Decyzja VI Pen 438/22 Dnia 15 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- * Sygn. akt VI Pen 438/22 Dnia 15 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych — w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR (del.) Anna Małecka po rozpoznaniu skargi skazanego S. $. s. D. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego nr 1 w Ł. z dnia 12 maja 2022 roku : w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej — udzielanie widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osob odwiedzającą przez okres 1 miesiąca na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanowił: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w. sąd penitencjarny na skutek skargi skazanego dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji dyrektora zakładu karnego/aresztu śledczego, jednakże zakres tej kontroli ogranicza się wyłącznie do badania jej zgodności z prawem. W konsekwencji tylko w razie stwierdzenia, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawaj czy to materialnoprawnych, czy proceduralnych, sąd penitencjarny może ją zmienić lub uchylić. 'W przedmiotowej sprawie ustalono, iż skazany w dniu 07 maja 2022 r. używał słów wulgarnych na korytarzu oddziału mieszkalnego, skierowanych w stronę administracji zakładu karnego, czym naruszył obowiązek poprawnego zachowania się, o którym mowa w art. 116 pkt I k.k.w. oraz zasady określone w treści art. 116a pkt 2 k.k.w., który to przepis nakłada na skazanego zakaz posługiwania się wyrazami lub zwrotami powszechnie uznanymi za wulgarne lub obelżywe albo gwarą przestępców. Skazany został wysłuchany przed ukaraniem i przyznał się do popełnionego przekroczenia, tłumaczył, że był zdenerwowany. Za to przewinienie został on ukarany w trybie art. 145 $ 1 k.k.w. karą dyscyplinarną udzielania widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą przez okres 1 miesiąca. W złożonej skardze skazany nie zaprzecza popełnieniu przekroczenia, podnosi, że wymierzona kara dyscyplinarna jest zbyt surowa, utrudnia mu kontakt z synem, jest osadzonym, który nie sprawa problemów wychowawczych, był wielokrotnie nagradzany, wnioski dyscyplinarne wobec jego osoby zostały sporządzone tylko dwukrotnie, przy czym raz odstąpionó od ukarania, nadto dyrektor Zakładu Karnego nie wziął pod uwagę konfliktu skarżącego z oddziałowym, i skazany został ukarany karą dyscyplinarną bez sporządzenia opinii psychologa, o której mowa w art. 145 $ 3 k.k.w. Należy jednoznacznie stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora Zakładu Karnego nr 1 w Ł, o ukaraniu dyscyplinarnym znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Przy jej wydawaniu nie zostały też naruszone przepisy proceduralne. Wymóg wydania pisemnej opinia psychologa, o której mowa w art. 145 $ 3 k.k.w. dotyczy wymierzenia kary dyscyplinarnej umieszczenia w celi (- izolacyjnej, a takowej nie wymierzono skazanemu. Także rodzaj i wymiar kary jest adekwatny do rodzaju popełnionego przekroczenia dyscyplinarnego i innych okoliczności takich jak bezkrytyczna postawa skazanego w trakcie karania, wysoce naganna postawa skazanego, okoliczność, iż uprzednio wobec skazanego nie wymierzano kary dyscyplinarnej, nadto uwzględnia cele wychowawczć kary dyscyplinarnej. Wymierzona kara mieści się w katalogu kar określonym w art. 143 $ 1 k-k.w., zaś określonej zaskarżoną decyzją kary dyscyplinarnej w okolicznościach sprawy nie można uznać za rażąco surową, Z tych względów, orzeczono jak wyżej.