Postanowienie XII C 189/19 W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Łodzi XII

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt XII C 189/19 W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Łodzi XII Wydział Cywilny- Rodzinny w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Barbara Soszyńska-Stefanowicz " po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r, w Ł. na posiedzeniu niejawnym, sprawy z powództwa J. C. . przeciwko Skarbowi Państwa- Aresztowi Śledczemu w Ł. . o zapłatę 1. zasądza od Skarbu Państwa- Aresztu Śledczego w Ł. na rzecz J. C. tytułem zadośćuczynienia kwotę 5 000 (pięć tysięcy )zł wraz z. ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 lutego 2020 r. do dnia zapłaty ; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Łodzi adwokatowi J, K. kwotę (...) (cztery tysiące czterysta dwadzieścia sześć ) zł w tym podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu ; 4. . zasądza od powoda J. C. na rzecz pozwanego Skarbu Państwa-Aresztu Śledczego w Ł. kwotę 2500 (dwa tysiące pięćset ) zł tytułem częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej; 5. nie obciąża stron nieuiszczonymi kosztami sądowymi przejmując je na rachunek Skarbu Państwa odpis wyroku doręczyć pełnomocnikom stron przez PI. (...) dnia 27 IV 2022 r. --- STRONA 2 --- Sygn. akt 189/19 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 25 marca 2019 r. powód J. C. działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa- Aresztu Śledczego w Ł. na jego rzecz kwoty 80 tys zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty z tytołu zadośćuczynienia za cierpienia psychiczne i ból powstałe w związku z naruszeniem dobra osobistego w postaci zdrowia , braku dostępu do rehabilitacji i właściwej opieki medycznej i psychologicznej oraz wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych ( pozew k. 4-6) Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. powód został w całości zwolniony od kosztów sądowych. ( postanowienie k .26) zaś postanowieniem z dnia 10 TX 2019 r. ustanowiono dla J. C. pełnomocnika z urzędu (postanowienie k. 40) 'W odpowiedzi na pozew z dnia 25 lutego 2020 roku pozwany Skarb państwa Areszt Śledczy w Ł. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych „Pozwany podniósł, że u powoda nie doszło do naruszenia dóbr osobistych w postaci zdrowia, braku rehabilitacji medycznej „właściwej opieki medycznej i psychologicznej. , (odpowiedź na pozew k. 76-79) Stanowiska stron w toku postępowania nie uległy zmianie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód J. C; przebywał w izolacji penitencjarnej od dnia 21 XI 2014 r. w czasie pobytu nie deklarował przynależności do popkultury przestępczej -chroniony. (notatka k. 82) W dniu 29 stycznia 2019 r. na terenie Aresztu Śledczego w Ł. doszło z udziałem J. C. do zdarzenia z którego powód wywodzi swoje roszczenie. W tym dniu w godzinach popołudniowych ok. godz. 15 w oddziale mieszkalnym (... -ciu osadzonych którzy nie deklarowali przynależności do popkultury przestępczej realizowało porządek wewnętrzny poza celą , był wśród nich powód J. C.. Powód uzyskał zgodę funkcjonariusza oddziałowego na skorzystanie z telefonu znajdującego się w korytarzu budynku aresztu . W czasie kiedy powód stał przy aparacie telefonicznym funkcjonariusz służby więziennej I. Z. (1) przyprowadził osadzonego P. z sali widzeń na odział B 2. Funkcjonariusz wszedł na oddział przy użyciu karty magnetycznej . Korytarz którym szli funkcjonariusz Z. z osadzonym P. był pusty. Na oddziale na którym przebywał powód są dwa korytarze oddzielone kratą a cele w których przebywają osadzeni są usytuowane po obu stronach . Idąc korytarzem funkcjonariusz Z. zauważył stojącego przy aparacie telefonicznym powoda J.C. . ( akta PR 314.2019 zeznania świadka I, Z, z dnia 25 VII 2019 r. w sprawie PR 314.2019 ) W momencie kiedy osadzony P. przechodził obok powoda doszło pomiędzy nimi do ostrej wymiany zdań , padały wyzwiska i przekleństwa. Wszystko działo się błyskawicznie. Funkcjonariusz I. Z. (1) aby zapobiec dalszej eskalacji konfliktu wydał odpowiednie polecenie po czym J. C. odszedł w stronę aparatu telefonicznego a I. Z. (1) udał się wraz z osadzonym P. pod celę w której miał być umieszczony P.. Aby umieścić P. w celi potrzebny był klucz , który znajdował się w posiadaniu oddziałowego którego miejsce było na końcu korytarza po prawej stronie. Oddziałowym wtedy był funkcjonariusz T. P.. Idąc po klucz do oddziałowego I. Z. (1) zostawił osadzonego P. samego pod celą w której miał on być umieszczony. I. Z. (1) u oddziałowego był chwilę potrzebną na przekazanie klucza i wymianę informacji. Po pobraniu klucza I. Z. (1) udał się pod celę gdzie czekał P. . Wchodząc na korytarz funkcjonariusz zauważył, że powód odchodzi od aparatu telefonicznego i idzie w kierunku czekającego na umieszczenie w celi P. , Powód krzyczał, używał słów wulgarnych pod adresem P. . Z. polecił powodowi aby ten udał się pod swoja celę która była po przeciwnej stronic a sam otworzył pomieszczenie celi w której miał być umieszczony osadzony P. . W chwili otwierania drzwi do celi przez funkcjonariusza służby więziennej , P. ruszył w kierunku C., a funkcjonariusz Z, zobaczywszy to już po otwarciu celi pobiegł za osadzonym P. a za nimi inni osadzeni którzy wybiegli z otwartej przez Z. celi. Osadzeni ci pobiegli za funkcjonariuszem Z. w kierunku powoda i osadzonego P. i tam rozpoczęła się przepychanka a następnie bójka . W korytarzu w pobliżu aparatu telefonicznego znajdowało się około 8 -miu osób w tym funkcjonariusze którzy zareagowali na istniejącą sytuację , doszło najpierw do przepychanki miedzy osadzonymi a następnie do bójki miedzy powodem a osadzonym P. do której przyłączyli się osadzeni chronieni jak i deklarujący przynależność do popkultury przestępczej . Wśród szarpiących się osadzonych byli funkcjonariusze którzy zapobiegali dalszej bójce . --- STRONA 3 --- (Protokół rozprawy z dnia 12 XI 2020 r. k 249-251, zeznania T. P. zapis elektroniczny 00:57:01 do 01:05:21 oraz zapis elektroniczny 01:19:38 do 01 :38 ;45 świadek D. K. k. 249v zapis elektroniczny 01:26:43 do 01:35:38, M. W. k. 163v zapis 01:44;08 do 01:49:03, zeznania A. P. k. 250v zapis elektroniczny 01:42:28 do 01:54:03 ) W związku z zaistniałym zdarzeniem osadzeni którzy brali w nim udział zostali doprowadzeni do ambulatorium (...). U powoda rozpoznano otarcie naskórka na grzbiecie nosa 3mm , Jewej rzepce o średnicy 2 cm i bolesność w okolicy skroniowej bez widocznych obrażeń , otarcie naskórka na lewym kciuku oraz bolesność stawu kolanowego lewego z zachowaniem ruchliwości, powód został skierowany na konsultację medyczną poza jednostką do (... z rozpoznaniem wstępnym -- stan po urazie wielomiejscowym (głowy , Klatki piersiowej lewego kolana) Przeprowadzono u powoda badania TK mózgowia , usg jamy brzusznej zdjęcie Klatki piersiowej i żeberi stawu kolanowego. Stwierdzono brak wskazań do interwencji chirurgicznej oraz do hospitalizacji w ramach oddziału chirurgii ogólnej ( karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 7) , Po powrocie ze szpitala do Aresztu powód czuł się źle, bolała go głowa, Powód miał zapewnioną czterokrotnie wizytę pogotowia ratunkowego ponadto był