Wyrok VI Ca 790/21 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2022 r. Sąd Okręgowy w Zielonej Gó

--- STRONA 1 --- , 5. * Sygn. akt VI Ca 790/21 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2022 r. Sąd Okręgowy w Zielonej Górze VI Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Joanna Klimek-Zielińska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2022 r. w Zielonej Górze na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: S, G. przeciwko: Skarbowi Państwa- Zakładowi Karnemu w K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 29 kwietnia 2021 r. wydanego w sprawie sygn. akt IC 2133/18 1. oddala apelację, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego W postępowaniu apelacyjnym. Sędzia Joanna Klimek-Zielińska VI Ca 790/21 Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w sprawie z powództwa S. G. przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu w K. o zapłatę kwoty 60.000 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych w związku z uniemożliwieniem widzenia z rodziną w dniu 14 lutego 2016 r. z winy Dyrektora Zakładu Karnego w K., oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Ustalenia faktyczne i prawne motywy rozstrzygnięcia Sąd zawarł w pisemnym uzasadnieniu wyroku znajdującym się na kartach 269 — 278 akt. Apelację od tego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w całości. Z treści apelacji wynika, że powód domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości. W odpowiedzi na apelację wniesiono o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego. « Sąd Okręgowy zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- . Apelację powoda uznano za bezzasadną, Sąd Rejonowy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez przekroczenia granic określonych treścią art. 233 $ 1 k.p.c., dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz trafnie określił ich prawne konsekwencje. Powyższe ustalenia Sądu I instancji oraz ich ocenę prawną Sąd Okręgowy podziela, przyjmując je jako własne. Brak jest także uzasadnionych podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w oparciu o zarzuty apelacyjne przedstawione przez powoda. Sąd Okręgowy nie ma również podstaw do wzruszenia tego orzeczenia w oparciu o okoliczności uwzględniane przez sąd odwoławczy z urzędu. 'W apelacji powód zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 233 $ 1 k.p.c. Należy stwierdzić, że w świetle ww. przepisu, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jak trafnie przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowym, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów przewidzianych w tym przepisie i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia: 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906 i 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05, LEX nr 172176). W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy nie popełnił ww. uchybień. Powód w apelacji nie sformułował żadnych zarzutów, których nie podniósłby wcześniej w postępowaniu przed Sądem Rejonowym. Argumentacja powoda ogranicza się w zasadzie do stwierdzenia, że sposób organizacji widzeń osadzonych w zakładzie karnym był niezgodny z prawem i godzący w dobra osobiste osadzonych. Z jakich jednak względów apelujący tak twierdzi — tego nie wiadomo. Powód poprzestaje na twierdzeniu, że działanie dyrekcji zakładu karnego było nieprawidłowe, nie tłumacząc merytorycznie, dlaczego. Trudno polemizować z tak sformułowanymi zarzutami, opierającymi się jedynie na subiektywnym odczuciu powoda. Apelujący zdaje się nie zauważać, że procedura dotycząca widzeń, wynikająca z Zarządzenia nr (...) Dyrektora Zakładu Karnego WK. z dnia 29.06.2015 r. służy nie tylko sprawniejszemu działaniu samego zakładu, lecz również osadzonym i odwiedzającym je osobom. Dzięki wcześniejszej rejestracji widzeń, odwiedzający unikają czekania w kolejkach, co nie tylko wiąże się z oszczędnością czasu, lecz także zwiększeniem bezpieczeństwa w związku z epidemią (...)19. Powód nie dostrzega również, że jeżeli limit osób odwiedzających na sali (20 osób) nie jest wykorzystany, osoby które nie skorzystały z wcześniejszej rejestracji, mogą skorzystać z widzenia. Wprowadzenie rejestracji w żadnej mierze nie ogranicza więc prawa do widzeń, lecz porządkuje możliwość korzystania z tego prawa. Już tylko powyższe świadczy o bezzasadności apelacji. Wprowadzenie systemu, który powoduje brak kolejek, pewność co do godziny widzenia, nie może naruszać dóbr osobistych osadzonych, gdyż jest korzystne dla nich oraz ich bliskich. Apelujący zarzucił Sądowi Rejonowemu stronniczość, podnosząc że nie wydał postanowienia o przyznaniu mu pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 117 $ 5 k.p.c. sąd uwzględni wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, jeżeli udział adwokata lub radcy prawnego w sprawie uzna za potrzebny. W orzecznictwie słusznie wskazuje się, że potrzeba taka zachodzi wówczas, gdy strona jest