Wyrok VIII Ka 774/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w Biał

--- STRONA 1 --- Sygn. akt VIII Ka 774/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Jerzy Szczurewski Sędziowie: SO Krzysztof Kamiński – spr. SO Wiesław Oksiuta Protokolant: Wiesława Gruszewska z udziałem prokuratora Marka Żendziana, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy H. K. (1) oskarżonego o czyn z art. 228§3 k.k. w zb. z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 239§1 k.k. na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 5 sierpnia 2011 r. (sygn. akt XV K 1199/09): I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 540-zł. (pięciuset czterdziestu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE H. K. (1)został oskarżony o to, że w okresie od 12 marca 2004 r. do 19 marca 2004r. w B.będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej Aresztu Śledczego w B.pełniącym obowiązki starszego oddziałowego działu ochrony, umyślnie przekroczył swoje obowiązki służbowe i naruszył przepisy prawa dotyczące wykonywania tymczasowego aresztowania w ten sposób, że przekazał telefon komórkowy marki N. (...)o nr (...)wraz z dwiema kartami SIM R. R.osadzonemu w areszcie celi nr (...) do śledztwa I Ds. 9/03 prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Ostrołęce, celem umożliwienia mu kontaktu z osobami będącymi na wolności i w zamian za to przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 700 PLN od A. C.i E. R., czym utrudnił prowadzone postępowanie karne przez Prokuraturę Okręgową w Ostrołęce i działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 228§3 k.k. w zb. z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 239§1 k.k.. Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt XV K 1199/09 oskarżonego H. K. (1)uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 8 marca 2004r. do dnia 19 marca 2004r. w B.będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej Aresztu Śledczego w B.pełniącym obowiązki starszego oddziałowego działu ochrony, umyślnie przekroczył swoje obowiązki służbowe i naruszył przepisy prawa dotyczące wykonywania tymczasowego aresztowania w ten sposób, że przekazał telefon komórkowy marki N. (...)o nr (...)wraz z dwiema kartami SIM R. R.osadzonemu w Areszcie w celi nr (...) do śledztwa o sygn. I Ds. 9/03 prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Ostrołęce, celem umożliwienia mu kontaktu z osobami będącymi na wolności i w zamian za to przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 700,00 zł. od A. C.i E. R., czym utrudnił prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w Ostrołęce postępowanie karne i działał na szkodę interesu publicznego, tj. popełnienia czynu z art. 228§3 k.k. w zb. z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 239§1 k.k. i za to na mocy art. 228§3 k.k. w zb. z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 231§2 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. --- STRONA 2 --- Na mocy art. 69§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2010r., to jest dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy o ochronie środowiska (Dz. U. nr 40/2010r., poz. 227) w zw. z art. 4§1 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata. Na mocy art. 33§1, 2 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010r, to jest dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 206/2009r., poz. 1589) w zw. z art. 4§1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 zł. (dwudziestu złotych). Na mocy art. 45§1 k.k. orzekł przepadek korzyści majątkowej w kwocie 700,00 zł (siedemset zł). Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Białymstoku) kwotę 540,00 (pięćset czterdzieści) zł. tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi. Powyższy wyrok, na podstawie art. 444 k.p.k. i 425 pkt 1-3 k.p.k. zaskarżył w całości obrońca oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę art. 5§ 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającą na: - uznaniu zeznań S. W. z k. 37-38, H. B. z dnia 25 października 2007 roku za wiarygodne przy jednoczesnej odmowie wiarygodności pozostałym zeznaniom tychże świadków (których treść pozostawała w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd) bez logicznego i zgodnego z zasadami doświadczenia życiowego uzasadnienia takiej oceny materiału dowodowego, - braku wnikliwej i zgodnej z doświadczeniem życiowym analizy zeznań S. W. i H. B. pod kątem przyczyn diametralnej zmiany przez nich zeznań, ewentualnego wpływu osób trzecich na świadków niejasnej roli R. P. i R. Z. wynikającej z zeznań Z. B. i S. W. k. 37-38, - dowolnym przyjęciu przez Sąd, iż osoba dzwoniąca z telefonu oskarżonego na numer telefonu M. B.miałaby się przemieszczać z M.do C., a zatem osoba trzecia korzystająca z telefonu H. K."musiałaby na dłuższy czas dokonać zaboru telefonu oskarżonego", gdy wiadomym jest, że połączenia telefoniczne realizowane są zawsze przez jedną z pobliskich stacji (...), a jej wybór spośród innych zależy m. in od warunków atmosferycznych i aktualnego obciążenia sieci przesyłowej i rozmowy telefoniczne wywoływane z tej samej miejscowości mogą obsługiwać różne stacje (...)np. w K.czy C., 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony dokonał przekazania telefonu komórkowego P. R. pomimo wielu wątpliwości w sprawie, sprzeczności zeznań H. B., sprzeczności zeznań R. W., wewnętrznej sprzeczności zeznań J. M., a także w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy daje podstawy do sformułowania innych wersji zdarzenia - równie możliwych, które wykluczają udział oskarżonego w realizacji zarzucanego mu czynu. Z uwagi na powyższe obrońca oskarżonego wniósł, aby Sąd: 1. zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił H. K. (1) od zarzucanego mu czynu, 2. ewentualnie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. --- STRONA 3 --- Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim za bezzasadny uznać należy zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. polegający – zdaniem apelującej – na dowolnej ocenie zeznań świadków S. W. i H. B., bez logicznego, zgodnego z doświadczeniem życiowym uzasadnienia takiej oceny. Jak bowiem wynika w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonał kompleksowej analizy oraz oceny zeznań w/w świadków, m.in. z perspektywy innych dowodów (vide k. 583 – 586). Wskazał przy tym w sposób logiczny, zgodny z doświadczeniem życiowym, dlaczego dał wiarę zeznaniom S. W. i H. B., w których wskazywali bezpośrednio bądź pośrednio na oskarżonego H. K. (1) jako osobę, która przekazała telefon komórkowy R. R. oraz dlaczego uznał za niewiarygodne pozostałe zeznania w/w świadków. Dodać przy tym należy, że Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych uwzględnił zeznania świadków R. Z., R. P. i Z. B.. Za chybiony – i to z dwóch zasadniczych powodów – uznać należy zarzut obrazy art. 7 k.p.k. poprzez dowolne – zdaniem apelującej – przyjęcie, że osoba dzwoniąca z telefonu oskarżonego na numer telefonu należącego do M. B.miałaby przemieszczać się z M.do C., a zatem „musiałaby przez dłuższy czas dokonać zaboru telefonu oskarżonego”. Po pierwsze, jest mało prawdopodobne, aby połączenia telefoniczne dokonywane w odstępie jednej godziny z tego samego aparatu telefonicznego i z tego samego miejsca, logowane były w dwóch różnych nadajnikach sieci (...) (na działce nr (...) w miejscowości K., a następnie na działce nr (...) w miejscowości C.). Po drugie, nawet gdyby ustalenie Sądu I instancji w tym zakresie potraktować w kategoriach błędu w ustaleniach faktycznych, to – zdaniem Sądu Okręgowego – nie miał on wpływu na treść zaskarżonego wyroku (art. 438 pkt 3 k.p.k.). Przyjmując hipotetycznie, że połączenia z aparatu telefonicznego należącego do H. K. (1) zrealizowane zostały z tego samego miejsca, tj. domu oskarżonego, jest wręcz nieprawdopodobne, iż osobą dzwoniącą mógł być ktoś inny, niż oskarżony. Wprawdzie wersji podanej przez H. K. (1), że telefon leżał w pomieszczeniu kuchennym i był dostępny dla wszystkich, którzy go odwiedzali, nie da się wykluczyć. Tym niemniej twierdzeniu, iż jakiś inny pracownik Aresztu Śledczego w B. miałby udać się na wieś do oskarżonego, aby z jego telefonu, w sposób niezauważalny dla domowników ustalać okoliczności spotkania z osobami mającymi dostarczyć telefon R. R., w sposób oczywisty przeczą zasady logiki i doświadczenia życiowego. Tym bardziej, że – jak słusznie zauważył Sąd I instancji – oba połączenia miały miejsce w poniedziałek w godzinach rannych, a zatem w porze, gdy wizyty nawet dobrych znajomych z reguły nie mają miejsca. Przedmiotowa sprawa ma niewątpliwie charakter poszlakowy i intencją omawianego zarzutu jest podważenie jednej z głównych poszlak, tj., że osobą dzwoniącą na numer telefonu M. B. był oskarżony H. K. (1). Przy czym, jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lipca 1995 r. (II KRN 72/95, OSNPP 11-12/1995, poz. 6), poszlaki należy uznać za wystarczające do uznania faktu głównego, gdy wyłączają one wszelkie rozsądne wątpliwości w tym względzie. Realia niniejszej sprawy z całą pewnością nie uprawniają do twierdzenia, że zachodzą „rozsądne wątpliwości” co do tego, kto w dniu 8 marca 2004 r. realizował połączenia z telefonu należącego do oskarżonego H. K. (1) z telefonem należącym --- STRONA 4 --- do M. B.. Za bezzasadny uznać należy trzeci z zarzutów apelacyjnych, tj. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który wynika z odmiennej oceny całokształtu zgromadzonych w sprawie dowodów, a zwłaszcza omówionych wyżej. Jak bowiem wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy (m.in. wyrok z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975 r., Nr 9, poz. 84), możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Zwłaszcza wówczas, gdy sąd orzekający (jak w przedmiotowej sprawie): - po pierwsze, w pisemnych motywach wyroku szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, w tym w kwestionowanym zakresie, wskazując przy tym fakty, jakie uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych; - po drugie, sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Wskazane wyżej okoliczności zwalniają Sąd Okręgowy od odnoszenia się w szerszym zakresie do argumentacji zawartej w omawianym środku odwoławczym, gdyż byłoby to jedynie zbędnym powtórzeniem poglądów przedstawionych przez Sąd I instancji. W tym miejscu podkreślić należy, że ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego wypływają z nieodpartej logiki wydarzeń stwierdzonej dowodami pośrednimi i układają się w spójną, logiczną całość. Ustaleń tych nie są w stanie skutecznie podważyć: - po pierwsze, rozbieżności w zeznaniach świadków S. W. i H. B., zważywszy że ich sądowa ocena (o czym m.in. wyżej) nie budzi zastrzeżeń; - po drugie, zeznania świadka J. M., notabene również zanalizowane przez Sąd I instancji. Końcowo stwierdzić należy, że przepis art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający (a nie strona). Zarzut ten byłby zasadny wówczas, gdyby wątpliwości takie powziął sąd orzekający i nie rozstrzygnąłby ich na korzyść oskarżonego (vide m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2004 r., V KK 332/03 , Prok.i Pr. 2004/7-8/6). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji miał jakiekolwiek wątpliwości w rozumieniu w/ w przepisu. Nie stwierdzając innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, zwłaszcza, że orzeczonej wobec oskarżonego kary, rozumianej jako całokształt kar i środków karnych, nie sposób traktować w kategoriach rażąco niewspółmiernej (art. 438 pkt 4 k.p.k.), orzeczono, jak w pkt I sentencji niniejszego wyroku. O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223, z późn. zm.), zaś o pozostałych kosztach procesu na podstawie art. 636§1 k.p.k.