konsultowany przez Jekarza neurologa, który zalecił podawanie powodowi środków przeciwbólowych , powód miał też zapewnioną pomoc psychologiczną, był konsultowany przez psychologa z Aresztu Śledczego- A. A. (1) . Powód otrzymał zgodę na samodzielny pobyt w celi mieszkalnej Stan zdrowia psychicznego powoda po zdarzeniu był stabilny (zeznania powoda k. 161 oraz świadka A. k. 249 v zapis elektroniczny 01:08:11 do 01:10:53) Biegły z zakresu medycyny sądowej ocenił zmiany pourazowe jakie wystąpiły u powoda które mogły powodować dolegliwości bólowe niewielkiego stopnia, utrzymujące się do kilku tygodni stopniowo zmniejszając swe nasilenie. Materiał dowodowy wskazuje, że nie wystąpiły jakiekolwiek powikłania. Zmiany pourazowe nie doprowadziły ani do stałego ani do długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, należy zatem zdaniem biegłego przyjąć procentowy uszczerbek na zdrowiu- 0 procent. Nawet gdyby przyjąć złamanie żebra i wstrząśnienie mózgu i tak brak byłoby podstaw do przyjęcia, że doprowadziły one do stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Opieka medyczna w tych przypadkach sprowadza się do dingnostyki bezpośrednio po zdarzeniu oraz do badań kontrolnych a w razie potrzeby są podawane leki przeciwbólowe i takie postępowanie zostało wdrożone u powoda Ponadto po doznaniu takich urazów jak u powoda nie było wymagane wdrożenie zabiegów rehabilitacyjnych. Powodowi udzielono opieki psychologicznej ( opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej k. 280-302v) Powód zgłosił powyższe zdarzenie do prokuratury (zeznania k. 161 zapis 00:25;25) W związku z tym zdarzeniem wymierzono powodowi kare dyscyplinarną 3 miesiące zakazu widzeń i pozbawienie prawa bezpośredniego kontaktu z rodziną (zeznania powoda k „161 ) Powód przebywał w warunkach izolacji odbywając karę pozbawienia wolności od 21 XI 2014 r. przebywając w warunkach izolacji zachowanie powoda bywało zmienne , był 3 razy karany dyscyplinarnie za używanie słów wulgarnych samodzielne opuszczenie celi mieszkalnej odmowę wykonania polecenia . Powód był również nagradzany kodeksowo za wykonywane prace nieodpłatne Powód nie był uczestnikiem podkultury przestępczej , funkcjonował jako tzw chroniony (opinia o skazanym luty 2018 r. k. 200-201) W związku z powyższym zdarzeniem wobec I. Z. (1) został skierowany wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej (k. 114-115) Prokurator Prokuratury Rejonowej Ł. przedstawił I. Z. (1) w dniu 14 maja 20201. zarzut niedopełnienia obowiązków wynikających m. in. z zarządzenia nr 1/2018 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ze stycznia 2018 r. w sprawie służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej oraz regulaminów Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. w ten sposób, że po uprzednim doprowadzeniu osadzonego zakwalifikowanego jako osoba uczestnicząca w popkulturze przestępczej pozostawił doprowadzonego pod celą bez nadzoru mimo „że na korytarzu przebywały inne osoby osadzone udając się po klucz do celi a następnie po uprzednim otwarciu drzwi celi pozostawił je bez zabezpieczenia w wyniku czego z celi wybiegli osadzeni którzy wzięli udział wspólnie z doprowadzonym w pobiciu innych osadzonych przebywających w korytarzu tj J. C. M. W. i P. Ś. co stanowi działanie na szkodę interesu prywatnego tj o czyn z art. 231 par 1 kk ( postanowienie o przedstawieniu zarzutów K „329 akt PR 2 Ds. 314.2019) --- STRONA 4 --- 'W dniu 24 II 2021r. Prokurator Rejonowy sporządził akt oskarżenia przeciwko I. Z. (1) o czyn z art. 231 par I kk ( pismo k. 356 „kopie aktów oskarżenia k. 357-364) Natomiast