Decyzja VI Kow 3149/22/s Dnia 20 września 2022 roku Sąd Okręgowy w Lublinie w Wydziale VI Penitencjarnym i Na

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VI Kow 3149/22/s Dnia 20 września 2022 roku Sąd Okręgowy w Lublinie w Wydziale VI Penitencjarnym i Nadzoru Nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Dorota Wierzejska po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w sprawie M. L., syna J. złożonej przez jego obrońcę skargi na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w L. z dnia 25 sierpnia 2022 roku w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną postanowił: IL. na podstawie art. 7 $ 1, 2i 5 k-k.w. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, u. na mocy art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 $ 1 k.pk. i w zw. zart. 1 $ 2 k.k.w. zwolnić skazanego od zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu wykonawczym określając, że ponosi je Skarb Państwa. Wskazaną wyżej decyzją Dyrektor Aresztu Śledczego w L. ukarał osadzonego M. L. karą dyscyplinarną w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej na okres do 14 dni za przewinienia dyscyplinarne polegające na: niepoprawnym zachowaniu, podważaniu polecenia przełożonego (art. 116 $ 1 pkt I k:k.w.), posługiwaniu się zwrotami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe (art. 116 apkt2kkw). Na rozstrzygnięcie to skargę złożył obrońca M. L., w której kwestionował zasadność ukarania oraz zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę: -art. 142.$ 1 k.k.w. poprzez poddanie osadzonego odpowiedzialności dyscyplinarnej poprzez umieszczenie w celi izolacyjnej , mimo, iż nie wystąpiło mimo jego stronie zawinione naruszenie zakazów i nakaz wynikających z ustawy, regulaminu i innych przepisów wydanych na jej podstawie, w tym osadzony nie używał słów uznanych za obelżywe w stosunku do wychowawcy, koordynatora ochrony, czy innego pracownika AŚ w L., a także nie wystąpiła sytuacja w jakiej M. L. utrudniał przeniesienie go do innej celi, a jego inicjatywa sprowadzała się wyłącznie do zgłoszenia prośby o osadzenie w cel z osobą niepalącą i nieuzależnioną od narkotyków; - art. 143 $ 3 kk.w. oraz art. 145 $ 1 k.k.w. poprzez umieszczenie osadzonego w celi izolacyjnej mimo, iż M. L. nie popełnił przekroczenia naruszającego w poważnym stopniu obowiązującą w zakładzie kamym dyscyplinę i porządek, co stanowi o wymierzeniu kary nieadekwatnej- szczególnie w kontekście poprzednich 4 nagród uzyskanych przez osadzonego oraz tylko jednego wniosku o ukaranie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie kary dyscyplinarnej ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania dyrektorowi zakładu karnego. : --- STRONA 2 --- | | N Dyrektor Aresztu Śledczego w L. działając w oparciu o art. 7 $ 3 k.k.w. nie przychylił się w dniu 12 września 2022r. do skargi obrońcy M. L., podtrzymując tym samym stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 $ 1 k.k.w. skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-61 10 k-k.w. z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Aresztu Śledczego w L., należy stwierdzić, że wydana została zgodnie z prawem. ' Tymczasowo aresztowany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w areszcie śledczym porządku (art. 222 $ 1kkw). Stosownie do treści art. 116$1 pkt 1 k.k-w. w zw. z art. 209 k.k.w. tymczasowo aresztowany ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary, ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych osób uprawnionych, a w szczególności poprawnego zachowania się. Natomiast w myśl art. 1168 pkt 2 kk.w. w zw. z art. 209 kk.w. tymczasowo aresztowanemu nie wolno posługiwać się wyrazami ub zwrotami powszechnie uznawanymi za obelżywe lub wulgarne albo gwarą przestępców, Dyrektor Aresztu Śledczego w L., po uwzględnieniu okoliczności wymienionych w art. 145$1 k.k.w., wymierzył osadzonemu określoną w art. 222$2 pkt 5 k.k.w. karę dyscyplinarną umieszczenia w celi izolacyjnej na okres 14 dni. 'W świetle przytoczonych przepisów skarga jest chybiona. Obrońca M. L. uważa zaskarżoną decyzję za niesprawiedliwą i nieadekwatną, ale jednocześnie nie przytacza argumentów, które wykazywałyby jej niezgodność z prawem. Kwestionuje słuszność wydanej decyzji, oraz fakt zaistnienia przewinień dyscyplinarnych, tym niemniej przedmiotem badania w trybie art. 7 k.k.w., jest przede wszystkim zgodność z prawem wydanej decyzji. 'W istocie brak jest jakichkolwiek powodów dla podważania jej zgodności z prawem, co przesądza o treści niniejszego rozstrzygnięcia. Nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Decyzja wydana została przez uprawniony do tego organ, w granicach jego kompetencji, w formie prawem przewidzianej oraz w oparciu o właściwą podstawę prawną, zaś stanowisko swoje dyrektor w sposób rzeczowy i przekonujący umotywował. Podkreślenia też wymaga, że postępowanie przewidziane w art. 7 k.k.w. służy sądowej kontroli legalności decyzji, nie stwarza zaś warunków dla merytorycznego jej badania, a tym bardziej dla prowadzenia postępowania dowodowego co do istoty zdarzenia będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. To właśnie w tym postępowaniu skazany mógł dowodzić swych racji, w tym powoływać się na świadków, czy inne dostępne źródła. Sąd może zaś kontrolować prawidłowość prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, w tym na etapie ewentualnego przeprowadzania dowodów, gdyby osadzony takie zgłosił. 'W odniesieniu do meritum zaskarżonej decyzji wskazać natomiast należy, że ustalone okoliczności czynu w pełni ją uzasadniają. Nie ulega wątpliwości, że będące podstawą ukarania postępowanie tymczasowo aresztowanego miało postać przewinienia dyscyplinarnego uzasadniającego nałożenie kary dyscyplinarnej. Twierdzenia osadzonego jakoby zarzucone mu czyny nie miały miejsca pozostają gołosłowne. Zresztą jak wynika z wyjaśnień złożonych na posiedzeniu Komisji Penitencjarnej skazany przyznał się do wykroczenia ale nie widział w nim swojej winy. Komentował decyzje administracji jako niepotrzebne , nie wykazując przy tym żadnej refleksji w przedmiocie zmiany swojego zachowania.. Rodzaj kary został wybrany po wysłuchaniu tymczasowo aresztowanego oraz zapoznaniu się z opinią wychowawcy i psychologa. "Wymierzona kara uwzględnia stopień zawinienia osadzonegó oraz jest zgodna z zasadą indywidualizacji. --- STRONA 3 --- /' e W szczególności uwzględniony został rodzaj i okoliczności dokonanego przewinienia, bezkrytyczny stosumek osadzonego do popełnionego czynu, jego dotychczasowa postawa, uprzednie wielokrotne łamanie dyscypliny, przynależność do podkultury przestępczej , a także cele wychowawcze kary. W rezultacie skarga nie dostarcza przesłanek przemawiających za jej uwzględnieniem, a stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie zostało skutecznie zakwestionowane. W tym stanie rzeczy, nie znajdując przesłanek dla zmiany, czy uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie.