Wyrok VII Ka 393/04

--- STRONA 1 --- E 53*?. 3%. ; W'yr0k Sagdu Najwyzszego zvdnia 13 wrzesinia 2005 1". ' V KK 51/05 Zgodnie z art. 457 § 3 k.p.k., w uzasadnieniu wyroku sqd odwoiawczy powinien podaé, czym kierowal sic; wydajzgc wyrok i dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uzna% za zasaclne lub niezasadne, gdyz nieodniesienie sig do ktéreg0ko1wiel< z tych zarzutéw éwiadczy 0 nierzetelnym  niepeinyrn rozpoznaniu apelacji. OSNwSK2005/1/1654 200261 Dz.U.1997.89.555:a1't.45? Sklad orzekajqcy Przewodniczqcy: Sgdzia J. Sobczak ' Sgdziowiez R. Sqdej, Z. Stefaniak (spraw.) Sentencja Sqd Najwyzszy w sprawie M. L., skazanego z art. 280 § 1 k.l<. i in., po rozpoznaniu w Izbie Kamej na rozprawie w dniu 13 wrzeénia 2005 r. kasacji, wniesionej przez obroficq skazanego od wyroku Sqdu Okr<ggowego w Opolu 2; clnia 12 paidziemika 2004 r., sygn. akt VII Ka 393/04, urrzymujqcego w mocy wyrok Sqdu Raj onowego w Ghbczycach z dnia 13 styczznia 2004 r., sygn. akt II K 402/'02 uchyla zaskarzony wyrolc w czegéci dotyczqcej oskarzonego M. L. i sprawq iv tym zakrésie przekazuje do ponownego rozpoznania Sqdowi Okrggowemu w Opolu w postgepowaniu odwoiawczym, zasqdza od Skarbu Pafistwa na rzecz adw. W. Z. Kancelaria Aclwokacka w W. kwotep 360 (trzysta szeéédziesiqt) z{0tych za sporzqdzenie iwniesienie kasacji. A Uzasadnienic faktyczne Ę 5??_ Íān. i W'yrok Sądu Najwyższego zjdnia 13 września 2005 r. ' V KK 51/05 Zgodnie z art. 457 § 3 -k.p.k., w uzasadnieniu wyroku sąd odwoławczy powinien podać, czym kierował się wydając wyrok i dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za zasadne lub niezasadne, gdyż nieodniesienie się do l<tóregokolwiel< z tych zarzutów świadczy o nierzctelnym - niepełnym rozpoznaniu apelacji. OSNwSK2005/I/1654 200261 Dz.U.1997'.89.555:a1't.45? Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia I. Sobczak ' Sędziowie: R. Sądej, Z. Stefaniak (spraw.) Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie M. L., skazanego z art. 280 § I k.l<. i in., po rozpoznaniu W Izbie Kamej na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. kasacji, wniesíonej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu 2, dnia 12 pażdziernika 2004 r., sygn. akt VII Ka 393!04, utrzymującego W mocy wyrok Sądu Rejonowego W Głubczycach z dnia 13 stycznia 2004 r., sygn. akt II K 402f`02 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonego M. L. i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu w postępowaniu odwoławczyrn, zasadza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. Z. Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych za sporządzenie iwnicsienie kasacji. A Uzasadnienie faktyczne --- STRONA 2 --- /, . / Prokurator Rejonowy W Glubczycach oska1'Zy1J. L. oraz M. L. o to, 221 W dniu 7 maja 2002 r. W miej scowoslci N. na terenie H. dziaiajqc wspolnie i W porozumieniu uzyli przemocy W postaci bioia rokami Ii kopania po caiym ciele W. K., a nastopnie zabrali mu w celu przywiaszczenia pieniadze W kwocie 350 euro (W przeliczeniu 1.270 21) oraz paszport i dowod osobisty, dziaiajac na szkode; WW. pokrzywdzonego, przy czym J. L. zarzuconego mu czynu dopuécii sio przed upb/Wem 5 lat od odbycia kary 2 lat i2 miesiocy pozbawienia Wolnoéci orzeczonej wyrokiem iacznym Sadu Rejonowego W KegdzierzyoieKoilu staie roki sadowe W Giubczycach 2 dnia 19 paidziernika 1998 1:, sygn. akt II K 68f98G, za przestcppstwo z an. 208 d.k.k., ktora to kare; odbyiw okresie od 9 kwietnia 1998 r. do 19 kwietnia 2000 r. » tj. o ozyn z art. 280 § 1 k.k. iart. 2'75 § 1 k.l<. i art. 276 k.k. przy zastosowaniu art. 11 §2 k.k., a I. L. wzw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem Sadu Rejonowego w Giubczycach z dnia 13 stycznia 2004 r., syg§11. akt II K 402/02, J. L. oraz M. L. uznani zostali za winnych popeinienia zarzucanego im czynu stanowiacego wystopek z art. 280 § 1 k.1<. i an. 215 1 § 1 k.k. i art. 276»k.k. przy zastosowaniu art. I1 § 2 k.k., aw stosunku do J. L. W zw. z art. 64 § 1 k.k. iza to, na podstawie art. 280 § 1 k.k. W zw. 2 art. 11 § 3 k.k., wymierzono im kary po 3 (trzy) Iata pozbawienia Wolrioéci, kaidemu 2 nich. Od orzeczenia tego apeiacjq Wnieéli: oskarzony I. L., ktory domagai sis; uniewinnienia, oraz obrofica M. L. adwokat W. Z., ktory zarzucajac "biad W ustaieniach faktycznych przyjotych za podstawg: orzeczenia, rnaj acy Wpiyw na jego treéé i Wyrazaj aoy sio W stwierdzeniu, ze oskarzony p0peh1i1zarzucany mu czyn, podozas gdy konsekwentna postawa oskarzonego W toku calego postqpowania karnego nieprzyzoajacego sin; do popeinienia zarzucanego mu czynu oraz, W odniesioniu do wspoioskarzonego J. L., nieznajomoéé z pokrzywdzonym, " brakiem jakichkolwiek z nim zwiazkow i stycznoéci, nakazywaiyby wysnucie Wniosku, i2 nie popeinii on zarzucanego mu przest<j:pstWa", wniosi o zmiane; wyroku W zaskarzoriej czgéci przez uniewinnienie oskarzonego od zarzucanego mu czynu lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sadowi 1 instancji. Wyroldem z dnia 12 paédziernika 200?. r. Sad Ok:nj:gowy w Opolu, sygn. akt VII Ka 393f04, zaskarzony wyrok Wobec J. L. i M. L. utrzyrnai W mocy. " Od togo orzeozonia sadu odwoiawczego kasacjo wnios1obror'1ca skazanego M. L. i zarzucajac "raiace naruszenie prawa procesowego, rnogaco mieé istotny Wpiyw najego treéé, W szczegolnoéci art. 45? § 3 1<.p.k. W zw. z art. 433 § 2 1c.p.k., polegajace na zalliechaniu ustosunlcowania sio przez sad odwoiawczy do podniesionych W apelacji obrofioy oskarzonego M. L. zarzurow, zawartych zarowno W petition érodka odWo1aWczego,jak i W jego pisemnym uzasadnieniu, co skutkowaio razacym naruszeniem zasady integrainoéci ozoéci sentencyjnej wyroku Sadu Okrogowego od procesu wyrokowania w sprawie", wnios1 0 uchylonie wyroku Sadu Okrogowego W Opolu z dnia 12 paédziemika 2004 r. w czqéci dotyczacejaskazanego M. L. oraz przekazanio sprawy do ponownego rozpoznania SadoWiO1<r<;gowemu W Opolu. Bioracy udziai W rozprawie przedstawiciel Prokuratury Krajowej Wniosl o uwzglodnienio kasacji. Uzasadnierfie prawne Sad Najwyzszy zwazyi, co nastopuje. Kasacja obroficy oskarzonego M. L. jest zasadna. Sad odwoiawczy w czoéci wst<;pnej wyroku wprawdzie stwierdzii, Ze "zaskariony Wyrok wobec J. L. i M. L. utrzymuje w mocy, uznajac apelacje J. L. i obroficy M. L. za oczywiécie bezzasadne", to W uzasadnieniu tej decyzji przywoiai jedynie zarzuty zawarte w apeiacji .1. L. i do nich ograniczyi Wyiacznie swe rozwazania. Nie odniési sionawetjednym zdaniem do zarzutow apelacji obroficy M. L. Ogolnikowe zwroty sadu odwoiawczego, a to stwierclzenia, 2e sad pierwszoj instancji "dokiadnic Wskazai, na podstawie ktoryoh dowodow podjai swe ustalenia w zakrcsie stanu faktycznego i dlaozego Wiaénie one doprowadzi1y do W}’dE11'113 wyroku skazujacego obu 0skar2onych", czy t<>2 to, _"Ze pokrzywdzony stanowczo i 1<onse1<wentnie przedstawii" przebieg zdarzenia, wskazujac na braci J. i M. L. jako sprawcow rozboju", nie moga byo uznane za merytoryczne odniesionie sio do zarzutow apelacji obroficy M. L., tj. do tego, ze "oskariony ten nie zna1 pokrzywdzonego i nie miai z nim WCZ€.