osadzonym P. L., P. R. ;Ł. S.,$. K. „R. P. ,K. U. został przedstawiony zarzut z art. 158 $ 1 kk tj dotyczący pobicia w dniu 291 2019 r. 9. C.i dwóch innych osadzonych ( zarzuty k. 264- 269 akt PR 2 Ds. 314.2019) W dniu 30 kwietnia 2021 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Ł. sporządził akt oskarżenia przeciwko R. P. Ł. S.i K. U. o to że w dniu 29 1 2019 r. na terenie Aresztu Śledczego w Ł. wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu J. C, uderzałi go pięściami i kopali po całym ciele narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 par 1 kk lub 157 par I kk.. Akt oskarżenia został wniesiony do Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia i nosi sygn. akt TV K 326/21. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów, częściowo na podstawie zeznań powoda oraz świadków i opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej, Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie dotyczącym obrażeń jakich powód doznał w wyniku zdarzenia oraz zeznaniom które odnoszą się do pomocy jaką powodowi udzielono po zdarzeniu . Powód twierdzi iż pomoc medyczna nie była wystarczająca . Pozostaje to w sprzeczności z dokumentacją medyczną załączoną do akt a także z zeznaniami świadków A. A. (1) i A. P. i P. P. (3) którym Sąd dał wiarę . Świadkowie P., M. W. współosadzeni przedstawili przebieg zdarzenia i wskazali jak zachowywał się i czuł powód po zdarzeniu, Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków , zeznania te są spójne i wzajemnie się uzupełniają . Zasadnicze znaczenie dla ustalenia przebiegu zdarzenia oraz tego czy powodowi udzielono odpowiedniej pomocy lekarskiej miało nagranie utrwalone na płycie złożonej do akt i odtworzone na rozprawie w obecności świadków K. i świadka T, P. „Sąd nie miał zastrzeżeń do jakości nagrania a wątpliwości związane z utrwalonym przebiegiem zdarzenia na bieżąco podczas odtwarzania wyjaśnisli świadkowie funkcjonariusze służby więziennej K. i P.. Tok leczenia powoda i doznane przez niego urazy na skutek wypadku wynikały z dokumentacji medycznej. Dokumentacja ta oraz badania przedmiotowe powoda były podstawą do sformułowania przez biegłego lekarza opinii na temat stanu jego zdrowia i doznanych przez powoda obrażeń. Biegły ocenił że powód doznał zerowego uszczerbek na zdrowia w wyniku zdarzenia. Wydaną przez biegłego opinię Sąd uznał za rzetelną i wyjaśniającą wszystkie konieczne do rozstrzygnięcia kwestie, Została wykonana zgodnie z tezami dowodowymi w oparciu o analizę akt sprawy, nie budzi żadnych wątpliwości jest jasna i wobec tego Sąd nie widział potrzeby przeprowadzania opinii uzupeł niającej „Wobec cofnięcia wniosku o sporządzenie opinii przez biegłego psychiatrę Sąd uchylił postanowienie o dopuszczeniu tego dowodu . Natomiast wnioski powoda o przesłuchanie świadków S,, Z, i Z. zostały pominięte , co do świadka Z, i S. z uwagi na to że przeprowadzenie dowodu zmierzałoby do przedłużenia postępowania natomiast co do świadka Z. przesłuchanie świadka przed Sądem było znacznie utrudnione , jednak Sąd dysponował zeznaniami świadka złożonymi winnym postepowaniu kamym w którym I. Z. (1) zeznawał jako świadek . Sąd oparł się również na tych zeznaniach. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie strony powodowej w zakresie zadośćuczynienia znalazło swoją podstawę w przepisach art. 417 k.c., jak również przepisach art. 23, 24 oraz 448 k.c, Pozwany odpowiada co do zasady za skutki pobicia powoda , aczkolwiek dochodzone roszczenie jest wygórowane. Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa jest niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, tj. bezprawność. "Powszechnie przyjmuje się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie, że zapewnienie pozbawionym wolności bezpieczeństwa osobistego jest podstawowym obowiązkiem Państwa i wykonującej te obowiązki w jego imieniu Służby Więziennej. Oznacza to, że w razie naruszenia tego bezpieczeństwa domniemywa się odpowiedzialność Służby Więziennej (por. Z. Hołda, K. Postulski — Komentarz do art, 108 Kodeksu karnego wykonawczego, Lex 37/2013,oraz wyrok SA w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2010r, I ACa 392/10, Lex nr 756751). . --- STRONA 5 --- Bezpieczeństwo osobiste osadzonego obejmuje przede wszystkim respektowanie nietykalności cielesnej (naruszonej przez bicie, kopanie itp. traktowanie), ochronę przed dręczeniem psychicznym, grożeniem. Z obowiązujących przepisów wynika norma prawna dotycząca zapewnienia osadzonym owego bezpieczeństwa. Art. 108 $ 1 kew. generalizuje obowiązek podejmowania przez administrację zakładu karnego działań mających mających na ecu zapewnienie skazanym bezpieczeństwa osobistego w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, a do podstawowych zadań Służby Więziennej należy zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa (ant. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej - Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.). Każdego osadzonego bezpośrednio dotyczą obowiązki administracji więziennej, wyrażające się w dokonaniu klasyfikacji, mającej na celu m.in. zapobieganie szkodliwym wpływom skazanych zdemoralizowanych oraz zapewnienie skazanym bezpieczeństwa osobistego (art. 82 $ 1 k.k.w.). W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przyjmuje się natomiast zasadę, wedle której państwo ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody, czy też krzywdy doznane przez osobę pozbawioną wolności, chyba że państwo wykaże, iż do powstania szkody (krzywdy) funkcjonariusze państwa w jakimkolwiek stopniu się nie przyczynili; pojawiające się w takich sprawach trudności dowodowe nie mogą obciążać więźnia i wobec tego rzeczą państwa jest udowodnić, że pokrzywdzony nie ma racji (por. wyrok (..) w S. z dnia 4 grudnia 1995r. w sprawie R. vs. Austria, Prokuratura i Prawo 1996, nr 12, s. 135 i nast, 1997, nr 1, s. 143 i nast) Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że, pozwany nie zapewnił powodowi bezpieczeństwa osobistego. Kluczową przesłanką roszczenia o zadośćuczynienie pieniężne za naruszenie dóbr osobistych cudzym działaniem, jest ustalenie faktycznego wystąpienia owego naruszenia. W polskim systemie prawa cywilnego istnieje instytucja domniemania bezprawności działania, którego następstwem jest naruszenie dobra osobistego. Oznacza to, że w celu skutecznego dochodzenia roszczeń związanych z ochroną dóbr osobistych wystarczającym jest wykazanie zaistnienia owego naruszenia dobra osobistego, zaś na pozwanym spoczywa ciężar udowodnienia, że działanie naruszające dobro osobiste nie było bezprawne. Przepis art. 24 k.c. przewiduje jako przesłanki odpowiedzialności sprawcy naruszenia dobra osobistego innej osoby : V istnienie owego dobra osobistego 2/ jego naruszenie lub zagrożenie naruszenia 3/ bezprawność działania sprawcy. ) Spełnienie równocześnie wszystkich wyżej wskazanych przesłanek nie może w stanie faktycznym sprawy budzić wątpliwości, bowiem zachowanie pozwanego stanowiło naruszenie dóbr osobistych powoda w postaci nietykalności cielesnej, Dziś przeważa pogląd, że zarówno przy wyjaśnianiu istoty dobra osobistego, jak i jego naruszenia nałeży posługiwać się kryterium obiektywnym, odwołującym się do przyjętych w społeczeństwie