Decyzja VII Kow 1109/22 Dnia 05 maj 2022rok Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VII Kow 1109/22 Dnia 05 maj 2022rok Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VII Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Stępień bez udziału stron : po rozpoznaniu sprawy skazanego A. B. s. J. skargi wniesionej przez skazanego na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 13.04.2022 roku w przedmiocie ukarania skazanego karą dyscyplinarną na podstawie art. 7 $ 5 klw postanawia zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Wódniu 13.04.2022 roku Dyrektor Zakładu Aresztu Śledczego w G. ukarał osadzonego wówczas w tej jednostce na karze skazanego A. B. karą dyscyplinarną nagany. Powodem wymierzenia skazanemu tej kary była odmowa przyjmowania przez skazanego posiłków wydawanych przez administrację Aresztu Śledczego w G. w celu wymuszenia rozmowy z Dyrektorem jednostki, której to skazany się domagał , a której jak twierdził mu odmawiano. Decyzja o wymierzeniu skazanemu tej kary dyscyplinarnej została skazanemu ogłoszona w dniu 13.04.2022 roku , a w dniu 14.04.2022 roku, a więc w ustawowym terminie skazany złożył skargę na tę decyzję. W skardze tej skazany podniósł ,że ukaranie go karą dyscyplinarną było niesłuszne , bowiem odmówił on przyjmowania posiłków w związku z bezsilnością i koniecznością zwrócenia uwagi na nieprawidłowości w działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w G.. Skarga złożona w tej sprawie przez skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy , że zgodnie z treścią art. 7 $ 1 kkw skazany może zaskarżyć decyzję organu wskazanego w tym przepisie , ale tylko i wyłącznie z powodu jej niezgodności z prawem i to w sytuacji , gdy ustawa nie stanowi inaczej. W tym konkretnym przypadku decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 13.04.2022 roku jest decyzją organu , o którym mowa w art. 7$ 1 kkw , ale skazany w swojej skardze nie podał , choć to na nim ciąży ten obowiązek, naruszeń jakich konkretnych przepisów prawa upatruje on w procedurze wydania tej decyzji. Zaakcentować należy także , że skarga nie jest środkiem odwoławczym , ale jest ona szczególnym środkiem zaskarżenia , który opiera się tylko i wyłącznie na jednej przyczynie odwoławczej , a mianowicie właśnie na akcentowanej już powyżej niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego. W doktrynie prezentowany jest nawet pogląd , iż skarga jest środkiem zaskarżenia , do którego przepisy o środkach odwoławczych stosuje się tylko odpowiednio , który należy umieścić w katalogu takich środków jak sprzeciw czy kasacja . --- STRONA 2 --- « Oceniając natomiast skargę A. B. złożoną w tej sprawie stwierdzić należy , że działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w G. w procedurze wydawania decyzji o wymierzeniu skazanemu kary dyscyplinarnej nie można przypisać naruszenia przepisów prawa związanych z wydaniem przez niego przedmiotowej decyzji. Tym samym nie można uznać , że Dyrektor wydał tę docyzję z naruszeniem przepisów określających formalne wymogi jakim powinien odpowiadać tryb wydania tej konkretnej decyzji. Dokonując więc kontroli obejmującej kompetencję organu do podjęcia zaskarżonej przez osadzonego decyzji, procedurę i materialno prawne podstawy tejże decyzji , sąd stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany lub do uchylenia zaskarżonej decyzji. Motywy jakimi kierował się Dyrektor Aresztu Śledczego w G. udzielając skazanemu kary dyscyplinarnej w takiej formie w jakiej to uczynił, należy ocenić jako zasadne. Dyrektor Aresztu Śledczego w G. w sposób zasadny uznał , że skazany dopuścił się umyślnego przewinienia dyscyplinarnego, a fakt ten potwierdził sam osadzony przyznając , że odmówił przyjmowania posiłków w areszcie . Za to przewinienie zgodnie z treścią art. 142 $ 1 kkw ukarał skazanego adekwatną karą , przewidzianą w katalogu kar w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego. "Tym samym sąd penitencjarny uznał , że brak jest w tej sprawie podstaw do zmiany, czy też do uchylenia zaskarżonych decyzji. Odnosząc się natomiast do motywacji postępowania osadzonego stwierdzić należy , że skazany nie musi sięgać do protestu głodowego by dochodzić w izolacji swoich racji czy praw. Wniosek, z którym zwrócił się on do Dyrektora jednostki a także okoliczności , które chciał on podnieść w rozmowie z Dyrektorem, jeżeli zostały przez Dyrektora rozpoznane sprzecznie z oczekiwaniom skazanego albo nie zostały rozpoznane w ogóle powinny być przedmiotem skargi skazanego jaką ma on prawo złożyć do Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K. na działania lub zaniechania Dyrektora jednostki. Istnieją bowiem w Polsce przepisy wykonawcze , które dają skazanym prawo do zaskarżania działań administracji jednostek penitencjarnych bez potrzeby sięgania po środki , które stanowią w istocie naruszenie porządku i regulaminu zakładu karnego. To właśnie za to naruszenie , a nie za dochodzenie swojej racji skazany poniósł odpowiedzialność dyscyplinarną w najłagodniejszej formie przewidzianej przez prawo. Sędzia