Zarządzenie VII Kow 412/22 Dnia 16 luty 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VII Kow 412/22 Dnia 16 luty 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VII Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Stępień bez udziału stron po rozpoznaniu sprawy skazanego M. G. (1) s. J. z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 15 $ I kkwi art. 626$ Lkpk w zw. z art. 1$2 kkw postanawia umorzyć postępowanie wykonawcze prowadzone przed tut. Sądem penitencjarnym w sprawie VII Kow 412/22 ze skargi M. G. (1) i kosztami postępowania w tej sprawie obciążyć Skarb Państwa. W dniu 20 stycznia 2022 roku do tut. Wydziału Sądu Okręgowego w Gliwicach wpłynęło pismo skazanego M. G. (1) z dnia 05.01.2022 roku , a zawierające w swojej treści zarzuty pod adresem zarządzenia nr 364/2021 Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 30.12.2021 roku , którym to zarządzeniem Dyrektor przedłużył na kolejne 7 dni ograniczenia uprawnień osób osadzonych wprowadzone jego zarządzeniem nr 338/2021 z dnia 26.11.2021 roku. Zgodnie z treścią obu tych zarządzeń ograniczeniu uległy do 1 widzenia w miesiącu widzenia osadzonych , a dodatkowo w widzeniu takim mogła brać udział jedna osoba pełnoletnia i jedno dziecko. Skazany złożył wniosek o udzielenie mu w dniu 10.01.2022 roku widzenia z dwoma osobami dorosłymi tj. z córką N. G. i z zięciem P. K. „a także z nieletnią wnuczką L.. Ponieważ w dniu 02.01.2022 roku skazany korzystał już z widzenia z żoną M. G. (2) i z małoletnim synem M. G. (3) , Dyrektor jednostki działając w oparciu o wskazane powyżej zarządzenia nr 338/2021 z dnia 26.11.2021 roku i nr (...) z dnia 30.12.2021 roku odmówił osadzonemu widzeń w kolejnym dniu stycznia 2022 roku. Wskazać jednak należy, że ta odmowa Dyrektora nie jest jednak decyzją w rozumieniu art. 7 $ 3 kkw, na którą mogłaby osadzonemu przysługiwać skarga, o której mowa w tym przepisie. Co do zasady problematyka widzeń osób osadzonych uregulowana jest w treści art. 105 a $ 1 kkw. Zgodnie z treścią art. 105 a $ 4 kkw widzenie osadzonego z. członkiem rodziny lub z osobą bliską nie wymaga nawet zgody Dyrektora jednostki. Liczbę osób biorących udział w widzeniu i częstotliwość widzeń reguluje natomiast przepis art. 105 a $1 i 2 kkw. Wprowadzone przez Dyrektora jednostki zarządzeniami wskazanymi powyżej ograniczenia, odmiennie od ustawy kodeksowej uregulowały kwestie widzeń w Areszcie Śledczym w G.. --- STRONA 2 --- . Podstawą organizacji przebiegu widzeń , a także częstotliwości tych widzeń stały się regulacje wynikające z wewnętrznych zarządzeń * Dyrektora wydanych w związku z potrzebą podjęcia działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia i przecięcia dróg szerzenia się choroby zakaźnej wywołanej przez S.-CoV-2. Podstawą prawną do wydania tych zarządzeń był przepis art. 247 $ 1i $ 2 kkw. Zgodnie z tym przepisem skazanemu nie przysługuje skarga w trybie art. 7 $ 3 kkw na zarządzenie Dyrektora jednostki penitencjarnej o wprowadzeniu ograniczeń ani na zarządzenie o przedłużeniu okresu obowiązywania tych ograniczeń. W ocenie sądu zarządzenia , których dotyczy pismo skazanego z dnia 5.01.2022 roku nie mają charakteru indywidualnych decyzji , aco za tym idzie nie są one decyzjami w rozumieniu art. 7 $ 3 kkw. Tymczasem w trybie kontroli art. 7 kkw , bo tylko w trybie tego przepisu sąd penitencjarny rozpatruje skargi na decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art.2 pkt.3-6 i 10 kw, w tym na decyzje dyrektorów zakładów karnych , aresztów śledczych i dyrektorów okręgowych Służby Więziennej, podlegać mogą jedynie decyzje rozstrzygające indywidualnie i ostatecznie Odmówienie skazanemu widzenia w dniu 10.01.2022 roku z osobami bliskimi jest oczywiście rozstrzygnięciem jego indywidualnej sprawy , ale podstawą odmowy dyrektora nie jest decyzja w rozumieniu art. 7 $ 3 kkw lecz zarządzenia o charakterze ogólnym dotyczące wszystkich osób osadzonych w jednostce. Te zarządzónia wprowadziły bowiem odstępstwa od kodeksowych regulacji określających zasady widzeń osadzonych , zgodnie z którymi na widzenie z osobą bliską skazany co do zasady nawet nie potrzebuje żadnej zgody. M.G. (1) nie jest zadowolony z działań podjętych przez administrację jednostki , w której przebywa on obecnie , czego wyrazem jest jednoznaczna treść jego listu , który został zatrzymany w trakcie cenzurowania wysyłanej przez niego korespondencji. Skazany w liście tym wprost nawołuje do protestów przeciwko wprowadzonym ograniczeniom i wręcz dąży do tego, by protesty te miały zasięg ogólnokrajowy. Bez względu jednak na motywację zachowań skazanego , które to zachowania sprowadzają się do kierowania licznych skarg dotyczących tego samego zagadnienia, skazany nie powinien być pozbawiony możliwości uzyskania oceny działań Dyrektora Aresztu Śledczego w G. przez organ nad nim nadrzędny. Wydając wskazane powyżej zarządzenia Dyrektor podjął działania , które podlegać powinny ocenie w trybie przepisów wynikających z treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13.08.2003 roku w sprawie sposobów załatwiania wniosków , skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 2013.647). Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują żadnych czynności sądu , a już tym bardziej żadnych czynności kontrolnych w zakresie rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniach prowadzonych w oparciu o te przepisy. $ 3 ust.1 tego rozporządzenia dokładnie wskazuje organy , które załatwiają skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariuszy SW. Tym samym skarga skazanego złożona w tej sprawie do tut. sądu nie mogła być rozpoznana, zaś wszczęte na jej podstawie postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak na wstępie. Sędzia