Postanowienie XII C 231/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Poznań

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt XII C 231/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Poznań, dnia 30.09.2020 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia del. Agnieszka Wodzyńska-Radomska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawny w dniu 30.09.2020 r. w P. sprawy z powództwa G. L. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezes (...) w P., Skarbowi Państwa - Komendant Wojewódzki P. w P. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. oddala powództwo w całości; IL na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciąża powódki kosztami postępowania, II. przyznaje adwokat J. P. od Skarbu Państwa — Sądu Okręgowego w P. wynagrodzenie w kwocie 8.856,00 zł (osiem tysięcy złotych zero groszy) w tym Vat z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, W. kosztami sądowymi powstałymi w sprawie i tymczasowo wydatkowanymi ze środków Skarbu Państwa obciąża Skarb Państwa- Sąd Okręgowy w PP; Sędzia del. Agnieszka Wodzyńska-Radomska UZASADNIENIE W dniu 19 września 2016 r. powódka G. L. wniosła do Sądu Rejonowego (...) w P, pozew przeciwko Skarbowi Państwa — Prezesowi Sądu Okręgowego w P. oraz Policji Miejskiej w P. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za spowodowanie, trwałego uszczerbku na zdrowiu, doprowadzenie do upadku i uszkodzenie na trwałe odcinka szyjnego kręgosłupa, konieczność noszenia kołnierza ortopedycznego (k. 2). --- STRONA 2 --- W oświadczeniu z dnia 2 listopada 2016 r. Sędzia Sądu Rejonowego D. S. wniósł o wyłączenie go od orzekania w przedmiotowej sprawie (k. 16). Postanowieniem Sądu Rejonowego (...) w P. zdnia 30 listopada 2016 r. wniosek o wyłączenie sędziego został oddalony (k. 19). Pismem z dnia 27 grudnia 2016 r. powódka doprecyzowała, iż domaga się od pozwanych solidarnie kwoty 50.000,00 zł za utracone zdrowie, konieczność noszenia gorsetu i niemożność wyleczenia choroby, Obok pozwanego Skarbu Państwa — Prezesa S. O. w P. oznaczyła drugiego z pozwanych, jako: Skarb Państwa — Komendanta Miejskiego Policji (k. 25). Postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. powódka została zwolniona od kosztów sądowych w całości i ustanowiono dla niej pełnomocnika z urzędu (k. 45). Na rozprawie w dniu 17 lipca 2017 r. powódka podtrzymała swoje stanowisko procesowe. Pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa - Komendy Miejskiej Policji oraz pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa — Prezesa S. O. w P. wnieśli o oddalenie powództwa w całości. Ponadto strony zgodnie wniosły o wyłączenie sędziego od rozpoznania niniejszej sprawy, mając na względzie dobro wymiaru sprawiedliwości oraz fakt, że w analogicznych sprawach Sąd w tym składzie został wyłączony od rozpoznania spraw z udziałem powódki, a wniosek zgłoszony przez strony jest przy tym zbieżny z wnioskiem Sędziego wyrażonym w oświadczeniu (k. 71-73). Postanowieniem Sądu Rejonowego (...) w P. z dnia 4 sierpnia 2017 r. w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego wyłączył od rozpoznania niniejszej sprawy Sędziego Sądu Rejonowego D.Ś. (k. 77). Na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. powódka oraz pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa — Prezesa S.O. w P. podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd postanowił wezwać do udziału w sprawie jako kolejne staftio fisci Skarbu Państwa Komendę Wojewódzką Policji w P. reprezentowaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P.. Pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa - Komendy Wojewódzkiej Policji w P. reprezentowanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. oraz pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa — Komendanta Miejskiego Policji w P. zgodnie wnieśli o zwolnienie od udziału w sprawie w charakterze sfafio fisci Skarbu Państwa — Komendanta Miejskiego Policji w P.. Sąd postanowił zwolnić od udziału w sprawie Skarb Państwa — Komendanta Miejskiego Policji wP. (k. 125-128). W odpowiedzi na pozew z dnia 20 listopada 2017 r. pozwany Skarb Państwa - Komenda Wojewódzka Policji w P. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany wskazał, że w dniu 23 stycznia 2015 r. funkcjonariusze Sekcji Policji Sądowej interweniowali w sekretariacie Prezesa Sądu przy ul. (...) w P. wobec awanturującej się przebywającej tam powódki, która dobrowolnie nie chciała opuścić sekretariatu. Funkcjonariusze po wylegitymowaniu powódki asystowali jej bez użycia jakiejkolwiek siły aż do windy i na tym interwencję zakończyli. Pozwany dalej wskazał, że powódka zgłosiła się do pomieszczeń Policji Sądowej żądając wezwania pogotowia, gdyż na skutek zmuszenia jej do opuszczenia sekretariatu sądu Źle się czuje, w przeciwnym razie po wyjściu z sądu przewróci się i zrobi sobie krzywdę. Dyspozytor pogotowia odmówił wysłania do powódki załogi pogotowia ze względu na brak zaistnienia ku temu podstaw. Pozwany wskazał, że w powyższych okolicznościach brak uzasadnienia do przypisania funkcjonariuszom Policji bezprawnego działania lub zachowania, a także brak jest --- STRONA 3 --- adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem tych funkcjonariuszy, a upadkiem powódki i doznaniem przez nią dolegliwości opisanych w pozwie (k. 133-135). W piśmie procesowym z dnia 29 grudnia 2017 r. pełnomocnik powódki wskazał, iż precyzuje żądanie pozwu i wnosi o: l: zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwoty 50.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia, % nakazanie pozwanym przeproszenia powódki w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych poprzez: a. wysłanie do niej listu poleconego zawierającego przeproszenie za zachowanie policjantów wobec powódki w dniu 23 stycznia 2015 r. na terenie Sądu Rejonowego (...) w Poznaniu, b. opublikowanie przeprosin w G (...) zawierającym przeproszenie za zachowanie policjantów wobec powódki w dniu 23 stycznia 2015 r. na terenie Sądu Rejonowego (...) w P., 3. zasądzenie od pozwanych solidarnie, ewentualnie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika powódki adw. J. P. kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, które nie zostały opłacone nawet w części. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z przebiegiem zdarzenia doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki w postaci zdrowia, nietykalności cielesnej oraz dobrego imienia. Zachowanie policjantów wobec powódki w dniu 23 stycznia 2015 r. na terenie Sądu Rejonowego (...) w P. wychodziło poza przyjęte normy i spowodowało u powódki uraz kręgosłupa. Pełnomocnik powódki podniósł, że sposób potraktowania powódki przez policjantów w dniu 23 stycznia 2015 r. naruszył jej nietykalność cielesną, a także jej dobre imię, w związku z tym powódka domaga się stosownego przeproszenia, W końcowej części uzasadnienia wskazano, że mimo upływu 3 lat od przedmiotowego zdarzenia powódka cały czas odczuwa jego skutki — odczuwa silne bóle w kręgosłupie szyjnym, zmuszona jest zażywać środki przeciwbólowe, nosi kołnierz ortopedyczny (k. 155-156). Z uwagi na treść zmodyfikowanego stanowiska powódki postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy (...) w P. stwierdził swoją niewłaściwość rzeczową i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P. jako właściwemu rzęczowo (k. 167). Pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. pozwani reprezentowani wspólnie przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, wnieśli o: --- STRONA 4 --- 1, oddalenie powództwa, 2, ustalenie prawidłowej reprezentacji Skarbu Państwa i wskazanie, że pozwanym w niniejszej sprawie jest Skarb Państwa — Komendant Woj ewódzki Policji w P., CH zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej rzeczypospolitej Polskiej według norm przepisanych. 'W piśmie wskazano, że w niniejszej sprawie powódka wiąże swoje roszczenie z zachowaniem funkcjonariuszy Policji, a zatem prawidłowe oznaczenie strony pozwanej to Skarb Państwa — Komendant Wojewódzki Policji w P. — powódka w żaden sposób nie wskazała roszczeń związanych z reprezentantem Skarbu Państwa, jakim jest Prezes Sądu Okręgowego w P.. Ponadto podkreślono, że podstawowym do ustalenia pozostaje przebieg interwencji Policji po zgłoszeniu dokonanym w związku z zachowaniem powódki w sekretariacie Prezesa Sądu Rejonowego (...) w Poznaniu, a w ocenie pozwanego powódka, wskazując na zachowanie Policji, nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów wskazujących, że zachowanie to było niezgodne z obowiązującymi przepisami, Brak bezprawności skutkować powinien oddaleniem powództwa i nie ma konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego w pozostałym zakresie (k. 231-232). Złożonym na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. pismem z dnia 6 sierpnia 2018 r. wniosła o nieobciążanie jej kosztami procesu ze względu najej sytuację materialną, zdrowotną i życiową (k. 282). Na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. powódka wniosła jak dotychczas, w szczególności jak w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. (k. 291-293). Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r. strona powodowa - ponad żądanie określone w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. — wniosła o zasądzenie odszkodowania z tytułu kosztów leczenia i rehabilitacji powstałych w związku ze szkodą z dnia 23 stycznia 2015 r., wskazując, że szczegółowe wyliczenie tych kosztów powódka przedstawi do terminu rozprawy. J' ednocześnie pełnomocnik powódki wskazał, że powódka, w przypadku przegrania sprawy, wnosi o nieobciążanie jej kosztami procesu z uwagi na trudną sytuację finansową (k. 315). Pismem z dnia 8 października 2018 r. powódka wskazała wysokość żądanego odszkodowania na kwotę 20.000,00 zł (k. 343), podając, że kwota odszkodowania obejmuje koszty zakupu kołnierza ortopedycznego, leków, rehabilitacji, bandaży, płynów, a także koszty dojazdów do lekarzy i do sądów, papieru do pisania pism sądowych, tuszu do kserokopiarki oraz opłat pocztowych (k. 344). Pismem z dnia 21 listopada 2018 r, powódka ponownie wniosła o nieobciążanie jej kosztami postępowania (k. 376). --- STRONA 5 --- Pismem z dnia 26 listopada 2018 r. pełnomocnik powódki wskazał, że żądanie powódki zawarte w piśmie z dnia 8 października 2018 r. jest nowym żądaniem, zgłoszonym obok żądania zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 50.000,00 zł oraz obok żądań związanych z ochroną dóbr osobistych. Strona powodowa sprecyzowała, że oprócz żądań określonych w piśmie procesowych z dnia 29 grudnia 2017 r. powódka wniosła także o: 1: zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwoty 20.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 października 2018 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za poniesione przez powódkę koszty leczenia, rehabilitacji, koszty dojazdów oraz koszty korespondencji w związku z wypadkiem z dnia 23 stycznia 2015 r., 2 zasądzenie od pozwanych solidarnie, ewentualnie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika powódki kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, które nie zostały opłacone nawet w części — przy uwzględnieniu aktualnej wartości przedmiotu sporu. Pełnomocnik powódki argumentował, że wszystkie poniesione przez powódkę koszty mają związek z urazem kręgosłupa szyjnego doznanym przez powódkę w wypadku z dnia 23 stycznia 2015. Jako podstawę prawną żądania wskazano art. 444 k.e. (k. 403-404). Pismem z dnia 20 maja 2019 r. powódka ponownie wniosła o nieobciążanie jej kosztami postępowania (k. 462). Na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. powódka wniosła jak dotychczas (k. 473-475). Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. (k. 554-555a) powódka złożyła wniosek o wyłączenie sędziego (k. 550). Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r. Sąd oddalił wniosek powódki o wyłączenie sędziego (k. 562-563). Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2020 r. Sąd na podstawie art. 15 zzs? ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych zamknąć rozprawę w celu wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym (k. 600). Pismem z dnia 25 czerwca 2020 r, powódka wniosła sprzeciw wobec skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, domagając się przeprowadzenia rozprawy (k. 605). Strona pozwana pismem z dnia 22 czerwca 2020 r, wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko procesowe zawarte w odpowiedzi na pozew (k. 609). Pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. powódka ponownie wniosła o nieobciążanie jej kosztami procesu (k. 611). Pismem z dnia 29 czerwca 2020 r, pełnomocnik powódki wskazał, że w całości podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie i zgłoszone wnioski dowodowe, wnosząc jednocześnie --- STRONA 6 --- o otwarcie rozprawy na nowo, wyznaczenie terminu rozprawy i rozpoznanie sprawy w tym wydanie wyroku na rozprawie (k. 635). Postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. Sąd oddalił wniosek powódki o otwarcie rozprawy na nowo i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania powódki (k. 637). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 stycznia 2015 r. powódka G. L. udała się do siedziby Sądu Rejonowego (...) w Poznaniu, aby dowiedzieć się, czy rozprawa W sprawie z jej powództwa pod sygn. akt (...) wyznaczona na dzień 22 stycznia 2015 r., została odroczona z uwagi na złożone przez powódkę w dniu 20 stycznia 2015 r. zaświadczenie lekarskie wystawione przez biegłego lekarza sądowego J. D., stwierdzające niemożność stawienia się przez powódkę na posiedzeniu. Po uzyskaniu informacji o nieodroczeniu rozprawy i wydaniu w sprawie wyroku oddalającego jej powództwo, powódka zdenerwowała się i udała się do gabinetu Prezesa Sądu Rejonowego (...) wP. w celu uzyskania wyjaśnień. /dowód: zaświadczenie lekarskie nr (...) — k. 383, zeznania świadka J. D. — k. 473, przesłuchanie powódki — k. 386-387, kopia wyroku w sprawie (...) Sądu Rejonowego (...) w Poznaniu -k. 552/ Prezes Sądu Rejonowego (...) w P. oświadczył, iż nie przyjmie powódki z uwagi na fakt, że nie pozwalają na to wcześniej zaplanowane czynności (inne spotkanie), a poza tym dzień 23 stycznia 2015 r. nie był dniem dyżurów Prezesa Sądu. G. L. wykazywała rozemocjonowanie, zachowywała się głośno, nie przyjmowała do wiadomości ww. tłumaczeń i nie chciała opuścić pomieszczenia. Z uwagi na powyższe Prezes Sądu poprosił pracownika sekretariatu — E. P. o wezwanie policji sądowej. Zgłoszenie odebrał pełniący nadzór funkcjonariusz policji sądowej -A.S.. /dowód: zeznania świadka E. P. — k. 291v, zeznania świadka A, 8. —k. 291v, zeznania świadka B. K. —- k. 292-292/ Na miejsce udali się funkcjonariusze policji sądowej B. K., N. Z.i A. K., którzy pouczyli powódkę i przekonywali ją, by opuściła budynek sądu. Gdy powódka uspokoiła się i opuściła pokój Prezesa Sądu, funkcjonariusze wylegitymowali ją, a następnie towarzyszyli powódce przy zejściu na parter i na tym zakończyli interwencję. /dowód: zeznania świadka B. K. — k. 292-292v, zeznania świadka N. Z. — k. 292v, zeznania świadka A. K. — k. 385-386/ Podczas interwencji funkcjonariusze policji sądowej nie używali wobec powódki słów wulgarnych czy niegrzecznych ani przemocy fizycznej. Funkcjonariusze stosowali się do w tym zakresie do procedur. /dowód: zeznania świadka E. P. — k. 291v, zeznania świadka A. 8. — k. 291v-292, zeznania świadka B. K. —k. 292-292v, zeznania świadka N. Z. —k. 292v, zeznania świadka A, K. — k, 385- 386/ Po chwili powódka zgłosiła się do pomieszczenia policji sądowej, domagając się wezwania karetki pogotowia i podając, że Źle się czuje. A. S. skontaktował się z dyspozytorem pogotowia ratunkowego i poprosił powódkę, by sama wytłumaczyła, co jej dolega. Podczas rozmowy --- STRONA 7 --- powódka krzyczała na dyspozytora, a po odmowie przysłania karetki powódka — pobudzona i zdenerwowana — wyszła z pomieszczenia, trzaskając drzwiami i udała się w kierunku wyjścia. Powódka nie miała objawów, wskazujących na to, że źle się czuje, w tym utraty świadomości. Odpowiadała na pytania, zachowywała się energicznie, krzyczała. /zeznania świadka A. 8. — k. 291v-292, zeznania świadka B. K. — k. 292-292y, zeznania świadka A. K.