sprawiedliwości, dezorientację spowodowaną niezrozumieniem właściwości miejscowych organów prowadzących postępowanie przygotowawcze w sprawie karnej przeciwko powodowi, rozstrzygniętej przez S. R. w Ś. W., VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we W. (sygn.. akt (..)) z dnia 11 sierpnia 2014 r., podlegającej aktualnie ponownemu rozpoznaniu pod sygn.. akt(..); - kwoty 380.000 zł tytułem odszkodowania za utracone zarobki przez okres 2,5 roku; - od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów Zastępstwa procesowego, - w przypadku oddalenia powództwa, przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, a nieopłaconej nawet w części. W odpowiedzi na pozew z dnia 7 grudnia 2015r. Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratora Okręgowego w Poznaniu zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie pozwu i zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa według norm przepisanych; ewentualnie, w przypadku braku stwierdzenia przez Sąd podstaw do odrzucenia pozwu, strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu, strona pozwana wskazała, że Sąd powinien rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki do odrzucenia pozwu na podstawie art. 199 $1 pkt 2 k.p., wobec tego, że toczyło się już przed Sądem Okręgowym w Poznaniu postępowanie między stronami (sygn. akt XII C 1993/15), w którym powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia. Odnosząc się do zarzutów powoda, strona pozwana stwierdziła, że przeprowadzone czynności sprawdzające nie wykazały znaczących nieprawidłowości w procedowaniu co do pism powoda, a jedynie w niektórych przypadkach, pewne uchybienia procesowe. Pozwany wskazał, że powód nie zachowywał szeregu wymogów formalnych (np. nie podawał sygnatur spraw, nie dochowywał terminów, nie popierał swoich twierdzeń dowodami). Powód nie wykazał bezprawności czynów organów, związku przyczynowo-skutkowego między bezprawnym czynem a jego krzywdą, Pozwany wskazał również nie może ponosić odpowiedzialności za subiektywne stany psychiczne powoda. Brak też jest uzasadnienia dla żądanej w pozwie kwoty. Narozprawie dnia 21 grudnia 2015 strona powodowa doprecyzowała, iż dobrem osobistym, które zostało naruszone przez pozwanego jest zdrowie psychiczne powoda. Okres w którym dochodziło do jego naruszeń to okres od 27 marca 2013 r. do dnia wniesienia pozwu (13.03.2015r.). Powód nadal odczuwa cierpienia psychiczne, związane z brakiem informścji i niepewnością związaną z historią złożonych przez niego zawiadomień. W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny Powód R. S. jest stroną postępowań toczących się przed S. R. w Ś.: postępowania karnego, w którym został oskarżony m. in. 0 otwarcie bez upoważnienia korespondencji, która nadeszła do jego syna K. S. (sygn. akt (...) i postępowania w sprawie podziału majątku wspólnego R. i J. S. (sygn. I (... — obecnie (...). W związku z toczącymi się postępowaniami, powód wysyłał liczne pisma do organów państwowych. Dowód: korespondenc ja powoda z organami (k. 73-80), wyjaśnienia powoda (k. 252-254), informacja Prokuratury Okręgowej w Poznaniu (k. 194). Od stycznia 2009 r. toczyło się w prokuraturze Rejonowej wŚ. postępowanie o sygn.(...) w sprawie o przestępstwa przekraczania uprawnień przez Komornika Sądowego przyS. R.w Ś. R. B. i prokuratorów. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2010 r. Komenda Powiatowa Policji odmówiła wszczęcia śledztwa wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. --- STRONA 12 --- Powód w dalszym ciągu kierował w sprawie o sygn. (...) korespondencję do Prokuratury Rejonowej w Ś.. Wskutek tych pism dokonano ponownej analizy akt postępowań komorniczych i sądowych pod kątem ewentualnego podjęcia na nowo postępowania, W wyniku analizy, nie znaleziono do tego podstaw. Dnia 7 stycznia 2013 r. powód wniósł skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki Dot. Ds. (... Prokuratury Rejonowej w Ś.W.., którą przekazał do Sądu Okręgowego w Poznaniu. Dnia 12 marca 2013 Sąd Okręgowy w Poznaniu wydał zarządzenie, w którym uznał skargę powoda za bezskuteczną, z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych (opłaty) (sygn. akt XVII S 35/14). Dowód: postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu (k. 116-117), korespondencja powoda z organami (k. 109-115, 118-130). Pod sygnaturą Ds. (...) toczyło się postępowanie w sprawie dokonanego w nieustalonym okresie, nie wcześniej niż w listopadzie 2012 r. niedopełnieniu przez Komornika przyS. (...) wŚ. obowiązków oraz przekroczenia uprawnień. Powód skierował do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu dwa powiadomienia o nieprawidłowościach w postępowaniu: z dnia 27 marca 2013 r., w którym powoływał się na sygnaturyR. N//Ś., (... (poprzednio (..., (..) i (..); oraz z dnia 13 września 2013 r., gdzie powoływał się na sygn (...)i (.../Śm/Ś.. Dowód: Powiadomienia (k. 73-74). Pismo powoda z dnia 27 marca 2013 r., skierowane do pozwanego, zostało potraktowane jako uzupełnienie złożonego w dniu 8 marca 2013 r. zażalenia na postanowienie o umorzeniu śledztwa i dołączone do akt o sygn. (...) i wraz z tymi aktami przesłane do S. R.w K. celem rozpoznania. Dowód: Pisma Prokuratury Okręgowej w Poznaniu (k. 200 ) Pismo powoda z dnia 13 września 2013r, skierowane do pozwanego, stanowiło żądanie wyjaśnienia losów pisma powoda z 27 marca 2013r. Pozwany nie udzielił odpowiedzi na to pismo powodowi, mimo że pismu powoda z dnia 27 marca 2013r. nadano bieg, Dowód: Pisma Prokuratury Okręgowej w Poznaniu (k. 200 ) W związku z toczonymi się na skutek zawiadomień powoda postępowaniami karnymi, R. S. składał liczne skargi i inne pisma ( na przewlekłość postępowania, niedopełnienie czy nadużycie obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych). Postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r. Prokuratura Rejonowa wG. odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie o przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza Policji i prokuratora wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2013 r. Komenda Powiatowa Policji umorzyła śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez Komornika Sądowego przy S. R. w K. wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. Prokuratura Rejonowa we W. umorzyła śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ś. wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego i braku danych uzasadniających podejrzenia popełnienie przestępstwa z art. 234 k.k Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Prokuratura Rejonowa w P. odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków przez sędziego Sądu Rejonowego w K. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Ś., który wydał wyrok w sprawic C.) Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. Prokuratura Rejonowa we W. umorzyła śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Sędziego Sądu Rejonowego R. C. podczas wydania zarządzenia z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie (...) oraz przekroczenia uprawnień przez Sędziego Sądu Okręgowego w ramach postępowania (...), wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. --- STRONA 13 --- Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Prokuratura Rejonowa w Ś. W. odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Komornika Sądowego przyS. R. w K. — Wydział Zamiejscowy w Ś., wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r, Prokuratura Rejonowa w G. odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej weW..i Ś. wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. Prokuratura Rejonowa w S. odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Ś. wobec nie stwierdzenia znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2015 r. Prokuratura Rejonowa w Z, odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ś. w związku z tym, że w tej sprawie toczyło się postępowanie zakończone prawomocnym umorzeniem śledztwa (Ds, 990/13) prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W, Dowód: Treść postanowień (k. 142-164). Dnia 17 października 2013 r. Prokuratura Rejonowa we W. wydała postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie złożonego przez powoda zawiadomienia o przekroczeniu uprawnień przez sędziego Sądu Rejonowego w Ś. R. C., wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (sygn. akt Ds(.... Zaskarżone przez powoda postanowienie zostało utrzymane w mocy przez S. R. w Ś. W. w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2014 r. (sygn. (...)). W dniu 3 kwietnia 2014 r. powód złożył za pośrednictwem S. R. w K. Wydział Zamiejscowy w Ś. skargę na przewlekłość postępowania. Dnia 24 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu wydał zarządzenie w którym uznał skargę powoda za bezskuteczną z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych (opłaty, sygn. akt (.... Dowód: Postanowienie Prokuratury Rejonowej we W. (k. 131-132), Postanowienie S. R. w Ś. W.(k. 133-134), zarządzenie Sąd Okręgowego w Poznaniu (k. 141), korespondencja powoda z organami (k. 135-140). Pismem z dnia 10 kwietnia 2014r. powód złożył powiadomienie do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu dotyczące przekroczenia uprawnień przez sędziego w postępowaniu o sygn. akt (...). Pismo dołączono do akt zakończonego postępowania Ds.(...) bez nadania mu biegu Pismem z dnia 24 kwietnia 2014r. powód złożył powiadomienie do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu powielając treść powiadomienia z dnia 10 kwietnia 2014 r. Powiadomieniu nie nadano biegu. Dowód: Powiadomienia (k. 78-79) , zestawienie Prokuratury Okręgowej w Poznaniu (k. 196-199). Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt XIII C (...)Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił w całości roszczenie powoda o zasądzenie od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prokuratora Rejonowego w Gostyniu kwoty 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia za utratę zaufania do organów publicznych oraz organów ścigania w związku z nieprawidłowościami w prowadzonych postępowaniach przez Prokuraturę Rejonową w Gostyniu i odszkodowania za utracone zarobki. Dowód: pozew z dnia 13.09.2014r. i 30.10.2014r,w yrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 20.01.2016r.wraz z uzasadnieniem (k. 270-283 ) Postanowieniem z dnia 8 września 2015r. Sąd Okręgowy w Poznaniu umorzył postępowanie w sprawie o sygn. akt XVIII C(...) z powództwa R. S. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu o zapłatę 250.000 zł tytułem zadośćuczynienia za wydanie niezgodnego z prawem postanowienia z 15 listopada 2013r. w sprawie o sygn.. akt XIIIC (...) --- STRONA 14 --- Dowód: pozew z dnia 13.06.2014r. z modyfikacją z 5.08.2014r.postanowieniem z dnia 23.12.2014r. pismem cofającym pozew z dnia 1,.09.2015r. i postanowienia z dnia 8.09.2015r. (k. 262-269 ) Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz wyjaśnień złożonych przez powoda. Dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne, albowiem zostały sporządzone w przepisanej formie, przez podmioty uprawnione i nie budziły wątpliwości co do swojej prawdziwości. Nie były też kwestionowane przez strony postępowania. Sąd częściowo uznał za wiarygodne twierdzenia powoda zawarte w wyjaśnieniach informacyjnych złożonych na rozprawie w dniu 19 maja 2016r. W większości nie budziły wątpliwości Sąd co do ich wiarygodności wyjaśnienia dotyczące przebiegu korespondencji powoda z pozwanymi, które w istocie precyzowały jego stanowisko w sprawie oraz zarzuty dotyczące prowadzonych postępowań. W tym zakresie Sąd dał również wiarę dowodom z dokumentów, które ostatecznie precyzowały przebieg postępowań. Sąd nie dał natomiast wiary powodowi odnośnie cierpień jakich ten miał doświadczyć w wyniku uchybień w postępowaniach karnych. Powód poparł swoje żądania jedynie ogólnymi sformułowaniami o niepewności i zdezorientowaniu. W swoich pismach i wyjaśnieniach powód nie wyszedł poza dość ogólne i gołosłowne zapewnienia o cierpieniu, nie uprawdopodabniając go jednak żadnymi dowodami. Sąd nie dał również wiary powodowi w zakresie żądań dotyczących utraconych zarobków. Powód przyjął jako podstawę swoich żądań dochody oszacowane na potrzeby sprawy o alimenty na rzecz swoich dzieci. Powód obecnie nie pracuje i nie osiąga dochodów z kapitału. Przyjęte przez powoda kwoty nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. Powód nie przedstawił też dowodów na związek przyczynowy między uchybieniami w postępowaniach, a poniesioną szkodą wynikającą z niemożności znalezienia pracy. Pozostałe dowody (w szczególności wniosek powoda o przesłuchanie w sprawie świadków wymienionych w piśmie z dnia 8 stycznia 2016r.) Sąd oddalił uznając je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Na podkreślenie bowiem zasługuje, że strona pozwana nie kwestionowała, że nie nadała pismom powoda z dnia 13 września 2013r., 10 kwietnia 2014r. i 25 kwietnia 2014r. biegu. Pismo z 27 marca 2013r. zostało natomiast potraktowane jako uzupełnienie zażalenia z dnia 8 marca 2013r, na postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie Ds. 30/13 prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w Środzie W.. o czym jednak nie poinformowano powoda. Sąd zważył , co następuje : Roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód domagał się zasądzenia od pozwanego 400.000 zł, na którą to kwotę składało się 380.000 zł utraconych zarobków (odszkodowanie) i 20.000 zadośćuczynienia za cierpienia psychiczne związane z nieprawidłowym procedowaniem co do 4 pism złożonych do pozwanego i utratą zaufania do niego. Zgodnie z treścią art.417 par.1 kc za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przepis art. 445 $1 k.e., stanowi natomiast, że sąd może przyznać poszkodowanemu w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie pieniężne na podstawie przepisu art. 445 k.c. jest swoistą formą odszkodowania i stanowi rekompensatę za szkodę niemajątkową, doznaną przez poszkodowanego na skutek konkretnego zdarzenia, przy czym nie można tego traktować jako ekwiwalentu, charakterystycznego dla szkody majątkowej. Szkoda niemajątkowa przejawia się w tym, że nie da się ocenić w pieniądzach poniesionego uszczerbku. Przepis art. 445 k.c. ma na celu złagodzenie doznanej krzywdy, która w rozumieniu tego przepisu oznacza cierpienie fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, to jest ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi (por. wyrok SA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie I ACa 1131/05, LEX nr 194522. Z kolei podstaw prawnych ewentualnej odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych pozwanego należało upatrywać w art, 23 w zw. z art. 24 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie uprawniony może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Z powyższego wynika, --- STRONA 15 --- iż przywołany przepis nie stanowi podstawy normatywnej dla zasądzenia zadośćuczynienia w każdym wypadku bezprawnego naruszenia dóbr osobistych, lecz odsyła do przepisów szczególnych, które przewidują ten środek, mianowicie art. 448 k.c., zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są: 1) zagrożenie lub naruszenie tego dobra, 2) bezprawność zagrożenia lub naruszenia 3) poniesiona szkoda bądź doznana krzywda. Pierwszą z w/w przesłanek udowodnić musi powód dochodzący ochrony przed sądem. Przepis art. 24 k.c. nie wymaga dla wskazanej w nim odpowiedzialności przesłanki w postaci winy sprawcy naruszenia dóbr osobistych oraz przewiduje domniemanie bezprawności jego działania, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać. Na stronie pozwanej natomiast spoczywa obowiązek wykazania, że jej działanie było zgodne z prawem. Bezprawność postępowania oznacza działanie lub zaniechanie sprzeczne z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z powyższym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, iż strona pozwana naruszyła jego dobra osobiste, oraz, że w wyniku jej działań doszło do utraty zarobku i doznania krzywdy, z kolei stronę pozwaną obciążało wykazanie, iż nie działała bezprawnie. Sąd uznał za bezzasadne roszczenie powoda o zapłatę przez pozwanego zadośćuczynienia za naruszenie jego dobra osobistego w postaci zdrowia psychicznego oraz dobra osobistego w postaci utraty zaufania do instytucji publicznych uznając, iż na skutek zachowań pozwanego polegających na nicinformowaniu strony powodowej o nienadaniu jego pismom z 13 września 2013r., 10 kwietnia 2014r. i 25 kwietnia 2014r. biegu, a także o nadaniu pismu z dnia 27 marca 2013r. biegu, nie doszło do