Wyrok VI U 369/14

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2015 r. III AUa 1006/14 Moment rozpoczęcia wypłaty świadczeń na podstawie u.e.r.f.u.s. TEZA aktualna Co do zasady zgodnie z art. 129 ust. 1 u.e.r.f.u.s. świadczenie wypłaca się, poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu z uwzględnieniem ust. 2. Wyjątkiem od zasady z art. 129 ust. 1 u.e.r.f.u.s. jest wskazana w art. 133 ust. 1 pkt 2 u.e.r.f.u.s. możliwość żądania - w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości - wypłaty przyznanego lub podwyższonego świadczenia, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego. UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Lucyna Guderska. Sędziowie SA: Janina Kacprzak, Beata Michalska (spr.). Sentencja Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. w Ł. sprawy T. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o wysokość emerytury na skutek apelacji T. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt VI U 369/14; oddala apelację. Uzasadnienie faktyczne Ubezpieczona T. K. w dniu 10 lutego 2014 r. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z 31 grudnia 2013 r. odmawiającej jej prawa do wypłaty wyrównania emerytury za okres od 1 marca 2009 r. do 31 lipca 2013 r. na podstawie art. 129 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.). Ubezpieczona podniosła, że decyzją z 13 września 2006 r. ustalono wysokość emerytury przy zastosowaniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru ((...)) wynoszącego 231,73%. Decyzją z 26 marca 2009 r. dokonano ponownego obliczenia emerytury przy zastosowaniu błędnego (...) wynoszącego 224,43%. Błąd ten został naprawiony decyzją z 4.09. 2013 r., którą przeliczono emeryturę począwszy od 1 sierpnia 2013 r. przy zastosowaniu (...) 231,73%. Dlatego ubezpieczona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i wypłatę wyrównania za okres od 1 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2013 r. w kwocie 3.263,70 zł wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, wskazując, że odwołująca się dopiero w sierpniu 2013 r. złożyła wniosek o przeliczenie świadczenia, a więc poczynając od tego miesiąca ma prawo do wypłaty świadczenia w wyższej kwocie. Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z 9 czerwca 2014 r., w sprawie o sygn. akt VI U 369/14, oddalił odwołanie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po następujących ustaleniach faktycznych i prawnych: W dniu 28 sierpnia 2006 r. T. K., ur. (...), wniosła o emeryturę. Do wniosku załączyła zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1979 - 1981 i 1989 - 2003. Organ rentowy decyzją z 13 września 2006 r. przyznał wnioskodawczyni prawo do emerytury od 1 sierpnia 2006 r. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych (1994 - 2003) z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzający bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 231,73%. Emeryturę obliczono przy zastosowaniu obowiązującej kwoty bazowej w wysokości 1.977,20 zł. Podstawa wymiaru wyniosła 4.581,77 zł. Do ustalenia części stażowej emerytury przyjęto okres składkowy w wymiarze 27 lat i 4 miesięcy. Wypłata świadczenia została zawieszona z uwagi na kontynuowanie przez wnioskodawczynię zatrudnienia. Kolejną decyzją z 23 listopada 2006 r. ZUS na wniosek strony przeliczył wysokość emerytury z uwzględnieniem dodatkowych okresów nieskładkowych 5 lat i 7 miesięcy. Kwota świadczenia wyniosła 2.350,29 zł. III AUa 1006/14, Moment rozpoczęcia wypłaty świadczeń na podstawie u.e.r.f.u.s. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi --- STRONA 2 --- W dniu 3 marca 2009 r. ubezpieczona wniosła o ponowne obliczenie emerytury poprzez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów składkowych oraz ponowne ustalenie podstawy wymiaru. Do wniosku załączyła zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu obejmujące lata 2004 - 2008. Do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia wskazała wynagrodzenia w części przypadające po przyznaniu świadczenia, tj. z lat 2006 - 2008. Decyzją z 12.03. 