Wyrok VIA Ca 991/12 I WYROK ZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ . W IMIENIU R Dnia 17 stycznia 2013 r. Sqd Apelacyj ny

--- STRONA 1 --- Sygn. akt VIA Ca 991/12 I WYROK ZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ . W IMIENIU R Dnia 17 stycznia 2013 r. Sqd Apelacyj ny W Warszawie VI Wydzial Cywilny W skladzie: . Przewodniczqcy  Sqdzia SA — Teresa Mréz Sqdzia SA I  Krzyszt0fTucharz [spr.)  Ewa §nieg0cka Scgdzia SA dowy Katarzyna Kegdzierska Protokolant: sekr. sq p0 rozpoznaniu W dniu 17 stycznia 2013 r. W Warszawie na rozprawie " spfawy z powédztwa D. F. ko Skarbowi Paristwa  Dyrektorowi Generalnemu Sluiby przeciw Wigziennej . 0 zadoééuczynienie na skutek apelacji obu Stron 0d Wyroku Sqdu Okrqgowegow Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 sygn. akt III C 743/11 _ I. zmienia zaskériony Wyrok W punkcie 1 W ten sposéb, ie oddala powédztwo co do kwoty 3.000 (trzy tysiqce) zlotych; I l II. W pozostaiej czgéci oddala apelacjg pozwanego; " III. 0d_dala apelacjc; powoda W czqéfii zaskariajqcej oddalenie powédztwa co dokwoty 50.000 (piqgédziesiqt tysiqcy) zlotych; ' H ostalym zakresie; IV. odrzuca £lpBl3C_|Q powoda W poz V 1 sygn.a1‹t vi A ca 991/12 s WYROK ZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ _ W IMIENIU R Dnia 17 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny W składzie: _ Przewodniczący - Sędzia SA - Teresa Mróz Sędzia SA › - Krzysztof Tucharz [spr.) - Ewa Śniegocka Sędzia SA dowy Katarzyna Kędzierska Protokolant: sekr. są po rozpoznaniu W dniu 17 stycznia 2013 r. w Warszawie na rozprawie ' sprawy z powództwa D. F. ko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Generalnemu Służby przeciw Więziennej _ o zadośćuczynienie na skutek apelacji obu Stron od wyroku Sądu Okręgowegow Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 sygn. akt III C 743/11 _ I. zmienia zaskarżony wyrok W punkcie 1 W ten sposób, że oddala powództwo co do kwoty 3.000 (trzy tysiące) złotych; Ą I II. w pozostałej części oddala apelację pozwanego; " III. oddala apelację powoda W części -zaskarżającej _oddalenie powództwa co do-kwoty 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych; ` H ostałym zakresie; IV. odrzuca apelację powoda W poz I 1 --- STRONA 2 --- V. nie obciqia powoda obowiqzkiem zwrotu stronie pozwanej kosztéw zastqpstwa procesowego W postgpowaniu apelacyjnym; VI. przyznaje adwokatowi D. P. ze érodkéw Skarbu Palistwa — Sqdu Okrqgowego W Warszawie Wynagrodzenie W kwocie 1.800 (jeden tysiqc osiemset) zlotych, podwyiszone 0 naleiny podatek VAT, tytulem zwrotu kosztéw nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzgdu W postqpowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Sad Okreggowy W Warszawie za.sa,dzi1 0d Skarbu Pafistwa — Dyrektora Generalnego S1uZby Wigziennej na rzecz D. F. tytuiem zadoééuczynienia kwotg 3000 Z1, 0ddaIi1 powédztwo co do dalszej kwoty 497.000 21, przyzna1 pe1n0mocnik0wi powoda ze érodkéw Skarbu Pafistwa wynagrodzenie w kwotach; 7.200 z1 i 5.400 Z1, podwyzszone 0 stawke; podatku VAT, 2 tytulu kosztéw nieop1ac0nej pornocy prawnej, udzielonej powodowi 2 urzefiu W I i II instancji, 0dsta,pi1 od Qbciqzenia tej Strony obowiqzkiem zwrotu pozwanernu kosztéw zastqpstwa procesowego a nieuiszczone koszty sqdowe przyj a,1 na rachunek Skarbu Pafistwa. P0Wy2sze_ rozstrzygnigcie zapad10 W oparciu 0 nastqpujqce ustalenia faktyczne i rozwazania. prawne. 2 V. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej kosztów zastępstwa procesowego W postępowaniu apelacyjnym; VI. przyznaje adwokatowi D. P. ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego W Warszawie wynagrodzenie W kwocie 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych, podwyższone o należny podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu W postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził od Skarbu Państwa ~ Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz D. _F. tytułem zadośćuczynienia kwotę 3000 zł, oddalił powództwo co do dalszej kwoty 497.000 zł, przyznał pełnomocnikowi powoda ze środków Skarbu Państwa wynagrodzenie W kwotach; 7.200 zł i 5.400 zł, podwyższone 0 stawkę podatku VAT, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej powodowi z urzędu W I i II instancji, odstąpił od obciążenia tej strony obowiązkiem zwrotu pozwanemu kosztów zastępstwa procesowego a nieuiszczone koszty sądowe przyjął na rachunek Skarbu Państwa. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło W oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne. 2 --- STRONA 3 --- Powod D. F. odbyWa1 kare; pozbawienia Wolnoéci W roinych jednostkach penitencjarnych, W ktoryoh Wyste;poWa1o zjawisko przeludnienia W celach mieszkalnych. _ W okresie od listopada 2007 1'. do styoznia 2008 r. oraz od maroa 2008 r. do chwili obecnej powodu przebyWa1 W Areszcie §1edc:zym W. Kazda z cel wioziennych posiadaia kegcik sanitamy z dostopem do biezgoej ciep1ej zimnej wody. By1 on oddzielony od reszty pomieszczenia kotara, Powod korzysta1 z opieki lekarskiej i m6g1 braé udzia1 W zajqciach kulturalnooéwiatowych oraz sportowyoh. W lutym 2008 r. zosta.1 hospitalizowany W Areszcie §ledc2:ym W., gdzie rowniez nie by1y zachowane norniy powierzchni celi, przypadajgce na jednego Wieginia. W ostateoznie sprecyzowanym roszczeniu powod domagal sie; zasqdzenia od pozwanego Skarbu Pafistwa — reprezentowanego przez Dyrektora Generalnego S1uZby Win;ziennej, na swojq rzecz, kwoty 500.000 Z1 ty1u1em zadoééuozynienia. Strona pozwana zastqpowana przez Prokuratoriq Generalna, Skarbu Pafistwa Wnosi1a 0 oddalenie powodztwa W ca1o§ci i przyznanie jej od powoda kosztow zastopstwa procesowego Wedlug norm przepisanych. W ocenie Sa,du Okrggowego, rozpoz_naj2;cego ponovmie niniejsza, sprawo, po uchyleniu poprzedniego Wyroku tego Sa,du,'~z dnia 20 maja 2010 r., przez tutejszy Sqd Apelacyjny, roszozenie powoda zas1uguje na czoéciowe uwzglodnienie tj. co do kwoty 3.000 Z1. ‘ . Sod p0dZi61i1 zarzut pozwanego Skarbu Pafistwa, Ze dochodzone przez powoda. roszczenia. u1eg1y przedawnieniu odnoénie zdarzefi 2 okresu Wczeéniejszego niz 3 Iata. pOpI‘Z6dZ&j&}C8 date; Wytoczenia powodztwa, co nastqpilo W dniu 4 marca 2009 r. Zqdanie. zasqdzenia kwoty 500.000 Z1 stanoWi1o, W ocenie Sqdu I instancji, naduzycie i by1o raiqco wygérowane. _ ’ 3 Powód D. F. odbywał karę pozbawienia wolności W różnych jednostkach penitencjarnych, W których występowało zjawisko przeludnienia w celach mieszkalnych. _ W okresie od listopada 2007 r. do stycznia 2008 r. oraz od marca 2008 r. do chwili obecnej powodu przebywał W Areszcie Śledczym W. Kazda z cel więziennych posiadała kącik sanitarny z dostępem do bieżącej ciepłej zimnej wody. Był on oddzielony od reszty pomieszczenia kotarą. Powód korzystał z opieki lekarskiej i mógł brać udział W zajęciach kulturalno-oświatowych oraz sportowych. W lutym 2008 r. został hospitalizowany w Areszcie Śledczym W., gdzie również nie były zachowane normy powierzchni celi, przypadajace na jednego więźnia. W ostatecznie sprecyzowanym roszczeniu powód domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa - reprezentowanego przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, na swoją rzecz, kwoty 500.