naruszenia jakichkolwiek dóbr osobistych powoda. Powód nie wykazał by doszło do naruszenia jego dobra osobistego w postaci zdrowia psychicznego. Nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, które tę okoliczność potwierdzały. Ponadto na podkreślenie zasługuje, że nie ma normalnego związku przyczynowego pomiędzy brakiem odpowiedzi na pismo obywatela ze strony organów państwa a pogorszeniem stanu zdrowia psychicznego. Powód powoływał się na cierpienia psychiczne, które były związane z niepewnością co do biegu toczących postępowań i losów jego pism oraz utratę zaufania do organów państwowych i organów wymiaru sprawiedliwości. Nie wykazał on jednak, by takich cierpień doznał. Odnośnie utraty zaufania do instytucji publicznych, jako naruszenia dobra osobistego, należy podkreślić, że takie zaufanie nie jest dobrem osobistym prawnie chronionym. Art. 23 k.c. wskazuje katalog dóbr osobistych człowieka i zalicza do nich w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Zaznaczyć jednakże należy, że katalog dóbr osobistych prawnie chronionych, wskazanych w art. 23 k.e. nie jest katalogiem zamkniętym. W tej sytuacji jednak, to na stronie powodowej leży ciężar argumentacji, że dane dobro jest prawem chronione (np. poprzez wskazanie bardziej podstawowego dobra osobistego, z którego się ono wywodzi). Powód nie dopełnił tego obowiązku, znów ograniczając się jedynie do ogólnych stwierdzeń. Należy podkreślić, że powód korzystał z prawa do sądu i prawa do zaskarżania rozstrzygnięć, z którymi się nie zgadzał. To, że skargi te były oddalane a śledztwa umarzane, nie świadczy o tym, że jego prawa zostały ograniczone. Subiektywne niezadowolenie z rozstrzygnięcia nie jest bowiem wystarczającą przesłanką jego zmiany. Zdaniem Sądu, dobro osobiste wskazywane przez powoda - zaufanie do instytucji państwowych oraz dezorientacja co do losów 4 pism wystosowanych do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu - nie istnieje, a skoro tak, to nie mogło dojść do jego naruszenia przez stronę pozwaną i powództwo oparte o tę podstawę podlegało oddaleniu. Należy tu zwrócić uwagę, że duża część problemów związanych z trudnością w śledzeniu pism wynikała z działań samego powoda, który wysyłał organom wiele pism, formułowanych w bardzo niejasny sposób, bez precyzowania, jakiego postępowania dotyczą i czego konkretnie żąda. Powód mógłby uniknąć niepewności poprzez rzetelne przygotowanie pism - podanie każdorazowo sygnatury akt prokuratorskich których pismo dotyczy oraz przedstawianie w sposób syntetyczny i jasny swojego żądania. Ponadto --- STRONA 16 --- zdezorientowanie powoda i związane z tym cierpienia psychiczne nie zostały w żaden sposób przez niego udowodnione i są jedynie gołosłownymi stwierdzeniami o charakterze subiektywnym. Nawet, gdyby przyjąć, że przedmiotowe dobro osobiste istnieje, należałoby wskazać obiektywne kryteria pozwalające stwierdzić, że takie dobro zostało naruszone. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że dla oceny, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych człowieka, decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale kryteria obiektywne ( por. w szczególności wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1976 r., II CR 692/75, OSNCP 1976, nr 11, poz. 251 i z dnia 25 kwietnia 1989 r., I CR 143/89, OSP 1989, nr 9, poz. 330). Jak wskazuje się w doktrynie, sąd ustalając, czy nastąpiło naruszenie dóbr osobistych, powinien ocenić, czy na skutek działania sprawcy powód miał wystarczającą podstawę do negatywnych odczuć, przy czym należy uwzględnić nie tylko jego osobiste przeżycia, ale także przeciętną reakcję człowieka. Miernika obiektywnego poszukuje się zazwyczaj w tzw. opinii publicznej, która jest wyrazem poglądów powszechnie przyjętych i akceptowanych przez społeczeństwo w danym miejscu i czasie. Ocena, że określona wypowiedź, według tak ujętych kryteriów, nie narusza dóbr osobistych jednostki, wymaga uzasadnienia obejmującego wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, a także odwołania się do owych przyjętych i akceptowanych przez ogół społeczeństwa poglądów w danej kwestii. Na takiej dopiero podstawie sąd może zająć stanowisko, czy określone zachowanie w powszechnym odczuciu stanowi naruszenie godności człowieka, czy też opinia publiczna nie wiąże z nim takich konsekwencji. Powód nie wskazał takich kryteriów. Podsumowując powyższe rozważania Sąd uznał, że powód nie wykazał naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwanego. Odnosząc się natomiast do kwestii odszkodowania, Sąd stwierdził, że działania pozwanego związane z procedowaniem co do wysłanych przez powoda pism nie nosiły znamion bezprawności. Jak wykazały postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie oraz procedury wyjaśniające prowadzone przez jednostki organizacyjne podległe Prokuraturze Okręgowej w Poznaniu były zgodne z prawem. Doszło jedynie do pewnych uchybień proceduralnych, wynikających po części z liczby postępowań z udziałem powoda. (pozwany zgodnie z obowiązującymi przepisami nie nadał w przypadku pism z 10 i 24 kwietnia 2014r. im biegu, lecz uchybieniem z jego strony był brak zawiadomienia o tym powoda zgodnie z par. 265 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 24 marca 2010r. tj. regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury). Powód nie udowodnił również związku przyczynowego tych naruszeń z utraconymi zarobkami, a co więcej, nie uprawdopodobnił tych zarobków, poprzestając jedynie na oparciu się o wyliczenia wysokości alimentów i stwierdzeniu, że tyle obecnie nie zarabia. Powód od października 2013 r. pozostaje bez zatrudnienia i nie osiąga dochodów z tytułu obrotu papierami wartościowymi. Powód wskazał, że utrata zarobków spowodowana jest ostracyzmem społecznym i blokowaniem jego kapitału w innej sprawie sądowej. Tego typu stwierdzenia, nie mogą być jednak traktowane jako dowód, a nawet uprawdopodobnienie roszczeń. Oprócz ogólnikowych stwierdzeń o ostracyzmie społecznym, lub wskazania w żaden sposób nie wykazano jak te fakty mają wynikać z braku informacji o stanie postępowań z udziałem powoda. Tym samym powód nie wykazał nie tylko wysokości szkody, ale również związku przyczynowego z zachowaniami pozwanego polegającymi na niepoinformowaniu powoda o nienadaniu biegu pismom z dnia 13 września 2013r, z 10 kwietnia 2014r. i z 25 kwietnia 2014r. oraz o nadaniu pismu z dnia 27 marca 2013r. biegu. Należy też podkreślić, że identyczne zarzuty podnosił powód w sprawie przed Sądem Okręgowym w Poznaniu oznaczonej sygn. akt XIII (.... Powód wywodził te same konsekwencje z odmiennego stanu faktycznego, również nie uprawdopodobniając utraconych zarobków. Sprawa zakończyła się wyrokiem oddalającym roszczenie, wydanym 20 stycznia 2016 r. Z uwagi na powyższe, roszczenie powoda okazało się w całości bezzasadne, w związku z czym Sąd je oddalił, o czym orzekł w pkt. I wyroku. Z uwagi na to, że żądania zgłoszone przez powoda w sprawach toczących się przed tutejszym Sądem Okręgowym o sygnaturach XVIII C(...)i XIII C(...)zostały oparte na zupełnie odmiennych stanach faktycznych brak było podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego o odrzucenie pozwu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 $1 kpc, obciążając kosztami sądowymi Skarb Państwa w pkt. 2 wyroku, albowiem postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. powód został zwolniony w całości z kosztów sądowych. W punkcie 3 wyroku na podstawie art. 98 $1 kpc w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w zw. Z $6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego Z urzędu oraz w zw. Z --- STRONA 17 --- art, 109 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Głównego Urzędu Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7200,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W pkt. 4 wyroku na podstawie $2 pkt. 1-3 w zw. z $6 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd zasądził od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Poznaniu na rzecz adwokata M. M. kwotę 8856 zł brutto tytułem pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. /-/ SSO Małgorzata Małecka 1. Notować, 2% Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron. 3. Za 21 dni bądź z apelacją. P., 16 czerwca 2016r. /-/ Małgorzata Małecka