Decyzja VI Pen 461/22 Dnia 06 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VI Pen 461/22 Dnia 06 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych — w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR (del.) Anna Małecka po rozpoznaniu skargi skazanego M. J. s. R. na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia 19 maja 2022 roku w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - nagany na podstawie art. 7 $ S k.k.w. postanowił: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w. sąd penitencjarny na skutek skargi skazanego dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji dyrektora zakładu karnego/aresztu śledczego, jednakże zakres tej kontroli ogranicza się wyłącznie do badania jej zgodności z prawem. W konsekwencji tylko w razie stwierdzenia, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, czy to materialnoprawnych, czy proceduralnych, sąd penitencjarny może ją zmienić lub uchylić. W przedmiotowej sprawie ustalono, iż skazany w dniu 09 maja 2022 r. zwracając się do funkcjonariusza wypowiedział słowa „w terenie powinna zapier... D., ponieważ jest gruba i jej by się to lepiej przydało, bo by trochę schudła”, czym nie dopełnił obowiązku poprawnego zachowania się, Skazany został wysłuchany przed ukaraniem i zanegował aby wypowiedział przytoczone słowa, jednocześnie pytał, czy określenie kogoś grubym to coś złego. Za to przekroczenie został on ukarany w trybie art. 145 $ I k.k.w. karą dyscyplinarną nagany. W złożonej skardze skazany wskazuje, że wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej dotyczy funkcjonariuszki D. R., na którą napisał 6-7 skarg do różnych instytucji, i aktualny wniosek to koleżeńska przysługa i zemsta za napisane skargi; podnosi, że wniosek został wystawiony dopiero w dniu 13 maja 2022 r., z kolei uprzednio podczas odbywania kary po tym jak rozmawiał na temat wniosku nagrodowego to otrzymywał wniosek o ukaranie. Skarżący zaprzecza popełnieniu przekroczenia, jednak jego twierdzenia, jakoby wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej był wyrazem zemsty, stanowią jedynie wynik subiektywnej oceny skazanego, nie popartej racjonalnymi argumentami. Ponadto, skarżący składając wyjaśnienia przed ukaraniem i utrzymując, iż sytuacja opisena we wniosku nie miała miejsca, wypowiadał się niespójnie, tj. jednocześnie negował możliwość uznania wypowiedzi za obraźliwą. W tych okolicznościach, należy jednoznacznie stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. nie nosi cech ( dowolności i znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Przy jej wydawaniu nie zostały też, naruszone przepisy " proceduralne. Także rodzaj i wymiar kary jest adekwatny do rodzaju popełnionego przekroczenia dyscyplinarnego. Wymierzona kara mieści się w katalogu kar określonym w art. 143 $ 1 k.k.w., zaś określonej zaskarżoną decyzją kary dyscyplinarnej z pewnością nie można uznać za rażąco surową. Z tych względów należało decyzję utrzymać w mocy. 1. O treści postanowienia powiadomić: