Decyzja VI Kow 2389/22/s Dnia 5 września 2022 roku Sąd Okręgowy w Lublinie w VI Wydziałe Penitencjarnym i N

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt VI Kow 2389/22/s Dnia 5 września 2022 roku Sąd Okręgowy w Lublinie w VI Wydziałe Penitencjarnym i Nadzoru Nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodnicząca - Sędzia SO Beata Pieńkowska — Hajrych przy udziale protokolanta: st. sekr. sąd. Jolanty Małeckiej po rozpoznaniu na posiedzenia wsprawie skazanego M.K. syna]. złożonej przez niego skargi ma decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w O. z dnia 6 lipca 2022 roku w przedmiocie ukarania łączną karą dyscyplinarną ma podstawie art. 781,2 i 5 kkw, art, 634 kpk w zw. z art. 624$1 kpk i w zw. | zart. 1$2 kkw postanowił: l. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję , U. zwolnić skazanego od zwrotu wydatków wyłożonych w postępowaniu wykonawczym określając, że ponosi je Skarb Państwa. "Wskazaną wyżej decyzją Dyrektor Zakładu Karnego w O. ukarał skazanego M. K. łączną karą dyscyplinarną w postaci pozbawienia możliwości otrzymywania paczek żywnościowych na okres 3 miesięcy (143$ 1pkt4 kkw) za przewinienia dyscyplinarne polegające na niepoprawnym zachowaniu w postaci porozumiewania się z osadzonymi z innej celi mieszkalnej (art. 116$1 pkt 1 kkw , art. L16a pkt 7 kkw) oraz odmowie udania się do lekarza i używaniu wulgarnego słownictwa wobec funkcjonariusza Służby Więziennej (art. 116$1 pkt 1 i 3 kkw, art. 116a pkt. 2 kkw). Na tę decyzję skazany złożył skargę, w której kwestionował zasadność ukarania go karą dyscyplinarną. Dyrektor Zakładu Karnego w O., działając w oparciu o art. 783 kkw, nie przychylił ię w dniu 18 lipca 2022 roku do skargi skazanego, podtrzymując tym samym stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7$1 kkw skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3 — 6 i 10 kkw z powoda jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Zakładu Karnego w O., należy stwierdzić, że wydana została zgodnie z prawem. " --- STRONA 2 --- . Skazany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku (art. 142$1 kkw). Stosownie do treści art. 116 $1 pkt 1 kkw skazany ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary, 'ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych osób uprawnionych, a w szczególności poprawnego zachowania się. Zgodnie z art. 11681 pkt 3 kkw skazany ma obowiązek poddania się — niezależnie od obowiązków określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych, wenerycznych i graźlicy, alkoholizmu i narkomanii — przewidzianym przepisami badaniom, leczeniu, zabiegom lekarskim, sanitarnym oraz rehabilitacji, a także badaniom na obecność w organizmie alkoholu, środków odurzających Iub substancji psychotropowych. Natomiast w myśl art. 116a pkt 2 kkw skazanemu nie wolno posługiwać się wyrazami łub zwrotami powszechnie uznawanymi za wulgarne lub obelżywe. Z kolei z treści art. 116a pkt 7 kkw wynika, że skazanemu nie wolno porozumiewać się z osobami postronnymi oraz osadzonymi w innej celi, jeżeli naruszałoby to ustalony w zakładzie karnym porządek. Dyrektor Zakładu Karnego w O., po uwzględnieniu okoliczności wymienionych w art. 145$1 kkw, wymierzył osadzonernu określoną w art. 143$1 pkt 4 kkw łączną karę dyscyplinarną w postaci pozbawienia możliwości otrzymywania paczek żywnościowych na okres 3 miesięcy. W świetle przytoczonych przepisów skarga jest chybiona. Skazany uważa zaskarżoną decyzję za niesprawiedliwą i krzywdzącą, ale jednocześnie nie przytacza argumentów, które wykazywałyby jej niezgodność z prawem. Kwestionuje słuszność wydanej decyzji, tym niemniej przedmiotem badania w trybie art. 7 kkw jest przede wszystkim jej zgodność z prawem. 'W istocie brak jest jakichkolwiek powodów dla podważania jej zgodności z prawem, co przesądza o treści niniejszego rozstrzygnięcia. Nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Decyzja wydana została przez uprawniony do tego organ, w granicach jego kompetencji, w formie prawem przewidzianej oraz w oparciu o właściwą podstawę prawną, zaś stanowisko swoje dyrektor w sposób rzeczowy i przekonujący umotywował. W odniesieniu do meriturn zaskarżonej decyzji wskazać natorniast należy, że ustalone okoliczności czynu w pełni ją uzasadniają. Nie ulega wątpliwości, że będące podstawą ukarania postępowanie skazanego miało postać przewinień dyscyplinarnych uzasadniających nałożenie łącznej kary dyscyplinarnej. M. K. nie wskazał przy tym przekonujących powodów, dla których można by zakwestionować stanowisko dyrektora, co do wiarygodności informacji o zdarzeniach przedstawionych mu przez funkcjonariuszy służby więziennej, którzy sporządzili wnioski o wymierzenie kar dyscyplinarnych. Podkreślenia też wymaga, że postępowanie przewidziane w art. 7 kkw służy sądowej kontroli legalności decyzji, nie stwarza zaś warunków dla merytorycznego jej badania, a tym bardziej dla prowadzenia postępowania dowodowego co do istoty zdarzenia będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. To właśnie w tym postępowaniu skazany mógł dowodzić swych racji, w tym powoływać się na świadków, czy inne dostępne źródła. Sąd może zaś kontrolować prawidłowość prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, w tym na etapie ewentualnego przeprowadzania dowodów, gdyby osadzony takie zgłosił. 'W rezultacie skarga skazanego nie dostarcza argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem, a stanowisko zaprezentowane w decyzji nie zostało skutecznie zakwestionowane. W tym stanic rzeczy, nie znajdując przesłanek dla zmiany, czy'też uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie.