Decyzja VI Pen 274/22 Dnia 25 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- .* Sygn. akt VI Pen 274/22 Dnia 25 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych — w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Krakowiak po rozpoznaniu skargi osadzonego M. B. s. J. na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia 25.03.2022 roku w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanowił: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w. sąd penitencjarny na skutek skargi skazanego dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji dyrektora zakładu karnego/aresztu śledczego, jednakże zakres tej kontroli ogranicza się wyłącznie do badania jej zgodności z. prawem. W konsekwencji tylko w razie stwierdzenia, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, czy to materialnoprawnych, czy proceduralnych, sąd penitencjarny może ją zmienić lub uchylić. Wnoszący skargę został ukarany dyscyplinarnie karą nagany decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia 25.03.2022 roku za przekroczenie dyscyplinarne w postaci nawiązywania nielegalnych kontaktów i używania słów powszechnie uznawanych za wulgarne w dniu 14.03.2022 roku. Skarżący wysłuchany w trybie art. 145 $ 1 K.k.w. nie przyznał się do zarzucanego mu przekroczenia. W skardze także podniósł, iż nie wykrzykiwał przez okno celi wyzwisk - taka sytuacja wg niego nie miała miejsca, a na uzasadnienie tego twierdzenia podał okoliczność, iż następnego dnia był prowadzony razem z. osadzonym, do którego miał kierować okrzyki, a tak nie powinno być, gdyby rzeczywiście popełnił to przekroczenie dyscyplinarne. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od ukarania go, w istocie zaś o uchylenie zaskarżonej decyzji i uniewinnienie go. Skarga nie jest zasadna. Skarżący neguje fakt wykrzykiwania słów wulgarnych, ale argument, który miałby poprzeć jego wersję zdarzeń, jest nielogiczny — okoliczności dotyczące zdarzeń z dnia następnego nie mają żadnego związku z przypisanym mu przekroczeniem. Fakt wyzywania innego osadzonego nie wyklucza możliwości ich jednoczesnego doprowadzania, o ile do takowegą w ogóle doszło. Natomiast funkcjonariusz SW występujący z wnioskiem o ukaranie nie miał żadnego powodu, by wskazywać go na sprawcę przekroczenia, gdyby ten rzeczywiście nie popełnił tego przekroczenia - skarżący nie miał z. nim osobistego konfliktu, a przynajmniej na taki nie wskazuje w skardze. Z kolei skarżący z oczywistych względów jest osobą bezpośrednio zainteresowaną wynikiem postępowania skargowego. Tak więc należy jednoznacznie stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. o ukaraniu dyscyplinarnym znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Przy jej wydawaniu nie zostały też naruszone przepisy proceduralne, Także rodzaj i wymiar kary jest adekwatny do rodzaju popełnionego przekroczenia dyscyplinarnego i innych okoliczności branych pod uwagę przy wymierzaniu kary. ' Z tych wszystkich względów orzeczono, jak wyżej. ;