Wyrok XII C 258/13 PZA z siRośy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt XII C 258/13 PZA z siRośy " WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy Poznań — Stare Miasto w Poznaniu Wydział XII Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Małgorzata Grzegorczyk-Pomin Protokolant: prot. sąd. Magdalena Szczyżańska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. w Poznaniu na rozprawie: sprawy z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa — o zapłatę L zasądza od pozwanego na rzecz powoda zł (złotych) II. w pozostałym zakresie powództwo oddala III. kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa IV. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego pozwanego V. przyznaje radcy prawnemu ze środków Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego Poznań — Stare Miasto w Poznaniu wynagrodzenie za pełnienie funkcji pełnomocnika z urzędu „powoda w kwocie 147,60 zł (w tym 23% VAT) oraz zwrot uzasadnionych wydatków w kwocie 534,67 zł. SSR Małgorzata Grzegorczyk-Pomin --- STRONA 2 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 UZASADNIENIE Pozwem z dnia r. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Skarbu Państwa — kwoty zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W uzasadnieniu powód podał, że podczas pobytu w Oddziale Zewnętrznym w w okresie od r. do r. i od r. do r. oraz podczas pobytu w w okresie od r. do r., od r. do r. oraz od r. do r. personel ww. placówek dopuścił się zaniedbań, na skutek których on sam narażony był na utratę zdrowia, spowodowaną nie zapewnieniem mu warunków odbywania kary pozbawienia wolności jako osobie niepalącej. Wyjaśnił, że w godzinach, w których palenie jest zakazane współosadzeni palili wyroby tytoniowe w toalecie, wskutek czego dym przedostawał się na korytarz, gdzie zmuszony był go wdychać. Zaznaczył, że administracje placówek bagatelizowały wyżej opisany problem. Wskazał na ujemne skutki tzw. biernego palenia tytoniu. (k. 2-4 akt) W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa —wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 'W uzasadnieniu pozwany oświadczył, że powód przebywał w w okresie od r., natomiast w Oddziale Zewnętrznym w r. Wyjaśnił, że stosownie do obowiązujących w Oddziale Zewnętrznym zarządzeniach Dyrektora ww. jednostki nie ma przyzwolenia na to, by palenie wyrobów tytoniowych odbywało się w miejscach do tego nie przeznaczonych ani innych porach, niż wyznaczone, natomiast osadzeni po apelu wieczornym mają obowiązek przebywać w celach. Wyjaśnił, że w dla osób palących wyznaczono odrębne cele i że powód przebywał w pomieszczeniach dla osób niepalących. Z ostrożności pozwany zakwestionował roszczenie powoda również co do wysokości. Nadmienił, że zasądzenie na rzecz powoda zadośćuczynienia byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, bowiem panujący w zakładach karnych dyskomfort jest elementem odbywania kary pozbawienia wolności. (k. 65, 79-81 akt) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: „w okresie objętym żądaniem pozwu przebywał w w okresach: od dnia r. 1 --- STRONA 3 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 Nadto w Oddziale Zewnętrznym przy ul. powód był osadzony w następujących okresach: Dowód: wydruk z programu ewidencyjnego dot. powoda (k. 102-106 akt) 'W okresie objętym żądaniem pozwu skazani osadzeni w Oddziale Zewnętrznym oraz oddziałach penitencjarnych mogli przebywać poza celami pomiędzy godziną, natomiast w dni wolne od pracy — od (od r. w odpowiednio od do oraz w dni wolne od do) w specjalnie do tego przeznaczonych pomieszczeniach. W pozostałym czasie pomieszczenie to było zamykane i osadzeni nie mieli do niego dostępu, na terenie obiektów obowiązywał zakaz palenia papierosów, a osadzeni winni byli przebywać w swoich celach. Palenie w pomieszczeniach mieszkalnych oraz toaletach było zabronione. Dowód: załącznik do Zarządzenia nr 20/2010 z dnia r. (k. 85-86 akt), Zarządzenie nr 83/2010 z dnia r. z załącznikiem nr 3 (k. 87-90 akt), Zarządzenie nr 8/2012 z dnia r. z załącznikiem nr 3 (k. 91-95 akt), Zarządzenie nr 21/2012 z dnia r. z załącznikami nr 4 i I (k. 96-101 akt),zeznania