Decyzja VII Kow 2574/22 Dnia 23 wrzesień 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VII Kow 2574/22 Dnia 23 wrzesień 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VII Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Stępień po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron sprawy skazanego M. G. s. J. skargi wniesionej przez skazanego na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 06.09. 2022r. w przedmiocie odmowy zatrudnienia odpłatnego na podstawie art. 7 $ 5 kkw postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W dniu 06.09.2022 roku Dyrektor Zakładu Aresztu Śledczego w G. wydał decyzję odmowną w przedmiocie wniosku osadzonego M. G. o skierowanie go do zatrudnienia odpłatnego. Podstawą wydania tej decyzji przez Dyrektora była negatywna opinia o zachowaniu skazanego w jednostce penitencjarnej , a także zgłaszane przez niego już wcześniej obawy o swoje bezpieczeństwo ze strony osadzonych przynależących do podkultury przestępczej. O treści tej decyzji skazany został poinformowany na piśmie w dniu 07.09.2022 roku z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości złożenia skargi na tę decyzję i w tym samym dniu, a więc w ustawowym terminie skazany złożył w trybie art. 7 $ 3 kkw skargę na tę decyzję . 'W skardze tej skazany podniósł , że art. 122 $ 2 kkw określa kryteria kierowania osadzonych do zatrudnienia i przepis ten nie wprowadza oceny pozytywnego zachowania jako kryterium decydującego w tej kwestii. Skazany zaprzeczył także temu , by zgłaszał w przeszłości obawy co do swojego bezpieczeństwa w jednostce ze strony osadzonych przynależących do podkultury przestępczej , a jedynie sprzeciwił się osadzeniu go w jednej celi ze skazanym przynależącym do takiej grupy. Skarga skazanego złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie z następujących powodów. 'W pierwszej kolejności wskazać należy , że zgodnie z treścią art. 7 $ 1 kkw skazany może zaskarżyć decyzję organu wskazanego w tym przepisie , ale tylko i wyłącznie z powodu jej niezgodności z prawem i to w sytuacji gdy ustawa nie stanowi inaczej. 'W tym konkretnym przypadku decyzja Dyrektora z dnia 06.09.2022 roku wydana w rozpoznaniu wniosku skazanego jest decyzją organu , o którym mowa w art. 7$ 1 kw. Zaakcentować należy , że skarga nie jest środkiem odwoławczym , a więc nie jest zażaleniem na decyzję , ale jest ona szczególnym środkiem zaskarżenia, który opiera się tylko i wyłącznie na jednej przyczynie odwoławczej , a mianowicie właśnie na akcentowanej już powyżej niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego. --- STRONA 2 --- B 'W doktrynie prezentowany jest nawet pogląd , iż skarga jest środkiem zaskarżenia , do którego przepisy o środkach odwoławczych stosuje się tylko odpowiednio , który należy umieścić w katalogu takich środków jak sprzeciw czy kasacja . Oceniając skargę M. G. złożoną w tej sprawie stwierdzić należy , że działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w G. nie można przypisać naruszenia przepisów prawa związanych z wydaniem przez niego zaskarżonej decyzji. Decyzję tę wydał bowiem organ do tego uprawniony, o treści tej decyzji skazany został powiadomiony z uzasadnieniem i z pouczeniem o możliwości złożenia skargi , z czego zresztą skazany skorzystał. Odnosząc się natomiast to podniesionych przez skazanego w skardze argumentów , to podkreślić w tym miejscu należy , iż zachowanie skazanego podlega ocenie Dyrektora jako organu wydającego tę decyzję, Skazany wykonujący obowiązki pracownicze ma obowiązek przestrzegać między innymi dyscypliny i regularninu pracy. Dyrektor Aresztu Śledczego w G. słusznie uznał , że zachowania skazanego skutkujące wymierzeniem mu w przeszłości kar dyscyplinarnych nie dają rękojmi przestrzegania przez osadzonego dyscypliny w trakcie wykonywania pracy. Areszt Śledczy w G. posiada obecnie tylko 19 etatów odpłatnych . "Tymczasem osadzonych w tej jednostce skazanych będących w sytuacji podobnej do sytuacji M. G. jest znacznie więcej. W okresie wydawania decyzji w sprawie wniosku skazanego osób osadzonych , posiadających zobowiązania alimentacyjne było 54. Jest więc oczywistym , że z przyczyn nie leżących po stronie administracji jednostki nie wszyscy skazani będący w takiej sytuacji znajdą zatrudnienie odpłatne. Podejmując wiec decyzję o kierowaniu danej osoby do zatrudnienia odpłatnego Dyrektor musi wiec kierować się dodatkowymi kryteriami , by do zatrudnienia takiego dopuścić tylko te osoby , których zatrudnienie będzie przebiegało w sposób bezkolizyjny i efektywny. Z dokumentów dołączonych do akt sprawy wynika , że wbrew twierdzeniom M. G. w przeszłości zgłaszał on jednak obawy o swoje bezpieczeństwo w jednostce ze strony innych osadzonych , co też miało istotne znaczenie w procesie podejmowania decyzji w kwestii jego wniosku o zatrudnienie go na stanowisku wymuszającym stały kontakt z innymi osadzonymi w jednostce, Za pozostające bez Żadnego wpływu na zaskarżoną decyzję uznał natomiast sąd ustalenia , których dokonania domagał się w skardze skazany , a wiec ilu osadzonych składających prośbę o zatrudnienie odpłatne później niż M. G. zatrudnienie takie otrzymało oraz. ilu takich zatrudnionych nie miało zobowiązań alimentacyjnych. Sąd bada Bówiem zasadność decyzji wydanej przez Dyrektora w konkretnej , indywidualnej sprawie M. G.. Dokonując więc kontroli obejmującej kompetencję organu do podjęcia zaskarżonej przez M. G. decyzji, procedurę i materialno prawne podstawy tejże decyzji , a w tym przekroczenie granic uznania sąd stwierdza „że brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Sędzia