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Strona pozwana zastępowana przez Prokuratorię Generalna Skarbu Państwa wnosiła o oddalenie powództwa W całości i przyznanie jej od powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Sądu Okręgowego, rozpoznającego ponownie niniejszą sprawę, po uchyleniu poprzedniego wyroku tego Sądu, 'sz dnia 20 maja 2010 r., przez tutejszy Sąd Apelacyjny, roszczenie powoda zasługuje na częściowe uwzględnienie tj. co do kwoty 3.000 zł. < _ Sąd podzielił zarzut pozwanego Skarbu Państwa, że dochodzone przez powoda roszczenia uległy przedawnieniu odnośnie zdarzeń z okresu wcześniejszego niż 3 lata poprzedzające datę wytoczenia powództwa, co nastąpiło W dniu 4 marca 2009 r. Żądanie zasądzenia kwoty 500.000 zł stanowiło, w ocenie Sądu I instancji, nadużycie i było rażąco wygórowane. _ 7 3 --- STRONA 4 --- Przekraczanie norm zaludnienia W jednostkach penitencjarnych pozostaWa1o zjawiskiem, W duzej mierze, niezaleznym od dzia1a1i podejmowanych przez osoby zatrudnione W administracji tych jednostek i Wynika1o z ogolnego Wzrostu Iiczby osob kierowanyoh do odbycia kary w Warunkach izolacji. ‘ I Powod jest pozbawiony wolnoéci jut nie po raz pierwszy (recydywa) i p0pe1niajqc kolejne przestgpstwa mia1 éwiadomoéé — jakie warunki bytowe panujq W aresztach éledozych i zaldadach kamych. Nie ZW&Il’l1£1 to jednak Pafistwa Z 0bowia,Zku zapewnienia Wiqiniowi godziwych Warunkow odbywania kary. Majqc te okolicznoéci na uwadze Said uzna1, Ze stosownac rekompensatq dla powoda za naruszenie jego dobr osobistych (godnoéci, prywatnoéci) W zwigzku z umieszczeniem go W przeludnionej oeli bodzie zadoééuczynienie pieniozne W kwocie 3.000 Z1, co odpowiada rownowartoéci éredniego miesiocznego Wynagrodzenia. Co sis; zaé tyczy zarzutow, ktore powod poni6s1 W toku procesu takich jak: Wielokrotne bicie go i ponizanie przez funkcjonariuszy roznych jednostek penitencjarnych Sod Wskazai, Ze oskarzenia te nie zosta1y udowodnione, mimo Ze powod korzysta1 z profesjonalnej pomocy prawnej. PoWo1uja,c sie; na trudnq sytuacjo materialnq i osobistq powoda. Said odsta,pi1, na podstawie art. 102 k.p.c. od obciqzenia go naleznymi stronie przeciwnej kosztami postgpowania. I Od tego wyroku apelacjq wniosly obie strony. Powod zaskar2y1 wyrok W czegéci dotyczgcej punktu 1 i 2 podnoszqc nastopujqce zarzuty: 1) naruszenie art. 24 k.c. i art. 448 k.c. przez przyznanie powodowi zadoééuczynienia pienioznego z 1ytu1u naruszenia jego czci i godnoéci przez sluzbe; W1§Z16I11‘1E1. Aresztu $1edczego W. W kwocie nieodpowiadajqcej Wysokoéciaf naruszonym dobrom i czasowi trwania tego naruszenia; 4 Przekraczanie norm zaludnienia W jednostkach penitencjarnych pozostawało zjawiskiem, W dużej mierze, niezależnym od działań podejmowanych przez osoby zatrudnione W administracji tych jednostek i wynikało z ogólnego wzrostu liczby osób kierowanych do odbycia kary w warunkach izolacji. ' _ Powód jest pozbawiony wolności już nie po raz pierwszy (recydywa) i popełniając kolejne przestępstwa miał świadomość - jakie warunki bytowe panują w aresztach śledczych i zakładach karnych. Nie zwalnia to jednak Państwa z obowiązku zapewnienia więżniowi godziwych warunków odbywania kary. Mając te okoliczności na uwadze Sąd uznał, że stosowną rekompensatą dla powoda za naruszenie jego dóbr osobistych (godności, prywatności) w związku z umieszczeniem go w przeludnionej celi będzie zadośćuczynienie pieniężne W kwocie 3.000 zł, co odpowiada równowartości średniego miesięcznego wynagrodzenia. Co się zaś tyczy zarzutów, które powód poniósł w toku procesu takich jak: wielokrotne bicie go i poniżanie przez funkcjonariuszy różnych jednostek penitencjarnych Sąd wskazał, że oskarżenia te nie zostały udowodnione, mimo że powód korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej. Powołując się na trudną sytuację materialną i osobistą powoda Sąd odstąpił, na podstawie art. 102 k.p.c. od obciążenia go należnymi stronie przeciwnej kosztami postępowania. V Od tego wyroku apelację wniosły obie strony. Powód żaskarżył wyrok w części dotyczącej punktu 1 i 2 podnosząc następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 24 k.c. i art. 448 k.c. przez przyznanie powodowi zadośćuczynienia pieniężnego z tytułu naruszenia jego czci i godności przez służbę więzienną Aresztu Śledczego W. W kwocie nieodpowiadającej wysokością naruszonym dobrom i czasowi trwania tego naruszenia; 4 --- STRONA 5 --- 2) dokonanie bkgdnych ustalefi faktyoznych, polegajqcyoh na. pominiociu oceny dowodowej iub Wskazaniami na brak udowodnienia takich okolicznoéci jak: przebywanie powoda W celi Z osobami paiqcymi i chorymi Wbrew jego Woli oraz pobicie go przez shlzbo Wiegziennq Aresztu 81edczego W. podczas gdy z zeznafi powoda i éwiadka I. F. oraiz oéwiadozefi Wsp61osadz0nych Wynika, Ze takie zdarzenia mia1y miejsce. Wskazujqc na powyzsze zarzuty powéd Wnosi1 o zrniane; zaskarzonego Wyroku W pkt. 1 i 2 poprzez zasqdzenie od strony pozwanej, na jego rzecz kwoty 50.000 Z1. A  I Z kolei pozwany Skarb Pafistwa — Dyrektor Generalny Sluzby Wioziennej zaska.r2y1 Wyrok W czoéci uwzgledniajqcej powédztwo (pkt. I) oraz rozstrzygajqcej 0 kosztach procesu (pkt. 4). W apelacji przytoczone zosta1y takie zarzuty jak: a) naruszenie przepisow procedury tj .:  art. 230 1<.p.o. poprzez przyjgcie, Ze strona pozwana nie za.przeczy1a i2 ' powod odbyWa1 kare; pozbawienia. Wolnoéci W Warunkach przeludnienia, podozas gdy powyzsza okolicznoéé zosta1a  zakwestionowanq juz W odpowiedzi na pozew;  art. 231 k.p.o. poprzez przyjocie domniemania fakfyoznego, Ze skoro W jednostkach penitenojarnyoh, W ktoiych przebyWa1 powod, panoWa1o przeludnienie, to powodu odbyWa1 karo Wt21k1C11 W1aénie Warunkach;  art. 328 § 2 1<.p.c. W zw. z art. 24 1<.o. i art. 248 k.k. W skutek braku odniesienia sie; Sqdu do wszystkich przes1anek odpowiedzialnoéci z tytulu naruszenia débr osobistych a takze niewyjaénienie przyczyn, dla ktorych Sqd uz.na1,Ze art. 248 § 1 k.k.w. stosowano w sy1;uacjac11,1<tore nie mogg byé zaliczone do tzw. ,,sZczeg61nie uzasadnionego przypadlm”; . b) naruszenie prawa materialnego tj.: 5 2) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, polegających na pominięciu oceny dowodowej lub wskazaniami na brak udowodnienia takich okoliczności jak: przebywanie powoda w celi z osobami palącymi i chorymi wbrew jego woli oraz pobicie go przez służbę więzienną Aresztu Śledczego W. podczas gdy z zeznań powoda i świadka I. F. oraz oświadczeń wspćłosadzonych wynika, że takie zdarzenia miały miejsce. Wskazując na powyższe zarzuty powód wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1 i 2 poprzez zasądzenie od strony pozwanej, na jego rzecz kwoty 50.000 zł. _ . I Z kolei pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Generalny Służby Więziennej zaskarżył wyrok W części uwzgledniającej powództwo (pkt. i) oraz rozstrzygającej o kosztach procesu (pkt. 4). W- apelacji przytoczone zostały takie zarzuty jak: a) naruszenie _przepisów procedury tj.: - art. 230 k.p.c. poprzez przyjęcie, że strona pozwana nie zaprzeczyła iż ` powód odbywał karę pozbawienia wolności W warunkach przeludnienia, podczas gdy powyższa okoliczność została - zakwesti-onowaną już w odpowiedzi na pozew; - art. 231 k.p.c. poprzez przyjęcie domniemania faktycznego, że skoro W jednostkach penitencjarnych, W których przebywał powód, panowało przeludnienie, to powodu odbywał karę w takich właśnie warunkach; - art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 24 k.c. i art. 248 k.k. w skutek braku