Decyzja VII Kow 15/22 Dnia 25 luty 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VII Kow 15/22 Dnia 25 luty 2022 rok Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VII Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Stępień | * po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udżiału stron : sprawy skazanego M. G. s. J. skargi wniesionej przez skazanego na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 21.12.2021 roku w przedmiocie odmowy udzielenia skazanemu zgody na posiadanie w celi radioodtwarzacza i 10 płyt CD na podstawie art. 7 $ 5 kkw postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W dniu 16.12.2021 roku M. G. zwrócił się z prośbą do Dyrektora Aresztu Śledczego w G. o wyrażenie zgody na posiadanie przez niego w celi mieszkalnej radioodtwarzacza i 10 płyt CD. W dniu 21.12.021 roku dyrektor jednostki wydał w tej sprawie decyzję odmowną i tego też dnia decyzja ta została skazanemu ogłoszona. W dniu 27.12.2021 roku; a więc w ustawowym terminie skazany złożył w trybie art. 7 $ 3 kkw skargę na tę decyzję . W skardze tej M. G. podniósł , że decyżja odmowna wydana przez Dyrektora w jego sprawie jest dyskryminowaniem jego osoby . Skazany podkreślił także , ze decyzja wydana przez Dyrektora jednostki powinna mieć forme pisemną , a nie ustną. Skarga skazanego złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie z następujących powodów. 'W pierwszej kolejności wskazać należy , że zgodnie z treścią art. 7 $ I kkw skazany może zaskarżyć decyzję organu wskazanego w tym przepisie , ale tylko i wyłącznie z powodu jej niezgodności z prawem i to w sytuacji , gdy ustawa nie stanowi inaczej. W tym konkretnym przypadku decyzja dyrektora z dnia 21.12.2021 roku jest decyzją organu o którym mowa w art. 7$ 1 kw , ale skazany w swojej skardze nie podał , choć to na nim ciąży ten obowiązek , naruszeń jakich konkretnych przepisów prawa upatruje on w procedurze wydania tej decyzji. Zaakcentować należy także „ że skarga nie jest środkiem odwoławczym , nie może być wie zażaleniem „jak oczekuje tego skazany , co wprost wynika z treści jego skargi. Śkarga jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia , który opiera się tylko i wyłącznie na jednej przyczynie odwoławczej , a mianowicie właśnie na akcentowanej już powyżej niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego. W doktrynie prezentowany jest nawet pogłąd , iż skarga jest środkiem zaskarżenia , do którego przepisy o środkach odwoławczych stosuje się tylko odpowiednio „ który należy umieścić w, katalogu takich środków jak sprzeciw czy kasacja jak również , że skarga , o której mową w art. 7-kkw nie przysługuje na bezczynność , czy zaniechanie organu . --- STRONA 2 --- . Oceniając skargę M. G. złożoną w tej sprawie stwierdzić należy że działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w G. nie można przypisać naruszenia przepisów prawa związanych z wydaniera przez niego zaskarżonej decyzji. Dyrektor wydał w sprawie tego wniosku decyzję, decyzja ta została osadzonemu ogłoszona i podane zostały osadzonemu motywy tej niekorzystnej dla niego decyzji . Skazany został także pouczony o trybie i możliwości złożenia skargi na tę decyzję , z którego to prawa zresztą skorzystał. Tym samym nie można uznać , że Dyrektor Aresztu Śledczego w G. wydał tę decyzji z naruszeniem przepisów określających formalne wymogi jakim powinien odpowiadać tryb wydania tej konkretnej decyzji. Z materiałów nadesłanych do tut. sądu przez dyrektora zakładu wynika z kolei , że tym elementem , który legł u podstaw wydania negatywnej dla skazanego decyzji w sprawie jego wniosku była ocena wynikająca z treści art. 110a $ 2 kkw , iż posiadanie przez skazanego wskazanych przez niego przedmiotów może prowadzić do naruszenia zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w jednostce. Podstawą natomiast sformułowania takiej oceny w odniesieniu do skazanego był charakter przewinienia dyscyplinarnego , za popełnienie którego skazany w przeszłości był ukarany dyscyplinarnie . Podkreślić należy , że decyzja o zgodzie lub braku zgody na posiadanie przedmiotów określonych w treści art. 110a $ 2 kkw należy do sfery decyzji dyrektora jednostki penitencjarnej. Dyrektor może udzielić takiej zgody , ale nie ma takiego obowiązku. Taka decyzja ma zawsze charakter subiektywny , jest to decyzja indywidualna. Z tego też powodu skazany nie powinien odnosić swojej sytuacji do sytuacji innych osadzonych , którzy uzyskali taką zgodę Dyrektora , bowiem każda decyzja tego typu jest podejmowana indywidualnie , z uwzględnieniem okoliczności dotyczących tylko danej konkretnej osoby. Analizując materiały tego postępowania sąd nie znalazł więc podstaw ku temu , by uznać „że prawna ocena podstaw wydania decyzji w tej sprawie przez Dyrektora Aresztu Śledczego w G. zapadła z przekroczeniem granic uznania . Dokonując więc kontroli obejmującej kompetencję organu do podjęcia zaskarżonej przez osadzonego decyzji, procedurę i materialno prawne podstawy tejże decyzji , a w tym przekroczenie granic uznania sąd stwierdza , że brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Sędzia