Decyzja VI Pen 307/22 Dnia 24 maja 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wyko

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VI Pen 307/22 Dnia 24 maja 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych — w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Krakowiak po rozpoznaniu skargi osadzonego M. C. s. M. na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia 01.04.2022 roku w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanowił: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w. Sąd penitencjarny na skutek skargi skazanego dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora zakładu karnego/aresztu śledczego, jednakże zakres tej kontroli ogranicza się wyłącznie do badania jej zgodności z prawem, W konsekwencji tylko w razie stwierdzenia, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, czy to materialnoprawnych, czy proceduralnych, sąd penitencjarny może ją zmienić lub uchylić. Wnoszący skargę został ukarany dyscyplinarnie karą pozbawienia możliwości otrzymywania paczek żywnościowych na okres 1 miesiąca decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia 01.04.2022 roku za przekroczenie dyscyplinarne w postaci odmowy świadczenia pracy w dniu 29.03.2022 roku. Skarżący wysłuchany w trybie art. 145 $ I k.k.w. nie negował, że nie wyszedł do pracy — oświadczył, że nie wyszedł do pracy, bo nie będzie pracować nieodpłatnie. W skardze podniósł natomiast, iż nie poszedł do pracy, gdyż w dniu 29.03.2022 roku złożył oświadczenie o rezygnacji z nieodpłatnego zatrudnienia — załączył pismo skierowane do Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł., nie noszące jednak informacji, by wpłynęło do tego organu lub innego z Aresztu Śledczego w Ł.. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarga nie jest zasadna. Z informacji nadesłanych przez Areszt Śledczy w Ł. nie wynika, by Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. wydając zaskarżoną decyzję posiadał jakąkolwiek informację o rezygnacji skazanego z nieodpłatnego zatrudnienia. W szczególności skazany nie mówił o tym wysłuchany bezpośrednio przed ukaraniem, a jego wersji, iż złożył rezygnację z zatrudnienia w dniu 29.03.2022 roku, przeczy stanowisko D. Penitencjarnego Aresztu Śledczego w Ł. — wiedzę w tym zakresie uzyskano dopiero w późniejszym czasie, już po wycofaniu skazanego z zatrudnienia z uwagi na odmowę wyjścia do pracy. Co istotne skazany nie wykazał, aby jego pismo zatytułowane (...) w ogóle zostało w dacie 29.03.2022 roku przekazane administracji Aresztu Śledczego w Ł.. H W tej sytuacji decyzja o ukaraniu wydana w związku z uchybieniem przez skazanego obowiązkowi wykonywania pracy, który to obowiązek wynika wprost z. art. 116 $ 1 pkt 4 k.k.w., jest decyzją prawidłową, znajdującą uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Przy jej wydawaniu nie zostały też naruszone przepisy proceduralne. Także rodzaj i wymiar kary jest adekwatny do rodzaju popełnionego przekroczenia dyscyplinarnego i innych okoliczności branych pod uwagę przy wymierzaniu kary, a już z pewnością nie nosi cech rażącej surowości. ' Z tych wszystkich względów orzeczono, jak wyżej.