— k. 385-386/ Po opuszczeniu budynku, podczas gdy powódka szła drogą prowadzącą z sądu na przystanek tramwajowy, źle się poczuła, zemdlała i upadła. Powodem upadku był ból nogi i problemy neurologiczne, które stwierdzono u powódki jeszcze przed zdarzeniem. W wyniku upadku powódka doznała urazu odcinka szyjnego kręgosłupa oraz naderwania więzadeł odcinka szyjnego kręgosłupa. Po wypadku pojawiło się także drżenie głowy i mimowolne ruchy głowy. /dowód: karta informacyjna ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego — k. 4, skierowanie do poradni ortopedycznej — k. 5, informacja dla lekarza kierującego — k. 346, skierowanie do poradni neurologicznej — k. 347, zaświadczenie (...) -k. 383, zeznania świadka J. D. — k. 473, przesłuchanie powódki — k. 386-387/ 'W związku z urazem kręgosłupa szyjnego powódka poniosła koszt zakupu dwóch kołnierzy ortopedycznych w wysokości 30,00 zł i 35,00 zł. Na zakup leków od 2015 r. powódka miesięcznie przeznacza kwotę około 200,00 zł, a na maści i bandaże niezbędne do rehabilitacji — kwotę 100,00 zł miesięcznie. Powódka do dzisiaj odczuwa skutki upadku, miewa dolegliwości bólowe w kręgosłupie szyjnym, jest zmuszona brać środki przeciwbólowe, została też skierowana na zabiegi fizjoterapeutyczne, a także cały czas nosi kołnierz ortopedyczny, aby ustabilizować kręgosłup szyjny. /dowód: skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne — k. 157, paragon fi skalny za zakup kołnierza ortopedycznego — k. 345, dowody zakupu leków — k. 350, 354,363, przesłuchanie powódki — k. 387/ A.S,B.K,N. Z.i A. K. są funkcjonariuszami Sekcji Policji Sądowej Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P.. (fakt bezsporny/ Zainstalowane w Sądzie Rejonowym (...) w P.rejestratory kamer monitoringu wideo działają w trybie ciągłego zapisu wideo, polegającego na ciągłym zapisie obrazów wideo z podłączonych kamer w taki sposób, że najstarsze nagrania wideo zastępowane są (nadpisywane) nowszymi w trybie zamkniętego cyklu. Wielokrotne nadpisanie nagrań wideo uniemożliwia ujawnienie zapisu wideo z archiwalnych nagrań. Obraz z zapisu kamer z dnia 23 stycznia 2015 r., przechowywany na dysku zewnętrznym, został utracony podczas zapisu obrazów w innej sprawie, /dowód: pismo z dnia 9 października 2017 r. —k, 99v, pismo z dnia 10 grudnia 2018 r. - k, 420, pismo biegłego sądowego J. B. z dnia 12 listopada 2019 r. — k. 526/ Dokonując ustaleń stanu faktycznego Sąd miał na uwadze, że każda ze stron w procesie cywilnym ma obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne (art. 232 k.p.c.) oraz wypowiedzenia się co do twierdzeń strony przeciwnej --- STRONA 8 --- dotyczących okoliczności faktycznych (art. 210 $ 2 k.p.c.), a nadto kierował się obowiązującą w procesie cywilnym zasadą wyrażoną w art. 230 k.p.c., iż gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, Sąd — mając na uwadze wyniki całej rozprawy — może te fakty uznać za przyznane, przy czym zgodnie z art. 229 k.p.c. fakty przyznane nie wymagają dowodu. Sąd dał wiarę dokumentom i kopiom dokumentów, z których dowód został przeprowadzony, albowiem nie były one kwestionowane przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania z urzędu. Fakt, że żadna ze stron nie kwestionowała treści kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy pozwolił na potraktowanie tychże kserokopii jako dowodów pośrednich istnienia dokumentów o treści im odpowiadającej. Dokumenty prywatne korzystały z domniemania określonego w art. 245 k.p.c. W ocenie Sądu na przymiot pełnej wiarygodności zasługują zeznania wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków. W szczególności zeznania funkcjonariuszy policji sądowej, który brali udział w interwencji w dniu 23 stycznia 2015 r., nie budziły zastrzeżeń sądu, były szczere, spontaniczne, wzajemnie się uzupełniały, znalazły też potwierdzenie w zeznaniach świadka E. P.. Te zeznania Sąd uczynił podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Za wiarygodne Sad uznał także zeznania świadka J. D., który potwierdził fakt sporządzenia zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia powódki, choć tylko w niewielkim stopniu przyczyniły się do odtworzenia zdarzenia, w związku z którym powódka domagała się ochrony sądowej. Za wiarygodne Sąd uznał także zeznania powódki w zakresie, w którym wskazywała na powody wizyty w SądzieP. G.i1J. w P. w dniu 23 stycznia 2015 r. oraz na doznane obrażenia wskutek upadku, który miał miejsce poza siedzibą sądu, a także koszty ponoszone w związku z dolegliwościami zdrowotnymi. Okoliczności te wynikają także z przedłożonych przez stronę dokumentów prywatnych i kserokopii dokumentów. Niewiarygodne i gołosłowne okazały się natomiast twierdzenia powódki co do zastosowanej wobec niej przez funkcjonariuszy policji sądowej przemocy fizycznej i kierowaniu wobec niej wyrażeń obraźliwych. Twierdzenia