ocen. Obok zdrowia, wśród dóbr osobistych ściśle związanych z osobą ludzką, wymienić należy nietykalność cielesną człowieka, która jest również chroniona przepisami prawa karnego. W sprawie niniejszej koniecznym było zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda oraz czy działanie pozwanego było bezprawne, przy czym tylko wykazanie pierwszej z wymienionych przesłanek należało do powoda. Natomiast przewidziane w art. 24 k.c. domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego, na stronę pozwaną przerzuca ciężar udowodnienia, że jej działanie było zgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie pozwanemu nie udało się wykazać iż jego działanie wdniu 29 1 2019 nie było bezprawne natomiast powód wykazał naruszenie dobra osobistego w postaci nietykalności cielesnej . W świetle poczynionych ustaleń faktycznych w ocenie Sądu zachodziły przesłanki uzasadniające przez. pryzmat przepisu art, 448 ke. wzw. zart. 24 ke. częściowe tylko i to w nieznacznym stopniu uwzględnienie roszczenia powoda, doszło bowiem do naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci nietykalności cielesnej a'działania pozwanego można określić mianem bezprawnego. --- STRONA 6 --- Funkcjonariusze pozwanego nie dopełnili obowiązku, o którym mowa w art. 108 $ 1 k.k.w. w zakresie zapewnienia powodowi bezpieczeństwa w czasie pobytu w Areszcie Śledczym w Ł.. Pozwany nie obalił domniemania bezprawności; Na skutek bezprawnego zachowania się funkcjonariuszy pozwanego, powód doznał krzywdy. Uwzględniając bogaty dorobek orzecznictwa w zakresie dyrektyw wymiaru zadośćuczynienia pieniężnego, podnieść należy, że zadośćuczynienie, ma złagodzić odniesione cierpienia, a priorytetowa funkcja tej instytucji to funkcja kompensacyjna. Rozmiar krzywdy powoda nie jest znaczny. Powodowi zapewniono odpowiednia pomoc lekarska został przewieziony do (...) wykonano odpowiednie badania , później przebywając w Areszcie Śledczym miał zapewnioną pomoc neurologa i psychologa. Przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego na podstawie art, 448 k.c, nie jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych, na co wyraźnie wskazuje sformułowanie "może". Z tych przyczyn sąd jest zobowiązany ustalić zakres cierpień pokrzywdzonego, a przy ocenie tej przesłanki nie może abstrahować od wszystkich okoliczności towarzyszących powstaniu krzywdy, a znikomość ujemnych następstw może być podstawą oddalenia powództwa o przyznanie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego. (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 maja 2021 r.I ACa 556/20). W ocenie Sadu orzekającego za częściowym nieznacznym uwzględnieniem żądania powoda przemawia okoliczność , iż powód przebywał w Areszcie Śledczym i tym samym dbałość i przestrzeganie procedur zapewniających bezpieczeństwo powinno być w takim miejscu szczególnie starannie przestrzegane, dlatego też uznano za zasadne przyznanie powodowi tytułem zadośćuczynienia odpowiedniej do doznanej krzywdy kwoty. Nie bez znaczenia pozostaje fakt iż funkcjonariuszowi I. Z. (1) został przedstawiony zarzut dotyczący niedopełnienie przez niego obowiązków . W przedmiotowej sprawie należy mieć na względzie fakt iż powód przebywając w dniu 29 I 2019 r. poza celą w trakcie kiedy powinien odbywać rozmowę telefoniczną wdał się w potyczkę słowną z innym osadzonym i następnie kiedy osadzony P. czekał pod celą na wejście do niej , powód podbiegł do niego i zaczął używać słów wulgarnych, zachowanie powoda zatem nosiło pewne cechy prowokacji . Należy przy ocenie żądania powoda uwzględnić to iż powód nie doznał żadnych obrażeń natomiast mógł odczuwać ból, krzywda jakiej doznał powód w wyniku tego zajścia ma niewątpliwie nieznaczny rozmiar. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia decyduje przede wszystkim rozmiar doznanej krzywdy. Jednakże niewymierny w pełni charakter krzywdy sprawia, że ustalenie jej rozmiaru, a tym samym i wysokości zadośćuczynienia zależy od oceny Sądu, ocena kryteriów decydujących o wysokości zadośćuczynienia zależy zaś od okoliczności konkretnej sprawy. Ponadto natężenie krzywd zależy także od indywidualnych cech poszkodowanego, dlatego okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia, podobnie jak kryteria ich oceny, powinny być rozważane indywidualnie wobec konkretnej osoby pokrzywdzonego. O wysokości zadośćuczynienia sąd winien zatem decydować po szczegółowym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy, kierując się podstawową zasadą, że przyznane zadośćuczynienie powinno przedstawiać realną wartość dla pokrzywdzonego i uwzględniać stosunki majątkowe panujące aktualnie w społeczeństwie, O rozmiarze należnego zadośćuczynienia decyduje w pierwszym rzędzie rozmiar i natężenie doznanej krzywdy, 1j. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych, ich intensywność, nieodwracalność negatywnych skutków zdrowotnych. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2019 r. V ACa 664/18 Wysokość zasądzanej na podstawie art, 448 k.c. sumy ma charakter ocenny została przyznana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności sprawy. Kwota zadośćuczynienia przyznana przez Sąd powodowi nie stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zapłaty symbolicznej, zdaniem Sądu dla powoda będzie stanowić odczuwalną wartość ekonomiczną. Kwota ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy. Należy podkreślić iż krzywda po stronie powoda miała nicznaczny charakter , powodowi udzielono niezwłocznie właściwej opieki medycznej , a następnie już po zdarzeniu kiedy przebywał w Areszcie miał zapewniona pomoc Jekarską i psychologiczną . Nie bez znaczenia pozostaje dla oceny żądania powoda zachowanie powoda bezpośrednio przez zdarzeniem , a mianowicie używanie słów wulgarnych wobec osadzonego P. oraz zachowanie noszące cechy prowokacji bezpośrednio przed pobiciem. Przyznane zadośćuczynienie ma charakter całościowy i obejmuje doznane cierpienia fizyczne i psychiczne . --- STRONA 7 --- Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd uznał, że odpowiednią sumą zadośćuczynienia jest 5000 zł, oddalając żądanie zadośćuczynienia ponad tę kwotę jako wygórowane. O odsetkach od zasądzonego zadośćuczynienia orzeczono na podstawie art, 481 k.c, od doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, jako że pozew stanowił wezwanie do spełnienia świadczenia. Powód wygrał sprawę nieznacznie i był zwolniony w całości od kosztów sadowych i z uwagi na to że powód był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu przyznano adwokatowi J. K. kwotę (..) w tym podatek Vat na podstawie $ 8 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. O kosztach zastępstwa procesowego strony pozwanej orzeczono w punkcie 4 wyroku zasądzając częściowo od powoda na rzecz pozwanego tylko część tej kwoty z uwagi na iż pozwany tylko w nieznacznej części przegrał sprawę a powód jako osoba pozbawiona wolności nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na pokrycie w całości kosztów zastępstwa procesowego. Z tych samych względów nie obciążano powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi na podstawie art. 102 kpc. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego przez PI Jódź dnia 24 maja 2022r.