Decyzja VLKow 2337/22/s Dnia 4 sierpnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru

--- STRONA 1 --- * Sygn. akt VLKow 2337/22/s Dnia 4 sierpnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Marek Trojniak po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w sprawie skazanego M. K., syna K. skargi złożonej przez niego na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w B. z dnia 28 czerwca 2022 r. w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną postanawia: I. na podstawie art. 7 $ 1,2 5 k.k.w. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję; U. na mocy art. 634 k.pk. w zw. z art. 624 $ 1 K.pk.i w zw. zart. I $ 2 k.k.w. zwolnić skazanego od zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu wykonawczym określając, że ponosi je Skarb Państwa. Wskazaną wyżej decyzją Dyrektor Zakładu Karnego w B. ukarał skazanego karą dyscyplinarną w postaci udzielania widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą, na okres 1 miesiąca (art. 143 $ 1 pkt 6 k.k.w.), za przewinienia dyscyplinarne polegające na kontaktowanie się z innymi osadzonymi poprzez wznoszenie okrzyków przez okno celi (art. 116 $ 1 pkt 1 k.kow., art. 116a pkt 7 kk.w.). Na rozstrzygnięcie to skazany złożył skargę, w której podniósł, że zarzucane mu zdarzenie nie miało miejsca. Dyrektor Zakładu Karnego w B. działając w oparciu o art. 7 $ 3 k.k.w. nie przychylił się w dniu 20 lipca 2022 r. do skargi skazanego, podtrzymując tym samym stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 $ 1 k.k.w. skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3 6 10 k.k.w. z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Zakładu Karnego w C., należy stwierdzić, że wydana została zgodnie z prawem. Skazany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku (art. 142 $ 1kik.w.). . i --- STRONA 2 --- . Zgodnie z art. 116 $ 1 pkt 1 k.k.w. skazany ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary, ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych osób uprawnionych, a w szczególności poprawnego zachowania. Z kolei w myśl art. 116a pkt 7 k.k.w. skazanemu nie wolno porozumiewać się z osobami postronnymi oraz. osadzonymi w innej celi, jeżeli naruszałoby to ustalony w zakładzie karnym porządek. Dyrektor Zakładu Karnego w B., po uwzględnieniu okoliczności wymienionych w art. 145 $ 1 k.k.w., wymierzył osadzonemu określoną w art. 143 $ I pkt 6 k.k.w. karę dyscyplinarną udzielenia widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzjącą na okres 1 miesiąca. Skazany uważa zaskarżoną decyzję za niesprawiedliwą i krzywdzącą, ale jednocześnie nie przytacza argumentów, które wykazywałyby jej niezgodność z prawem. Kwestionuje rodzaj wymierzonej kary, podnosząc jej rażącą surowość, tym niemniej przedmiotem badania w trybie art. 7 K.k.w., jest przede wszystkim zgodność z prawem wydanej decyzji. Wiistocie brak jest jakichkolwiek powodów dla podważania jej zgodności z prawem, co przesądza o treści niniejszego rozstrzygnięcia. Nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Decyzja wydana została przez uprawniony do tego organ, w granicach jego kompetencji, w formie prawem przewidzianej oraz w oparciu o właściwą podstawę prawną, zaś stanowisko swoje dyrektor w sposób rzeczowy i przekonujący umotywował. W odniesieniu do meritum zaskarżonej decyzji wskazać natomiast należy, że ustalone okoliczności czynu w pełni ją uzasadniają. Nie ulega wątpliwości, że będące podstawą ukarania postępowanie skazanego miało postać przewinienia dyscyplinarnego uzasadniającego nałożenie kary dyscyplinarnej. M. K. nie wskazał przekonujących powodów, dla których można by zakwestionować stanowisko dyrektora co do wiarygodności informacji o zdarzeniu przedstawionych mu przez funkcjonariusza służby więziennej, który sporządził wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej. W rezultacie skarga skazanego nie dostarcza przesłanek przemawiających za jej uwzględnieniem, a stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie zostało skutecznie zakwestionowane. 'W tym stanie rzeczy, nie znajdując przesłanek dla zmiany, czy uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie. ' ) . |