nieporadna, ma trudności z podejmowaniem czynności procesowych albo gdy sprawa jest skomplikowana pod względem faktycznym lub prawnym. Podkreśla się także, że przesłanką zastosowania art. 117 $ 5 k.p.c. nie jest to, czy strona dysponuje wiedzą odpowiadającą wiedzy profesjonalnego pełnomocnika, ale ocena, czy ze względu na właściwości osobiste strony, charakter sprawy, która może być skomplikowana faktycznie lub prawnie, zachodzi potrzeba udziału adwokata lub radcy prawnego w sprawie (zob. wyrok SN z 24.06.2016 r., II CSK 539/15, LEX nr 2069433). Niniejsza sprawa jest nieskomplikowana pod względem faktycznym i prawnym. Sposób sporządzania pism procesowych przez powoda oraz ich rodzaj i ilość wskazuje na to, że apelujący orientuje się w swych prawach i potrafi je wykorzystać. Tym samym oddalenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji nie naruszało praw powoda. --- STRONA 3 --- . © Apelujący zarzucił, że nie jest pewny co do tego, czy ustanowienie rejestracji widzeń jest zgodne z prawem. Sąd Okręgowy stwierdza, że tak jest. Zgodnie bowiem z art. 105 $ 8 k.k.w. szczegółowe warunki i zasady odbywania widzeń dyrektor zakładu karnego podaje do wiadomości, w formie ogłoszenia, w miejscu dostępnym dla odwiedzających. Żadna norma prawa stanowionego czy też zwyczaju nie zabrania wprowadzania rejestracji telefonicznej widzeń. Apelujący powiela zarzuty o bezprawnym wprowadzeniu rejestracji i trybu wykonywania widzeń, nie podając przy tym, z jakim prawem jest to niezgodne. Nie jest przy tym prawdą, że okoliczność, iż w dniu 14.02.2016 r. w godzinach 11:00-12:00 wszystkie stoliki były zajęte, została ustalona jedynie w oparciu o zeznania świadka. O powyższym świadczy także dowód w postaci notatki służbowej z 18 lipca 2019 r. Brak jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że zarówno ww. notatka, jak i zeznania R. R. są nieprawdziwe, Należy zaznaczyć, że to na powodzie ciążył obowiązek udowodnienia swoich twierdzeń, co wynika wprost Z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. Powód z powyższego się nie wywiązał, poprzestając jedynie na negowaniu wiarygodności dowodów złożonych przez stronę pozwaną. Apełujący twierdzi, że niemożliwym jest, aby w ww. godzinach na widzeniach było 20 osób. Są to jego niczym nie poparte, dowolne twierdzenia. Powód mógłby wezwać jako świadka osobę, która wówczas miała widzenie. Nie jest więc tak, że apelujący nie miał możliwości udowodnienia swoich twierdzeń. Z treści apelacji wynika wniosek, że strona pozwana celowo uniemożliwia widzenia z osadzonymi. To stanowisko całkowicie dowolne i nieudowodnione. Świadek M. C. zeznała, że była informowana o konieczności telefonicznej rejestracji oraz że jeżeli rejestracji dokonywała w przeszłości, to widzenia się odbywały. Nałożenie obowiązku przestrzegania procedur nie oznacza naruszenia dóbr osobistych. Życie w społeczeństwie podlega pewnym regułom i zasadom, które każdy winien przestrzegać. Argumentacja powoda zawarta w apelacji zdaje się sugerować, że każdy osadzony powinien mieć niczym nie skrępowaną możliwość widzeń. Po pierwsze, z przyczyn technicznych i konieczności organizacji funkcjonowania zakładu karnego jest to niemożliwe. Po drugie, istotą pozbawienia wolności jest niemożność swobodnego decydowania o tym, z kim i kiedy się osadzony widuje. Jest to konsekwencja wyborów życiowych powoda, za które sam ponosi odpowiedzialność. Nie jest winą Sądu ani też strony pozwanej, że funkcjonariusz zakładu karnego, który miał być świadkiem przeszedł na emeryturę. Nadto dowód z przesłuchania tego świadka nie wniósłby do sprawy żadnych innych okoliczności, które nie wynikają z dotychczas zebranego materiału dowodowego. Tzw. „bramowy” nie posiada szerszej wiedzy niż specjalista działu ochrony R. R., odpowiedzialna za kwestię kontroli osób uczestniczących w widzeniach. Powód nie wykazał również, aby w związku z brakiem widzenia poniósł jakąkolwiek krzywdę, Przed 14.02.2016 r. widzenia powoda odbywały się sporadycznie. Brak jakichkolwiek dowodów, aby powód w związku z brakiem widzenia, za które odpowiadają jedynie jego bliskie osoby, w jakikolwiek sposób ucierpiał. Powód nie dostrzega również, że nie ma dobra osobistego w postaci niczym nie skrępowanych widzeń osób pozbawionych wolności. Istnieje prawo do widzeń, należy jednak przestrzegać wewnętrznych zasad określonych przez zakład karny związanych z ich przeprowadzaniem. Powód nie udowodnił więc żadnej z przesłanek jakie musiałyby zaistnieć, aby jego roszczenie uznać za zasadne. Brak jest zarówno naruszenia dóbr osobistych jak i bezprawnego charakteru tego naruszenia ze strony pozwanej. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 385 k.p.c. apelację oddalono. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z wynikiem sprawy na podstawie art. 98 $ 113 k.p.c. oraz $ 2. pkt 5 w zw.2. $ 10 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265) według stawki minimalnej. Sędzia Joanna Klimek-Zielińska MK/MK