Postanowienie VIII Ka 343/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w B

--- STRONA 1 --- Sygn. akt VIII Ka 343/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wiesław Oksiuta –spr. Sędziowie SSO Marek Wasiluk SSO Irena Rybska Protokolant Agnieszka Malewska przy udziale Prokuratora Marka Żendziana po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 roku, 15 listopada 2013 roku sprawy 1) A. O. oskarżonego o czyn z art. 231 § 1 kk, 2 ) K. J. oskarżonego o czyny z art. 231 § 1 kk, 3) K. M. oskarżonego o czyny z art. 231 § 1 kk, 4) A. K. oskarżonego o czyn z art. 231 § 1 kk, 5) T. K. oskarżonego o czyn z art. 231 § 1 kk, 6) C. S. oskarżonego o czyn z art. 231 § 1 kk, 7) S. K. (1) oskarżonego o czyny z art. 231 § 1 kk, art. 228 § 3 kk, na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych, oskarżonego A. O. i prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 lutego 2013 roku sygn. akt III K 1548 / 11 I. Zaskarżony wyrok wobec oskarżonych A. O., K. J., K. M., A. K., C. S., T. K. zmienia w ten sposób, że uniewinnia ich od popełnienia zarzuconych im czynów i kosztami procesu za obie instancje obciąża Skarb Państwa. II. Zaskarżony wyrok wobec S. K. (1) zmienia w ten sposób, że w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, a odnoszącego się do czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku pomija, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z K. M.. III. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. (1) utrzymuje w mocy. IV. Zasądza od oskarżonego S. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 ( sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w części mu przypadającej. UZASADNIENIE 1. A. O. został oskarżony o to, że: --- STRONA 2 --- I. w dniu 25 marca 2009r. w K., będąc funkcjonariuszem Służby Celnej Referatu Grup Mobilnych w B., nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 25.02.2009r. określonych w ust. 1.2 pkt 2 ppkt 1,3,4,5, pkt 7 oraz Ustawy z dnia 24.07.1999r. o Służbie Celnej określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1,4,5, ust. 2a i 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 w ten sposób, że wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) przekraczającego granicę białorusko-polską, mającej na celu niedopuszczenie do przemytu niezgłoszonego towaru oraz będąc zobowiązanym do wykrywania, zwalczania przestępstw i wykroczeń skarbowych oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym i odrębnymi przepisami, przeprowadził ją nierzetelnie i niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, a mianowicie zaniechał przeszukania w/w pojazdu celem odnalezienia wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy i przeprowadził postępowanie mandatowe jedynie w zakresie w/w wyrobów w ilości 250 paczek ujawnionych dobrowolnie przez kierowcę pojazdu oraz nie zweryfikował, czy jest to całość przemycanych papierosów, a nadto nie zajął całości dobrowolnie ujawnionych przez kierowcę w/w wyrobów, bowiem zwrócił mu 4 kartony, tj. 800 sztuk papierosów i tym samym umożliwił ich wwóz na polski obszar celny, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk 1. K. J., 3. K. M., 4. A. K., zostali oskarżeni o to, że: II. w 26 czerwca 2009r. w K., będąc funkcjonariuszami Służby Celnej, działając wspólnie i w porozumieniu, nie dopełnili obowiązków służbowych wynikających, w przypadku K. J. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 26.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h, w przypadku K. M. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 14.06.2005r. określonych w ust. I pkt 1 ppkt 1, 5-7, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 35 i ust. III pkt 1 i 2 ppkt 8, zaś w przypadku A. K. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 17.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h w ten sposób, że wykonując --- STRONA 3 --- czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki C. o nr rej. (...) mającej na celu niedopuszczenie do przemytu niezgłoszonego towaru oraz ustalenia jego ilości, rodzaju i stanu oraz będąc zobowiązanym do rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym, kodeksie wykroczeń skarbowych oraz innych aktach prawa materialnego i przestrzegania przepisów prawa w tym zakresie, przeprowadzili ją nierzetelnie i niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem zaniechali przeprowadzenia szczegółowej rewizji celnej w/w pojazdu, ograniczając się jedynie do ujawnienia przez kierowcę tego pojazdu wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy ukrytych w skrytce w samochodzie w ilości około 8 kartonów, tj. 1600 sztuk papierosów, a następnie nie zajęli tych wyrobów, umożliwiając kierowcy pojazdu ponowne ich ukrycie w w/w skrytce, a także nie przeprowadzili postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, zaś przedmiotowy samochód cofnęli za granicę z powodu zgłoszenia przez jego kierowcę nadwyżki towaru akcyzowego, czym działali na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk a nadto K. J. oraz 5. T. K. zostali oskarżeni o to, że: III. w dniu 01 sierpnia 2009r. w K., będąc funkcjonariuszami Służby Celnej, działając wspólnie i w porozumieniu, nie dopełnili obowiązków służbowych wynikających, w przypadku K. J. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 26.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h, zaś w przypadku T. K. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 09.09.2008r. określonych w ust. III pkt 1 ppkt a oraz Ustawy z dnia 24.07.1999r. o Służbie Celnej określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1,4 i 5, ust. 2a i 3, art. 32 ust. 1 pkt 2 w ten sposób, że wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki M. o nr rej. (...) mającej na celu niedopuszczenie do przemytu nie zgłoszonego towaru oraz ustalenia jego ilości, rodzaju i stanu oraz będąc zobowiązanym do rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania --- STRONA 4 --- przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym, kodeksie wykroczeń skarbowych oraz innych aktach prawa materialnego, przeprowadzili ją nierzetelnie i niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, bowiem nie zajęli ujawnionych w jej wyniku wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy w ilości nie mniejszej niż 5 kartonów, tj. 1000 sztuk papierosów, umożliwiając kierowcy ponowne ich ukrycie w kontrolowanym pojeździe, a także odstąpili od przeprowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, a następnie cofnęli w/w pojazd za granicę z powodu zgłoszenia przez kierowcę nadwyżki towaru akcyzowego, czym działali na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk a nadto K. J. oraz 6. C. S. zostali oskarżeni o to, że: 1. w dniu 01 sierpnia 2009r. w K., będąc funkcjonariuszami Służby Celnej, działając wspólnie i w porozumieniu, nie dopełnili obowiązków służbowych wynikających, w przypadku K. J. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 26.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h, zaś w przypadku C. S. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 26.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h w ten sposób, że wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki V. (...) o nieustalonych numerach rejestracyjnych mającej na celu niedopuszczenie do przemytu niezgłoszonego towaru oraz ustalenia jego ilości, rodzaju i stanu oraz będąc zobowiązanym do rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym, kodeksie wykroczeń skarbowych oraz innych aktach prawa materialnego, przeprowadzili ją nierzetelnie i niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, bowiem nie zajęli ujawnionych w jej wyniku wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy w ilości nie mniejszej niż 9 kartonów, tj. 1800 --- STRONA 5 --- sztuk papierosów, które zwrócili kierowcy kontrolowanego pojazdu i odstąpili od przeprowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, czym działali na szkodę interesu publicznego tj. o czyn z art. 231 § 1 kk nadto K. J. został oskarżony o to, że: 2. w dniu 31 lipca 2009r. w K., będąc funkcjonariuszem Służby Celnej, nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 26.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8 i 11, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h w ten sposób, że wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki F. o nr rej. (...) mającej na celu niedopuszczenie do przemytu niezgłoszonego towaru oraz ustalenia jego ilości, rodzaju i stanu oraz będąc zobowiązanym do rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym, kodeksie wykroczeń skarbowych oraz innych aktach prawa materialnego, a także będąc zobowiązanym do zapobiegania wprowadzaniu na polski obszar celny towarów objętych ograniczeniami lub zakazami i przestrzegania przepisów prawa w tym zakresie, przeprowadził ją nierzetelnie i niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a mianowicie nie zajął całości ujawnionych w jej wyniku wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy, bowiem zwrócił kierowcy tego pojazdu 1 karton w/w wyrobów, tj. 200 sztuk papierosów, umożliwiając ich wwóz na polski obszar celny, a także nie przeprowadził postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk VI. w dniu 01 sierpnia 2009r. w K., będąc funkcjonariuszem Służby Celnej, nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 26.02.2009r. określonych w ust. I pkt 7 i 8, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 23 i ust. III pkt 1 ppkt 2h w ten sposób, że wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym --- STRONA 6 --- w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki F. lub V. o nieustalonych numerach rejestracyjnych mającej na celu niedopuszczenie do przemytu niezgłoszonego towaru oraz ustalenia jego ilości, rodzaju i stanu oraz będąc zobowiązanym do rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym, kodeksie wykroczeń skarbowych oraz innych aktach prawa materialnego i przestrzegania przepisów prawa w tym zakresie, przeprowadził ją nierzetelnie i niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a mianowicie nie zajął ujawnionych w jej wyniku wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy w ilości nie mniejszej niż 1 karton, tj. 200 sztuk papierosów, które zwrócił pasażerowi w/w pojazdu, a także nie przeprowadził postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk a nadto K. M. oraz 1. S. K. (2) zostali oskarżeni o to, że: VII. w dniu 04 czerwca 2009r. w K., będąc funkcjonariuszami Służby Celnej, działając wspólnie i w porozumieniu, nie dopełnili obowiązków służbowych wynikających, w przypadku S. K. (1) z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 24.12.2004r. określonych w ust. I pkt 1 ppkt 1,5 i 7, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 34 i ust. III pkt 1 i 2 ppkt 8, zaś w przypadku K. M. z Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 14.06.2005r. określonych w ust. I pkt 1 ppkt 1,5 i 7, ust. II pkt 1 i 5 ppkt 35 i ust. III pkt 1 i 2 ppkt 8 w ten sposób, że wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. w postaci szczegółowej rewizji celnej pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) mającej na celu niedopuszczenie do przemytu niezgłoszonego towaru oraz ustalenie jego ilości, rodzaju i stanu oraz będąc zobowiązanym do rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ścigania ich sprawców w zakresie ustalonym w kodeksie karnym skarbowym, kodeksie wykroczeń skarbowych oraz innych aktach prawa materialnego, a także będąc zobowiązanymi do rzetelnego --- STRONA 7 --- przeprowadzania kontroli celnej i prawidłowego jej dokumentowania, nie dokonali zabezpieczenia ujawnionych w jej wyniku wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy podlegających zajęciu i nie podjęli żadnych działań uniemożliwiających innej ustalonej osobie zabór w celu przywłaszczenia bliżej nieustalonej ilości tych wyrobów, jednak nie mniejszej niż 2 paczki papierosów, umożliwiając jednocześnie tej osobie wprowadzenie ich na polski obszar celny i tym samym wyżej opisaną kontrolę przeprowadzili nierzetelnie w zakresie ustalenia ilości ujawnionych wyrobów, czym działali na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk a nadto S. K. (1) został oskarżony o to , że: VIII. w dniu 24 marca 2009r. w K., będąc funkcjonariuszem Służby Celnej, wykonując czynności służbowe w Oddziale Celnym Drogowym w K. polegające na przeprowadzaniu szczegółowej kontroli celnej pojazdu marki A. typu kombi o nieustalonych numerach rejestracyjnych, przyjął od kierowcy w/w pojazdu korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 80 zł za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, tj. art. 1 ust. 2 pkt 1,4 i 5 i ust. 2a w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.07.1999r. o Służbie Celnej, a mianowicie za nierzetelne przeprowadzenie rewizji celnej pojazdu i odstąpienie od zajęcia ujawnionych w jej trakcie wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy w nieustalonej dotychczas ilości, jednak nie mniejszej niż 1 karton, tj. 200 sztuk papierosów oraz umożliwienie ukrycia ich przez kierowcę pod wierzchnim okryciem, a także za odstąpienie od przeprowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, tj. o czyn z art. 228 § 3 kk Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt III K 1548/11; I. Na mocy art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk postępowanie karne wobec oskarżonych K. M. i S. K. (1) za czyn z pkt VII umorzył. II. Na mocy art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec oskarżonych A. O., K. J., K. M., A. K., T. K. i C. S. za czyny z pkt I- VI warunkowo umorzył tytułem próby na okres 1 (jednego) roku. III. --- STRONA 8 --- Na mocy art. 67 § 3 kk orzekł wobec oskarżonych A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. świadczenie pieniężne w wysokości po 2.000 (dwa tysięcy) złotych na rzecz „Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej”. IV. Oskarżonego S. K. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 228 § 3 kk i za to na mocy art. 228 § 3 kk skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. V. Na mocy art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu S. K. (1) na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. VI. Na mocy art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego S. K. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 80 (osiemdziesięciu) złotych. VII. Zasądził od oskarżonych A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. kwoty po 100 (sto) złotych, a od oskarżonego S. K. (1) kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążył ich kosztami procesu w częściach im przypadających: A. O. i S. K. (1) po (...),70 (jeden tysiąc siedemnaście 70/100) złotych, oskarżonych K. J., K. M., A. K., T. K. oraz C. S. po 155,82 (sto pięćdziesiąt pięć 82/100) złotych, a w części umarzającej postępowanie kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Obrońca oskarżonego S. K. (1) na podstawie art. 425 i art. 