Wyrok XII C 1121/14 wss ZE RYSY WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2015 roku i Sąd Okrę

--- STRONA 1 --- Sygn. akt XII C 1121/14 wss ZE RYSY WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2015 roku i Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XII Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Hanna Flisikowska Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Krzemińska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 roku w Poznaniu sprawy z powództwa H' T przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Zakładu Karnego we W przy zastępstwie procesowym Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o zapłatę 200.000,00 złotych 1. Oddala powództwo w całości. 2. Obciąża powoda kosztami procesu w części i na tej podstawie zasądza od niego na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. SSO Hanna Flisikowska sw] --- STRONA 2 --- Sygn. akt XII C 1121/14 Uzasadnienie Pozwem zdnia 8 maja 2014r. powód H' T ewniósł przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Zakładu Karnego we W o zasądzenie na jego rzecz kwoty 200 tys. złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia. Jednocześnie powód zażądał publicznych przeprosin przez Dyrektora Zakładu Karnego we W w, GW; W uzasadnieniu pozwu powód podał, że domaga się zapłaty zadośćuczynienia albowiem w czasie jego pobytu w Zakładzie Karnym we W 1 został osadzony wbrew jego woli z osobą konfliktową i chorą na gronkowca tj. z A M od dnia 27.11.2013r. do 14.01.2014r. co naraziło go na zakażenie chorobą zakaźną wymagającą hospitalizacji i leczenia farmakoligcznego. Powód zaznaczył, że wychowawca M G' wbrew jego woli osadził go w celi numer 242 z chorym na gronkowca A M i mimo tego, że był między nimi konflikt , rozdzielono ich już czasie wspólnego osadzenia w Areszcie Śledczym w Ś. (k.2) W piśmie z 13 czerwca 2014r. powód doprecyzował, że przeprosiny winny mieć następującą treść: „ Przepraszamy H' sT przebywającego w Zakładzie Karnym we W 5 zato, że został on osadzony w jednej celi wbrew swojej woli ze skazanym A ć Bies który choruje na chorobę zakaźną, gronkowca i został narażony na zakażenie tą chorobą” . Dyrektor Zakładu Karnego G: * * Wychowawca Oddziału M G” ”, (k. 16) W odpowiedzi na pozew z 26 lutego 2015r. pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Dyrektora Zakładu Karnego we W, „zastępowany przez radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Pełnomocnik pozwanego zaprzeczył aby powód był skonfliktowany z osadzonym A M a gdyby nawet założyć odmiennie to powód oświadczył, przed osadzeniem we wspólnej celi, że nie jest skonfliktowany z ww. osadzonym oraz chce odbywać karę z tymi samymi osobami, z którymi był osadzany dotychczas. Ponadto wskazano, że w okresie objętym pozwem skazany A: -«M sie był leczony z powodu zmian skórnych i nie wymagał izolacji , a powód był leczony z powodu zapalenia mieszków włosowych na twarzy. Zdaniem pełnomocnika pozwanego w świetle treści przepisów art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności pozwanego tj. istnienia działania ( zaniechania) pozwanego jako sprawcy krzywdy niemajątkowej, istnienia tejże c --- STRONA 3 --- krzywdy wynikającej z naruszenia przez pozwanego dobra osobistego powoda, związku przyczynowego między krzywdą niemajątkową, a działaniem ( zaniechaniem) sprawcy. Dodatkowo w ocenie tego pełnomocnika powód nie wykazał bezprawności działania pozwanego. ( k 71-72) Powód w piśmie z 30 marca 2015r. wskazał, że przed umieszczeniem w