Decyzja VII Kow 1511/22 Dnia 5 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- (be77/wuy Ploóiai * Sygn. akt VII Kow 1511/22 Dnia 5 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, VII Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych, w składzie: Przewodniczący: sędzia Wojciech Głowacki po rozpoznaniu na posiedzeniu w miejscu, bez udziału stron, skargi skazanego W. J., s. M. na decyzję Komisji Penitencjarnej Aresztu Śledczego w B. z dnia 18 maja 2022 r. w przedmiocie oceny okresowej : na podstawie art. 7 $ 5 kkw postanawia: utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Skazany zaskarżył wskazaną wyżej decyzję wydaną w przedmiocie oceny okresowej, ze szczególnym uwzględnieniem części dotyczącej realizacji zadań wynikających z Indywidualnego Programu Oddziaływania ( (...)). Na uzasadnienie podał, że problemy dotyczą zadania zrealizowania zobowiązań finansowych. Skazany podniósł przy tym, że to sama administracja utrudnia mu realizację tego zadania, a on sam zdołał uiścić 560 zł tytułem kary grzywny. Następnie wymienił cały wachlarz pozytywnych aspektów swojego procesu resocjalizacji oraz postawy prezentowanej przed osadzeniem, ze szczególnym ukazaniem pozytywnych warunków i właściwości osobistych. Z tego powodu wniósł o zmianę oceny realizacji (...) z umiarkowanej na dobrą oraz uchylenie decyzji w pozostałym zakresie. Pod pojęciem pozytywnej prognozy kryminologicznej rozumie się przekonanie, co do zdolności skazanego do takiego stopnia samokontroli i samodyscypliny, iż w razie opuszczenia jednostki peniiencjarnej będzie przestrzegał porządku prawnego, nie popełni ponownie przestępstwa, a także będzie stosował się do innych środków karnych i probacyjnych. Wnioskuje się to na podstawie określonych czynników takich jak zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary, jego warunki i właściwości osobiste oraz, postawę, a także inne czynniki szczegółowo wymienione w treści art. 77 $ 1 kk. Jest poza sporem, że większość tych czynników w przypadku skazanego jest pozytywna. Istotnie, w jego środowisku rodzinnym brak znamion pitologii społecznej, on sam nie jest uzależniony, ani nawet nie nadużywa alkoholu czy innych środków odurzających. Z, warunków i właściwości osobistych dotyczących skazanego wynikają więc wnioski pozytywne. Zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary generalnie jest pozytywne. Nie można nie dostrzec jednak, że budzi pewne zastrzeżenia, Skazany obok licznych nagród oraz ulg dopuścił się pięciu przekroczeń porządkowych, zą cztery z nich został ukarany dyscyplinarnie. Zatem zachowanie skazanego trudno jednoznacznie uznać za pozytywne. Przeciwko skazanemu przemawia natomiast zdecydowanie jego postawa. Pod pojęciem postawy skazanego rozumie się sposób jego życia gdy nie jest izolowany i nie ma bezpośredniego związku z popełnionym przestępstwem, za które aktualnie odbywa karę, Skazany niewątpliwie jest osobą wielokrotnie karaną, w tym kilkakrotnie odbywającą kare pozbawienia wolności. To zaś wskazuje na niską z jego strony podatność na oddziaływania resocjalizacyjne i niski stopień samokontroli i samodyscypliny w warunkach ograniczonego dozoru penitencjarnego. Wniosek ten potwierdza sposób korzystania przez skazanego z przerw oraz zezwoleń na opuszczenie jednostki penitencjarnej. Skazany notorycznie nadużywał tych możliwości nie powracając w terminie do zakładu karnego. . Ta okoliczność jednoznacznie wskazuje, że skazany jest osobą o niskim poziomie samokontroli i samodyscypliny. Trzeba przy tym zauważyć szczególny ciężar gatunkowy tych okoliczności, które wiążą się z pobytem skazanego na wolności, bo to one w --- STRONA 2 --- * szczególności muszą być uwzględniane przy ocenie tego, czy wykonanie kary w dotychczasowym zakresie spełniło jej zadania, a zatem czy istnieją podstawy do udzielenia warunkowego zwolnienia. Te zaś w przypadku skazanego są szczególnie negatywne. Dlatego nie ma żadnych wątpliwości, że prognoza kryminologiczna skazanego jest negatywna i nie należy na obecnym etapie występówać o jego warunkowe zwolnienie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących stopnia realizacji zadań z. (..., gdzie skazany kwestionuje ocenę ich realizacji na poziomie umiarkowanym i domaga się zmiany oceny na dobrą, Zdaniem Sądu również brak podstaw do uwzględnienia tych zarzutów. Z przedstawionych materiałów wynika, że spłata zobowiązań była jedynym elementem oddziaływania, któremu poddany został skazany. W toku realizacji programu - jak sam twierdzi, spłacił 560 zł grzywny. W pozostałym zakresie nie zrealizował zadań, gdyż jak twierdzi, przeszkadza mu w tym administracja. Przede wszystkim, należy zauważyć, że ocena postępów skazanego w realizacji (..) oceniona została jako umiarkowana, a nic negatywna. A zatem komisja penitencjarna dostrzegła wysiłki skazanego w realizacji zadań. Skazany natomiast, nie wykazał w żaden sposób, aby ze strony administracji były czynione mu jakiekolwiek przeszkody w realizacji zobowiązań finansowych, są to zatem jedynie jego gołosłowne twierdzenia. Natomiast z pism administracji aresztu wynika, że skazany pomimo zobowiązania nie podjął starań o zatrudnienie odpłatne, które umożliwiłoby mu realizację zadania, a w każdym razie wyrażało prawidłowe intencje. Skazany wprawdzie ubiega się o przerwę w karze, trzeba jednak mieć na uwadze, że udzielenie przerwy nie leży w gestii administracji jednostki penitencjarnej, ale sądu, który orzeka na podstawie przepisów prawa. Te zaś, zgodnie z art. 153 $ 1 i 2 k.k.w. umożliwiają udzielenie przerwy w karze jedynie w przypadku ciężkiej choroby lub gdy uzasadniają to ważne względy osobiste lub rodzinne skazanego. Podstawą do udzielenia przerwy nie jest więc zamiar realizacji zobowiązań finansowych wynikających z popełnionych przestępstw. Z tych względów zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i merytorycznie słuszna. W związku z powyższym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie dlatego należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.