odniesienia się Sądu do wszystkich przesłanek odpowiedzialności z tytułu naruszenia dóbr osobistych a także niewyjaśnienie przyczyn, dla ktorych Sąd uznał, że art. 248 § 1 k.k.w. stosowano W sytuacjach, które nie mogą być zaliczone do tzw. „szczególnie uzasadnionego przypadku”; _ b) naruszenie prawa materialnego tj.: 5 --- STRONA 6 --- — art. 248 § 1 1<.1<.W. W zw. z art. 110 § 2 k.l<.W. poprzez Wskazanie, Ze osadzenie powoda W celach nie spehiiajacych normy 3 1112 przy zaistnieniu przes1anek okresilonych W art. 248 § 1 k.k.W. nie mia1o znaczenia dla kwestii odpowiedzialnoéci Skarbu Pafistwa z tytulu naruszenia dobr osobistych powoda; I '  art. 448 k.c. W ZW. z art. 24 k.c. przez przyjqcie, Ze W oparciu 0 ustalony W sprawie stan faktyczny mozliwe jest stwierdzenie zaistnienia Wszystkich przes1anek odpowiedzialnoéci z tytu1u zadoééuczynienia. Ponadto skarzacy zar2uci1 obraze; art. 102 k.p.c. W ZW. z art. 98 k.p.c. przez nieW1aéciWe ich zastosowanie i W konsekwencji odstapienie od obciazenia powoda kosztami procesu. W nawiazaniu do poWo1anych wyzej zarzutow strona pozwana Wnosi1a o zmiane; Wyroku W zaskarzonej czaéci poprzez oddalenie powodztwa takze co do kwoty 3.000 Z1 oraz zasadzenie od powoda na rzecz Skarbu Pafistwa kosztow postopowania za I i II instancjeg. . Sad Apelacyjny zwaiyl, co nastgpuje: . Odnoszac sic; W pierwszej kolejnoéci do dalej idacej apelacji pozwanego naleiy stwierdzié, ii W zakresie dotyczacym meritum sporu zaslugiwala ona na nwzglqdnienie. Niezaleznie od slusznoéci podniesionego W tej apelacji zarzutu, 2':e strona pozwana zaprzecza1a twierdzeniom powoda o przebywaniu tej osoby W celach Aresztu 81edcz<ago W. i Aresztu 81edczego W. W Warunkach niezapewniajacych osadzonemu minimalnej normy mieszkalnej (3 m2) oraz Ze takiego Wniosku nie sposob by1o wyprowadzié Z samego ifaktu istnienia zjawiska tzW. przeludnienia W W/W jednostkach penitencjarnyoh to przeciez sam p61I101'I10C1'l1k powoda przyznali na rozprawie W dniu 3 kwietnia 2012 r. (k. 509 a.s.), Ze jego mocodawca nie odbyWa1 kary (W okresie nie objqtym przedawnieniern) W przeludnionych celach. 6 - art. 248 § 1 k.k.w. w zw. z art. 110 § 2 k.k.w. poprzez wskazanie, że osadzenie powoda W celach nie spełniających normy 3 mz przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 248 § 1 k.k.w. nie miało znaczenia dla kwestii odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu naruszenia dóbr osobistych powoda; 0 ` - art. 448 k.c. W zw. z art. 24 k.c. przez przyjęcie, że W oparciu o ustalony W sprawie stan faktyczny możliwe jest stwierdzenie zaistnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności z tytułu zadośćuczynienia. Ponadto skarżący zarzucił obrazę art. 102 k.p.c. W zw. z art. 98 k.p.c. przez niewłaściwe ich zastosowanie i W konsekwencji odstąpienie od obciążenia powoda kosztami procesu. _W nawiązaniu do powołanych wyżej zarzutów strona pozwana wnosiła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa także co do kwoty 3.000 zł oraz zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania za I i II instancję. _ Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: _ Odnosząc się w pierwszej kolejności do dalej idącej apelacji pozwanego należy stwierdzić, iż W zakresie dotyczącym meritum sporu zasługiwała ona na uwzględnienie. Niezależnie od słuszności podniesionego W tej apelacji zarzutu, że strona pozwana zaprzeczała twierdzeniom powoda o przebywania tej osoby w celach Aresztu Śledczego W. i Aresztu Śledczego W. w warunkach niezapewniających osadzonemu minimalnej normy mieszkalnej (3 mz) oraz że takiego wniosku nie sposób było wyprowadzić z samego faktu istnienia zjawiska tzw. przeludnienia W W/W jednostkach penitencjarnych to przecież sam pełnomocnik powoda przyznał na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. (k. 509 a.s.), że jego mocodawca nie odbywał kary (w okresie nie objętym przedawnieniem) W przeludnionych celach. 6 --- STRONA 7 --- Domaga1 sio natomiast zasadzenia zadoééuczynienia z tej raoji, Ze dopuszczano sio Wobec powoda innych nieW1aéciWych zachowafi takich jak: pobicia, szykany i umieszczenie go W celach 2 osobami ohorymi. Odnoénie. tych zarzutow, Sad Okrogowy uzna1 Ze nie zosta1y one udowodnione i z tym pogladem nalezy sio zgodzié. Niezrozurniale zatem by1o przyznanie powodowi zadoééuczynienia za krzywdg, ktérej nie m6g1 on doznaé, z racji braku zdarzefi na ktore poWo1a1 siq Sad I instancji (przeludnienie eel majace odczuwalny Wplyw na Warunki bytowe i sanitarne osadzonego). Wprawdzie powod W swojej apelaoji podnosi1, i2 odbyWa1 kart; pozbawienia Wolnoéci W Areszcie Sledczym W. (od 2007 r.) W niehumanitarnych Warunkach oraz W zwiazku Z tym Ze kwota 3.000 2:1 nie spelnia jakiegokolwiek kryterium zadoééuozynienia ale tego rodzaju zarzut nie moze odnieéé zamierzonych skutkow prawnych Wobec poczynienia, przez Sad Okrogowy (W powyzszym zakresie) Wadliwych ustalefi faktycznyoh. Co sit; zaé tyczy pozostalych kwestii, takich jak: rzekome pobicie powoda, przebywaniem W celach 2: osobami (W tym zarazonymi chorobami zakainymi), czy tez palacymi to powod nie sprosta1 W tym Wzglqdzie Wymogom art. 6 k.c. Odnoszac sic; do zagadnienia rzekomego pobicia powoda przez funkcjonariuszy s1uZby Witgziennej Aresztu 81edczego W. nalezy zauwazyé, Ze prokuratura umorzyla postqpowanie W tej sprawie (k. 461 a.s.). Jezeli chodzi o zeznania éwiadka I. F. (siostry powoda) przes1uchanej na powyisza okolioznoéé to naleZa1o podejéé do nich 2 duza ostroznoécia skoro osoba ta dysponoWa1a Wiedza o okolicznoéciach, W jakich powod mi:11 doznao obrazefi stop, pozyskana od. skariacego, a ponadto brak jest dowodow na 7 Domagał się natomiast zasadzenia zadośćuczynienia z tej racji, że dopuszczano się wobec powoda innych niewłaściwych zachowań takich jak: pobicia, szykany i umieszczenie go W celach z osobami chorymi. Odnośnie, tych zarzutów, Sąd Okręgowy uznał że nie zostały one udowodnione i z tym poglądem należy się zgodzić. Niezrozumiale zatem było przyznanie powodowi zadośćuczynienia za krzywdę, której nie mógł on doznać, z racji braku zdarzeń na które powołał się Sąd I instancji (przeludnienie cel mające odczuwalny wpływ na Warunki bytowe i sanitarne osadzonego). Wprawdzie powód W swojej apelacji podnosił, iż odbywał karę pozbawienia wolności W Areszcie Śledczym W. (od 2007 r.) W niehumanitarnych warunkach oraz W związku z tym że kwota 3.000 zł nie spełnia jakiegokolwiek kryterium zadośćuczynienia -ale tego rodzaju zarzut nie może odnieść zamierzonych skutków prawnych wobec poczynienia, przez Sąd Okręgowy (w powyższym zakresie) wadliwych ustaleń faktycznych. Co się zaś tyczy pozostalych kwestii, takich jak: rzekome pobicie powoda, przebywaniem W celach z osobami (w tym zarażonymi chorobami zakaźnymi), czy też palącymi to powód nie sprostał W tym względzie wymogom art. 6 k.c. Odnosząc się do zagadnienia rzekomego pobicia powoda przez funkcjonariuszy służby Więziennej Aresztu Śledczego W. należy zauważyć, że prokuratura umorzyła postępowanie w tej sprawie (k. 461 a.s.). Jeżeli chodzi o zeznania świadka I. F. (siostry powoda) przesłuchanej na powyższą okoliczność to należało podejść do nich z dużą ostrożnością skoro osoba ta dysponowała wiedzą o okolicznościach, w jakich powód miał doznać obrażeń stóp, pozyskaną od skarżącego, a ponadto brak jest dowodów na '7 --- STRONA 8 --- podjecie przez éwiadka interwencji u Dyrektora Aresztu 81edczego W zwiazku z opisywanym zdarzeniem. Z kolei zeznania powoda nie nosza cech Wiarygodnoéci W sytuacji gdy przeciwko niemu prowadzone jest postepowanie karne na skutek zawiadornienia z1oZ0nego W dniu 30 sierpnia 200 r. przez Areszt 81edczy W., W zwiazku z pope1nieniem przestepstwa z art. 229 § 3 k.k. (k. 495496). W tej sytuacji nie mozna wykluczyé, Ze powod kieroWa1 sic; tu checia zemsty i bezpodstavmie obciaZa1 funkcjonariuszy Aresztu 81edczego, ktorzy Wykryli W przeznaczonej dla niego przesy1ce narkotyki, zarzutem, Ze rowniez oni dopuécili sie Wowczas Wzgledem niego czynu karalnego (pobioia). Przechodzac natomiast do podnoszonego W apelacji powoda zagadnienia pobytu powoda W celach z osobami zarazonymi chorobami zakainymi (zoitaczka typu B, Wirus HIV) to Wystarczajacyrn dowodem na te okolicznoéé nie moga byé pisemne oéwiadozenia poohodzace od Wsp61Wieini6W (k. 478 i 479), Sad to dokumenty pr)/Watne, ktore korzigstaja jedynie z domniemania przewidzianego W art. 245 k.p.o. Jezeli nawet powod rzeczywiécie mia1 stycznoéé z takimi osobami to sam ten fakt nie pozwala jeszcze stwierdzié, Ze dosz1o do naruszenia jakiegoé dobra osobistego powoda i Ze moze on dochodzié z tego tytulu zadoééuczynienia. I Iako zupelnie go1os1oWny nalezy potraktowaé zarzut przebywania powoda W celach 2 osobami palacymi. W uzasadnieniu pozwu nic nie Wspomnia1 on 0 takich przypadkach (podobnie jak i o zaraionych wspolwieiniach). Poza tym, gdyby tego rodzaju sytuacje istotnie WystepoWa1y to nic nie sta1o na przeszkodzie Zeby powod m6g1 sk1adaé W tym przedmiocie stosowne skargi, W celu zmiany istniejacego stanu rzeczy co uczyni1 W odniesieniu do innych spraw (vide: pismo Okregowego Inspektoratu S1uZby Wieziennej z 8 podjęcie przez świadka interwencji u Dyrektora Aresztu Śledczego w związku z opisywanym zdarzeniem. Z kolei zeznania powoda nie noszą cech wiarygodności W sytuacji gdy przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne na skutek zawiadomienia złożonego W dniu 30 sierpnia 200 r. przez Areszt Śledczy W., W związku z popełnieniem przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. (k. 495-496). W tej sytuacji nie można wykluczyć, że powód kierował się tu chęcią zemsty i bezpodstawnie obciążał funkcjonariuszy Aresztu Śledczego, którzy wykryli w przeznaczonej dla niego przesyłce narkotyki, zarzutem, że również oni dopuścili się wówczas względem niego czynu karalnego (pobicia). Przechodząc natomiast do podnoszonego W apelacji powoda zagadnienia pobytu powoda w celach z osobami zarażonymi chorobami żakaźnymi (żółtacżka typu B, wirus HIV) to wystarczającym dowodem na tę okoliczność nie mogą być pisemne oświadczenia pochodzące od współwiężniów (k. #78 i 479), Sąd to dokumenty prywatne, które korzystają jedynie z domniemania przewidzianego W art. 245 k.p.c. Jeżeli nawet powód rzeczywiście mial styczność z takimi osobami to sam ten fakt nie pozwala jeszcze stwierdzić, że doszło do naruszenia jakiegoś dobra osobistego powoda i że może on dochodzić z tego tytulu zadośćuczynienia. I Jako zupełnie gołosłowny należy potraktować zarzut przebywania powoda W celach z osobami palącymi. W uzasadnieniu pozwu nic nie wspomniał on o takich przypadkach (podobnie jaki o zarażonych współwięźniach). Poza tym, gdyby tego rodzaju sytuacje istotnie występowały to nic nie stało na przeszkodzie żeby powód mógł składać W tym przedmiocie stosowne skargi, W celu zmiany istniejącego stanu rzeczy co uczynił W odniesieniu do innych spraw (vide: pismo Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 8 --- STRONA 9 --- dnia 19 sierpnia 2009 r. dotyczaoe skargi powoda z dnia 6 maja 2009 r. — k. 497 a.s.). Z przytoczonych Wyzej Wzgledow apelacja powoda pozbawiona by1a uzasadnionych podstaw prawnych. Jezeli chodzi 0 zakres zaskarzenia Wyroku to z pisma pe1nomocnika powoda z dnia 19 ozerwoa 2012 r. (k. 553 a.s.) Wynika1o, Ze Wartoéé przedrniotowa zaskarienia wynosi 50.000 Z1 (a nie 500.000 Z1 jak podano W apelacji). Podjete przez pe1nornocnika powoda, na rozprawie apelacyjnej dzia1ania W oelu zaskarzenia apelaoja rozstrzygnieoia Sadu Okregowego oddalajaoego poW6dztWo co do calej kwoty — 497.000 21 byly oczywiécie spozénione i érodek odWo1aWczy skierowany przeoiwko prawomoonie oddalonej ozeéoi powodztwa pod1ega1 odrzuceniu. Jednoczeénie Sad Apelacyjny nie podzie1i1 zarzutow apelacji pozwanego W czeéci dotyczacej orzeozenia o kosztach postepowania. 0 PoW6d wytaczajac niniejsze poWodztWo mog1 byé subiektywnie przekonany o slusznoéoi swoich roszczefi. Dzia1a1 Wowczas bez profesjonalnego pe1nomoonika i nie zdaWa1 sobie sprawy z faktu przedawnienia jego Zadari, ktore obejmowaly okres pobytu W jednostkach penitencjarnych juz od 2000 r. . Ponadto odbywajac kare pozbawienia Wolnoéoi jest zobowiazany do p1aoenia alimentow na rzeoz maloletniego syna (k. 13 a.s.), co oznacza, Ze powod nie mia1by realnych mozliwoéci wywiazania sie z zobowiazafi finansowyoh, jakie wynika1yby z zastosowania W tej sprawie przepisu art. 98 k.p.c. A L W tych okolicznoéciach zasadne by1o odstapienie od obciazania powoda kosztami procesu zarowno za pierwsza jak i druga instancjfg, W oparciu o przepis art. 102 k.p.o. ~ 9 dnia 19 sierpnia 2009 r. dotyczące skargi powoda z dnia 6 maja 2009 r. ~ k. 497 a.s.). Z przytoczonych Wyżej względów apelacja powoda pozbawiona była uzasadnionych podstaw prawnych. Jeżeli chodzi o zakres zaskarżenia wyroku to z pisma pełnomocnika powoda z dnia' 19 czerwca 2012 r. (k. 553 a.s.) wynikało, że wartość przedrniotową zaskarżenia wynosi 50.000 zł (a nie 500.000 zł jak podano W apelacji). Podjęte przez pełnomocnika powoda, na rozprawie apelacyjnej działania W celu zaskarżenia apelacją rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego oddalającego powództwo co do całej kwoty - 497.000 zł były oczywiście spóżnione i środek odwoławczy skierowany przeciwko prawomocnie oddalonej części powództwa podlegał odrzuceniu. Jednocześnie Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów apelacji pozwanego W części dotyczącej orzeczenia o kosztach postępowania. I Powód wytaczając niniejsze powództwo mógł być subiektywnie przekonany o słuszności swoich roszczeń. Dz-iałał Wówczas bez profesjonalnego pełnomocnika i nie zdawał sobie sprawy z faktu przedawnienia jego żądań, które obejmowały okres pobytu W jednostkach penitencjarnych już od 2000 r. . Ponadto odbywając karę pozbawienia wolności jest zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz małoletniego syna (k. 13 a.s.), co oznacza, że powód nie miałby realnych możliwości wywiązania się z zobowiązań finansowych, jakie wynikałyby z zastosowania w tej sprawie przepisu art. 98 k.p.c. A L W tych okolicznościach zasadne było odstąpienie od obciążania powoda kosztami procesu zarówno za pierwszą jak i drugą instanßję, W oparciu o przepis art. 102 k.p.c. ~ 9 --- STRONA 10 --- Majac to Wszystko na uwadze Sad Apelacyjny orzekl jak W sentencji, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c. i art. 370 k.p.c. ..._fl s Q 92$? ‘ E“~.i 53 cczz <12 C7 dnoéé z oryginatem FEK 1 _ . I ..,., Uanhta 9.‘;'a.~zfris1<a 1 10 Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak W sentencji, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c. i art. 370 k.p.c. .i,_„ 5 2 §2=.*i-M “ E`¬~.i 53 cczz (/3 C? dność z oryginałem FEK , _ . I ._..„ Danłfša Ś.'."a‹w'ńsř<a j 10