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości i na mocy art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi zarzucił: obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przepisów art. 393 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1-3 i 15 ustawy z 9.06.2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym przez przeprowadzenie dowodu w postaci nagrań obrazu i dźwięku z 24.03. i 4.06.2009 r. w budynku Oddziału Celnego (...) w K., uzyskanego w wyniku kontroli operacyjnej oraz innych dowodów pośrednich związanych z odtworzeniem tych nagrań, podczas gdy dowody te zostały nielegalnie pozyskane dla potrzeb postępowania karnego z powodu braku właściwych postanowień Sądu Okręgowego, zgodnych z art. 17 ust. 1-3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, --- STRONA 9 --- o zarządzeniu kontroli operacyjnej polegającej na rejestrowaniu w ww. dniach i miejscu obrazu oraz dźwięku wobec oskarżonego S. K. (1) w zakresie występków zarzuconych mu aktem oskarżenia. Ponadto z ostrożności procesowej podniósł zarzut: błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia, polegające na ustaleniu, że: - S. K. w dniu 4.06.2009 r. nierzetelnie przeprowadził rewizję celną pojazdu i odstąpił od zajęcia ujawnionych w jej trakcie wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy w nieustalonej dotychczas ilości, jednak nie mniejszej niż 1 karton, oraz umożliwienie ukrycia ich przez kierowcę pod wierzchnim okryciem, a także za odstąpienie od przeprowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe za co przyjął korzyść majątkową w wysokości 80 zł, podczas gdy nawet z okoliczności wynikających z kwestionowanych wyżej dowodów uzyskanych z kontroli operacyjnej nie wynika, by przedmiotem tej rewizji były wyroby tytoniowe bez polskich znaków akcyzy, a S. K. przyjął korzyść majątkową w postaci banknotów NBP o łącznej wartości 80 zł. - S. K. w dniu 24.03.2009 r. nie dopełnił obowiązku w takim zakresie, że nie zareagował na zabór nie mniej niż 2 paczki papierosów, podczas gdy nawet z okoliczności wynikających z kwestionowanych dowodów uzyskanych z kontroli operacyjnej nie wynika, by S. K. nie podjął działań uniemożliwiających ich zabór przez inną osobę, a nadto by zabrane z kartonu przedmioty były paczkami papierosów. Podnosząc powyżej zarzuty wniósł: - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego S. K. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonego T. K. na zasadzie art. 444 kpk w zw. z art. 425 § 2 kpk i art. 427 § 1 kpk zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w części dotyczącej warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego T. K. i uznania go winnym popełnienia czynu zakwalifikowanego z art. 231 § 1 kk. (pkt II orzeczenia). Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k i art. 438 pkt 3 k.p.k podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu T. K. (pkt III), mającego wpływ na treść tego wyroku, a polegającego na: --- STRONA 10 --- -bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony swoim działaniem nie dopełnił obowiązków służbowych określonych Kartą zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza Służby Celnej z dnia 9 września 2008 r. w ust. III pkt 1 ppkt a oraz określonych Ustawą z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, w art. 1 ust. 2 pkt 1,4 i 5, ust. 2a i 3 oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 w sytuacji, gdy oskarżony nie posiadał kompetencji do prowadzenia postępowania przygotowawczego i mandatowego, a wykonując obowiązki o charakterze indywidualnym, działał na indywidualne polecenie służbowe, poparte pragmatyką służbową funkcjonowania Oddziału Celnego (...) w K., -przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony T. K. złożył egzamin zawodowy pięć miesięcy przed zarzucanym mu czynem, gdy stosownie do zgromadzonego materiału dowodowego poza wątpliwością pozostaje, iż egzamin ten złożył przed Komisją Ministerstwa Finansów w dniu 17 grudnia 2009 r., a więc ponad cztery miesiące po dacie zarzucanego mu czynu, -uznaniu przez Sąd I instancji, że oskarżony, jako funkcjonariusz w służbie przygotowawczej posiadał uprawnienia do prowadzenia postępowania przygotowawczego i mandatowego, jak również samodzielnej kontroli celnej, co pozostaje w sprzeczności z pragmatyką służbową, przywołaną w treści pisma Urzędu Celnego w B. z dnia 23 marca 2012 r. oraz zeznaniami świadków w osobach B. N. i A. F., -przyjęciu przez Sąd I instancji, że źródłem obowiązków oskarżonego jako funkcjonariusza w służbie przygotowawczej były przepisy odnoszące się do wszystkich funkcjonariuszy służby celnej, określone na poziomie ogólnym w sytuacji, gdy w zakresie służby przygotowawczej źródło obowiązków oskarżonego było lokowane w przepisach regulaminów, instrukcjach i poleceniach służbowych, a przede wszystkim w pragmatyce służbowej, czyli określone były na poziomie indywidualnym co miało bezpośredni wpływ na uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 231 § 1 kk Na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. wniósł: - o zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku w zaskarżonej części, poprzez uniewinnienie oskarżonego T. K. od zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu z art. 231 § 1 k.k. Obrońca oskarżonego C. S. na mocy art. 425 § 1 – 2 kpk, art. 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości co do tego oskarżonego i na mocy art. 438 pkt 2 kpk wyrokowi temu zarzucił: --- STRONA 11 --- I./ obrazę przepisów postępowania która miała istotny wpływ na treść orzeczenia tj. 1/ art. 413§ 1 pkt 5 kpk przez warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego C. S.( pkt II wyroku) w stosunku do czynów, które nie były zarzucane oskarżonemu aktem oskarżenia tj. w stosunku do czynów z pkt I, II, III, V, VI wyroku 2/ art. 393§ 1 kpk w zw. z art. 17 ust 3 i 15 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym przez wykorzystanie w postępowaniu przed Sądem I instancji ( i tym samym przez przyjęcie za podstawę ustaleń faktycznych) nielegalnych materiałów dotyczących oskarżonego C. S., które uzyskane zostały w drodze kontroli operacyjnej prowadzonej przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego 3/ art. 5§2 kpk przez brak rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego wątpliwości, których nie dało się wyjaśnić w postępowaniu dowodowym tj. przez nie rozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego C. S. wątpliwości dotyczących braku informacji o dokonanym przez kontrolowanego podróżnego zgłoszenia celnego- czyli zadeklarowania przez niego ilość posiadanego towaru celnego -oraz tego, co stało się z samochodem, który był kontrolowany przez oskarżonego ( strona 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) 4/. 7 kpk przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i przez to: a/ uznanie, że wyjaśnienia oskarżonego C. S. nie polegają na prawdzie, w sytuacji gdy - brak jest jakiegokolwiek kontrdowodu dla tych wyjaśnień - brak jest materiału dowodowego, który wykazałby nieprawdziwość wyjaśnień oskarżonego tj. że kontrola nie przebiegała w taki sposób w jaki opisywał i interpretował ją oskarżony w swych wyjaśnieniach - zgromadzony został materiał dowodowy, który odnosi się do wyjaśnień oskarżonego C. S. - zeznania świadków A. F., J. K., B. N., przełożonych oskarżonego, którzy opisywali zasady przeprowadzania kontroli, i którzy o zasadach tych zeznają zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego b/ dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego C. S., która doprowadziła Sąd I instancji do wadliwego przekonania, że - oskarżony "stanowczo stwierdził, iż kontrolowany samochód z uwagi na małą ilość papierosów został zawrócony za --- STRONA 12 --- granicę" (strona 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), w sytuacji gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonego wskazuje, że nigdy nie wypowiadał on takich stanowczych twierdzeń, wręcz przeciwnie oskarżony słuchany w postępowaniu przygotowawczym - protokół przesłuchania podejrzanego z dnia 24.11.2009 r. - podawał" nie pamiętam tego zdarzenia .... prawdopodobnie samochód został zawrócony na stronę białoruską z uwagi na małą ilość papierosów", a na rozprawie w dniu 15.02.2012 r. oskarżony podał, że „nie pamięta dokładnie sytuacji na nagraniu" - oskarżony nie kwestionował nagrań przedstawionych mu w postępowaniu przygotowawczym, w sytuacji gdy oskarżony nie mógł kwestionować faktów zarejestrowanych na nielegalnym nagraniu z kontroli operacyjnej, a kwestionował wnioski oskarżenia wysnute z przedstawionego mu nagrania c/ dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzącą do niezgodnego z zasadami doświadczenia życiowego, odgórnego wniosku, że oskarżony C. S. ukrył 2 kartony papierosów pod deską rozdzielczą kontrolowanego samochodu d/ niezauważenie tego materiału dowodowego - wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków A. F., J. K., B. N., którzy wskazywali na okoliczności mające znaczenie dla wystawienia mandatu ergo - sam fakt posiadania nadwyżki towaru ujawnionej w wyniku kontroli szczegółowej nie zawsze był wystarczający do wszczęcia postępowania mandatowego, znaczenie ma także ilość zadeklarowanego towaru celnego w nadwyżce przez podróżnego 5/ art. 424 § 2 kpk przez a/ nie wyjaśnienie przesłanek, które zdaniem Sądu I instancji przemawiały za warunkowym umorzeniem postępowania wobec oskarżonego C. S. b/zaniechanie dokonania dowodowej oceny materiału dowodowego, który przedstawiony został przez oskarżyciela jako dowody sprawstwa i winy oskarżonego C. S. tj. - Sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że wyjaśnienia oskarżonego C. S. nie polegają na prawdzie - Sąd I instancji, ograniczył się jedynie do wadliwego zacytowania wyjaśnień C. S., - Sąd I instancji nie wyjaśnił jaki materiał dowodowy pozwalał mu na poczynienie założenia, że oskarżony C. S. ukrył 2 kartony papierosów pod deską rozdzielczą samochodu Mając na uwadze powyższe wniósł o: --- STRONA 13 --- l/zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie oskarżonego C. S.. Obrońca oskarżonego K. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości w części dotyczącej tego oskarżonego, tj. pkt. II i VII stawianych zarzutów i pkt. I, II, III i VII sentencji wyroku. Na zasadzie art. 438 pkt. 1,2 i 3 Kodeksu postępowania karnego zarzucił wyrokowi: 1. Naruszenie prawa materialnego: a. art. 231 § 1 Kodeksu karnego przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy oskarżony K. M., na skutek błędnej wykładni wymienionych w zarzutach przepisów Karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 15 06 2005 roku, został uznany za winnego, podczas gdy zachowanie oskarżonego w żadnym stopniu nie naruszało przepisów dotyczących jego obowiązków, a co za tym idzie nie wyczerpywało znamion art. 321 § 1 k.k. b. przepisów rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny tj art. 61, 63 i 68 przez ich niezastosowanie w sprawie niniejszej c. przepisów ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne tj. art. 31 przez jego niezastosowanie d. przepisów ust. II pkt. 5 ppkt 35 Karty zakresu praw i obowiązków przez błędną wykładnię tegoż przepisu, że dotyczył on sytuacji opisanej w pkt II zarzutów, podczas gdy sprawdzenie ilości dotyczyło zgłoszonego towaru przez kierowcę samochodu a przytoczony przepis dotyczy nie zgłoszonego towaru, co stanowi istotną różnicę w ocenie zachowań osób będących przy tych czynnościach i nie jest tożsame z opisanym w akcie oskarżenia zarzutem 2. Obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia a szczególnie oparcie ustaleń w zakresie winy oskarżonego K. M. o dowody, które zgodnie z przepisami art. 17 Ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym nie mogą być dowodami w stosunku do oskarżonego - zarzuty w tym zakresie zostały postawione w części niejawnej apelacji złożonej w Kancelarii (...) Sądu Rejonowego 3. Obrazę przepisów postępowania, mającego wpływ na treść orzeczenia - to jest art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 2, poprzez sformułowanie stawianych oskarżonemu zarzutów w sposób w sposób nieprzejrzysty i enigmatyczny co uniemożliwiało skuteczne odniesienie się do nich i w konsekwencji naruszało prawo do obrony oskarżonego. 4. Błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że oskarżony K. M.: a/ miał jakikolwiek wpływ na dalsze czynności opisane w pkt II zarzutów w sytuacji, gdy pojawił się tam po okazaniu --- STRONA 14 --- - wyjęciu, papierosów przez kierowcę samochodu i po 10 sekundach z tego miejsca odszedł, pozostawiając przy tych czynnościach innych funkcjonariuszy rozpoczynających te czynności. b/ mógł decydować o zakresie czynności sprawdzających, opisanych w pkt II zarzutów, podczas gdy taką osobą zlecającą okazanie towaru i sprawdzenie ilości był świadek L. i to on podejmował decyzję o dalszym postępowaniu wobec kierowcy sprawdzanego samochodu, a brak w systemie (...) zapisu o skierowania na szczegółową kontrolę w sposób jednoznaczny wskazuje, że czynności opisane w pkt II zarzutów nie były kontrolą szczegółową a jedynie czynnością okazania towaru i sprawdzenia ilości. c/. był bezspornie obecny w trakcie czynu opisanego w pkt VII zarzutów mimo istnienia w tym zakresie rozbieżności co do rozpoznania, szczegółowo opisanego w niejawnej części apelacji d/. miał jakikolwiek wpływ na postępowanie osób trzecich podczas czynu opisanego w pkt VII w sytuacji gdy M2 raz rozpoznany ale nie jako oskarżony M. a drugi raz jako M. pojawił się na miejscu ewentualnego przestępstwa 13 sekund po jego popełnieniu i nie miał świadomości, że osoby trzecie dokonały zaboru po paczce papierosów. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i uniewinnienie oskarżonego K. M. od stawianych mu zarzutów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l Instancji. Obrońca oskarżonego A. K. na podstawie art. 425 kpk i art. 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej A. K. w całości i na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił: - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przepisów art. 393 § l kpk w zw. z art. 17 ust. 1-3 i 15 ustawy z 9.06.2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym przez przeprowadzenie dowodu w postaci nagrań obrazu i dźwięku z 26.06.2009r. w budynku Oddziału Celnego (...) w K., uzyskanego w wyniku kontroli operacyjnej oraz innych dowodów pośrednich związanych z odtworzeniem tych nagrań, podczas gdy dowody te zostały nielegalnie pozyskane dla potrzeb postępowania karnego z powodu braku właściwych postanowień Sądu Okręgowego, zgodnych z art. 17 ust. 1-3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, o zarządzeniu kontroli --- STRONA 15 --- operacyjnej polegającej na rejestrowaniu w ww. dniach i miejscu obrazu oraz dźwięku wobec oskarżonego A. K. w zakresie występków zarzuconych mu aktem oskarżenia. Ponadto z ostrożności procesowej podniósł zarzut: - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia, polegające na ustaleniu, że: - A. K. w dniu 26.06.2009r. przeprowadził nierzetelnie rewizję celną i niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem zaniechał przeprowadzenia szczegółowej rewizji celnej, ograniczając się jedynie do ujawnienia przez kierowcę wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy ukrytych w skrytce samochodowej w ilości około 8 kartonów, tj. około 1600 papierosów, a następnie nie zajął tych wyrobów, umożliwiając kierowcy pojazdu ponowne ich ukrycie, a także że nie przeprowadził postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, zaś przedmiotowy samochód cofnął za granicę, podczas gdy nawet z okoliczności wynikających z kwestionowanych wyżej dowodów uzyskanych z kontroli operacyjnej nie wynika, by A. K. nie podjął działań, do których był upoważniony i zobowiązany jako celnik, a przede wszystkim decyzję o cofnięciu pojazdu za granicę podjął jego przełożony, bowiem on jako aplikant celny nie był do tego upoważniony. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. K. od popełnienia zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonego A. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść tego oskarżonego i działając w oparciu o art. 438 pkt 1 i 3 kpk wyrokowi zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na mylnym uznaniu przez Sąd, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie dawał wystarczające podstawy do uznania, iż oskarżony A. O. w dniu 25 marca 2009 r. nie dopełnił obowiązków służbowych podczas przeprowadzenia kontroli pojazdu marki V. (...) nr rej (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, albowiem zezwolił kierującemu na wwóz do polskiego obszaru celnego 4 kartonów papierosów, bez uiszczenia opłat akcyzowych, podczas gdy z materiału dowodowego: (zeznań świadka S. S., k. 574, wyjaśnień oskarżonego składnych na etapie postępowania przygotowawczego (k..614) i sądowego, protokołu stwierdzenia --- STRONA 16 --- nieprawidłowości (k. 827) i mandatu karnego wystawionego na kwotę 500 zł, pokwitowania przyjęcia (k. 829), zeznań świadka J. M. (k. 1084)), wynika, że oskarżony ten wypełnił swoje obowiązki w sposób prawidłowy i zgodny z prawem, w szczególności zaś jego działanie nie nosiło znamion działania na szkodę interesu publicznego, a zatem powyższy błąd w ustaleniach faktycznych skutkował obrazą przepisu art. 231 1 kk, wobec stwierdzenia, iż czyn oskarżonego nie wypełnił znamion tego przestępstwa, w szczególności w postaci spowodowania rzeczywistej szkody w interesie publicznym. Z ostrożności procesowej obrazę art. 17 ust 15c ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dnia 9 czerwca 2006 r., wpływającą na treść rozstrzygnięcia, poprzez uznanie, iż kontrola operacyjna względem tego oskarżonego została przeprowadzona w sposób legalny i zgodny z prawem, a zatem materiały z tej kontroli mogły stanowić dowód w niniejszej sprawie, podczas gdy materiały z kontroli operacyjnej prowadzonej niejawnie zostały objęte zgodą w zakresie popełnienia przestępstwa korupcyjnego stypizowanego w art. 228 § 1kk, zaś następnie zostały wykorzystane w zakresie popełnienia przez A. O. przestępstwa z art. 231 kk, pomimo nieuzyskanie zgody następczej Sądu Okręgowego w Warszawie na ich wykorzystanie zgodnie z normą określoną wart. 17 ust 15 c ustawy o (...). Mając powyższe na uwadze wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego lnu czynu. Oskarżony A. O. zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej punktów II, III i VII, w zakresie w jakim odnoszą się one do jego osoby. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania, mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na przyjęciu, iż w okolicznościach prowadzonej przez niego kontroli granicznej przeprowadził ją nierzetelnie, tj. po pierwsze zaniechał przeszukania pojazdu celem ujawnienia ewentualnych dalszych wyrobów akcyzowych, po drugie zwrócił kontrolowanemu 4 kartony papierosów (800 sztuk), przez co umożliwił mu ich wwóz na unijny obszar celny, a nadto że kontrola była prowadzona wyłącznie w zasięgu kamery zamontowanej przez (...); 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 201 i 366 § 1 --- STRONA 17 --- kpk polegające na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 5 § 1 kpk polegające na rozstrzygnięciu na jego niekorzyść wątpliwości rodzących się na tle zebranego materiału dowodowego, w szczególności wątpliwości wynikających z zeznań świadków (co do jego obowiązków jako przewodnika psa), nieprecyzyjności i wadliwości nagrań (...), a także przypisania wyłącznie mu kontroli spornego pojazdu; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 237a kpk. w zw. z art. 17 ust. 3 i art. 17 ust. 15 ustawy o (...), poprzez nieuwzględnienie okoliczności procesowej, iż zgoda następcza co do materiałów dotyczących rzekomo popełnionego przez niego przestępstwa dotyczyła czynu stypizowanego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego, nie zaś art. 231 § 1 Kodeksu karnego, który zastosował Sąd Rejonowy; 4. naruszeniu art. 231 § 1 Kodeksu karnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przypisanie mu umyślności działania. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego czynu. Na podstawie art. 425 § 1 i 2 oraz 444 kpk zaskarżył: powyższy wyrok w odniesieniu do oskarżonego K. J., w całości jego obrońca. Powołując się na przepisy art. art. 427 § 1 i 2, 437 § 2 oraz 438 pkt. 2 kpk wyrokowi temu zarzucił - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 410 kpk w zw. z art. 393 § 1 kpk w zw. z art. 17 ust. 1 - 3 oraz ust. 15 ustawy z dnia 9 czerwca 2006r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym polegającą na uznaniu winy oskarżonego K. J., w zakresie przypisanych mu czynów, w oparciu o pierwotne dowody w postaci zarejestrowanych nagrań obrazu i dźwięku w budynku Oddziału Celnego (...) w K. i dowodów pośrednich uzyskanych wskutek odtwarzania tychże nagrań, pomimo, że kontrola operacyjna, w wyniku której pozyskano wspomniane dowody pierwotne nie została zarządzona postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie i w związku z tym materiał ten - jako nielegalny - nie może stanowić źródła dowodowego i być poddawany sądowej ocenie w procesie karnym; Podnosząc powyższy zarzut wniósł: --- STRONA 18 --- - o zmianę zaskarżonego wyroku, w zaskarżonej części, poprzez uniewinnienie oskarżonego K. J. od popełnienia zarzucanych mu czynów; Na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk i art. 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości w zakresie czynów określonych w pkt I – VII na niekorzyść oskarżonych A. O., K. J., K. M., T. K., C. S., A. K. i S. K. (1) prokurator. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk, art. 437 § 1 i 2 kpk, art. 454 § 1 kpk i art. 438 pkt 3 kpk zarzucił powyższemu wyrokowi: I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie przestępstw określonych w pkt I-VI wyroku przypisanych oskarżonym A. O., K. J., K. M., T. K., C. S. i A. K., który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że stopień społecznej szkodliwości czynów i stopień zawinienia nie są znaczne, co wynika z faktu, iż nieprawidłowości w kontrolach będących przedmiotem zarzutów wynikały z dużych ilości wykonywanych przez oskarżonych kontroli, że tylko w nielicznych kontrolach ujawniono nieprawidłowości, że powodem tychże nieprawidłowości była chęć usprawnienia ruchu na przejściu granicznym, gdzie tworzyły się kolejki samochodów oczekujących na odprawę celną, że ujawnione nieprawidłowe kontrole są kroplą w morzu przeprowadzanych kontroli, że większość z oskarżonych, oprócz A. O. i K. M., to nowo zatrudnieni pracownicy dopiero uczący się zawodu, że A. O. nie był karany służbowo ani dyscyplinarnie, co skutkowało warunkowym umorzeniem postępowania karnego wobec tychże oskarżonych, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynów oraz stopnia zawinienia, a zwłaszcza fakt niedopełnienia podstawowego obowiązku służbowego, jaki ciąży na funkcjonariuszu Służby Celnej, a mianowicie rzetelnego przeprowadzenia szczegółowej kontroli celnej w celu niedopuszczenia do przemytu nie zgłoszonego towaru, pełna świadomość oskarżonych bezprawnego działania, brak podstaw do przyjęcia, że takie działania były wynikiem niewielkiego doświadczenia zawodowego, brak racjonalnych okoliczności usprawiedliwiających takie działania, w przypadku czynów z pkt I- IV ilość ujawnionych i niezajętych papierosów znacznie przekraczająca normę przywozową, tj. 2 paczki, obowiązek ścigania każdego sprawcy, u którego podczas kontroli stwierdzono przemycane papierosy bez polskich znaków akcyzy w ilości ponad normę przywozową, --- STRONA 19 --- wielokrotność bezprawnego działania w przypadku oskarżonego K. J., któremu zarzucono niedopełnienie obowiązków służbowych podczas pięciu różnych kontroli, fakt, iż wobec oskarżonego A. O. prowadzone było w 2010 roku postępowanie dyscyplinarne, którego wynik nie został ustalony w toku procesu, prowadzi do przekonania, iż stopień społecznej szkodliwości czynów i stopień zawinienia są znaczne i tym samym brak jest podstaw do warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonych II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie czynu określonego w pkt VII wyroku przypisanego oskarżonym K. M. i S. K. (1), który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy, o czym stanowi fakt, iż oskarżeni prawidłowo dokonali kontroli pojazdu podróżnej I. K., zaś ujawnione podczas niej papierosy schowali do kartonu pozostawionego bez kontroli, w którym to czasie doszło do kradzieży przez inne ustalone osoby co najmniej dwóch paczek papierosów, a także ilość zabranych papierosów i fakt, że nastąpiło to już po kontroli pojazdu, co skutkowało umorzeniem postępowania karnego na podstawie art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu, a przede wszystkim celowość działania oskarżonych ukierunkowanego na kradzież papierosów przez inne osoby, niedopełnienie jednego z podstawowych obowiązków służbowych, jakie ciążą na funkcjonariuszu Służby Celnej, a mianowicie rzetelnego przeprowadzenia szczegółowej kontroli pojazdu, która obejmuje również prawidłowe zabezpieczenie ujawnionych podczas niej papierosów bez polskich znaków akcyzy stanowiących dowód rzeczowy w sprawie o wykroczenie skarbowe, a także fakt, iż ilość faktycznie zabranych papierosów wynikała tylko i wyłącznie z okoliczności, iż osoby dokonujące zaboru i oskarżeni zostali spłoszeni przez podróżną, prowadzi do przekonania, iż stopień społecznej szkodliwości czynu jest znaczny i w związku z tym brak jest podstaw do umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynów opisanych w pkt I- VII i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Białymstoku; utrzymanie wyroku w pozostałym zakresie. --- STRONA 20 --- Na rozprawie apelacyjnej prokurator cofnął apelację w całości wobec oskarżonego S. K. (1) i w zakresie zarzutu zawartego w punkcie 2 apelacji odnoszącego się do czynu zarzuconego oskarżonemu K. M. w punkcie VII części wstępnej wyroku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych: A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. i oskarżonego A. O. okazały się zasadne o tyle, o ile doprowadziły do uniewinnienia w/w oskarżonych od popełnienia zarzuconych im czynów. Z kolei apelacje obrońcy oskarżonego S. K. (1) i prokuratora jako niezasadne nie zyskały akceptacji Sądu Okręgowego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, że Sąd I instancji dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich dowodów, wyprowadzając ze wszech miar słuszne wnioski w zakresie zachowań sprawczych oskarżonego S. K. (1). Wskazał przy tym fakty, które uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) oraz logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania), a także nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tym samym pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budzi także ocena winy i stopnia społecznej szkodliwości obu zarzucanych mu czynów i w konsekwencji skazanie tego oskarżonego za czyn z punktu VIII aktu oskarżenia i na podstawie art. 17§1 pkt 3 k.p.k. umorzenie postępowania za czyn z punktu VII aktu oskarżenia. Przechodząc do analizy apelacji obrońcy tego oskarżonego wskazać należy, że pozbawione trafności są zarzuty apelującego kwestionujące zarówno legalność dowodów, na podstawie których Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne w zakresie zachowania oskarżonego S. K. (1), jak i wskazujące na błędy w tych ustaleniach faktycznych. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji naruszył art. 393§1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 – 3 i 15 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 roku o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym przez wprowadzenie dowodów postaci nagrań obrazu i dźwięku z dnia 24.03. 2009 roku i 04.06. 2009 roku w budynku Oddziału Celnego (...) w K., --- STRONA 21 --- uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej oraz innych dowodów pośrednich związanych z odtworzeniem tych nagrań w sytuacji, gdy dowody te – zdaniem obrońcy – zostały pozyskane nielegalnie z uwagi na brak właściwych postanowień Sądu Okręgowego, zgodnych z art. 17 ust. 1 – 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, o zarządzeniu kontroli operacyjnej polegającej na rejestrowaniu w ww. dniach i miejscach obrazu oraz dźwięku wobec oskarżonego S. K. (1) w zakresie występków zarzuconych mu aktem oskarżenia. Faktem jest, iż w okresie objętym zarzutami tak wobec tego, jak i innych oskarżonych w przedmiotowej sprawie nie obowiązywała instytucja „zgody następczej” funkcjonująca w dzisiejszym kształcie, a wprowadzona między innymi do ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (do jej art. 17 dodano ustęp 15a – e) dopiero z dniem 11 czerwca 2011 roku. Nie oznacza to jednak, że przed tą datą nie możemy mówić o zasadach warunkujących uznanie materiałów zdobytych w rezultacie czynności operacyjno – rozpoznawczych (w stosunku do innych osób, czy dotyczących innych przestępstw niż objęte kontrolą) za legalne i w efekcie mogące stanowić dowód w postępowaniu karnym, a wręcz przeciwnie. Na konieczność uzyskania takiej zgody wskazywało zarówno ówczesne orzecznictwo (m.in. wskazane także przez apelującego postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 roku w sprawie o sygn. akt 6/07, OSNKW 2007/5/37, uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 32/10, OSNKW 2011/3/22), jak i doktryna (m.in. Kozielewicz W, postępowanie w przedmiocie zarządzenia kontroli operacyjnej, w L. Paprzycki i inni, Praktyczne elementy zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu. Nowoczesne technologie i praca operacyjna, Warszawa 2009 roku). Jak wskazał Sąd Najwyższy w w/w uchwale dowodami uzyskanymi w wyniku kontroli operacyjnej, zarządzonej postanowieniem sądu, wydanym na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), które pozwalają na wszczęcie postępowania karnego lub mają znaczenie dla toczącego się postępowania karnego (art. 17 ust. 15 tej ustawy), są jedynie dowody dotyczące przestępstw, określonych w jej art. 17 ust. 1, które zostały wskazane w postanowieniu o zastosowaniu kontroli operacyjnej lub w --- STRONA 22 --- postanowieniu o udzieleniu tzw. zgody następczej, w tym wydanej także w toku kontroli operacyjnej (art. 17 ust. 3 ustawy), a popełnionych przez osobę, której dotyczyła zgoda pierwotna i osobę, co do której wydano zgodę następczą. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że Sąd Najwyższy wskazując na granice legalnego wkroczenia w konstytucyjnie chronione wolności obywatela wskazał, że we wniosku do Sądu o zarządzenie takiej kontroli, a w efekcie postanowieniu sądu o zarządzeniu takiej kontroli (tak pierwotnej jak i następczej) powinien być określony podmiot, którego kontrola ta dotyczy, oraz przestępstwo lub przestępstwa, w związku z których rozpoznawaniem, zapobieganiem lub wykrywaniem jest ona wprowadzana, a także sposób jej stosowania. Przy tym zgoda Sądu nie jest kwestią czysto formalną, lecz prawną gwarancją, że kontrola operacyjna będzie dopuszczona wyłącznie w odniesieniu do przestępstw, przy których jest to dopuszczalne i jedynie gdy zostanie wykazana jej niezbędność. Należy podkreślić, że w odniesieniu do oskarżonego S. K. (1) takie zgody zostały wydane. Dalsze szczegółowe rozważania, co do legalności dowodów na podstawie których Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne w zakresie zachowania w/w oskarżonego, jak i co do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, w uzasadnieniu znajdującym się w aktach Pf 2/12 w Kancelarii (...) Sądu Okręgowego. Przechodząc do omówienia decyzji, które legły u podstaw uniewinnienia pozostałych oskarżonych od zarzuconych im czynów na etapie postępowania odwoławczego wrócić należy do kwestii zasygnalizowanych na wstępie, a dotyczących trybu uzyskania zgód następczych oraz możliwości wykorzystania w postępowaniu karnym dowodu określonego (katalogowego) przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, popełnionego przez osobę, wobec której była stosowana kontrola operacyjna, innego niż objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej albo popełnionego przez inną osobę. Jak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy w swoich licznych utrwalonych judykatach, co istotne wydanych również przed wprowadzeniem „nowej” wyżej opisanej regulacji do ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (powielonej m.in. w ustawie o Policji i Straży Granicznej) także na tle odpowiednika tej regulacji zawartej w art. 237§2 k.p.k. możliwość stosowania w postępowaniu karnym kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych oraz innych rozmów i --- STRONA 23 --- przekazów informacji jest środkiem wkraczającym w konstytucyjnie chronione prawo do wolności komunikowania się i wiążącą się z nią tajemnicę (art. 49 Konstytucji – porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 6/07, OSNKW 2007/5/37, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2008 roku w sprawie o sygn. akt V K.K. 195/2008, OSNKW 2009/2/17, ale również Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2007 roku w sprawie o sygn. akt II AKz 528/07,KZS 2008/1/75) Już z tej przyczyny, biorąc pod uwagę, że istota kontroli sprowadza się do osoby, której rozmowy mają być kontrolowane, a nie do nośnika informacji, nie sposób mówić nie tylko o podmiotowym, czy przedmiotowym „rozszerzeniu” kontroli operacyjnej bez aprobaty Sądu, ale i o możliwości sanowania takiego „rozszerzenia” następczą decyzją Sądu (także wobec własnej uprzedniej decyzji) wydaną nawet po kilku miesiącach w odniesieniu do innej kontroli. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy, jakkolwiek zgody następcze wobec oskarżonych: A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. zostały wydane, uzyskano je właśnie po zbyt długim okresie czasu od zakończenia okresów zarządzonych uprzednio kontroli operacyjnych ( dokładna analiza w uzasadnieniu znajdującym się w aktach Pf 2/12 w Kancelarii (...) Sądu Okręgowego ). Sąd I instancji, jak słusznie zauważyli niektórzy z apelujących w sposób zbyt uproszczony podszedł do tej kwestii uznając, że stosowne zgody następcze co do oskarżonych zostały wydane, a zatem materiał dowodowy w całości podlegał ocenie Sądu. Wyrażając takie stanowisko Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z treścią art. 17 ust 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 roku o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym obowiązującej od 7 marca 2009 roku w przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Szef (...) może zarządzić, po uzyskaniu zgody Prokuratora Generalnego kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie z wnioskiem do sądu, o którym mowa w ust. 2 o wydanie postanowienia w tej sprawie. Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wniosku w terminie 5 dni. W przypadku nie udzielenia przez sąd zgody, Szef (...) wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz poleca niezwłoczne, protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania. --- STRONA 24 --- Jednocześnie powołał się na treść wskazanej już uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r. I KZP 32/10, zgodnie z którą - dowodami uzyskanymi w wyniku kontroli operacyjnej, zarządzonej postanowieniem sądu, wydanym na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), które pozwalają na wszczęcie postępowania karnego lub mają znaczenie dla toczącego się postępowania karnego (art. 17 ust. 15 tej ustawy), są jedynie dowody dotyczące przestępstw, określonych w jej art. 17 ust. 1, które zostały wskazane w postanowieniu o zastosowaniu kontroli operacyjnej lub w postanowieniu o udzieleniu tzw. zgody następczej, w tym wydanej także w toku kontroli operacyjnej (art. 17 ust. 3 ustawy), a popełnionych przez osobę, której dotyczyła zgoda pierwotna i osobę, co do której wydano zgodę następczą. (OSNKW 2011/3/22, LEX nr 738186, Biul. SN 2011/3/18). Uproszczone (schematyczne) ujęcie tej tematyki przez Sąd Rejonowy polegało na bezrefleksyjnym (pozbawionym pogłębionej analizy) powołaniu się na treść przepisu art. 17 ust. 3 ustawy o (...) i wydanej przez Sąd Najwyższy uchwały, w której Sąd ten wyraził stanowisko w zakresie dopuszczalności stosowania niejako „odpowiednio” przepisów o trybie uzyskania zgody następczej w sytuacji przypadków „niecierpiących zwłoki” do sytuacji, w której w wyniku stosowania kontroli operacyjnej uzyskano dowód popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, w stosunku do którego można zarządzić kontrolę operacyjną, popełnionego