§1’l16j Zadnych zwiqzkow, jak rownicz stycznoéci i dlatego /, _ / Prokurator Rejonowy w Głubczycach oskarżył J. L. oraz M. L. o to, że: w dniu 7 maja 2002 r. w miej scowości N. na terenie H. działając wspólnie iw porozumieniu uzyli przemocy w postaci bicia rękami Ii kopania po całym ciele W. K., a następnie zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 350 euro (w przeliczeniu 1.270 zł) oraz paszport i dowód osobisty, działając na szkodę ww. pokrzywdzonego, przy czym J_ L. zarzuconego mu czynu dopuścił sie przed upływem 5 lat od odbycia kary 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu stałe roki sądowe w Głubczycach z dnia 19 października 1998 r., sygn. akt II K 68fi98G, za przestępstwo z art. 208 d.k.k., którą to karę odbyłw okresie od 9 kwietnia 1998 r. do 19 kwietnia 2000 r. - tj. o czyn z art. 280 § l k.k. iart. 275 § 1 kk. i art. 276 kk. przy zastosowaniu art. ll §2 kk., a I. L. wzw. z art. 64 § l k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Głubczycach z dnia 13 stycznia 2004 r., sygn. akt II K 402/02, I. L. oraz M. L. uznani zostali za winnych popełnienia zarzucanego im czynu stanowiącego występek z art. 280 § 1 k.k. i an. 27"5 1 § 1 kk. i art. 276›l<.k. przy zastosowaniu art. Il §2 kk., aw stosunku do J. L. W zw. z art. 64 § 1 k.k. iza to, na podstawie art. 280 § 1 k.k_ w zw. z art. ll § 3 k.k., wymierzono im kary po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności, każdemu z nich. Od orzeczenia tego apelację wnieśli: oskarżony I. L., który domagał się uniewinnienia, oraz obrońca M. L. adwokat W. Z., który zarzucając "błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść i wyrażaj ący sie w stwierdzeniu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy konsekwentna postawa oskarżonego w toku całego postępowania karnego nieprzyzuajacego się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz, w odniesieniu do współoskarzonego J. L., nieznajomość z pokrzywdzonym, ' brakiem jakichkolwiek z nim związków i styczności, nakazywałyby wysnucie wniosku, iż nie popełnił on zarzucanego mu przestępstwa", wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi 1 instancji. Wyrokiem z dnia 12 października 200¿4 r. Sąd Okręgowy w Opolu, sygn. akt VII Ka 393f04, żaskarżony wyrok wobec J. L. i M. L. utrzymał w mocy. ' Od tego orzeczenia sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego M. L. i zarzucając “rażące naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, w szczególności art. 45? § 3 -k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., polegające na zaniechaniu ustosunkowania się przez sad odwoławczy do podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego M. L. zarzutów, zawartych zarówno w petitum środka odwoławczego, jak i w jego pisemnym uzasadnieniu, co skutkowało rażącym naruszeniem zasady integralnosci cześci sentencyjnej wyroku Sądu Okręgowego od procesu wyrokowania w sprawie", wniósł 0 uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 12 października 2004 r. w części dotyczacejaskazanego M. L. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu W Opolu. Biorący udział w rozprawie przedstawiciel Prokuratury Krajowej wniósł o uwzględnienie kasacji. Uzasadnieiije prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy oskarżonego M. L. jest zasadna. Sąd odwoławczy w części wstępnej wyroku wprawdzie stwierdził, że "zaskarzony wyrok wobec J _ L. i M. L. utrzymuje w mocy, uznając apelację J. L. i obrońcy' M. L. za oczywiście bezzasadne", to w uzasadnieniu tej decyzji przywołał jedynie zarzuty zawarte w apelacji J. L. i do nich ograniczył wyłącznie swe rozważania. Nie odniósł sięnawetjednym zdaniem do zarzutów apelacji obrońcy M. L. Ogólnikowe zwroty sądu odwoławczego, a to stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji "dokładnie wskazał, na podstawie których dowodów podjął swe ustalenia w zakresie stanu faktycznego i dlaczego właśnie one doprowadziły do wydania wyroku skazującego obu oskarżonych", czy też to, _"że pokrzywdzony stanowczo i konsekwentnie przedstawił przebieg zdarzenia, wskazując na braci J_ i M. L. jako sprawców rozboju", nie mogą być uznane za merytoryczne odniesienie się do zarzutów apelacji obrońcy M. L., tj. do tego, że "oskarżony ten nie znał pokrzywdzonego i nie miał z nim wcześniej żadnych związków, jak również styczności i dlatego --- STRONA 3 --- ./'_ powinien byo unieWinnion'y". Takze sad ten nie odniosi sit‘; do altematywnego Wniosku skarzacego odnoslnie do BW61"L11lEi1I16gO udziaiu M. L. W pobiciu pokrzywdzonego. Razaco Wioc, sad odwotawczy naruszyl" W3"mogi art. 433 § 2 k.p.k. tj. obowiazek rozwarzenia Wszystkich wnioskow i zarzutow wskazanych w érodku odwoiawczym. Ponadto nie podai, czym kierowat sio uznajac apelacjo obroficy za bezzasadna. Sad Najwyzszy Wielokrotnic wskazywai, 2e zgodnie z art. 457 § 3 k.p.1<., w uzasadnieniu wyroku sad odwoiawczy powinien podaé, czym kicrowai sit; wydajac wyrok i d1aczego zarzuty i wnioski apelacji uznal za zasadne Iub niezasadne, gdyz nieodniesienie sio do ktoregokoiwiek z tych zarzutéw éwiaclczy 0 nierzetelnym  niepeinym rozpoznaniu apelacji. Takich rozwazafi w uzasadnieniu orzeczenia sadu odwoiawczego br_ak. W zwiazku z tym nie mozna wykluczyé, 2e zarzuty apeiacji obroricy oskarzonego M. L. pozostaly poza zakresem rozwazari sadu, a to mogio mieé istotno znaczenie dla rozstrzygniocia sprawy. “ Reasumujac powyzsze wywody stwierdzié nalezy, 2e razace naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. przez sad odwolawczy moglo mieé wplyw na treéé wydanego przez ten sad orzeczenia i dlatego tez naleizaio orzec jak wyzej. ./Ľ powinien być uniewinnion'y". Także sad ten nie odniósł się do alternatywnego wniosku skarżącego odnośnie do ewenilialnego udziału M. L. w pobiciu pokrzywdzonego. Raząco więc, sad odwoławczy naruszył wymogi art. 433 § 2 k.p.k. tj. obowiązek rozważenie wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym. Ponadto nie podał, czym kierował się uznając apelację obrońcy za bezzasadna. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że zgodnie z art. 457 § 3 k.p.k., w uzasadnieniu wyroku sad odwoławczy powinien podać, czym kierował się wydając wyrok i dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za zasadne lub níezasadne, gdyż nieodniesíenie się do ktoregokořwiek z tych zarzutów świadczy o níerzetelnym - niepełnym rozpoznaniu apelacji. Takich rozważań w uzasadnieniu orzeczenia sądu odwoławczego brak. W związku z tym nie można wykluczyć, że zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego M. L. pozostały poza zakresem rozważań sadu, a to mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. “ Reasumując powyższe wywody stwierdzić należy, że razące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. przez sąd odwoławczy mogło mieć wplyw na treść wydanego przez ten sąd orzeczenia i dlatego też należało orzec jak wyżej.