świadka (k. 219-220 akt), zeznania świadka (k. 220-221), zeznania świadka (k. 221-222 akt), zeznania powoda (k. 258-259 akt) Podczas przyjęcia go do powód zadeklarował się jako osoba niepaląca, jednakże dopiero w r., podczas pobytu w Oddziale Zewnętrznym zaczął rzucać palenie. W sierpniu tego roku powód już nie palił, natomiast inni osadzeni w tym czasie za dnia palili tytoń w palśrni na dworze, natomiast po godzinie chodzili palić na korytarz lub do toalety znajdującej się naprzeciwko celi zajmowanej przez powoda. Dym papierosowy było czuć w celi zajmowanej przez nawet przez zamknięte drzwi, a rano w toalecie i na korytarzu dym się nadal unosił. we wskazanym wyżej okresie nie zgłaszał pretensji związanych z paleniem tytoniu przez kolegów przebywających razem w nim w jednej celi, nie pisał również skarg do administracji ww. jednostki w tej sprawie. Personel miał świadomość opisanych wyżej naruszeń porządku wewnętrznego i winni często byli pociągani do odpowiedzialności dyscyplinarnej, jednakże nie wszystkie tego typu przypadki były przez oddziałowych ujawniane. Wskutek ww. biernego palenia powód nie doznał żadnego uszczerbku na zdrowiu i nie korzystał w związku z tym z pomocy lekarskiej, jednakże jako osoba niepaląca odczuwał dyskomfort, a uwagi na przesiąkanie odzieży zapachem tytoniu musiał częściej je prać. 2 --- STRONA 4 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 Dowód: zeznania świadka (k. 121-122 akt), zeznania świadka (k. 122- 123 akt), zeznania świadka (k. 220-221), zeznania świadka (k. 221-222 akt), zeznania powoda (k. 258-259 akt) e Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie wymienionych wyżej dowodów. Zebrane w sprawie dokumenty urzędowe Sąd uznał za wiarygodne, albowiem zostały sporządzone przez właściwe ku temu organy i w granicach kompetencji sporządzających je osób, a nadto, żadna ze stron procesu nie kwestionowała ich wiarygodności. Tym samym i Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Za wiarygodne i przydatne Sąd uznał również dokumenty prywatne zebrane w sprawie, bacząc jednak, iż zgodnie z art. 245 kpc stanowią one jedynie dowód tego, iż osoby, które je podpisały złożyły oświadczenia o treści zawartej w dokumentach. Przymiotem wiarygodności Sąd obdarzył również zeznania świadków, a także część zeznań albowiem były spontaniczne, szczere i wyczerpujące, a ich wartość dowodowa nie budziła zastrzeżeń żadnej ze stron. Sąd natomiast nie znalazł podstaw, aby kwestionować ich przydatność w procesie z urzędu. Sąd nie dał jedynie wiary zeznaniom powoda w zakresie dotyczącym palenia podczas spacerów w, bowiem okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia — w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale, a dodatkowo świadek zaprzeczył, jakoby dochodziło do palenia tytoniu podczas spacerów w ww. jednostce penitencjarnej. Sąd miał przy tym na uwadze, iż świadek zeznała, że nie było jej wiadomo, by osadzeni palili w miejscach innych niż wyznaczone ani poza wyznaczonymi godzinami, jednakże brak wiedzy wymienionej osoby na ten temat nie może wykluczać faktu, że do takich naruszeń regulaminu w zakresie palenia wyrobów tytoniowych przez osadzonych dochodziło. Okoliczność tą potwierdzają zeznania świadków oraz, którzy podali, że podczas nocnych zmian były wypisywane wnioski dyscyplinarne za palenie papierosów, jak również za palenie w miejscach do tego nie przeznaczonych. Nadto należy zaznaczyć, że podczas przesłuchania go na rozprawie oświadczył, że w okresie wspólnego pobytu w jednej celi, to jest przez sześć miesięcy począwszy od r. roku powód rzucał palenie, jednakże z zeznań ww. świadka nie wynikało czy w tego już w ogóle nie palił. W związku z powyższym w oparciu o zeznania świadka Sąd przyjął, że dopiero od r. powód z całą pewnością był już osobą niepalącą. Sąd zważył co następuje: 3 --- STRONA 5 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 Powód w niniejszym procesie zgłosił roszczenie o zadośćuczynienie oparte na treści przepisów art. 24 i art. 448 k.c. Stosownie do treści art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostało zagrożone cudzym "działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Aby