2009 r. organ rentowy przeliczył emeryturę. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych (1997 - 2006) z ostatnich 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury, jako najkorzystniejszą. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 224,43%. Świadczenie obliczono przy zastosowaniu obowiązującej od dnia 1 marca 2009 r. kwoty bazowej 2.578,26 zł, zarówno przy obliczaniu części socjalnej, jak i części stażowej. Podstawa wymiaru wyniosła 5.786,39 zł. Do ustalenia części stażowej emerytury przyjęto okres składkowy w wymiarze 29 lat i 9 miesięcy oraz okres nieskładkowy w wymiarze 5 lat i 8 miesięcy. Kwota emerytury wyniosła 3.086,68 zł i została zwiększona z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie rolnicze o 77,64 zł. Łącznie kwota emerytury wyniosła 3.164,32 zł. W dniu 23 marca 2009 r. odwołująca złożyła wniosek o podjęcie wypłaty emerytury. Decyzją z dnia 26 marca 2009 r. podjęto wypłatę emerytury od dnia 1 marca 2009 r. Z kolei decyzją z dnia 8 kwietnia 2009 r. ponownie ustalono wysokość świadczenia poprzez doliczenie nieuwzględnionych okresów składkowych i nieskładkowych (za okres do rozwiązania umowy o pracę, tj. do 31 marca 2009 r.). W wymiarze emerytury uwzględniono okres składkowy 29 lat i 10 miesięcy oraz nieskładkowy 5 lat i 8 miesięcy. Emerytura wyniosła 3.170,10 zł. T. K. wniosła odwołanie od decyzji z 12 marca 2009 r., domagając się ustalenia podstawy wymiaru emerytury przy zastosowaniu kwoty bazowej obowiązującej od 1 marca 2009 r. i wskaźnika wysokości podstawy wymiaru ustalonego w decyzji z dnia 13 września 2006 r. (231,71%). Odwołanie to zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku z 3 lutego 2010 r., sygn. akt VI U 533/09. W pisemnych motywach tego wyroku Sąd wskazał, że przeliczenie emerytury odwołującej się jest możliwe jedynie w sytuacji wskazania podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, czyli od roku 2006 tj. na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy emerytalnej. Inaczej mówiąc, chociaż jeden rok brany za podstawę obliczania (...) musi przypadać po przyznaniu świadczenia. Organ rentowy prawidłowo zatem przyjął do obliczania wysokości podstawy wymiaru lata 1997-2006. Te zasady nawet przy niższym (...) (224,3%) i zastosowaniu aktualnej kwoty bazowej do obu części świadczenia, pozwalały na wyliczenie wysokości emerytury odwołującej się w sposób najkorzystniejszy. W ocenie tego Sądu nie było możliwe przyjęcie lat z decyzji dnia 13 września 2006 r. (1994-2003), bowiem żadne z tych lat nie stanowią podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe przypadającą po przyznaniu świadczenia. Odnosząc się do żądania ubezpieczonej przeliczenia jej świadczenia n podstawie art. 111 ustawy emerytalnej Sąd Okręgowy wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia 12.03. 2009 r. dotyczyła wyliczenia wysokości emerytury w oparciu o dyspozycję art. 110 ustawy. Zakres zaskarżonej decyzji wyklucza zatem rozważanie przez Sąd możliwości przeliczenia emerytury w trybie art. 111 ustawy. Niemniej jednak Sąd ten wskazał, że w przypadku przeliczenia z art. 111 ust. 2 i 3 ustawy bierze się pod uwagę kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczania świadczenia. Zatem bez decyzji o przeliczeniu emerytury z dnia 13 września 2009 r. w trybie art. 110 ustawy byłaby to kwota bazowa z 2006 r. Decyzja z dnia 13 września 2009 r. i przeliczenie w trybie art. 110 ustawy musi wyprzedzać potencjalne przeliczenie w trybie art. 111 ust. 2 i 3 ustawy z zastosowaniem aktualnej na marzec 2009 r. kwoty bazowej. Apelacja T. K. od powyższego wyroku została wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt III AUa 387/10, oddalona w pełni podzielając stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd ten podkreślił, że wariant z wykorzystaniem lat 1997-2006 jest rozwiązaniem optymalnym, bo inny możliwy wariant, lata 1998-2007, daje wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 218,77%. Emerytura odwołującej się podlegała waloryzacji i wyniosła od 1 marca 2010 r. - 3.316,56 zł, od 1 marca 2011 r. -3.419,37 zł, od 1 marca 2012 r. - 3.490,37 zł, od 1 marca 2013 r. - 3.629,98 zł. W dniu 19 sierpnia 2013 r. T. K. zgłosiła wniosek o ponowne obliczenie wysokości emerytury poprzez ustalenie jej od ponownie ustalonej podstawy wymiaru. Decyzją z 4 września 2013 r. ZUS przeliczył świadczenie i podjął jego wypłatę od 1.08. 2013 r. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto wynagrodzenie z okresu kolejnych 10 lat kalendarzowych (1994 - 2003) wybranych z 20 lat kalendarzowych (1993 - 2012), poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie emerytury (2013). (...) wyniósł 231,73%. Świadczenie obliczono przy zastosowaniu obowiązującej od dnia 1 marca 2009 r. kwoty bazowej 2.578,26 zł, zarówno przy obliczaniu części socjalnej, jak i części stażowej. Podstawa wymiaru wyniosła 5.974,60 zł. Do ustalenia części stażowej emerytury przyjęto okres składkowy w wymiarze 29 lat i 10 miesięcy oraz okres nieskładkowy w wymiarze 5 lat i 8 miesięcy. Kwota emerytury na dzień 28 lutego 2010 r. wyniosła 3.172,92 zł, a po waloryzacji od dnia 1 sierpnia 2013 r. wyniosła 3.633,15 zł i została zwiększona z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie rolnicze o 95,58 zł. Łącznie kwota emerytury wyniosła 3.728,73 zł. W dniu 18 grudnia 2013 r. ubezpieczona wniosła o przyznanie i wypłatę wyrównania świadczenia emerytalnego za okres od 1 marca 2009 r. do 31 lipca 2013 r., wskazując, że przez cały czas powinna otrzymywać emeryturę wyliczoną w oparciu o wskaźnik w wysokości 231,73%, a nie - 224,43%. W uzasadnieniu stanu prawnego powołano art. 133 ust. 1 pkt 2 u.e.r.f.u.s., w myśl którego w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano decyzję z urzędu, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego. W ocenie Sądu Okręgowego, w sprawie nie mamy do czynienia z błędem organu rentowego i organu odwoławczego, gdyż przeliczenie świadczenia wnioskodawczyni nastąpiło wg najkorzystniejszego wariantu, w sytuacji gdy ubezpieczony wskazuje do obliczenia świadczenia podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia. Do wniosku z 3.03. 2009 r. odwołująca się załączyła zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu dokumentujące wysokość wynagrodzenia z lat 2004-2008. Przyznanie wnioskodawczyni emerytury nastąpiło w 2006 r., po czym --- STRONA 3 --- kontynuowała zatrudnienie do 31 marca 2009 r. W decyzji przyznającej emeryturę do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto wynagrodzenie z 10 lat kalendarzowych obejmujących okres od 1994 r. do 2003 r. Ten wariant spełniał warunek kolejnych 10 lat kalendarzowych, a także warunek, żeby mieściły się one w ostatnich 20 latach kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o świadczenie. Organ rentowy decyzją z 12 marca 2009 r. przeliczył świadczenie emerytalne odwołującej się, prawidłowo przyjmując do obliczenia wysokości podstawy jego wymiaru lata 1997-2006. Przy niższym (...) (224,3%), ale zastosowaniu aktualnej kwoty bazowej do obu części świadczenia, pozwalały na wyliczenie wysokości emerytury odwołującej się w sposób najkorzystniejszy. Organ rentowy nie mógł przyjąć lat 1994 - 2003 z decyzji z 13 września 2006 r., gdyż okres ten nie przypada nawet w części po przyznaniu świadczenia. Jednakże po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 12.03. 2009 r. odwołująca się mogła wystąpić o ponowne przeliczenie jej świadczenia. Wówczas przeliczenie takie odbywałoby się w trybie art. 111 ustawy emerytalnej, co zresztą nastąpiło w drodze decyzji organu rentowego z 4 września 2013 r. na skutek wniosku odwołującej z sierpnia 2013 r. Wcześniejsze, tj. z pominięciem przeliczenia emerytury w trybie art. 110 u.e.r.f.u.s., ustalenie wysokości świadczenia, w trybie art. 111, nie doprowadziłoby do podwyższenia emerytury odwołującej się, gdyż w przypadku przeliczenia z art. 111 ustawy bierze się pod uwagę kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczania świadczenia (ust. 2), a zatem - niniejszej sprawie - byłaby to kwota bazowa z 2006 r. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy nie dopatrzył się błędu tak organu rentowego, jak i organu odwoławczego. Ponieważ wniosek o ponowne przeliczenie świadczenia ubezpieczona zgłosiła dopiero w sierpniu 2013 r., stąd odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do wyrównania świadczenia emerytalnego za okres wsteczny od 1 marca 2009 r. do 31 lipca 2013 r., jako niezasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 477 § 1 k.p.c. W apelacji ubezpieczona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 133 ust. 1 w zw. z art. 110 u.e.r.f.u.s. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez odmowę uznania, że niższe świadczenie wynikające z decyzji ZUS było następstwem błędu organu rentowego i odwoławczego, co spowodowało bezzasadne zmniejszenie świadczenia. Organ rentowy błędnie w decyzji z 12 marca 2009 r. obniżył (...) do 224,43%. W ocenie apelującej doszło przy tym do naruszenia art. 110 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Dodatkowo w okresie od 1 sierpnia 2006 r. do 3 marca 2009 r. apelująca nie pobierała emerytury, ponieważ świadczenie było zawieszone. W konkluzji swojego stanowiska apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania przez przyznanie jej prawa do wypłaty wyrównania emerytury z okres od 1 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2013 r. wraz z odsetkami. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonej jest bezzasadna, a podniesione zarzuty stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne, a to sprawia, że nie zachodzi potrzeba ich szczegółowego ponownego przytaczania. Spór w sprawie, wyznaczony treścią zaskarżonej decyzji z 31 grudnia 2013 r., sprowadza się do zbadania, czy zachodzą podstawy faktyczne i prawne do wypłaty wyrównania emerytury obliczonej decyzją z 4 września 2013 r. od daty wcześniejszej niż data wniosku o przeliczenie, który został złożony 19 sierpnia 2013 r. Trafne jest stanowisko Sądu Okręgowego i ZUS, że co do zasady zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.) świadczenie wypłaca się, poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu z uwzględnieniem ust. 2 (nie dotyczy niniejszej sprawy). Wyjątkiem od zasady z art. 129 ust. 1 jest wskazana w art. 133 ust. 1 pkt 2 u.e.r.f.u.s. możliwość żądania - w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości - wypłaty przyznanego lub podwyższonego świadczenia, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego. Sąd Okręgowy prawidłowo wywiódł, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja z 12 marca 2009 r. jest obarczona błędem organu rentowego lub odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów apelującej, należy zauważyć, że decyzją z 12 marca 2009 r. przeliczono ubezpieczonej emeryturę zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Ubezpieczona wskazuje w apelacji na naruszenie art. 110 ustawy emerytalnej przy wydawaniu decyzji z 12 marca 2009 r. Zarzuty te zostały szczegółowo przeanalizowane w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 czerwca 2010 r. w sprawie III AUa 387/10 (str.8 uzasadnienia-k.127 akt VI U 533/09 zał. do niniejszej sprawy) i Sąd Apelacyjny w tym składzie w całości je podziela. Warto przypomnieć, że ubezpieczona nabyła prawo do emerytury decyzją z 13 czerwca 2006 r., a decyzja z 12 marca 2009 r. została wydana na skutek jej wniosku o ponowne obliczenie wcześniej przyznanego świadczenia. Zgodnie z art. 109 ust. 1 u.e.r.f.u.s. na wniosek emeryta wysokość emerytury określonej w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. W ustalonym stanie faktycznym ubezpieczona po nabyciu z dniem 1 sierpnia 2006 r. prawa do emerytury pozostawała nadal w zatrudnieniu (ubezpieczeniu) w warunkach umożliwiających jej przeliczenie świadczenia na podstawie art. 110 u.e.r.f.u.s. Zgodnie z jej wnioskiem decyzją z 12 marca 2009 r. organ rentowy dokonał takiego przeliczenia z uwzględnieniem (...) wyliczonego zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 u.e.r.f.u.s. - do jego obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu prawa do świadczenia (...). Aby mógł być spełniony wskazany warunek, nie można było - czego żąda apelująca - zastosować (...) wyliczonego na 231,73% z lat 1994- 2003 (w decyzji z 13 czerwca 2006 r.), ponieważ są to lata w całości przypadające na okres przed datą przyznania prawa do emerytury. Jednocześnie przeliczenie emerytury w oparciu o art. 110 u.e.r.f.u.s. umożliwiło zastosowanie do obliczenia świadczenia zarówno do części socjalnej, jak i stażowej, kwoty bazowej z daty wniosku o przeliczenie (2578,26 zł.), a nie z daty przyznania prawa do emerytury (1977,20 zł.). Chybiony jest zarzut pominięcia art. 110 ust. 3 u.e.r.f.u.s., ponieważ przepis ten wyjaśnia, jak należy liczyć 14 --- STRONA 4 --- Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądów Powszechnych. okres ostatnich 20 lat kalendarzowych, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.e.r.f.u.s. Nie ustala natomiast odrębnej reguły przeliczenie świadczenia w opozycji do art. 110 ust. 1. Apelująca nie zauważa, że na wysokość świadczenia ma wpływ nie tylko (...), ale też przyjęta do jego obliczenia właściwa kwota bazowa. Apelująca pomija też istotną okoliczność, że mimo obniżenia (...) w związku z koniecznością zastosowania reguł obliczania podstawy wymiaru z art. 110 ust. 1 i 2, z powodu przyjęcia aktualnej w 2009 r. kwoty bazowej emerytura w rezultacie uległa zwiększeniu z kwoty 2821,94 zł. (wyliczenie hipotetyczna na k.6 akt VIU 533/09) do kwoty 3164,32 zł. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, w przypadku ponownego obliczenia emerytury na podstawie art. 111 u.e.r.f.u.s. (zgodnie z którym nastąpiło przeliczenie świadczenia w decyzji z 4. 09.2013 r.), (...) obliczony na zasadach określonych w art. 15 mnoży się przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia. W przypadku wniosku o przeliczenie podstawy wymiaru emerytury z 3 marca 2009 r. tą kwotą bazową byłaby kwota 1977,20 zł. W rezultacie świadczenie, mimo wyższego (...), okazało się niższe z powodu konieczności zastosowania zdecydowanie niższej kwoty bazowej przyjętej do obliczenia świadczenia w 2006 r. Inaczej sytuacja przedstawia się po złożeniu przez ubezpieczoną w dniu 19 sierpnia 2013 r. wniosku o ponowne przeliczenie emerytury, ponieważ wówczas zgodnie z cyt. art. 111 ust. 2 ustalony wyższy (...) obliczony na zasadach określonych w art. 15 pomnożono przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia, tj. wskazaną w decyzji z 12 marca 2009 r. w kwocie 2578,26 zł. Na marginesie tych ustaleń warto zauważyć, że w piśmie procesowym z 11 grudnia 2009 r. (na k.79 akt VI U 533/09 zał. do niniejszej sprawy), doręczonym ubezpieczonej w dniu 2 stycznia 2010 r. (dowód doręczenia na k. 82 akt j.w.), organ rentowy wyjaśnił, że obliczenie na nowo podstawy wymiaru emerytury w myśl art. 111 z zastosowaniem kwoty bazowej ostatnio przyjętej do obliczenia świadczenia wynikającej z decyzji z 12 marca 2009 r. oraz ustalenie podstawy wymiaru z 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie świadczenia (tekst jedn.: z lat 1989-2008) możliwe jest po uprawomocnieniu się tej decyzji na wniosek zgłoszony przez ubezpieczoną przynajmniej w kwietniu 2009 r. W rezultacie ubezpieczona już w styczniu 2010 r. została dodatkowo pouczona o możliwości zastosowania w jej przypadku obliczenia emerytury na podstawie art. 111 u.e.r.f.u.s. i konieczności złożenia w tym celu stosownego wniosku. Wniosek taki został złożony, co w sprawie nie jest sporne, dopiero w sierpniu 2013 r. W rezultacie powyższych ustaleń należy uznać prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, który nie dopatrzył się błędu organu rentowego i odwoławczego w zakresie decyzji z 12 marca 2009 r. Chybionym jest w tej sytuacji zarzut apelacji naruszenia art. 133 ust. 1 u.e.r.f.u.s. Ponieważ bezspornie wniosek o ponowne obliczenie emerytury wpłynął do organu rentowego 19 sierpnia 2013 r., brak podstaw prawnych - zgodnie z art. 129 ust. 1 u.e.r.f.u.s. - do wypłaty wyrównania przed 1 sierpnia 2013 r. W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 385 k.p.c., uznając rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego za słuszne i odpowiadające prawu, oddalił apelację ubezpieczonej, jako bezzasadną.