celi numer 242 informował wychowawcę, że między nim, a skazanym A. oO istnieje konflikt na tle różnić charakteru oraz posiadanej przez tego skazanego choroby w postaci gronkowca. ( k. 87- 88) Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015r. powód oświadczył, że podtrzymuje żądanie pozwu. Tym samym zażądał zadośćuczynienia pieniężnego od pozwanego w kwocie 200 tys. złotych albowiem przebywał w okresie od 28.11.2013r. do 14.01.2014r. w jednej celi ( numer 242, Oddział IC ) z chorym na gronkowca A me M; tojestjedyna podstawa jego żądania. W ocenie powoda naruszone zostało w ten sposób jego dobro osobiste tj. zdrowie, obawa utraty zdrowia przez zarażenie. (k. 91) Tak ukształtowane stanowiska stron procesu nie uległy już zmianie do zakończenia procesu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód H' E w okresie od 28 listopada 2013r. do 14 stycznia 2014r. był osadzony w Zakładzie Karnym we W 4 w jednej celi ze skazanym A 1 M Była to cela numer 242 na Oddziale I C , przeznaczona dla pięciu osób. Powód razem z A. sM: syli także osadzeni w jednej celi w Areszcie Śledczym w Ś w którym przebywali bezpośrednio przed umieszczeniem w Zakładzie Karnym we W W dniu przybycia do Zakładu Karnego we W. © powód oświadczył w rozmowie z wychowawcą oddziału, że czuje się bezpiecznie i wie, że w oddziale mieszkalnym przebywa skazany A M z którym był osadzony w Areszcie Śledczym w Ś i wyraził wolę odbywania kary pozbawienia wolności z tymi osobami, co dotychczas. Nie było między nimi jakiegokolwiek konfliktu, o czym poinformował wychowawcę oddziału. W trakcie wspólnego osadzenia nie były składane przez powoda czy też A. M skargi dotyczące ich wspólnego osadzenia. (dowód: notatka urzędowa z 17.02.2015r. —k. 74-75, zeznania świadka A 'K -k.137, zeznania powoda -k. 91-92, zeznania świadka A | _ ,D -k. 136, zeznania | świadka A" 1M. -k. 136- 137) i Wychowawcy poszczególnych oddziałów zakładu karnego nie posiadają dostępu i do tzw. danych wrażliwych dotyczących np. zdrowia skazanych ( nie mają wglądu do | dokumentacji medycznej skazanych). W okresie od 28.11. 2013r. do 14.01.2014r. i A” M nie był leczony w zakładzie karnym na żadną chorobę zakaźną, czy też gronkowca złocistego, nie zgłaszał administracji zakładu karnego faktu uprzedniego 3 --- STRONA 4 --- leczenia gronkowca złocistego, ani też aby w chwili osadzenia wymagał w tym kierunku leczenia czy też izolacji . ( dowód: zeznania powoda - k. 91-92, zeznania świadka Ai „K .-K13, zeznania świadka R M »—k. 137 -138) A M informował A | _>D „ że w 2012r. wyleczył gronkowca złocistego w ramach leczenia szpitalnego i u lekarza rodzinnego i aby nie używał profilaktycznie jego środków higieny. Powód w okresie pobytu w Zakładzie Karnym we W --.. nie chorował i nie był leczony na żadną chorobę zakaźną, w tym na gronkowca złocistego. Na własne żądanie korzystał w krótkim czasie po przybyciu do ZK Wronki z wizyty w ambulatorium więziennym. Miało to miejsce w dniu 18 grudnia 2013r. Następnie w dniu 14 stycznia 2014r. powód skorzystał z wizyty u dermatologa, który stwierdził u niego przewlekłe zapalenie mieszków włosowych na twarzy. Wymienione schorzenie nie wymagało dalszego leczenia farmakologicznego. Był to stan przewlekły choroby, a więc ewidentnie istniał jeszcze przed przybyciem do pozwanego zakładu karnego. W związku z tym powód otrzymał własną maszynkę do golenia. ( dowód: zeznania powoda - k. 91-92, zeznania świadka A: | ,D - k. 136, zeznania świadka zeznania świadka R M" — k. 137, notatka z 23.02.2015r. — k. 73) W dniu 6 stycznia 2014r. powód w rozmowie z wychowawcą wyraził swoje niezadowolenie z faktu, że współosadzony A M chce go powołać na świadka przeciwko Aresztowi Śledczemu w Ś gdzie razem odbywali karę pozbawienia wolności w sprawie sądowej dotyczącej osadzenia go z osobami korzystającymi z wyrobów tytoniowych. Jednocześnie w trakcie tej rozmowy powód ponownie kategorycznie zaprzeczył aby był skonfliktowany z A. M - i nadal chciał odbywać karę pozbawienia wolności z tymi samym osadzonymi. A: M " zapewniał powoda przed wytoczeniem przez niego powództwa w tej sprawie, że będzie zeznawał w sprawie jako świadek i potwierdzi podawane przez niego fakty a wręcz namawiał powoda do wytoczenia takiego powództwa. Również A)” M złożył pozwy przeciwko pozwanemu dotyczące braku właściwego leczenia w których chciał aby zeznawał powód. (dowód: zeznania powoda - k. 91-92, zeznania świadka A: (Mi i— k. 136- 137, notatka służbowa z 17.02.2015r. — k. 74-75) | Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie przywołanych dowodów . j Sąd uznał zeznania powoda H T za wiarygodne tylko w części i zgodnej z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy i pozostałym wiarygodnym dla Sądu materiałem dowodowym. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda, iż w czasie i wspólnego osadzenia ze świadkiem A: eM. 5 — wskazany świadek był ! zarażony i leczył się na gronkowca złocistego co mogło stanowić zagrożenie dla jego zdrowia. 4 --- STRONA 5 --- Powyższe zeznania powoda pozostały gołosłownymi albowiem nie znalazły odzwierciedlenia w pozostałym uznanym przez Sąd za wiarygodny materiale dowodowym sprawy i sprzeczne były z dokumentami . Po pierwsze, jak wynikało z wiarygodnych zeznań przesłuchanych w sprawie pracowników administracji pozwanego ( świadkowie A: AK: 31 R) M. - jwczasie objętym pozwem A: zM - niebyłleczony na jakąkolwiek chorobę zakaźną czy na gronkowca złocistego, nie zgłaszał tego typu informacji np. wychowawcy oddziału. Po drugie, z wiarygodnych w tym zakresie zeznań świadka A.' - Mi wynikało, iż leczone przez niego przed umieszczeniem w Zakładzie Karnym we W -. zarażenie gronkowcem złocistym miało miejsce w 2012r. ( blisko 2 lata wcześniej przed osadzeniem w jednej celi z powodem w Zakładzie Karnym we W. !) i było w momencie pobytu w Zakładzie Karnym we W. stanem zaleczonym, co pośrednio wynikało także z faktu, iż w tym zakresie nie zgłaszał pozwanemu jakichkolwiek żądań dotyczących leczenia , odseparowania w innej celi itp. Po trzecie, z zeznań samego powoda oraz świadka A , | D. wynikało, że na ciele A .h nie były widoczne jakiekolwiek ślady choroby. Z bardzo dużą ostrożnością Sąd podszedł do zeznań świadka A s M Ostrożność Sądu w ocenie treści zeznań złożonych przez tego świadka wymusiło przede wszystkim, już samo spontaniczne oświadczenie powoda, który potwierdził zapewnienie tego świadka, że będzie zeznawał w jego w sprawie i potwierdzi fakty podawane przez powoda. W związku z tym Sąd opatrzył zeznania wskazanego świadka przymiotem tylko częściowej wiarygodności, a więc w części zgodnej z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy, z przyczyn podanych poniżej. Przede wszystkim Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka, że informował administrację Zakładu Karnego we W: | 1, o tym iż był chory na gronkowca złocistego, składał dokumentację lekarską. Jak wynikało z wiarygodnych zeznań świadków A sk ER. M _ » świadek nie informował pozwanego o przebytym leczeniu gronkowca złocistego, nie składał żadnej dokumentacji lekarskiej. | Co więcej, sam świadek popadał w wewnętrzną sprzeczność albowiem w dalszej | części zeznań, podawał że „[...] nie dostarczył całości dokumentacji lekarskiej pozwanemu Zakładowi Karnemu bowiem dokumentację miał w wynajmowanym i mieszkaniu i nie chciał narażać rodziny na koszty, aby ją dostarczyli do Zakładu Karnego i L..]” . (k. 136) Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego logiki wskazana część | zeznań absolutnie nie zasługiwała na pozytywną ocenę. | Powyższe ewidentnie wpływało na częściowo negatywną ocenę wiarygodności | świadka wpisując się w przytoczone na wstępie zapewnienie, złożone powodowi o | 5 Ż --- STRONA 6 --- zeznawaniu o faktach podawanych przez powoda , w istocie dążąc tym sposobem do stworzenia powodowi korzystnej sytuacji w procesie. Sąd nie dał wiary także zeznaniom tego świadka w części w jakiej zeznał, że informował współosadzonych o tym, iż był chory na gronkowca. Otóż jak zeznał sam powód, o podawanym przez siebie fakcie choroby A. M: dowiedział się tylko od świadka A | _ .D. .itylkona tej podstawie faktycznej opierał żądanie pozwu. Taki wniosek z istoty podważał wiarygodność zeznań świadka w tym zakresie. Mało przydatnymi okazały się zeznania świadka A | | D. : albowiem w przeważającej części dotyczyły okresu jeszcze przed osadzeniem powoda w Zakładzie Karnym we W 1, co ewidentnie wykraczało poza tezę dowodową dotyczącą zawnioskowanego przez powoda świadka. W każdym bądź razie świadek potwierdził, że nie widział u A. ' 1M: bjawów zewnętrznych choroby oraz , że powód nie składał żadnych skarg dotyczących osadzenia go w jednej w celi z ww. skazanym. Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka w części w jakiej podawał, że A M : był chory i ta choroba dotyczyła narządów wewnętrznych albowiem było to zupełnie gołosłowne, nie odzwierciedlone w pozostałym uznanym przez Sąd za wiarygodny materiale dowodowym sprawy. W pełni wiarygodnymi natomiast okazały się zeznania świadków A. sk: iR M „ albowiem były spójne, logiczne i nie zawierały wewnętrznych sprzeczności, a nadto korespondowały z pozostałym uznanym przez Sąd za wiarygodny materiałem dowodowym sprawy. Sąd przyjął, że wszystkie dokumenty złożone i zgromadzone w sprawie są prawdziwe i autentyczne, mając na względzie treść przepisów art. 244 i 245 k.p.c. Nie ma bowiem żadnych podstaw, aby je kwestionować z urzędu, a żadna ze stron nie podnosiła zarzutu ich nieprawdziwości. Sąd nie widział potrzeby przeprowadzenia dowodów z urzędu. Innymi słowy Sąd oparł się jedynie na materiale dowodowym zaoferowanym przez strony. Jest to zgodne z obowiązującą zasadą kontradyktoryjności. Prowadzenie postępowania dowodowego | przez Sąd z urzędu jest bowiem obowiązkiem Sądu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a taka nie zachodziła w niniejszym przypadku. | Sąd zważył, co następuje: | Powództwo okazało się bezzasadne. i W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu powód domagał się od pozwanego Skarbu | Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Zakładu Karnego we W: | kwoty 200 tys. złotych tytułem zadośćuczynienia pieniężnego wskutek naruszenia jego i dóbr osobistych w postaci zdrowia, narażenia jego utraty poprzez osadzenie go w celi | numer 242, w okresie od 28.11.2013 do 14.01.2014r. z A. M „ który i zdaniem powoda był zarażony gronkowcem złocistym. 6 --- STRONA 7 --- Uprzedzając dalsze rozważania trzeba zaznaczyć, że do powstania roszczeń określonych w art. 24 k.c. nie jest wystarczająca sama bezprawność działania sprawcy. Niezbędny jest także skutek tego działania w postaci naruszenia jednego z dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 k.c. To na powodzie spoczywa z mocy art. 6 k.c. ciężar udowodnienia, że swym bezprawnym działaniem pozwany istotnie naruszył jego konkretnie wymienione dobra osobiste . Art. 24 $ 1 k.c. stwarza bowiem jedynie domniemanie działania sprawcy naruszenia dobrego imienia w sposób bezprawny. Na tym, którego dobro zostało naruszone ciąży jednakże obowiązek wykazania, że zachowanie określonej osoby naruszyło jego konkretne dobro osobiste. Podkreślić należy , iż Kodeks cywilny nie zawiera definicji dóbr osobistych, lecz ogranicza się do stwierdzenia, że dobrami osobistymi człowieka są w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska (art. 23). Z brzmienia art. 23 k.c. należy wyciągnąć wniosek, że prawu polskiemu nie jest znane jakieś jedno ogólne dobro osobiste. Istnieje wiele dóbr korzystających z ochrony prawnej i wiele praw osobistych chroniących te dobra. Obecnie przeważa pogląd, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Podkreśla się przy tym, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności. Artykuł 448 k.c. przewiduje, że ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone, może żądać albo odpowiedniej sumy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo żądać zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez niego cel społeczny. Wskazany powyżej przepis niewątpliwie związany jest z treścią art. 24 k.c. , w którym zawarto podstawową konstrukcję cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych. Zgodnie z art. 24 $ 1 (zd. 1) osoba, której dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny ( art.2481 zd.3 k.c.) Te zasady reguluje właśnie art. 448 k.c. | Zasadnicze zatem przesłanki rozstrzygnięcia o roszczeniu opartym na art. 448 k.c. i to rodzaj naruszonego dobra, intensywność naruszenia oraz jego skutków dla i poszkodowanego, a także zachowanie się naruszyciela (wyrok SN z 13 czerwca 2002 r., V i CKN 1421/00, niepubl.). i Zgodnie z treścią art. 417 $ 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem l działania lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba 7 --- STRONA 8 --- prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Na podstawie tego przepisu można żądać nie tylko odszkodowania za szkodę w rozumieniu art. 361 $ 2 k.c. ale również zadośćuczynienia za krzywdę. Uprzedzając dalsze rozważania , powództwo oparte na art. 417 k.c. oraz art. 448 k.c. w związku z art. 23 i 24 k.c, okazało się bezzasadne. Na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że doszło do umieszczenia go w jednej oe A M 5 oraz stanowiło to naruszenie jego dóbr osobistych , a obowiązkiem pozwanego było dowodzenie , że ewentualne naruszenie dóbr osobistych powoda nie było bezprawne (art. 2481 k.c.) Z ustalonego przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego sprawy wynika bez wątpliwości, iż nie doszło do naruszenia jakiekolwiek dobra osobistego powoda w tym jego zdrowia czy też nawet narażenia naruszenia wskazanego dobra osobistego. Poza sporem było, iż powód w okresie objętym żądaniem pozwu tj. między 28.11.2013r., a 14.01.2014r. przebywał w jednej celi z A ” M: «(cela numer 242). Co najistotniejsze, w tym okresie A M. nie był leczony na jakąkolwiek chorobę zakaźną, czy gronkowca złocistego, nie wymagał takiego leczenia oraz nie wymagał odseparowania w związku z tym od pozostałych współosadzonych. Z tego wypływał oczywisty wniosek, iż nie mogło wobec tego dojść naruszenia dóbr osobistych powoda czy też groźby ich naruszenia w postaci jego zdrowia poprzez umieszczenie go w celi z A. M. * skoro ten nie był chory — w okresie objętym pozwem - na żadną chorobę zakaźną. Z materiału dowodowego sprawy wynikało, że A. ' :M informował, jeszcze w czasie pobytu w Areszcie Śledczym wŚ tylko świadka A! | _ Di że w 2012r. wyleczył gronkowca złocistego przez leczenie szpitalne kontynuowane u lekarza rodzinnego. Gdy przebywał w jedrej celi z powodem A. M <nie posiadał na ciele jakichkolwiek nawet oznak choroby. Tym samym w ocenie Sądu Okręgowego jego prośby aby np. świadek A” | D: nie używał jego przyborów do golenia itp. należało zinterpretować jako profilaktyczne uprzedzenie współosadzonych o przebytej chorobie. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika bezsprzecznie, iż w tym czasie nie było żadnych przesłanek do i przyjęcia aby świadek A1 1M. mógł j narazić na szwank zdrowie powoda | skoro nie chorował na żadną chorobę zakaźną i powód w chwili orzekania nie był i zakażony gronkowcem złocistym . i Dodatkowo , co przyznał sam świadek A M < ze względu na i wcześniejsze leczenie z powodu gronkowca on sam zachowywał profilaktykę wobec i wszystkich współosadzonych używając własnej miski czy osobistych przyborów. Nie stwierdzono u niego nawet zmian skórnych. ( vide k. 73) Powód sam przyznał na rozprawie 9 kwietnia 2015r. , że na skórze A. M: nie widział zmian chorobowych, 8 --- STRONA 9 --- podobnie jak na własnym ciele i nie miał żadnych objawów choroby, nie wykonywał w tym kierunku jakichkolwiek badań. ( k. 92) W złożonych zeznaniach sam podkreślił, że swoje przekonanie o chorobie A sz zerpał z oświadczenia świadka A >D -(k.92) Co więcej powód razem z A: sM; ----. Jyli także osadzeni w jednej celi w Areszcie Śledczym w Ś w którym przebywali bezpośrednio przed umieszczeniem w Zakładzie Karnym we W. Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjmując za powodem że wiedzę o wskazanej wcześniej chorobie A. (M „osiadał od świadka A> jeszcze w czasie osadzenia w Areszcie Śledczym w Ś to w dniu przybycia do Zakładu Karnego we W tj. 28.11.2013r. nie oświadczyłby w rozmowie z wychowawcą oddziału, wiedząc, że osadzony już został tam A M: „ iż czuje się bezpiecznie i nie wyraziłby woli odbywania kary pozbawienia wolności z tymi osobami , co dotychczas w tym także A: M „Ponadto nie było między nimi jakiegokolwiek konfliktu, który uniemożliwiłby ich wspólne osadzenie. Uzupełnieniem tego jest fakt, że w trakcie osadzenia w Zakładzie Karnym we NUASPEJ ani powód ani świadek A --M ie składali jakichkolwiek skarg do administracji zakładu karnego. Powód nie skarżył się aby wspólne osadzenie z A. M 4 stwarzało dla niego zagrożenie zdrowia. Ten stan trwał także w dniu 6.01.2014r. a więc jeszcze na tydzień przed końcem okresu czasu objętego pozwem, albowiem ponownie informował wychowawcę, że chce w dalszym ciągu być w celi z tymi samymi skazanymi. Nie zmieniło wyrażonej chęci nawet podawany przez niego wychowawcy oddziału fakt, dotyczący jego niezadowolenia, że właśnie A: M - chciał powołać go na świadka w sprawie przeciwko Aresztowi Śledczemu w ś dotyczącej osadzenia ze współwięźniami korzystającymi z wyrobów tytoniowych. ( vide k. 73) Twierdzenia powoda o tym aby zgłaszał pozwanemu fakt choroby współosadzonego pozostały gołosłownymi albowiem nie znalazły potwierdzenia w jakimkolwiek innym dowodzie , w tym w treści zeznań zawnioskowanych przez niego świadków. Stwierdzone u powoda przez dermatologa w czasie osadzenia w Zakładzie Karnym, zapalenie mieszków włosów twarzy nie wymagało żadnego dalszego leczenia i | pozostawało również bez związku z osadzeniem w jednej celi z A: a | M i Podsumowując tę cześć rozważań należy kategorycznie podkreślić, iż nie doszło do ! naruszenia żadnego dobra osobistego powoda ( zdrowia), którego sprawcą byłoby i pozwane statio fisci Skarbu Państwa. Nawiązując do wcześniejszych rozważań Sądu trzeba dodać, że skoro A: M nie informował administracji pozwanego w dniu przybycia do pozwanego 9 l --- STRONA 10 --- | | | | | | zakładu karnego, o uprzednio przebytej chorobie zakaźnej, nie składał mimo braku obiektywnych przeszkód dokumentacji lekarskiej, to nie dał nawet hipotetycznej możliwości aby taka okoliczność mogła być nawet wzięta pod rozwagę przy lokowaniu | więźniów w poszczególnych celach. To samo dotyczy osoby powoda, który nie | sygnalizował pozwanemu tego faktu i nie żądał, o czym mowa była już wcześniej w innej | celi. | Jest to o tyle istotne, że wychowawcy oddziałów przeprowadzający rozmowy z | przybyłymi do zakładu karnego więźniami nie posiadają dostępu do danych dotyczących ich stanu zdrowia, obejmującego wiedzę, co do zakażeń wirusem HIV, HCV. Tym samym decyzja wychowawcy o ulokowaniu więźnia w danej celi opiera się wyłącznie na danych zgromadzonych w aktach osobowych skazanego ( bez tzw. danych wrażliwych) ina | rozmowie ze skazanym. W sytuacji gdy skazany np. zataja informację o przebytych i schorzeniach ewentualne dalsze konsekwencje tego stanu rzeczy nie mogą obciążać pozwanego. Nie sposób przeoczyć faktu podawanego przez powoda w złożonych zeznaniach, że miał zapewnienie świadka M „ iż „[...]gdy złoży pozew o odszkodowanie on będzie zeznawał i to potwierdzi [...]” . (k.92) Powyższe argumenty w ocenie Sądu Okręgowego bez wątpienia wskazują, iż roszczenie powoda było pozbawione podstaw, co do samej zasady dotyczącej odpowiedzialności pozwanego jak i samej jego wysokości. | Na marginesie należy zauważyć, że powód na rozprawie 9 kwietnia 2015r. nie potrafił | wyjaśnić w jaki sposób ustalił wysokość żądanego zadośćuczynienia oświadczając | lakonicznie „nie wiem tak podałem kwotę 200 tys. złotych”. (k. 92) | Nie można nie odnieść wrażenia, że przykład tej sprawy jak i oświadczenie powoda o | prowadzonych licznych procesach przeciwko zakładom karnym, w tym liczbie | wniesionych skarg do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu nasuwa | wniosek, o tym iż powód może ewentualnie upatrywać w tym swoistego źródła | dochodu, co nie zmienia w żaden sposób merytorycznej oceny dokonanej przez Sąd Okręgowy dotyczącej bezzasadności powództwa. | Mając na uwadze wszystkie wymienione powyżej argumenty powództwo powoda | podlegało oddaleniu jako bezzasadne. ( pkt. 1 wyroku) | W konsekwencji uznania powoda za przegrywającego proces w całości Sąd i Okręgowy orzekając o kosztach procesu, na podstawie art. 9861-3 k.p, art. 99 k.p.c. i i art. 11 ust.1 Ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa | obciążył powoda kwotą 120 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i pozwanego należnych Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. ł Koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie $ 11 ust. 1 pkt. 25 : Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności i 10 --- STRONA 11 --- adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. 02.163.1348/ ( pkt. 2 wyroku) SSO Hanna Flisikowska 11