Decyzja VI Pen 244/22 Dnia 25 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VI Pen 244/22 Dnia 25 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych — w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Krakowiak po rozpoznaniu skargi osadzonego P. K. s. M. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia 10.03.2022 roku . w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanowił: zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z treścią art. 7 $ 1 k.k.w. sąd penitencjarny na skutek skargi skazanego dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji dyrektora zakładu karnego, jednakże zakres tej kontroli ogranicza się wyłącznie do badania jej zgodności z prawem. W konsekwencji tylko w razie stwierdzenia, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, czy to materialnoprawnych, czy proceduralnych, sąd penitencjarny może ją zmienić lub uchylić. Skarżący został ukarany dyscyplinarnie decyzją Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia 10.03.2022 roku za przekroczenie dyscyplinarne w postaci nawiązywania w dniu 04.03.2022 roku nielegalnych kontaktów z innym osadzonym poprzez gestykulację Skarżący wysłuchany w trybie art. 145 $ I k.k.w. nie przyznał się do zarzucanego mu przekroczenia. W skardze podniósł, chociaż nie wprost, iż nie było takiej sytuacji. Zarzucił zaskarżonej decyzji, iż została wydana bez przeprowadzenia procedury wyjaśniającej. Ponadto zarzucił złamanie przepisów art. 144 $ 4 k.k.w, W uzasadnieniu podniósł w szczególności, iż jest osadzonym uważanym za roszczeniowego, gdyż obliguje Służbę Więzienną do przestrzegania przepisów, a Zakład Karny w G. pozbywa się takich osób. W Konkluzji wniósł o „uchylenie kary, uznanie za niebyłą”, , Skarga nie jest zasadna. Skarżący neguje fakt nawiązywania nielegalnych kontaktów z innym osadzonym, ale w istocie jedynym argumentem, jaki miałby popierać jego twierdzenie, jest zarzut stawiany ogólnie funkcjonariuszom SW, iż decyzja o ukaraniu jest wynikiem opisanej przez niego w skardze praktyki usuwania (przetransportowywania do innych jednostek penitencjarnych) takich roszczeniowych, za jakiego jest uważany, osadzonych z tego zakładu karnego poprzez stosowanie nielegalnych praktyk. Sformułowany przez skarżącego zarzut wydania decyzji bez przeprowadzenia procedury wyjaśniającej jest nietrafny. Zgodnie z przepisem art. 145 $ 2 k.k.w. dyrektor zakładu karnego przed wymierzeniem kary dyscyplinarnej wysłuchuje obwinionego i zapoznaje się z opinią wychowawcy, natomiast inne czynności, typu wysłuchanie składającego wniosek o ukaranie, zapoznanie się z opiniami, czy zeznaniami świadków — jeżeli zachodzi taka potrzeba. Zatem to dyrektor zakładu karnego decyduje, czy zachodzi potrzeba przeprowadzania dodatkowych czynności i jakich. W tym konkretnym wypadku skarżący miał możliwość złożyć wyjaśnienia, w tym przed dyrektorem zakładu karnego, z którego to uprawnienia nie skorzystał. Zatem sam skarżący pozbawił się możliwości przedstawienia swojej wersji zdarzenia i swoich racji, argumentów itp. Dyrektor Zakładu Karnego w G. nie miał więc praktycznie możliwości weryfikowania jego wyjaśnień, które nie zostały złożone, Nie miał też tym samym powodów by wątpić w ustalenia funkcjonariuszy SW, iż opisane we wniosku o ukaranie zdarzenie miało miejsce w rzeczywistości, tym bardziej, że funkcjonariusz SW występujący z wnioskiem o ukaranie nie miał żadnego powodu, by wskazywać go na sprawcę przekroczenia, gdyby ten rzeczywiście nie popełnił tego przekroczenia - skarżący nie miał z nim osobistego konfliktu, --- STRONA 2 --- B a przynajmniej na taki nie wskazuje w skardze skierowanej do sądu, ani jeszcze przed wymierzeniem kary dyscyplinarnej. Nie zmienia tego ustalenia podnoszony przez skarżącego argument, iż ukaranie dyscyplinarne jest wynikiem niejako zemsty na nim za obligowanie funkcjonariuszy Służby Więziennej do przestrzegania przepisów. Argument ten jest wynikiem subiektywnej, wudnej - a w zasadzie praktycznie niemożliwej do zweryfikowania oceny dokonanej przez skarżącego, z oczywistych względów zainteresowanego wynikiem postępowania skargowego. Tak więc brak jest podstaw by uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów. Przy jej wydawaniu nie zostały też naruszone w szczególności przepisy art. 144 $ 4 k.k.w. — skarżący nie wskazał zresztą, na czym naruszenie tych przepisów miałoby polegać, a sąd penitencjarny nie dopatrzył się żadnych uchybień w tym zakresie. 7 powyższych względów należało zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. , 1. O treści postanowienia powiadomić: - skazanego z pouczeniem o jego prawomocności i niezaskarżalności, - Dyrektora Zakładu Karnego w G.. 2. Zakreślić w wykazie nr P.. , Dnia 25.04.2022 roku z ,