Wyrok VI Ka I99

--- STRONA 1 --- Ewifluivfl i\.it;fi5c'wo5é » 2 3 3 9 9 ‘ QZEQZGMQ éplou +%qPoM pu%{}C?M W tv KKN 596199tekst gm OPW» Sadu Najwyzszego z dnia 23 lutego 2000 r. iv KKN 596199 Q 52.9.9 '2..ZP°%§91922. SRIQW922 U."1§dQe$i._l.°b9!!i9¥§_"iL£° 99989.19 $."!.§i ‘it;*.‘?'*"‘?;‘.L‘°“‘E.L~ PE °é¥'“ fle%$.9."~’9§> Eecggwgmtig trig: |1J_i:'é_f'|9£0(]wl_J\J‘./QQQ iétoigi oai§_goBBos_tg_poEniak_gdy=§ana1;t4:§zer;_ia_§ wtggiciwggci fidu1:§__IvyZ§‘=;_egg!_rz<=,;r§i§_u ggegmsagdu nigzago %;du__=&sta1:r1c_>wiit5_be§;\L/zg__!i_e:t1n§_aLDQEZYIE ugiyleila atéxkryroigg. _J§_2eliéat§_[__'r1 Qesitjga qi§wi_a§cL§io§i gcgqveééijauggji §j§__ gEiegna_=|;oz_Q;Lawl§ toflw pgypggkufigdy égdeglwméciwlm gla. daegeigpragz cggézulg sgd \l;_2s5§_go_;_zag:_, sg o_@§ka__j_§_cy \;i£1ieI'Qi2fiZ8_¢_=_S|IJi‘§__V_1/Q sgyogwigcifimtg ‘ 2. Nie jest zasadne twierdzenie, Ze w przypadku pojawienia sia ‘mozliwosci zmiany kwalifikacji prawnej, usprawiedliwiajacej wtaéciwoéé rzeczowa sadu wyzszej instancji, sad nizszej instancji tracit automatycznie prawq do oceny czynu, jako wypad ku mniejszej wagi pozostajacym w jego wtaéciwoéci rzeczowej. Stwierdzenie owe} niewtaéciwoéci rzeczowej i przekazanie sprawy sadowi wyzszej instancji statoby sia konieczne dopiero wowczas, gdyby w ocenie Sadu Rejonowego omawiany czyn mia1 postaé przestopstwa typu podstawowego, a wiac byi zbrodnia, do osadu ktérej z mocy prawa byt wiaéciwy Sad Okrogowy. 3. Miadzy przestapstwem typu podstawowego a jego odmiana uprzywilejowanq (chodzi tu o wypadki mniejszej wagi) zachodzi pozorny zbieg przepisow, co oznacza, i2 sprawca  w wypadku popeinienia przestapstwa typu uprzywilejowanego  odpowiada wyiaoznie na podstawie przepisu dotyczacego typu uprzywiiejowanego zgodnié z zasada speojalnoéci. Odmienne, a wiac nieprawidtowe, okreélenie prawnej podstawy skazaniaw wyroku, a mianowicie, ii oskarzonemu przypisano popetnienie przestapstwa z art. 227 § 1 i 2 w zw. z § 4 art. 227 dkk nie tworzy sytuacji procesowej przemawiajacej za zasadnoécia zaizutu kasacyjnego. Nie ma wqtpliwoéoi co do tego, 2e oskarzonemu przypisano popeinienie przestapstwa z art. 227 § 4 dkk i za takie przestapstwo go skazano. LEX M51132, Proki Pr.wkt. 2000/7/6, Proki Pr.wkt. 2000/7/1 ' 51132  ' : a.tL_35; _ 32“ 39591394333 221 . C 9€i 9% 9% Sktad orzekajacy Przewodniczacy: SSN Mieczystaw Mtodzik (spraw.). Sadziowie: SN Piotr Hofmafiski, del. SSA Dorota Rysihska. Protokolant: Ewa Sokotowska. ‘ Uzasadnienie faktyczne Kasacja Prokuratora Okrogowego w Katowicach, wniesiona na niekorzyéé skazanego Grzegorza C., zaskarzono wyrok Sadu Okrogowego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 1999 r., sygn. VI Ka I99, ktorym utrzymano w mooy wyrok Sadu Rejonowego w Raciborzu z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. ll K198. Tym ostatnim wyrokiem skazano Grzegorza C. za szereg przestapstw na iacznq Kara 6 lat pozbawienia wolnoéci, a w tym za przestapstwo poiegajace na tym, Ze w okresie od 14 sierpnia 199? r. do 19 sierpnia 1997 r. w Raciborzu, wspoidziaiajac z innyrni osobarni, sfaiszowai 7 czekow w ten sposob, i2 wypeénitje trescia i ziozyt podpis "M.“, a nastapnie postugujao sie nimi zagarnat pieniadze w kwocie 7.000 zi na szkoda Powszechnej Kasy Oszczadnoéci Banku Paristwowego, Oddziaiw Raciboazu, przy czym czynu tego dopuscii sia w warunkach powrotu do przestapstwa. Opisany wyzej czyn zakwalifikowany zostat w akcie oskarzenia jako przestapstwo zagarniacia mienia spoiecznego (art. 199 § 1 kk), pozostajace w zbiegu kumulatywnym z przestapstwem sfaiszowania dokumentu (art. 265 § 1 kk). Sad Rejonowy w wyroku, zaohowujac opis czynu w niezmienionej postaci, uznat, i2 stanowi on “przestapstwo z art. 227 § 1 i2 dkk przy zastosowaniu § 4 art. 227 dkk i art. 265 § 1 dkk w zw. z art. 58 i 10 § 2 dkk", za ktore, na podstawie art. 265 § 1 w zw. z art. 10 § 3 dkk, wymierzyt kara 2 tat pozbawienia wolnoéci. " Powyzsza zmiana kwalifikacji prawnej opatrzono, jak to wynika z uzasadnienia wyroku sqdu l instancji, argumentem. E2 czek, ktorego uzyto do zagarniacia mienia spotecznego, moze byé takze przedmiotem przestapstwa z art. 227 § 1 i 2 kk z 1969 r., powo%ujac sio w tym przedmiocie na stanowisko Sqdu Najwyzszego zawarte w uohwale sktadu siedmiu sodziow Sadu Najwyzszego z dnia 30 wrzeénia 1998 r., sygn. lJSZE_3L98 (OSNKW z 1998 r., poz. 41). Zmiana kwalifikacji prawnej czynu nie byta sygnalizowana przez sad oskarzycielowi publicznemu w trakcie rozprawy;_ z treéoi protokoiu rozprawy moina wyprowadzié wniosek, iz kwestia odmiennej oceny prawnej omawianego czynu ujawniia sia podczas narady i zostaia wprowadzona do wyroku. Nastapnie zmiana ta nie byia rozwazana przez sad linstanoji w uzasadnieniu wyroku w aspekoie procesowym, a mianowicie, czy nowa ocena prawna ornawianego czynu nie System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 4612013 Stan prawny programu: 2013~1129 ž›‹<M~'łl02 tilznsctioså › 2 s 9 i j \ ÊZEŁQZŰMM glow Hßgpon pufiłřpw W ,tv KKN 596199-tekst ym <>i'f»@±±~f› Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2000 r. lv KKN 596199 Ę' êāři f°=..2P°š-Q-āiąžå Siłšåwęz.-Ł U..f*-1-*šfłäest-._l.°'°“.=šl*..'Í<'=1š.š_"iLå° Pådaßzë S.\'ií§l ii-*š'Ś*?-z-'.Ł'°Ś9¬Ĺz~ PE °šiĹ'“ flefiåāwāë Ęecšpwàmtfi tyg bíånzagodmtiwggę iåtolêtālko%_go=_Ęos_tg_poßnia¿r_gdy=zĘna1;i¿_§zer;¿_ę włągàciwgåci ādu1_t__'vyZ§=z_egg,_rz‹=¿g_u Ęgezmsąådu nlëzego Ez=ędu=ßstą'=rtt_›w:itå_bez;\¿/zg__lhę:r1ną_aLprzy¿;Lzy|3§Ł uglyląrla =i¿yro_l5¿i. _J_ę_że|iśatę_r__'n Qesătiga njåwłaåcjyyogi @cŁ¿rej_¿1jat_'¿¦j_i sjå gEíegna_.¿oz_p¿_awlå toüy' påypagkuāgdy ¿ądeJn;l¿wła__=§ciw_iym ga. dāëåiejåpraår cäëzujg sš! \¿¿_żsšå_gr__›_¿'_zęgs_, sä ogekajācy \¿igr_1ierĘrz%za_‹Ê:__şpr_ą__i¿_vę s¿řę_¿g1oQwłäci_\¿¿_am„g„; Ą 2. Nie jest zasadne twierdzenie, że w przypadku pojawienia się 'możliwości zmiany kwalifikacji prawnej, usprawiedliwiającej właściwość rzeczową sądu wyzszej instancji, sąd niższej instancji tracił automatycznie prawą do oceny czynu, jako wypadku mniejszej wagi pozostającym w jego właściwości rzeczowej. Stwierdzenie owej niewłasciwości rzeczowej i przekazanie sprawy sądowi wyższej instancji stałoby się konieczne dopiero wówczas, gdyby w ocenie Sądu Rejonowego omawiany czyn miał postać przestępstwa typu podstawowego, a więc był zbrodnią, do osądu której z mocy prawa był właściwy Sąd Okręgowy. 3. Między przestępstwem typu podstawowego a jego odmianą uprzywílejowaną (chodzi tu o wypadki mniejszej wagi) zachodzi pozorny zbieg przepisów, co oznacza, iz sprawca - w wypadku popełnienia przestępstwa typu uprzywilejowanego - odpowiada wyłącznie na podstawie przepisu dotyczącego typu uprzywiiejowanego zgodnie z zasadą specjalności. Odmienne, a więc nieprawidłowe, określenie prawnej podstawy skazaniaw wyroku, a mianowicie, iż oskarżonemu przypisano popełnienie przestępstwa z art. 227 § 1 i 2 w zw. z § 4 art. 227 dkk nie tworzy sytuacji procesowej przemawiającej za zasadnoscią zarzutu kasacyjnego. Nie ma wątpliwości co do tego, że oskarzonemu przypisano popełnienie przestępstwa z art. 227 § 4 dkk i za takie przestępstwo go skazano. LEX nr`51'.f32, Proki Pr.-wkł. 2000/7/6, Proki Pr.-wkł. 2000/7/1 ` 51132 - ` : a.tt._35; _ ._ DZ” 395913 Qátaü 221 _ C üăl 9% 9% Skład orzekający Przewodniczący: SSN Mieczysław Młodzik (spraw.). Sędziowie: SN Piotr Hofmanski, del. SSA Dorota Rysińska. Protokolant: Ewa Sokołowska. v Uzasadnienie faktyczne Kasacją Prokuratora Okręgowego w Katowicach, wniesioną na niekorzyść skazanego Grzegorza C., zaskarżono wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 1999 r., sygn. VI Ka !99, którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. Il K 198. Tym ostatnim wyrokiem skazano Grzegorza C. za szereg przestępstw na łączną karę 6 lat pozbawienia wolności, a w tym za przestępstwo polegające na tym, ze W okresie od 14 sierpnia 199? r. do 19 sierpnia 1997 r. w Raciborzu, współdziałając z innymi osobami, sfałszował 7 czeków w ten sposób, iż wypełnił je treścią i złożył podpis "M.", a następnie posługując się nimi zagarnął pieniądze w kwocie 7.000 zł na szkodę Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Państwowego, Oddziaiw Raciboizu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa. Opisany wyżej czyn zakwalifikowany został w akcie oskarżenia jako pzzestępstwo zagarnięcia mienia społecznego (art. 199 § 1 kk), pozostające w zbiegu kumulatywnym z przestępstwem sfałszowania dokumentu (art. 265 § 1 kk). Sąd Rejonowy w wyroku, zachowując opis czynu w niezmienionej postaci, uznał, iż stanowi on "przestępstwo z art. 227 § 1 i 2 dkk przy zastosowaniu § 4 art. 22? dkk i art. 265 § 1 dkk w zw. z art. 58 i 10 § 2 dkk", za ktore, na podstawie art. 265 § 1 w zw. z art. 10 § 3 dkk, wymierzył karę 2 iat pozbawienia wolności. " Powyższą zmianę kwalifikacji prawnej opatrzono, jak to wynika z uzasadnienia wyroku sądu l instancji, argumentem, iż czek, którego użyto do zagarnięcia mienia społecznego, może być także przedmiotem przestępstwa z art. 22? § 1 i 2 kk z 1969 r., powołując się w tym przedmiocie na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1998 r., sygn. 1„lSZE_3Ĺ98 (OSNKW z 1998 r., poz. 41). Zmiana kwalifikacji prawnej czynu nie była sygnalizowana przez sąd oskarżycielowi publicznemu w trakcie rozprawy;_ z treści protokołu rozprawy można wyprowadzić wniosek, iż kwestia odmiennej oceny prawnej omawianego czynu ujawniła się podczas narady i została wprowadzona do wyroku. Następnie zmiana ta nie była rozważana przez sąd línstancji w uzasadnieniu wyroku w aspekcie procesowym, a mianowicie, czy nowa ocena prawna omawianego czynu nie System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 4612013 Stan prawny programu: 2013‹11~29 --- STRONA 2 --- _ __ ___ __ __ _j ___ H j_ IV KKN 596799 iekst doprowadziiado utraty przez Sad Rejonowy wtaéciwosci rzeczowej do osadzenia sprawoy. Na zaistnienie takiego naruszenia prawa procesowego, majacego stanowié uchybienie o ktorym mowa w art. 439 § 1 pkt 4 kpk, wskazywat uczestniczacy w rozprawie apeiacyjnej prokurator (k. 850), jednakze sad odwotawczy zazzutu tego nie podzielit, uznajac, ze Sad Rejonowy w Raoiboszu zachowat wiaéciwosé do rozpoznania "czynu opisanego w pkt II aktu oskarzenia, bowiem siusznie i zasadnie przyjat, iz stanowi on wystepek mniejszej wagi z art. 227 § 4 kk". Przyjate wiac zostaio, iz 0 zachowaniu wtasciwosci rzeczowej Sadu Rejonowego w Raciborzu zadecydowaio uznanie rozpatrywanego czynu jako wypadku niniejszej wagi (art. 227 § 4 dkk), mimo ze typy podstawowe tego przestepstwa podlegaiy (i nadai podlegaja), wtasciwosci rzeczowej Sadu Okragowego. ~ Pod adresem zaskarzonego wyroku podniesiono w kasacji zarzut razacej obrazy prawa procesowego, a to art. 439 § 1 pkt 4 kpk poprzez zaniechanie uchylenia z urzadu wyroku wydanego przez sad nizszego rzadu (Sad Rejonowy w Raciborzu) w sprawie nalezacej do wiasciwoéci sadu wyzszego rzadu (Sadu Okragowego w Katowicach) 2 pogwatceniam wiasciwosci rzeczowej. * Zarzutowi towarzyszy wniosek o uchylenie wyroku Sadu Okragowego w Katowioach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuz sadowi w postapowaniu pierwszoinstancyjnym, oczywiscie, w czasci obejmujacej skazanie za czyn zakwalifikowany z art. 227 § 4 w zw. 2 art. 265 § 1 dkk i pouprzednim uchyleniu takze wyroku Sadu Rejdnowego.  Caty wywod kasacji poswiacony jest tezie, ze do uznania przestapstwa za wypadek mniejszej wagi upowazniony jest jedynie sad rzeczowo wiasciwy do osadu przestapstwa typu podstawowego, nie zas sad nizszej instancji. Uzasadnienie prawne Sad Najwyzszy zwazyi, co nastapuje: * A §_§_a'd gii_ajwlz_szy_i£_odzj_gt_a stagvowigiéo agtora_3kas§aoji,_E omwiaégiwogi rzggzofij sagu vjfitokuitocgcego Qstggowgniaggadoygogeo3g1je=gzyrL__Q_rz§§§p:1‘y;poQ§ini@; pargzaz :c§{<arg_g_neggi tagjaigiagt pgedstgwiahw swi _:_ gotigiosg dagej ggraw awpiertgiedga jgigodéwajilacjg prgltoczgpa gzezfléasigagzycjgia 