Decyzja VII Kow 2632/22 Dnia 30 wrzesień 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VII Kow 2632/22 Dnia 30 wrzesień 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VII Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: . Przewodniczący: SSO Ewa Stępień po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron : sprawy skazanego M. G. s. J. skargi wniesionej przez skazanego na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 05.09.2022 roku w przedmiocie odmowy udzielenia skazanemu zezwolenia w trybie art. 165 $ 2 kkw na podstawie art. 7 $ 5 kkw postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W dniu 02.09.2022 roku M. G. złożył prośbę do Dyrektora Aresztu Śledczego w G. o udzielenia mu zezwolenia na opuszczenie jednostki penitencjanej w trybie art. 165 $ 2 kkw. We wniosku tym osadzony podał ,że okres ten zamierza wykorzystać na poszukiwanie pracy ponieważ w dniu 15.11.2022 roku kończy on odbywanie kary i chciałby zapewnić sobie możliwość podjęcia zatrudnienia bezpośrednio po opuszczeniu aresztu. W dniu 05.09.2022 roku Dyrektor jednostki wydał w tej sprawie decyzję odmowną , a w dniu 06.09.2022 roku decyzja ta została skazanemu ogłoszona z uzasadnieniem. W dniu 07.09.2022 roku, a więc w ustawowym terminie skazany złożył w trybie art. 7 $ 3 klkw skargę na tę decyzję . W skardze tej M. G. podniósł , że przepis art. 165 $ 2 kkw jest sformułowany nieprecyzyjnie i z jego treści nie wynika w szczególności ,iż adresatem tego przepisu może być tylko i wyłącznie osoba , co do której zastosowano art. 164 $ 1 kkw. Skarga skazanego złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie z następujących powodów. W pierwszej kolejności wskazać należy , że zgodnie z treścią art. 7 $ 1 kw skazany może zaskarżyć decyzję organu wskazanego w tym przepisie ,ale tylko i wyłącznie z powodu jej niezgodności z prawem i to w sytuacji , gdy ustawa nie stanowi inaczej. W tym konkretnym przypadku decyzja dyrektora z dnia 05.09.2022 roku jest decyzją organu , o którym mowa w art. 7$ 1 kkw ,ale skazany w swojej skardze nie podał , choć to na nim ciąży ten obowiązek , naruszeń jakich konkretnych przepisów prawa upatruje on w procedurze wydania tej decyzji. Zaakcentować należy także , że skarga nie jest środkiem odwoławczym , nie może być wie zażaleniem , jak oczekuje tego skazany , co wprost wynika z treści jego skargi. Skarga jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia , który opiera się tylko i wyłącznie na jednej przyczynie odwoławczej , a mianowicie właśnie, na akcentowanej już powyżej niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego. . --- STRONA 2 --- . W doktrynie prezentowany jest nawet pogląd , iż skarga jest środkiem zaskarżenia , do którego przepisy o środkach odwoławczych stosuje się tylko odpowiednio , który należy umieścić w katalogu takich środków jak sprzeciw czy kasacja , jak również , że skarga , o której mowa w art. 7 kkw nie przysługuje na bezczynność czy zaniechanie organu . Oceniając skargę M. G. złożoną w tej sprawie stwierdzić należy , że działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w G. nie można przypisać naruszenia przepisów prawa związanych z wydaniem przez niego zaskarżonej decyzji. Dyrektor wydał w sprawie tego wniosku decyzję, decyzja ta została osadzonemu ogłoszona podane zostały osadzonemu motywy tej niekorzystnej dla niego decyzji . Skazany został także pouczony o trybie i możliwości złożenia skargi na tę decyzję , z którego to prawa zresztą skorzystał. Tym samym nie można uznać że Dyrektor Aresztu Śledczego w G. wydał tę decyzji z naruszeniem przepisów określających formalne wymogi jakim powinien odpowiadać tryb wydania tej konkretnej decyzji. Z materiałów nadesłanych do tut. sądu przez Dyrektora Aresztu Śledczego wynika z kolei , że tym elementem , który legł u podstaw wydania negatywnej dla skazanego decyzji w sprawie jego wniosku było ustalenie , że skazany nie może uzyskać zezwolenia , o które się ubiega , gdyż nie jest on objęty programem wolnościowym , o którym mowa w treści art. 16481 kkw. Skazany pozostaje w błędzie wyprowadzając wniosek co do swojej własnej interpretacji prawa , iż art. 165 $ 2 kkw nie wskazuje dokładnie podmiotów , do których jest adresowany. Przepis ten ma bezspornie zastosowanie tylko i wyłącznie do osób , wobec których zastosowano art. 164 $ 1kkw i wynika to wprost z systematyki przepisów art. 164 i 165 kkw, które należy interpretować całościowo , a nie wybiórczo i fragmentarycznie, Dokonując więc kontroli obejmującej kompetencję organu do podjęcia zaskarżonej przez osadzonego decyzji, procedurę i materialno prawne podstawy tejże decyzji, a w tym przekroczenie granic uznania sąd stwierdza , że brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Na marginesie wskazać tez należy , Że składając skargę na decyzję Dyrektora skazany alternatywnie wniósł o ustanowienie mu pełnomocnika z urzędu do załatwienia spraw w banku. Sąd nie ma prawnej możliwości przyznania skazanemu obrońcy z urzędu w tym celu , gdyż obrońcę z urzędu sąd penitencjarny wyznacza tylko do dokonania czynności w postępowaniu prowadzonym przed tym sądem. Sędzia