Zarządzenie VII Kow 461/22 Dnia 25 luty 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- B Sygn. akt VII Kow 461/22 Dnia 25 luty 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VII Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Stępień bez udziału stron po rozpoznaniu sprawy skazanego M. G. s. J. z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 15 $ I Kkw i art. 626$ Ikpk w zw. z art. 152 kkw | | postanawia umorzyć postępowanie wykonawcze prowadzone przed tut. Sądem penitencjarnym w sprawie VII Kow 461/22 ze skargi M. G. i kosztami postępowania w tej sprawie obciążyć Skarb Państwa. W dniu 15 lutego 2022 roku do tut. Wydziału Sądu Okręgowego w Gliwicach wpłynęło pismo skazanego M. G. z dnia 29.01.2022 roku , a zawierające w swojej treści zarzuty pod adresem zarządzenia nr 21/2022 Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 28.01.2022 roku , którym to zarządzeniem Dyrektor wstrzymał udzielenie od dnia 31.01.2022 roku na 7 dni widzeń osadzonym w Areszcie Śledczym w G.. Skazany złożył wniosek o udzielenie mu w dniu 06.02.2022 roku widzenia z jedną osobą dorosłą tj. z córką N. G. i z małoletnią wnuczką L.. Z uwagi na treść wskazanego powyżej zarządzenia Dyrektora jednostki skazany z tego widźenia skorzystać nie mógł. Wskazać jednak należy, że ta odmowa Dyrektora nie jest jednak decyzją w rozumieniu art. 7 $ 3 kkw , na którą mogłaby osadzonemu przysługiwać skarga, o której mowa w tym przepisie, Co do zasady problematyka widzeń osób osadzonych uregulowana jest w treści art. 105 a $ 1 kkw. Zgodnie z treścią art. 105 a $ 4 kkw widzenie osadzonego z członkiem rodziny lub z osobą bliską nie wymaga nawet zgody Dyrektora jednostki. Liczbę osób biorących udział w widzeniu i częstotliwość widzeń reguluje natomiast przepis art. 105 a $1 i 2 kkw. Wprowadzone przez Dyrektora jednostki wskazanymi powyżej zarządzeniem ograniczenia, odmiennie od ustawy kodeksowej uregulowały kwestie widzeń w Areszcie Śledczym w G.. Podstawą organizacji przebiegu widzeń „a także częstotliwości tych widzeń stały się regulacje wynikające z wewnętrznych zarządzeń Dyrektora wydanych w związku z potrzebą podjęcia działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia i przecięcia dróg szerzenia się choroby zakaźnej wywołanej przez S.-CoV-2. --- STRONA 2 --- . Podstawą prawną do wydania tych zarządzeń był przepis art. 247 $ 1i $ 2 kkw. Zgodnie z tym przepisem skazanemu nie przysługuje skarga w trybie art. 7 $ 3 kkw na zarządzenie Dyrektora jednostki penitencjarnej o wprowadzeniu ograniczeń ani na zarządzenie o przedłużeniu okresu obowiązywania tych ograniczeń. W oceńie sądu zarządzenie , którego dotyczy pismo skazanego z dnia 29.01.2022 roku nie ma charakteru indywidualnej decyzji , a co za tym idzie nie jest ono decyzją w rozumieniu art. 7 $ 3 kkw. "Tymczasem w trybie kontroli art. 7 kkw , bo tylko w trybie tego przepisu sąd penitencjarny rozpatruje skargi na decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art.2 pkt.3-6 i 10 kkw, w tym na decyzje dyrektorów zakładów karnych , aresztów śledczych i dyrektorów okręgowych Służby Więziennej, podlegać mogą jedynie decyzje rozstrzygające indywidualnie i ostatecznie o prawach i obowiązkach osoby osadzonej wydane na podstawie przepisów kodeksu karnego wykonawczego. ' Odmówienie skazanemu widzenia w dniu 28.12.2021 roku z osobą bliską jest oczywiście rozstrzygnięciem jego indywidualnej sprawy , ale podstawą odmowy dyrektora nie jest decyzja w rozumieniu art. 7 $ 3 kkw lecz zarządzenie o charakterze ogólnym dotyczące wszystkich osób osadzonych w jednostce. To zarządzenie wprowadziło bowiem odstępstwa od kodeksowych regulacji określających zasady widzeń osadzonych , zgodnie z którymi na widzenie z osobą bliską skazany co do zasady nawet nie potrzebuje żadnej zgody. M. G. nie jest zadowolony z działań podjętych przez administrację jednostki , w której przebywa on obecnie , czego wyrazem jest jednoznaczna treść jego listu który został zatrzymany w trakcie cenzurowania wysyłanej przez niego korespondencji. Skazany w Tiście tym wprost nawołuje do protestów przeciwko wprowadzonym ograniczeniom i wręcz dąży do tego, by protesty te miały zasięg ogólnokrajowy. Bez względu jednak na motywację zachowań skazanego , które to zachowania sprowadzają się do kierowania licznych skarg dotyczących tego samego zagadnienia, skazany nie powinien być pozbawiony możliwości uzyskania oceny działań Dyrektora Aresztu Śledczego w G. przez organ nad nim nadrzędny. Wydając wskazane powyżej zarządzenie Dyrektor podjął działania ,które podlegać powinny ocenie w trybie przepisów wynikających z treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13.08.2003 roku w sprawie sposobów załatwiania wniosków „ skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 2013.647). Wskazać należy także , że skazany wykorzystał także ten tryb postępowania i skierował stosowną skargę , która w tut. Wydziale została zarejestrowana pod syg. VII Pen 52/22. Skardze tej nadano właściwy bieg i została ona przekazana do rozpoznania Dyrektorowi Okręgowemu Inspektoratu Służby Więziennej w K.. Sprawa ta pozostaje w biegu. Przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia nie przewidują natomiast żadnych czynności sądu „ a już tym bardziej żadnych czynności kontrolnych w zakresie rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniach prowadzonych w oparciu o te przepisy. $ 3 ust.1 tego rozporządzenia dokładnie wskazuje organy „które załatwiają skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariuszy SW. "Tym samym skarga skazanego złożona w tej sprawie do tut. sądu nie mogła być rozpoznana, zaś wszczęte na jej podstawie postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak na wstępie. Sędzia