przypisać jakiemukolwiek podmiotowi (w tym Skarbowi Państwa) odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: powstanie szkody — uszczerbku w dobrach osoby poszkodowanej; szkoda spowodowana być musi przez zachowanie (działanie lub zaniechanie) określonego podmiotu; pomiędzy szkodą, a zachowaniem podmiotu potencjalnie odpowiedzialnego musi zaistnieć związek przyczynowy. Czyn sprawcy pociągający za sobą odpowiedzialność cywilną musi być bezprawny, a więc niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Dla oceny odpowiedzialności cywilnej z tytułu czynu niedozwolonego koniecznym jest wykazanie przesłanek odpowiedzialności wskazanych powyżej. Zważyć należy, że w polskim systemie prawa krzywdę moralną naprawia się przede wszystkim poprzez środki ochrony niemajątkowej przewidziane w art. 24 k.c. ukierunkowane na usunięcie skutków wyrządzonej czynem bezprawnym krzywdy. Pokrzywdzonemu przysługuje także inny środek ochrony o charakterze majątkowym w postaci przyznania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, które to roszczenie jest samodzielne, niezależne od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (art. 448 k.c.). Osoba, której dobra osobiste zastały naruszone ma pełną swobodę wyboru roszczenia, Sądowi jednak pozostawiona jest ocena zarówno celowości skorzystania z konkretnego środka, jego adekwatności do rodzaju naruszonego dobra jak i rozmiaru doznanej krzywdy. Zadośćuczynienie służyć ma udzieleniu poszkodowanemu satysfakcji w sytuacji, gdy inne środki nie są wystarczające dla usunięcią skutków naruszenia dóbr osobistych. Zasądzenie zadośćuczynienia ma zatem charakter fakultatywny i od oceny sądu, opartej na analizie okoliczności konkretnej sprawy, zależy przyznanie pokrzywdzonemu ochrony w tej formie. 4 --- STRONA 6 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 Należy przy tym zaznaczyć, że fakultatywny charakter zadośćuczynienia za krzywdę („sąd może także przyznać”) nie oznacza dowolności w podejmowaniu przez Sąd decyzji, który może odmówić zasądzenia sumy pieniężnej wtedy, gdy stwierdzi - w oparciu o zobiektywizowane kryteria - że nie zachodzi potrzeba zadośćuczynienia za krzywdę moralną poprzez jej zrekompensowanie w formie pieniężnej. Swoboda decyzji sądu odnosi się do oceny tego, czy zadośćuczynienie pieniężne jest w danej sytuacji odpowiednim sposobem rekompensaty krzywdy moralnej, czy też przeciwnie - istnieją dostateczne możliwości naprawienia krzywdy w drodze zastosowania środków ochrony niemajątkowej. 'W judykaturze wskazuje się, że art. 448 k.c. może znaleźć zastosowanie w przypadku każdego stopnia winy, niezależnie od jej natężenia (wyrok SN z 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/00, OSNC 2004 nr 4, poz. 53). Stwierdzenie choćby winy nieumyślnej po stronie naruszyciela wystarcza do zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. Nadto sąd orzekający musi rozważyć całokształt okoliczności faktycznych sprawy. Podstawą odmowy zastosowania środka przewidzianego w art. 448 k.c. może być np. nieznaczny rozmiar krzywdy, niewłaściwe zachowanie poszkodowanego. Oceniając zarówno możliwość zasądzenia, ze względu na brak obligatoryjności, jak i wysokość odpowiedniej sumy pieniężnej, sąd musi wziąć pod uwagę kompensacyjny charakter zadośćuczynienia i rodzaj naruszonego dobra - ciężar gatunkowy poszczególnych dóbr osobistych nie jest bowiem jednakowy i nie wszystkie dobra osobiste zasługują na jednakowy poziom ochrony za pomocą środków o charakterze majątkowym. Ponadto, sąd musi zbadać nasilenie złej woli oraz celowość zastosowania tego środka. Przekłada się to zarówno na możliwość zasądzenia zadośćuczynienia w konkretnej sprawie, jak i na jego wysokość. - Pokrzywdzony żądający na podstawie art. 448 k.c. kompensaty krzywdy nie musi dowodzić bezprawności naruszenia dobra osobistego. Wobec brzmienia art. 24 $ 1 k.c. to ewentualnie adresat roszczeń musiałby dowieść braku bezprawności naruszeń. Natomiast na pokrzywdzonym spoczywa ciężar dowodu winy, chociażby w najlżejszej postaci, ponieważ przesłanką zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych jest krzywda wyrządzona z winy umyślnej lub nieumyślnej, niekoniecznie wskutek rażącego niedbalstwa. Ponieważ zadośćuczynienie dochodzonego przez powoda wiązać się ma ze szkodą niemajątkową na jego osobie, powód zobligowany jest do wskazania, stosownie do reguł statuowanych przepisem art. 6 k.c., na czym owa szkoda miałaby polegać, wykazania jej wystąpienia, a nadto — poza wykazaniem samej zasady odpowiedzialności — do wykazania, że wysokość dochodzonego zadośćuczynienia uzasadniona jest rozmiarem krzywd. | 5 --- STRONA 7 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 Przepisy rangi ustawowej, zawierające generalne regulacje problematyki używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, zamieszczone zostały w ustawie z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.). Ustawa ta konkretyzuje konstytucyjny zapis o prawie do "ochrony zdrowia (art. 68 Konstytucji RP), określając zasady postępowania, mające zapewnić realizację celu, ustawy, jakim jest przeciwdziałania uzależnieniu od używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ochrona zdrowia przed jego następstwami. W art. 3 ust. 1 tej ustawy skonkretyzowane zostało, jako podlegające ochronie, prawo niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego. W świetle powyższych regulacji nie może zatem budzić wątpliwości fakt, iż powód miał prawo domagać się zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego w zakresie jego prawa do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego, a tym samym do nienarażania go na szkodliwy dla zdrowia wpływ dymu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2007 r. I ACa 68/07, LEX nr 446245). Powód domagał się zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną mu zaniedbaniami pozwanego w zakresie zapewnienia mu, jako osobie niepalącej właściwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, w szczególności nie narażania go na tzw. bierne palenie, czyli wdychanie dymu z wyborów tytoniowych. twierdził, że przebywał w przy ul. w okresie od r., a w w okresach: od r. 'W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał Sąd ustalił, że w przebywał w następujących okresach: Nadto Sąd ustalił, że w wyżej wymienionych okresach inni osadzeni palili wyroby tytóniowe w godzinach, w których było to zakazane oraz w miejscach do tego nie przeznaczonych, w szczególności na korytarzu oraz toalecie znajdującej się naprzeciwko celi zajmowanej przez, co spowodowało narażenie powoda na szkodliwy wpływ dymu tytoniowego. W ocenie Sądu, do opisanych wyżej naruszeń dóbr osobistych powoda dochodziło na skutek zaniedbań pozwanego, bowiem to na, z mocy art. 13 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U.2014.1415 j.t.) ciążył obowiązek zapewnienia prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania oraz zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce organizacyjnej. Zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, że personel miał świadomość palenia tytoniu przez osadzonych w czasie i miejscach do tego nie wyznaczonych, jednakże nie dołożył należytych starań, by wykroczeniom tym skutecznie przeciwdziałać. Mając powyższe rozważania na uwadze należy stwierdzić, że pomiędzy 6 --- STRONA 8 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 krzywdą powoda wywołaną naruszeniem jego dóbr osobistych w zakresie jego prawa do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego, a opisanymi wyżej zaniedbaniami pozwanego zachodził związek przyczynowo - skutkowy. Nadto zachowanie pozwanego cechowała bezprawność, bowiem nie dopełnił on obowiązków w zakresie zapewnienia przestrzegania obowiązującego porządku wewnętrznego na terenie podległej mu jednostki penitencjarnej ciążących na nim z mocy ustawy, a jednocześnie w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania, że zaniedbania pozwanego nie były przez niego zawinione. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, iż powód nie przebywał stale bezpośrednio w pomieszczeniu, w którym palono wyroby tytoniowe, albowiem osadzeni nie palili w celi, w której powód zamieszkiwał, a zatem stopień naruszenia dóbr osobistych powoda był niewątpliwie dużo mniejszy, aniżeli w przypadku, gdyby powód zmuszony był przebywać w zamkniętej celi z osobami palącymi i narażony na stałe wdychanie szkodliwego dymu. Odnośnie pobytu powoda w przy ul. należy wyjaśnić, że wprawdzie z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika, iż przebywał w ww. jednostce penitencjarnej w okresach: od r., jednakże zgromadzony w sprawie materiał nie dał podstaw do uznania, że w tym czasie pozwany dopuścił się jakichkolwiek zaniedbań związanych z narażeniem powoda na wdychanie dymu papierosowego. 'W konsekwencji Sąd uznał, że powód narażony był na kontakt z dymem papierosowym wyłącznie w czasie gdy przebywał w i to po rzuceniu przez niego palenia, tj. od dnia dni. W ocenie Sądu kwota zł jest w pełni adekwatna do stopnia winy naruszyciela, rodzaju naruszonego dobra, poczucia pokrzywdzenia poszkodowanego i czasu jego trwania, a jednocześnie nie sposób uznać ją za wygórowaną. Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od Skarbu Państwa -na rzecz powoda kwotę zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez w wyniku opisanego wyżej naruszenia jego dóbr osobistych, a powstałą na skutek zaniedbań pozwanego w zakresie zapewnienia przestrzegania porządku wewnętrznego przez innych osadzonych (pkt I wyroku). Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia było oddalenie powództwa w zakresie kwoty zł (pkt II wyroku). Nadto, stosownie do treści art. 113 ust. 1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawcach cywilnych (Dz.U:2014.1025 j.t.) kosztami sądowymi Sąd obciążył Skarb Państwa (punkt III wyroku). " / 7 --- STRONA 9 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego Sąd orzekł kierując się regułą zawartą wart. 102 k.p.c., zgodnie z którą w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powód odbywa obecnie karę pozbawienia wolności, nie jest zatrudniony, nie posiada majątku ani "dochodów. W ocenie Sądu wymienione okoliczności oraz przedmiot dochodzonego roszczenia (zadośćuczynienie za doznaną krzywdę) — uzasadniają zdaniem Sądu skorzystanie przez niego z dobrodziejstwa art. 102 k.p.c. O powyższym Sąd orzekł w pkt IV wyroku. Zgodnie z treścią art. 22* Ustawy z dnia z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U.2014.637 j.t.) koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa, przy czym Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia kosztów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnej wysokości opłat za udzieloną pomoc. Realizację tej delegacji ustawowej stanowi rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę . prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.). Na podstawie $ 15 wskazanego wyżej rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Ponadto, zgodnie z $ 16 wskazanego wyżej rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie takie zostało w niniejszej sprawie złożone na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. (k. 69 akt). Stosownie do treści $ 10 ust. I pkt 25 ww. rozporządzenia w sprawach o odszkodowanie lub o zadośćuczynienie związane z warunkami wykonywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania stawka minimalna wynosi 120,00 zł, przy czym na podstawie $ 2 ust. 3 rozporządzenia sąd winien podwyższyć ją o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Jak stanowi art. 146a pkt 1) Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2011.177.1054 j.t.) stawka ta wynąsi obecnie 23%, co w sumie daje kwotę 147,60 zł, jaką Skarb Państwa winien wypłacić radcy prawnemu z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy . prawnej udzielonej z urzędu. Nadto, za uzasadniony Sąd uznał poniesiony przez 8 --- STRONA 10 --- Sygn. akt XII C 258/13/2 pełnomocnika powoda wydatek związany z jego stawiennictwem w Sądzie Rejonowym w Kwidzynie w dniu 31 października 2014 r., gdzie powód był przesłuchiwany w drodze pomocy sądowej, w wysokości 534,67 zł netto. Jednakże brak było podstaw do podwyższenia kwoty z tytułu zwrotu poniesionych przez pełnomocnika powoda wydatków o stawkę VAT, bowiem z treści $ 2 ust. 3 wynika, że podwyższeniu takiemu podlega wyłącznie stawka minimalna wynagrodzenia. O powyższym Sąd orzekł w pkt V wyroku. SSR Małgorzata Grzegorczyk - Pomin