Postanowienie VII Kow 4027/13

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lutego 2014 r. II AKzw 2057/13 Forma i tryb wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w postępowaniu wykonawczym. TEZA aktualna Zgodnie z art. 6 § 3 k.k.w. właściwą formą rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku opartego na tych samych podstawach faktycznych, co wniosek wcześniejszy, jest zarządzenie o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania wydane przez właściwy organ. Forma w jakiej wydaje się decyzję w postępowaniu wykonawczym posiada istotne znaczenie, gdyż jej postać niesie za sobą dalsze konsekwencje w sferze możliwości jej zaskarżenia. Zgodnie z art. 6 § 1 k.k.w. zażalenie przysługuje bowiem jedynie na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym, natomiast na zarządzenie służy jedynie skarga. Podmiotem właściwym do decydowania o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest sędzia penitencjarny. Wynika to z treści art. 18 § 2 i § 3 k.k.w., który jednoznacznie wskazuje, że w kwestiach niewymagających postanowienia prezes sądu lub upoważniony sędzia wydaje zarządzenie, zaś w kwestiach niewymagających postanowienia sądu penitencjarnego zarządzenia wydaje sędzia penitencjarny. Jeżeli zatem określony przepis prawa karnego wykonawczego nakazuje, aby dana decyzja wydawana w tym postępowaniu miała postać zarządzenia, to wyklucza to z kręgu decydentów sąd penitencjarny. To wszystko prowadzi do wniosku, że jeżeli w trakcie postępowania o udzielenie przerwy w karze sąd penitencjarny stwierdzi, że zachodzą podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, decyzję w tej kwestii w formie zarządzenia winien wydać sędzia penitencjarny. PUBLIKACJE Glosa do postanowienia s. apel. z dnia 4 lutego 2014 r., II AKzw 2057/13.  UZASADNIENIE Sentencja Sąd Apelacyjny w Katowicach, po rozpoznaniu w sprawie D. S., skazanego z art. 278 § 1 k.k. i inne, zażalenia złożonego przez skazanego, na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. VII Kow 4027/13, w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku obrońcy skazanego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w., postanawia, uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie faktyczne Sąd Okręgowy w Gliwicach, postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r., pozostawił bez rozpoznania wniosek obrońcy skazanego o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności D. S. II AKzw 2057/13, Forma i tryb wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w postępowaniu wykonawczym. - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach --- STRONA 2 --- Postanowienie to zaskarżył skazany zarzucając sądowi, że nie uwzględniając jego wcześniejszego wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary, pominął szereg okoliczności mających wpływ na pozytywną decyzję w tej kwestii. Do tych okoliczności skazany zaliczył rodzeństwo w wieku szkolnym, które nie jest w stanie zapewnić prawidłowej opieki rodzicom oraz poprowadzić zawieszonej obecnie działalności gospodarczej. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Nie wnikając w treść zażalenia, koniecznym jest zwrócenie uwagi na dwa aspekty niniejszej sprawy: formę jaką winno mieć zaskarżone rozstrzygniecie oraz organ, który taką decyzję powinien wydać. Zgodnie z art. 6 § 3 k.k.w., właściwą formą rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku opartego na tych samych podstawach faktycznych, co wniosek wcześniejszy, jest zarządzenie o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania wydane przez właściwy organ. Sąd Okręgowy w Gliwicach, wbrew brzmieniu art. 6 § 3 k.k.w., rozstrzygnął o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania w formie postanowienia, nie zaś - jak wymaga ww. przepis - zarządzenia. Forma, w jakiej wydaje się decyzję w postępowaniu wykonawczym, posiada istotne znaczenie, gdyż jej postać niesie za sobą dalsze konsekwencje w sferze możliwości jej zaskarżenia. Zgodnie z art. 6 § 1 k.k.w., zażalenie przysługuje bowiem jedynie na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym, natomiast na zarządzenie służy jedynie skarga. Kolejną wątpliwością w niniejszej sprawie jest także to, czy sąd penitencjarny, który wydał zaskarżone orzeczenie, był organem właściwym w rozumieniu art. 6 § 3 k.k.w. Zdaniem sądu odwoławczego, podmiotem właściwym do decydowania o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest sędzia penitencjarny. Wynika to z treści art. 18 § 2 i § 3 k.k.w., który jednoznacznie wskazuje, że w kwestiach niewymagąjących postanowienia, prezes sądu lub upoważniony sędzia wydaje zarządzenie, zaś w kwestiach niewymagąjących postanowienia sądu penitencjarnego zarządzenia wydaje sędzia penitencjarny. Jeżeli zatem określony przepis prawa karnego wykonawczego nakazuje, aby dana decyzja wydawana w tym postępowaniu miała postać zarządzenia, to wyklucza to z kręgu decydentów sąd penitencjarny. To wszystko prowadzi do wniosku, że jeżeli w trakcie postępowania o udzielenie przerwy w karze sąd penitencjarny stwierdzi, że zachodzą podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, decyzję w tej kwestii w formie zarządzenia winien wydać sędzia penitencjarny. Poprzez błędną formę decyzji organu I instancji (postanowienie zamiast zarządzenia) nie została stworzona prawna możliwość złożenia przez strony zażalenia, ani nie stwarza to uprawnienia Sądu Apelacyjnego do rozpoznawania tego środka odwoławczego. Wiążące znaczenie dla ustalenia, czy i jaki środek zaskarżenia jest dopuszczalny w niniejszej sprawie, ma materia, o której rozstrzygnięto, a nie zaś to jak nazwano decyzję. Zatem od zaskarżonego postanowienia przysługuje taki środek odwoławczy, jaki byłby dopuszczalny, gdyby podjęta decyzja miała odpowiednią formę (zarządzenie) i została wydana przez właściwy organ (sędzia penitencjarny), a więc skarga w trybie art. 7 § 1 k.k.w. Z uwagi na to, że właściwym do rozpoznania skargi z art. 7 § 1 k.k.w. pozostaje sąd penitencjarny, Sąd Apelacyjny uznał się niewłaściwym do rozpoznania wniesionego przez skarżącego środka odwoławczego i sprawę przekazał sądowi właściwemu. Sąd penitencjarny winien w tej sytuacji procesowej dokonać analizy, czy środek odwoławczy od orzeczenia wydanego na podstawie art. 6 § 3 k.k.w., określony jako "zażalenie", spełnia kryteria przewidziane dla skargi z art. 7 § 1 k.k.w. i w zależności od wyników powyższej oceny zadecydować o możliwości jego merytorycznego rozpoznania.