przez osobę, wobec której była stosowana kontrola operacyjna, innego niż objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej albo popełnionego przez inną osobę (a więc sytuacji objętą obecną regulacją art. 17 ust. 15 c – e ustawy o (...)). Należy podkreślić, że u źródła zobligowania zarówno Sądu, jak i organów pozasądowych do uzyskania, bez opieszałości (a obecnie w jednoznacznie określonych ustawowo terminach) zgód następczych na wykorzystanie w postępowaniu karnym dowodu określonego (katalogowego) przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, popełnionego przez osobę, wobec której była stosowana kontrola operacyjna, innego niż objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej albo popełnionego przez inną osobę – leżą normy konstytucyjne. Wszelkie ograniczenia konstytucyjnych wolności i --- STRONA 25 --- praw jednostki – nawet te, na które zezwala ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym – musi bowiem odpowiadać (zakresowo, przedmiotowo i co do sposobu ograniczenia) konstytucyjnym regulacjom poszczególnych praw podmiotowych oraz ogólnej klauzuli proporcjonalności wskazanej w Ustawie Zasadniczej. Stąd właśnie organ, na wniosek którego Sąd zarządził kontrolę operacyjną, powinien na bieżąco analizować materiały i odpowiednio szybko reagować w razie pojawienia się w jej wyniku dowodów popełnienia przez objętego kontrolą innych przestępstw katalogowych lub popełnienia przestępstw przez inną osobę. (...) zawierające tego rodzaju dowody nie mogą pozostawać dowolnie długo w posiadaniu organów ścigania bez zgody Sądu (porównaj postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r. w sprawie o sygn. akt II APKzPF 2/08, Apel. –W-wa 2008/3/142). Jak słusznie zauważyła również apelująca obrońca oskarżonego C. S., także Sąd Najwyższy we wskazanej przez Sąd, a nie przeanalizowanej uchwale z dnia 23 marca 2011 roku o sygn. akt I KZP 32/10 dopuszczając możliwość stosowania niejako „odpowiednio” przepisów o trybie uzyskania zgody następczej w sytuacji przypadków „niecierpiących zwłoki” do sytuacji z jaką mamy niewątpliwie do czynienia w przedmiotowej sprawie, a więc takiej, w której w trakcie okresu trwania kontroli zarządzonej wobec innej osoby uzyskano dowód popełnienia przestępstwa, w stosunku do którego można zarządzić kontrolę operacyjną, popełnionego przez inną osobę – odwołał się do poglądów doktryny wskazując na odpowiednio szybkie, a więc bieżące reagowanie uprawnionych organów. Wskazał, że dostrzegając ujawnienie się w ramach kontroli operacyjnej dowodów na popełnienie przez osobę objętą tą kontrolą innych przestępstw katalogowych niż wskazane w postanowieniu o jej zarządzeniu albo przez osobę, której kontrola ta nie dotyczy, należy - jeżeli zachodzą warunki określone w art. 17 ust. 3 ustawy o (...), a przy tym także w ust. 1 in fine tego przepisu (klauzula ultima ratio) - zarządzić kontrolę w powyższym zakresie decyzją Szefa (...), po uprzednim uzyskaniu zgody Prokuratora Generalnego, i jednocześnie wystąpić do Sądu Okręgowego o wydanie postanowienia w tej sprawie, a ten winien je wydać w terminie 5 dni, ze skutkiem określonym w art. 17 ust. 3 zd. 2 tej ustawy. Działanie z naruszeniem tych terminów, zarówno przez organ niesądowy, jak i przez sąd, uznać należy za --- STRONA 26 --- sprzeczne z prawem, zatem i dowody uzyskane z takim naruszeniem nie powinny być dopuszczone w postępowaniu karnym. Powołał się przy tym, na pogląd wyrażony w piśmiennictwie (Kozielewicz W. postępowanie w przedmiocie zarządzenia kontroli operacyjnej, L. Paprzycki i inni. Praktyczne elementy zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu. Nowoczesne technologie i praca operacyjna, Warszawa 2009 roku), że organ, na którego wniosek sąd zarządził kontrolę operacyjną, powinien na bieżąco analizować materiały trwającej kontroli i reagować w razie pojawienia się w jej wyniku dowodów popełnienia przez objętego kontrolą innych przestępstw katalogowych lub popełnienia ich przez inną osobę, której kontrola ta nie dotyczy, przez podjęcie stosownych kroków przewidzianych dla wypadku niecierpiącego zwłoki. W podsumowaniu zaś tej części rozważań Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli uwzględni się, iż chodzi tu przecież o wkraczanie w sferę konstytucyjnie gwarantowanych wolności, to takie właśnie działanie organu w demokratycznym państwie prawnym uznać należy za jedynie prawidłowe. Takie zapatrywanie w pełni podziela, Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że nie sposób zaakceptować sytuacji, w której z wnioskiem o wydanie zgody następczej wystąpiono, a w efekcie zgody następcze wobec oskarżonych: A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. zostały wydane, po upływie zbyt długiego okresu czasu od zakończenia okresów zarządzonych uprzednio kontroli operacyjnych. Autor powoływanej już publikacji W. K. w swoim artykule wskazał (jako „najpóźniejsze” rozwiązanie), że termin pięciodniowy, o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy o (...) stosowanym odpowiednio do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie zgody następczej winien być liczony od dnia będącego terminem końcowym trwającej kontroli operacyjnej. Przyjmując jednak nawet datę dalszą wskazaną w przepisach nowej regulacji (nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej, przekazanych mu przez Szefa (...) niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia tej kontroli) stwierdzić należy, ze w --- STRONA 27 --- niniejszej sprawie te terminy wobec oskarżonych: A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. zostały przekroczone. Dlatego też mając na uwadze, że obciążający materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wyczerpują właściwie w całości materiały zgromadzone w trakcie kontroli operacyjnej, a także wyjaśnienia złożone po odtworzeniu materiałów z tych kontroli, które nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie, oskarżonych: A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S. należało uniewinnić od popełnienia zarzuconych im czynów. Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie bezprzedmiotowym stało się odnoszenie się zarówno do pozostałych zarzutów apelujących obrońców oskarżonych: A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S., zarzutów zawartych w apelacji oskarżonego A. O., jak i apelacji prokuratora. W zakresie zarzutów zawartych w niejawnej części apelacji obrońcy oskarżonego K. M., stanowisko Sądu zostało zawarte w uzasadnieniu zdeponowanym w aktach Pf 2/12 w Kancelarii (...) Sądu Okręgowego. W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia uniewinniającego ( punkt I sentencji niniejszego wyroku ), w czynie VII z części wstępnej wyroku przypisanym oskarżonemu S. K. (1) pominięto, że działał on wspólnie i w porozumieniu z K. M. ( punkt II sentencji niniejszego wyroku ). W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec S. K. (1) Sąd Okręgowy utrzymał w mocy ( punkt III sentencji wyroku ). O kosztach procesu w zakresie dotyczącym uniewinnienia oskarżonych A. O., K. J., K. M., A. K., T. K., C. S., Sąd Okręgowy rozstrzygnął na mocy art. 632 pkt 2 kpk, natomiast odnośnie oskarżonego S. K. (1) o opłacie sądowej orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223, z póź. zm.), zaś o pozostałych kosztach procesu za postępowanie odwoławcze na zasadzie art. 636 § 1 i 2 kpk.