powódki w tym zakresie nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Powódka emocjonalnie podchodziła do oceny interwencji z jej udziałem, przy czym zarzuty powódki co do wpływu przedmiotowego zdarzenia na pogorszenie się stanu jej zdrowia, a tym samym związku przyczynowego pomiędzy interwencją policji a upadkiem powódki, nie zostały nawet uprawdopodobnione 'W zakresie wnioskowanych dowodów dotyczących nagrań z monitoringu z budynku sądu, wskazać trzeba, że z uwagi na: informację uzyskaną z pisma z dnia 10 grudnia 2018 r. (k. 420), że nagranie z sądowych kamer z dnia 23 stycznia 2015 r. nie zostało zachowane, informację uzyskaną z pisma z dnia 9 października 2017 r. (k. 99v), iż ww. zapis z kamer, przechowywany na dysku zewnętrznym, został utracony podczas zabezpieczenia zapisu obrazów w innej sprawie oraz --- STRONA 9 --- szczegółową informację uzyskaną od biegłego sądowego z zakresu informatyki J. B. w piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. (k.526), że nie jest możliwe odzyskanie ww. nagrań wideo z monitoringu, a więc wobec braku możliwości uzyskania danych, które mogłyby zostać poddane analizie, tj. obrazu z kamer monitoringu z dnia 23 stycznia 2015 r., Sąd pominął wnioskowany przez stronę powodową dowód z opinii biegłego z dziedziny technologii informatycznych w celu odzyskania danych z nagrań z monitoringu i w konsekwencji dowód z zapisu z kamer monitoringu z siedziby Sądu Rejonowego (...) w P.z dnia 23 stycznia 2015 r. - w oparciu o art. 235? k.p.c. z uwagi na niemożliwość przeprowadzenia ww. dowodów. Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek powódki o wyznaczenie innego biegłego spoza województwa (...) w celu zlecenia mu odczytania nagrań z monitoringu, ponieważ biegły J. B. w sposób jednoznaczny i klarowny wskazał na niemożliwość odzyskania nagrań oraz szczegółowo wytłumaczył i uzasadnił przyczyny tej niemożności, czemu Sąd dał przymiot pełnej wiarygodności. Sąd pominął także wnioski powódki o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza z dziedziny neurologii i ortopedii, zwrócenie się do placówek medycznych o przesłanie dokumentacji medycznej powódki, a także o przeprowadzenie dowodu z konfrontacji świadków E. P. i A. S. i dowodu z zeznań świadka A. M. i „osoby pełniącej funkcję Wiceprezesa Sądu Rejonowego (...) w Poznaniu w dacie zdarzenia” — gdyż w ocenie sądu dowody te zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania i były nieprzydatne. Sąd nie przychylił się także do wniosku pełnomocnika powódki o otwarcie rozprawy na nowo, wyznaczenie terminu rozprawy i przesłuchanie uzupełniające powódki. W sprawie nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby powyższe żądanie, Powódka natomiast w sprawie była przesłuchiwana. Wniosek ten uznać należało zatem za nieuzasadniony i prowadzący do ewidentnego przedłużania postępowania, czemu Sąd ma obowiązek przeciwdziałać. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powódka G. L. domagała się odszkodowania i zadośćuczynienia za spowodowanie trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz przeproszenia powódki w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych w postaci zdrowia, nietykalności cielesnej oraz dobrego imienia przez funkcjonariuszy Sekcji Policji Sądowej Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P.. Odpowiedzialność Skarbu Państwa w takiej sytuacji przewiduje także przede wszystkim kodeks cywilny w art. 417 $ 1 k.c., zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. --- STRONA 10 --- Z. ponoszenia odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez policjantów określa ustawa z dnia z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, (...) Marszałkowskiej, (...) Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej u.o.m.). W art. 9 ust. 1 u.o.m. przyjęto, że w razie wyrządzenia szkody osobie trzeciej przez funkcjonariusza przy wykonywaniu obowiązków służbowych, wyłącznie obowiązany do naprawienia szkody, na zasadach określonych przepisami kodeksu cywilnego, jest Skarb Państwa reprezentowany przez Organ lub jednostkę, w których ten funkcjonariusz pełnił służbę w chwili wyrządzenia szkody. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że powódka G. L. domagała się ochrony prawnej w związku ze szkodą, której doznać miała ze strony A. S., BK, N. Z. i A. K. — funkcjonariuszy Sekcji Policji Sądowej Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P.. Z powyższego wynika, iż legitymację bierną w niniejszej sprawie posiada Skarb Państwa — Komendant Wojewódzki Policji w P.. Powódka wskazując jako pozwanego Skarb Państwa -Sąd Okręgowy w P. winna wykazać roszczenia wobec tego podmiotu, jedna w żaden sposób nie wskazała roszczeń związanych z reprezentantem Skarbu Państwa, jakim jest Prezes S. O. w P.. Tym samym powództwo wobec Skarbu Państwa — Prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu należało oddalić jako bezzasadne. Przechodząc do dalszych rozważań co do ewentualnej odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa — Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., wskazać trzeba, że przy odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa wynikającej z art. 417 k.c. należy wykazać istnienie łącznie trzech przesłanek, tj. bezprawności działania (zaniechania) sprawcy, wystąpienie szkody oraz normalnego związku przyczynowego pomiędzy bezprawnym zachowaniem sprawcy a szkodą. Ciężar dowodu co do tych wszystkich przesłanek spoczywa na poszkodowanym. Skarb Państwa ponosi na podstawie art. 417 $ 1 k.c. odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działania funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, przy czym odpowiedzialność ta nie jest uwarunkowana stwierdzeniem winy funkcjonariusza (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2002 r., I CKN 581/99). Wobec ustalonego wyżej rozumienia przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, nie budzi wątpliwości, że „wina funkcjonariusza” nie mieści się w kręgu koniecznych przesłanek odpowiedzialności organów władzy publicznej. Wystarczającą przesłanką pozostaje niezgodność z prawem działania organów władzy publicznej, co oznacza związanie odpowiedzialności z przesłanką obiektywną tj. bezprawnością zachowania sprawcy szkody. Pojęcie „działanie niezgodne z prawem” ma ugruntowane znaczenie, W kontekście regulacji konstytucyjnej należy je rozumieć jako zaprzeczenie zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej. Nie jest istotne, czy działanie to było subiektywnie zawinione. Pojęcie to jest węższe niż tradycyjne ujęcie bezprawności na gruncie prawa cywilnego, które obejmuje obok naruszenia przepisów prawa również naruszenie norm moralnych i obyczajowych, określanych terminem "zasad współżycia społecznego” lub "dobrych obyczajów”. W szczególności nieprawidłowość w działaniu władzy publicznej może przybrać postać naruszeń konstytucyjnych praw i wolności, konstytucyjnych zasad funkcjonowania władzy publicznej, uchybień wymaganiom określonym w ustawach zwykłych, --- STRONA 11 --- aktach wykonawczych (uchybienia w sferze prawa materialnego i procesowego), jak i uchybień normom pozaprawnym, w różny sposób powiązanym z normami prawnymi. Jest oczywiste, że nie wszystkie te nieprawidłowości można kwalifikować jako przejaw bezprawności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2015 r. II CSK 218/14).. Konkludując, w sferze odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za niezgodne z prawem działanie władzy publicznej, przesłanka bezprawności oznacza naruszenie przez władzę publiczną przepisów prawa, przy czym nie każde naruszenie prawa będzie stanowiło podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej, ale jedynie takie, które stanowiło warunek konieczny do powstania szkody i którego normalnym następstwem w danych okolicznościach jest powstanie szkody (uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., III CZP 125/05). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, analizując przebieg interwencji z udziałem powódki w dniu 23 stycznia 2015 r., nie sposób zarzucić pozwanemu bezprawności działania. Powódka nie wykazała w najmniejszym nawet stopniu, aby działania funkcjonariuszy policji podjęte w toku zdarzenia były bezprawne, tj. aby funkcjonariusze naruszyli jakąkolwiek normę prawną. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 1990 Nr 30 poz. 179) do jej podstawowych zadań należy m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw, czy też kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przepis powyższy jest wyrazem zasady kontradyktoryjności, zgodnie z którą materiał procesowy i podstawę rozstrzygnięcia stanowią dowody i twierdzenia przedstawione przez strony postępowania. Problematyka ciężaru dowodu polega na ustaleniu, na kim — wrazie istnienia sporu między stronami stosunku prawnego spoczywa obowiązek udowodnienia faktu mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, jest obowiązany udowodnić fakty (okoliczności) uzasadniające to żądanie, ten zaś kto odmawia uczynienia zadość żądaniu, a więc neguje uprawnienie żądającego, jest obowiązany udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodzenia co do tych okoliczności na niej spoczywał, zaś sąd powinien wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów (wyrok SA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2013 r., ACa 613/12, LEX nr 1294695). Bacząc na powyższe stwierdzić trzeba, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż zachowanie funkcjonariuszy wobec powódki przekroczyło ramy dozwolone przez prawo - podejmowane przez funkcjonariuszy działania były działaniami standardowymi w tego typu sytuacjach. W niniejszej sprawie bezspornym jest, funkcjonariusze policji sądowej przeprowadzili interwencję wobec znajdującej się w gabinecie Prezesa Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu powódki, która to interwencja polegała na wylegitymowaniu jej i odprowadzeniu na parter budynku. Analizując zgromadzony materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że interwencja funkcjonariuszy policji przeprowadzona była poprawnie, Żaden z nich nie zastosował wobec powódki przemocy ani słów obelżywych. Co więcej, obecna podczas interwencji E. P. zeznała, że funkcjonariusze --- STRONA 12 --- zastosowali się do wszelkich procedur. Wskazywane przez pozwaną „ciągnięcie” oraz „nazwanie głupią” nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika również, że na żądanie powódki funkcjonariusze skontaktowali się z dyspozytorem pogotowia ratunkowego, które odmówiło przyjazdu. Powódka, wzburzona