1; agie :Q_S1'<§:Z6tE. ggedgoterlpowgm p;gges_g;§_ar@go jggt czgglopjgany vggpnkggji akt_tQska_r§§nia_L_a nig_j_ego_gcer_1_@ praévnaétoraad do og:,zj@ste_j___7rr1oz_a_aoodJ_ggaé__;z‘mia@n‘1|jj_alk to ma miejsca wrqzggnawanejjprawiqj Siuszne jest takze stanowisko, i2 sad rozpoznajacy sprawa z urzadu jest zobowiazany do badania swej wtasciwosci, przy czym niewtasciwosé izeczowa musi byé brana pod uwaga w toku catego postapowania, gdyz naruszenie wtasctwosci sadu wyzszego rzadu przez sad nizszego xzadu stanowi bezwzgladna przyczyne uohylenia wyroku. Jezeii zatem kwestia niewiasciwosci rzeczowej ujawni sie dopiero na rozprawie, to w przypadku gdy sadem wtasciwym dla danej sprawy okazuje sia sad wyzszego rzedu, sad orzekajacy winien przekazaf: sprawesadowi wiaéciwemu. ' ____ " .'Pot1?yis’zé”"§fi;5JiérdEér1ia' nte'przés'a'aza]qjeahak2a‘aiasaahoaarroz5a1'rw.a'fiej"*|<£a&ji";**"'* "7 Nie byto bowiem konieczne stwierdzenie przez Sad Rejonowy w Racibotzu swej niewiasciwosci rzeczowej i przekazanie sprawy Sadowi Okragowemu w Katowicach jako wiasciwemu. Sad Rejonowy byt wiasciwy do rozpoznania sprawy o czyn zakwalifikowany z art. 199 § 1 w zb. z art. 265 § 1 i w zw. z art. 10 § 2 dkk i wtasoiwoso ta zachowat takze po dokonaniu zmiany kwalifikacji prawnej czynu na art. 227 § 1 i 2 dkk po uznaniu, iz mamy do czynienia z wypadkiem mniejszej wagi przewidzianym w art. 227 § 4 dkk, ktory ma postaé wystapku ‘a nie zbrodni. Nie jest bowiem zasadne twierdzenie, aby  co sugeruje autor kasacji  w przypadku pojawienia sia mozliwosci zmiany kwalifikacji prawnej, usprawiedliwiajacej wiasciwosé rzeczowa sadu wyzszej instancji, sad nizszej instancji tracit automatycznie prawo do oceny ozynu, jako wypadku mniejszej wagi pozostajacym w jego wtasoiwosci rzeczowej. W tym miejscu przypomnieé natezy, iz rntadzy przestapstwem typu podstawowego a jego odmiana uprzywiiejowana (chodzi tu o wypadki mniejszej wagi) zachodzi pozorny zbieg przepisow, co oznacza, iz sprawca  w wypadku popetnienia przestapstwa typu uprzywiiejowanego — odpowiada wytacznie na podstawie przepisu dotyczacego typu upzzywilejowanego zgodnie z zasada specjalnosci. Odmienne, a wiac nieprawidtowe, okreslenie prawnej podstawy skazania w wyroku, a mianowicie, iz oskarzonemu przypisano popeinienie przestapstwa z art. 227 § 1 i 2 w zw. z § 4 art. 227 dkk nie tworzy sytuacji procesowej przemawiajacej za zasadnosoia zarzutu kasacyjnego. Nie ma watpliwosci co do tego, Ze oskarzonemu przypisano popeinienie przestapstwa z art. 227 § 4 dkk i za takie przestapstwo go skazano. Stwierdzenie owej niewtasciwosci rzeczowej i przekazanie sprawy sadowi wyzszej instancji statoby sis konieczne dopiero wowczas, gdyby w ocenie Sadu Rejonowego omawiany czyn miat postaé przestapstwa typu podstawowego, a wiac byt zbrodnia, do osadu ktorej 2 mocy prawa byt wtasciwy Sad Okragowy. W posumowaniu,stwierdzié natezy, iz przebieg i wyniki postepowania sadowego toczacego sia przed Sadem Rejonowym w Raciborzu nie dostarczyty podstaw do potwierdzenia zarzutu kasacyjnego o pogwaiceniu przez ten sad przepisu o wtasciwosci rzeczowej sadu wyzszego rzsdu, co uzasadnia oddalenie kasacji i obciazenie Skarbu Pafistwa kosztami sadowymi postapowania kasacyjnego. ,  cu FTTYt$‘ System lnformacji Prawnej Lex (Lex Omega) 4612013 Stan prawny programuc 20131129 g _Ż _,_ __ gg _g __ gg ,_ IV KKN 59l:'5!99 -'tekst doprowadziłado utraty przez Sąd Rejonowy' właściwości rzeczowej do osądzenia sprawcy. Na zaistnienie takiego naruszenia prawa procesowego, mającego stanowić uchybienie o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 4 kpk, wskazywał uczestniczący w rozprawie apeiacyjnej prokurator (k. 850), jednakże sąd odwoławczy zaizutu tego nie podzielił, uznając, że Sąd Rejonowy w Raciboizu zachował właściwość do rozpoznania "czynu opisanego w pkt ll aktu oskarżenia, bowiem słusznie i zasadnie przyjął, iż stanowi on występek mniejszej wagi z art. 227 § 4 kk". Przyjęto więc zostało, iż o zachowaniu właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego w Raciborzu zadecydowało uznanie rozpatrywanego czynu jako wypadku niniejszej wagi (art. 227 § 4 dkk), mimo że typy podstawowe tego przestępstwa podlegały (i nadał podlegają), właściwości rzeczowej Sądu Okręgowego. ~ Pod adresem zaskarżonego wyroku podniesíono w kasacji zarzut rażącej obrazy prawa procesowego, a to art. 439 § 1 pkt 4 kpk poprzez zaniechanie uchylenia z urzędu wyroku wydanego przez sąd niższego rzędu (Sąd Rejonowy w Raciborzu) w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu (Sądu Okręgowego w Katowicach) z pogwałceniem właściwości rzeczowej. * Zarzutowi towarzyszy wniosek o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż sądowi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, oczywiście, w części obejmującej skazanie za czyn zakwalifikowany z art. 227 § 4 w zw. 2 art. 265 § 1 dkk i pouprzednim uchyleniu tal‹że wyroku Sądu Rejonowego. - Cały wywod kasacji poświęcony jest tezie, że do uznania przestępstwa za wypadek mniejszej wagi upoważniony jest jedynie sąd rzeczowo właściwy do osądu przestępstwa typu podstawowego, nie zas sąd niższej instancji. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: ~ A §_§_ąd =±lE_ajwyż_szy¿_odzj_ęla st_§¿1owi¿i¿o ągtora_3kas¿cji,_¿ż qmwłaâåiwošj rz__e¿5_:zoEj sągu uyätokuújocäceçgp ästępowâniaāåądoggoāgecjgije=gzyrŁ__g_rze¿tĽępi1yåpop§ini@y påråez :cåkarz_g_negg¿ taåjalšięgi p_f_¿eds_t¿1Fwią__w świ _:_ äoiiglosgt dęgej åpraimë a~__¿1ie_rbłęd¿1„a jgLgoJ¿wajif_¿‹acjg_ przytoczgpa Ęzez[flpsl_§=ą¿życ_iå|_a _x¿ agie zgskgägerjją. Ęgedgoterlpowåm p¿'gçes_g¿§_ar@go j_ę§j czygopjgąny uájşpnkgłji akt_räska_r_ż§nia_L_a nig_j_ego_¿cer_1_ą prąhwnaśtórăad gg gp„zy@şte_,_=n1oz_ę_acod,,jggac__z`miaœn_f¿Ljja¿k to ma miejsce wjqzpgnawanejjpręwigj Słuszne jest także stanowisko, iż sąd rozpoznający sprawę z urzędu jest zobowiązany do badania swej właściwości, przy czym niewłaściwośc rzeczowa musi być brana pod uwagę w toku całego postępowania, gdyż naruszenie właściwości sądu wyższego rzędu przez sąd niższego :zędu stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia wyroku. Jeżeli zatem kwestia niewłaściwości rzeczowej ujawni się dopiero na rozprawie, to w przypadku gdy sądem właściwym dla danej sprawy okazuje się sąd wyższego rzędu, sąd orzekający winien przekazać sprawę-sądowi właściwemu. " ____ "_`Pot'i?yž§żë'¬šti5Jiërd`žëhia` h"ie"przés`ą`dżają`jedñakże`ożāsaElño`ś`ćí`řozpát`řywā`ñej"kāācjif*fm? "`" Nie było bowiem konieczne stwierdzenie przez Sąd Rejonowy w Raciborzu swej niewłaściwości rzeczowej i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach jako właściwemu. Sąd Rejonowy był właściwy do rozpoznania sprawy o czyn zakwalifikowany z art. 199 § 1 w zb. z art. 265 § 1 i w zw. z art. 10 § 2 dkk i właściwość tę zachował także po dokonaniu zmiany kwalifikacji prawnej czynu na art. 227 § 1 i 2 dkk po uznaniu, iż mamy do czynienia z wypadkiem mniejszej wagi przewidzianym w art. 227 § 4 dkk, który ma postać występku 'a nie zbrodni. Nie jest bowiem zasadne twierdzenie, aby - co sugeruje autor kasacji - w przypadku pojawienia się możliwości zmiany kwalifikacji prawnej, usprawiedliwiającej właściwość rzeczową sądu wyższej instancji, sąd niższej instancji tracił automatycznie prawo do oceny czynu, jako wypadku mniejszej wagi pozostającym w jego właściwości rzeczowej. W tym miejscu przypomnieć należy, iż między przestępstwem typu podstawowego a jego odmianą uprzywilejowaną (chodzi tu o wypadki mniejszej wagi) zachodzi pozorny zbieg przepisow, co oznacza, iż sprawca - w wypadku popełnienia przestępstwa typu uprzywilejowanego ~ odpowiada wyłącznie na podstawie przepisu dotyczącego typu upizywilejowanego zgodnie z zasadą specjalności. Odmienne, a więc nieprawidłowe, określenie prawnej podstawy skazania w wyroku, a mianowicie, iż oskarżonemu przypisane popełnienie przestępstwa z art. 227 § 1 i 2 w zw. z § 4 art. 22? dkk nie tworzy sytuacji procesowej przemawiającej za zasadnością zarzutu kasacyjnego. Nie ma wątpliwości co do tego, że oskarzonemu przypisane popełnienie przestępstwa z art. 227 § 4 dkk i za takie przestępstwo go skazano. Stwierdzenie owej niewłaściwości rzeczowej i przekazanie sprawy sądowi wyższej instancji stałoby się konieczne dopiero wówczas, gdyby w ocenie Sądu Rejonowego omawiany czyn miał postać przestępstwa typu podstawowego, a więc był zbrodnią, do osądu ktorej z mocy prawa był właściwy Sąd Okręgowy. W posumowaniu,-stwierdzic naieży, iż przebieg i wyniki postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Raciborzu nie dostarczyły podstaw do potwierdzenia zarzutu kasacyjnego o pogwałceniu przez ten sąd przepisu o właściwości rzeczowej sądu wyższego rzędu, co uzasadnia oddalenie kasacji i obciążenie Skarbu Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. , - co äfiå' System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 46ł2013 Stan prawny programu: 2013-11-29