tym faktem opuściła budynek sądu, a następnie gdy szła drogą upadła i doznała uszczerbku na zdrowiu w postaci urazu odcinka szyjnego kręgosłupa i naderwania więzadeł odcinka szyjnego kręgosłupa. Dla wykazania bezprawności zachowania funkcjonariuszy podczas interwencji powódka zaoferowała praktycznie tylko dowód ze swoich zeznań. Zeznania te, podobnie jak pozew, nie zawierają jednak żadnych jednoznacznych twierdzeń, co do tego, jakie konkretnie zachowania policjantów były nieuzasadnione i dlaczego, oprócz rzekomego „ciągnięcia powódki po schodach” i używania wobec powódki niegrzecznych sformułowań. Tymczasem to na powódce ciążył obowiązek jednoznacznego sprecyzowania podstawy faktycznej powództwa w tym zakresie. Aby stać się podstawą ustaleń, zeznania te musiałyby znaleźć potwierdzenie w innych dowodach, a co najmniej nie budzić wątpliwości w okolicznościach sprawy i dawać się pozytywnie zweryfikować z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. To zaś w tym przypadku nie miało miejsca z przyczyn, 0 których wyżej była mowa. Podsumowując, powódka nie wykazała bezprawności działań pozwanego. Nie może zostać uznane za bezprawne działanie podjęte w ramach obowiązującego porządku prawnego. Z uwagi na powyższe, już ze względu na niewykazanie pierwszej z przesłanek koniecznych dla uznania odpowiedzialności pozwanego, wykluczona jest odpowiedzialność Skarbu Państwa - Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na podstawie art. 417 $ 1 k.c. Odnośnie żądania zadośćuczynienia, roszczenie powódki znajduje podstawę prawną w przepisach art. 444 $ 1 Ke. i art. 445 k.e., które stanowią, że W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, a nadto sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powyższych przepisów nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od art, 417 k.c. Powódka zaś, jak już wskazywano wcześniej, nie tylko nie wykazała bezprawności działania pozwanego, lecz także, aby to na skutek działania funkcjonariuszy policji nastąpiło u niej pogorszenie stanu zdrowia. Zważyć należy, że art. 445 k.c. nie stanowi odstępstwa od ogólnych zasad określania związku przyczynowego z art, 361 k.e., co oznacza, że pokrzywdzony może żądać tylko zadośćuczynienia za krzywdę, która stanowi normalne (adekwatne) następstwo oddziaływania czynnika sprawczego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań samej powódki, wynika jednoznacznie, że jej aktualny stan zdrowia jest konsekwencją po pierwsze występujących przed zdarzeniem z dnia 23 stycznia 2015 r. schorzeń, a po drugie upadku i omdlenia poza budynkiem sądu. Nie ma żadnych podstaw do powiązania opisywanych przez powódkę dolegliwości z interwencją z jej udziałem. Już same zasady doświadczenia życiowego pozwalają na wykluczenie istnienia normalnego związany przyczynowego stawiennictwa powódki w Sądzie w dniu 23 stycznia 2016 roku i upadku powódki poza budynkiem Sądu to jest już po jego opuszczeniu. : W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie trudno też powiedzieć z jakich przyczyn powódka podjęła decyzję o stawiennictwie w Sądzie w dniu 23.01.2015 roku, skoro na termin rozprawy wdniu 20.01;205 roku nie mogła się stawić z uwagi na stan zdrowi i w tym zakresie przedłożyła zaświadczenie lekarza sądowego. Należy podkreślić, iż z zaświadczenia przedłożonego przez --- STRONA 13 --- powódkę wynikało, iż jej stan zdrowia nie pozwalała na stawiennictwo w sądzie w dłuższym okresie czasu (zaświadczenie obejmuje okres do 28 lutego — zaświadczenie k. 383). Zatem zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem powódka powinna z uwagi na swój stan zdrowia zrezygnować ze stawiennictwa w sądzie w dniu 23.01.2015 roku. Powódka mogła skorzystać z możliwości uzyskania informacji w sprawie telefonicznie, co nie naraziłaby powódki na niebezpieczeństwo wynikające z jej stanu zdrowia, który wówczas wykluczał możliwość stawiennictwa w Sądzie. W ocenie Sądu nie ma normalnego związku przyczynowego miedzy stawiennictwem strony W Sądzie a jej upadkiem poza budynkiem Sądu. Takie wnioskowanie jest wręcz irracjonalne. Brak jest też podstaw by twierdzić, że to interwencja funkcjonariuszy wywołała tak skrajne zdenerwowanie powódki, że doprowadziło ją ono do upadku i w konsekwencji uszczerbku na zdrowiu. Podkreślić należy, że sama powódka w toku przesłuchania stwierdziła, że przyczyną upadku był ból nogi i problemy neurologiczne, które stwierdzono już u niej wcześniej. Tym samym już zeznania powódki w tym zakresie są sprzeczne z jej twierdzeniami. Sąd, nie tracąc z pola widzenia cierpienia powódki związanego z upadkiem i w konsekwencji uszczerbkiem na zdrowiu, nie znalazł jednak żadnych podstaw do przyjęcia, że pozostają one w normalnym związku przyczynowym z działaniem funkcjonariuszy. Nawet zdenerwowanie powódki w Sądzie nie może być uznane za pozostające w normalnym związku przyczynowym z faktem jej upadku i omdlenie poza sądem, a w konsekwencji rozstrojem zdrowia, Jest to bowiem jednak ciągle subiektywna ocena, nie znajdująca potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Powyższa argumentacja wyklucza odpowiedzialność Skarbu Państwa w rozpoznawanej sprawie, Brak związku przyczynowego między szkodą a działaniem funkcjonariuszy sprawia, oraz niewykazanie podstaw odpowiedzialności pozwala stwierdzić, że powódce nie przysługuje zadośćuczynienie w oparciu o przepis art. 445 $ 1 k.c, Mając na uwadze powyższe, powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu, Idąc dalej wskazać należy, że powódka domagała się również zadośćuczynienia i przeproszenia powódki w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych przez funkcjonariuszy Sekcji Policji Sądowej Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P.. Materialnoprawną podstawą tego roszczenia był art. 448 k.c, w zw. z art. 23 k.c. i art. 24 k.c. W myśl art. 23 k.c, dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Natomiast stosownie do treści art. 24 $ 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. --- STRONA 14 --- Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są: 1) istnienie dobra osobistego, 2) zagrożenie lub naruszenie tego dobra, 3) bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Pierwsze dwie przesłanki musi udowodnić powód dochodzący ochrony; pozwany może bronić się, wykazując, że nie działał bezprawnie, Jest to bardzo korzystne dla powoda rozłożenie ciężaru dowodu, gdyż na pozwanym spoczywać będzie ciężar udowodnienia, że naruszenie nie było bezprawne. Powód musi wykazać, iż doszło do zagrożenia lub naruszenia istniejącego dobra osobistego. Powódka podnosiła, że doszło do naruszenia jej dóbr osobistych w postaci zdrowia, nietykalności cielesnej oraz dobrego imienia. O ile nie ma wątpliwości, że wskazane dobra osobiste przysługują powódce, o tyle powódka nie wykazała ich naruszenia. Powódka G. L. twierdziła, że policjanci „ciągnęli ją z trzeciego piętra” oraz że „nazwali ją głupią”. Okoliczności te nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Wręcz przeciwnie, z zeznań funkcjonariuszy policji biorących udział w interwencji oraz pracownika sekretariatu wynika, że nie została wobec powódki zastosowana przemoc fizyczna, nie kierowano wobec niej żadnych słów obelżywych. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że powódka nie sprostała ciężarowi dowodowemu w zakresie wykazania naruszenia lub zagrożenia dóbr osobistych i również w tym zakresie żądanie strony powodowej okazało się niezasadne. Mając na względzie powyższe rozważania, powództwo powódki podlegało oddaleniu w całości, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej oceny sądu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13.12.2007 r., I CZ 110/07). Ocena ta musi jednakże uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie. Do kręgu „wypadków szczególnie uzasadnionych” zaliczane są zarówno okoliczności związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące na zewnątrz. Do pierwszych zaliczane są sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń, przedawnienie, prekluzja. Drugie wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony. Całokształt okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie tego wyjątku powinny być ocenione z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Sposób skorzystania z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem sądu orzekającego i od oceny tego sądu, opartej na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy, zależy przesądzenie, że taki szczególnie uzasadniony wypadek nastąpił w rozpoznawanej sprawie oraz usprawiedliwia odstąpienie od obowiązku ponoszenia kosztów procesu. Zarówno analiza sytuacji materialnej (z powodu której powódka uzyskał całkowite zwolnienie od kosztów sądowych) i zdrowotnej powódki, poparta zarówno jej twierdzeniami, jak i składanymi do akt sprawy dokumentami, a także wzgląd na charakter roszczenia, a w szczególności subiektywne przekonanie powódki o zasadności jej żądań, w ocenie Sądu, uzasadniają nieobciążanie jej kosztami procesu. Wszystkie te argumenty wskazane przez Sąd uzasadniały zastosowanie art. 102 k.p.c. i tym samym odejście od ogólnych zasad rozstrzygania o kosztach procesu, zależnych od jego wyniku. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku. --- STRONA 15 --- W punkcie III sentencji wyroku zasądzono od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Poznaniu na rzecz adw. J. P. kwotę 8.856,00 tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej świadczonej powódce przez adwokata z urzędu. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ustalono na kwotę 7.200,00 zł zgodnie z treścią $ 8 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1801), którą to kwotę na podstawie $ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług. Choć obecnie obowiązującym aktem w tym zakresie kosztów pomocy prawnej z urzędu jest Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714), to jednak zgodnie z treścią $ 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Mając na względzie, że pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 19 września 2019 r., określając stawkę wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, należało zastosować stawkę wynikającą z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 22 października 2015 r. 'W punkcie IV sentencji wyroku Sąd kosztami sądowymi powstałymi w sprawie i tymczasowo wydatkowanymi ze środków Skarbu Państwa obciążył Skarb Państwa — Sąd Okręgowy w Poznaniu, za niezasadne uznając obciążanie tymi kosztami którejkolwiek ze stron. Sędzia del. Agnieszka Wodzyńska-Radomska