Postanowienie VI Ca 247/14 Św AES WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy

--- STRONA 1 --- 07 |; | Sygnatura akt VI Ca 247/14 Św AES WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Zielonej Górze VI Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Walenty Młodzianowski( spr.) Sędziowie: SSO Joanna Klimek-Zielińska SSO Andrzej Ciążyński Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Cal po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 roku w Zielonej Górze na rozprawie sprawy z powództwa: przeciwko: o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Żarach z dnia 16 grudnia 2013r., sygnatura akt I C 651/13 oddala apelację ' --- STRONA 2 --- r Sygn. akt VI Ca 247/14 UZASADNIENIE W pozwie z dnia €HIINGE, R" roku skierowanym przeciwko SME toasty zwwwwwwo Gee Wystąpił o zasądzenie kwoty SEE 71 otych 7. ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu — di. złotych tytułem odszkodowania i złotych tytułem zadośćuczynienia za bezpodstawne zatrzymanie i pozbawienie wolności w okresie od dnia SUNNNNNNNNNG" roku do GZENNNNNNNNNNN NE. roku. Powód wskazał, iż wskutek zatrzymania utracił pracę zarobkową w firmie UlliIEB, w mm! a w samym miesiącu lipcu uzyskał z tego tytułu dochód netto w kwocic GII złotych. Zadośćuczynienia powód domagał się w związku ze stratami moralnymi powstałymi podczas zatrzymania go przez policję w miejscu pracy. Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013r. Sąd Rejonowy w Żarach w Wydziale I Cywilnym w sprawie sygn. akt I C 651/13 zasądził o d SRR Oy, rzecz powoda GRRRNN /./0:ę GRINNEG : ustawowymi odsetkami od dnia 5 lutego 2013 r. do dnia zapłaty (pkt 1), umorzył postepowanie w zakresie kwoty SIE (pk! 2). oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 3) oraz nie obciążył stron nieuiszczonymi kosztami sądowymi (pkt 4). Sąd Rejonowy ustalił, następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 roku w sprawie II K 1062/11 Sąd Rejonowy w Żarach skazał Gli na karę [| lat pozbawienia wolności, która to kara została zmieniona wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2012 roku w sprawie VII Ka 242/12 ycie Okręgowego w Zielonej Górze na karę) roku iBmiesięcy pozbawienia wolności. Zarządzeniem z dnia 11 maja 2012 roku, wykonanym w dniu 29 maja 2012 roku, sędzia UB EEEE NNG" 1 akazał sporządzić nakaz doprowadzenia skazanego Sawo )rzcz SZENNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNN i nakaz wykonana kary | EPEE SUPER ZUNE SEE SED W dniu 28 maja 2012 roku do demem wpłynął wniosek skazanego wy © odroczenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawach II K 10n2 | | UMEEENNONNNNNN YE. ||) OO |O ODNNNNNNNNENNNNNNNNNNNNNNNNNNNNN l E = _— --- STRONA 3 --- Postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 roku w sprawie II Ko 1697/12 Sli | odroczył skazanemu www, wykonanie kary pozbawienia wolności | orzeczonej w sprawach II K 1062/1 | GREENE: VII Ka 242/12 UE | weny cio dnia 26 stycznia 2013 roku. W dniu I lipca 2012 roku między ZURREEUNENNRRRNNNNNNNNNNNNNNNNNNN | UN, . SE 7Ostała zawarta umowa o pracę na okres próbny do dnia 31 lipca 2012 roku na pełen etat za wynagrodzeniem miesięcznym IIS złotych brutto. wwwwwwgo pracował. w godzinach nadliczbowych i w miesiącu lipcu diuum dimmi Uyskał faktyczne wynagrodzenie w kwocic Gi złotych netto Gie, złotych brutto). W dniu 1 sierpnia 2012 roku | o | - ZMBNPUUCJOSRSEP HEJ OSIATOTEPEER (ENSO Ne. GzEEwwwowwwwe, /OSLal Zawarta umowa o pracę na czas określony do dnia 28 lutego 2013 roku na pełen etat za wynagrodzeniem miesięcznym lili, złotych brutto z. zastrzeżeniem dwutygodniowego terminu wypowiedzenia. W dniu GEN ro: SZEW /.wiadomiła sm HUJESIKAWYTWNKSFRU. / |) |.) SEPSIEFRRFSUNEZ .. | AFRRERRECHRZYORIY .. | zatrzymany, a następnie został osadzony w JHEEEENNEWENNNNNNNNN NN. GZENNNNNNNNNNNNE 7osiał zatrzymany w miejscu pracy w obecności kolegów, którzy go cenili, co odebrał jako szczególną dolegliwość i powód do wstydu. W dniu UNE roku o lo | ORAN ES SPR E TTTREFE TPR: | niezwłoczne zwolnieni GREENE 7 Genewa wy Swe? by! osadzony w GENENNNNWww we i w po PY zr NE Okresie od dniaSMNNNNNG Oku do dnia SZENNNNNNNNIE roku. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 roku w sprawie III Kzw 713/12 Sąd Okręgowy w Zielonej Górze utrzymał w mocy postanowienie z dnia 26 lipca 2012 roku w sprawie II Ko 1697/12 Sądu Rejonowego w Żarach. Po zatrzymaniu i osadzeniu Alim został on zmuszony przez zakład pracy do rozwiązania umowy za porozumieniem stron, ponieważ w przeciwnym razie grożono mu zwolnieniem dyscyplinarnym. Gdy powód został zwolniony z zakładu karnego w dniu EF Gun Oku. to kilkukrotnie próbował wrócić do pracy w fiiliIMIEB. ale nie uzyskiwał żadnej odpowiedzi na składane wnioski. Po liil roku powód przez pół roku był bezrobotny i jeśli pracował, to tylko dorywczo, osiągając dochód około IG złotych netto miesięcznie. Wskutek utraty pracy Gi Ie nic tylko utracił źródło dochodów, ale również popadł w długi, 2 pz — --- STRONA 4 --- które zaciągał na bieżące utrzy manie swojej rodziny. Powód był także zmuszony do wyprzedawania swojego mienia, poniżej jego wartości rynkowej po to, aby mieć pieniądze na * bieżące potrzeby życio we. Gie Sprzedał za około lilii otych 4HMNNNENENE,. który kupił za4IIBZŁotych i używał przez pół roku. Sprzedał także dwa telefony komórkowe Sony Ericsson oraz obrączki ślubne, za które zapłacił z żoną%ag złotych, a sprzedał je za UB. I. zł. Poza tym powód sprzedawał jeszcze inne drobne rzeczy. b W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo co do zasady | zasługiwało na uwzględnienie. Dochodzone pozwem odsetki były natomiast wygórowane. Ę Sąd Rejonowy jako podstawę odpowiedzialności pozwanego przytoczył treść art. 417 kc.Sąd | Rejonowy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że doszło do |. niezgodnego z prawem działania organu władzy publicznej, jakim jest (EPE"REEEEEES ET : gg 7 godnie z art. 9 $ 3 k.k.w. postanowienie w postępowaniu wykonawczym staje się wykonalne z chwilą wydania, chyba że ustawa stanowi inaczej lub sąd wydający postanowienie albo sąd powołany do rozpoznania zażalenia wstrzyma jego wykonanie. Tym samym skoro postanowieniem Z dnia 26 lipca 2012 roku w sprawie II Ko 1697/12 | WZDKO WCC ARA, odroczył skazanemu SRSZ OWC kOWAKTEFRE wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawach II K 1062/1 | SENECIO EO i VI Ka | ||| SZEEEENSESOWEPICW CNOTA | dnia 26 stycznia 2013 roku, to wobec niewstrzymania jego wykonalności powinien jednocześnie odwołać nakaz doprowadzenia skazane o URN DrZCZ s wykonania kary w SNPEESPEIESRRREELESTY TEE "ESEE dniem 26 lipca 2012 roku nakazy te utraciły podstawę prawną i ich wykonanie w dniu GZEESOONPNNNNONEO roku skutkowało bezprawnym pozbawieniem wolności SZER Potwierdzeniem tego było także niezwłoczne nakazanie zwolnienia powoda z zakładu karnego w dniu SMRNNNNNNNNNN roku, tj. natychmiast po odkryciu uchybienia >. UEEENE" EET PPEESERPETO | jeszcze przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie z dnia 26 lipca 2012 roku wydane w sprawie II Ko 1697/12, co nastąpiło w dniu 15 listopada 2012 roku. Sąd Rejonowy podał, iż dobra osobiste są szczególnie narażone na uszczerbek przy wykonywaniu władzy publicznej. Przywołał wyrok Sądu Najwyższego Z dnia 2 października 2007 r. (II CSK 269/07, LEX nr 315849), zgodnie z którym stosownie do treści art. 30 Konstytucji RP, przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do 3 oz | --- STRONA 5 --- większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i - celu zastosowanego środka. Powód ZliiiiiilililŃE by! cenionym pracownikiem. W ZI roku zawarto z nim umowę na okres 6 miesięcy. Mimo że (lliiiIEIE: roku jego wynagrodzenie brutto wynosiło tylko li! złotych, to otrzymał wynagrodzenie w kwocie Gil złotych brutto (a zatem około pensji zasadniczej). Tym samym zatrzymanie powoda w miejscu jego pracy, w J obecności kolegów z pracy, którzy go cenili, skutkowało utratą zaufania pracodawcy do | pracownika oraz wywołało u powoda wstyd i stanowiło naruszenie jego dóbr osobistych — | godności, dobrego imienia. Powód w oczach kolegów stał się osobą ukrywającą się przed | wymiarem sprawiedliwości i poszukiwaną listem gończym, był człowiekiem zatrzymanym |: publicznie przez policję i przymusowo doprowadzonym do aresztu śledczego, a zatem okazał | się w ich oczach kimś niegodnym zaufania. Znalazło to również potwierdzenie w wymuszeniu na powodzie przez pracodawcę rozwiązania umowy za porozumieniem stron i w braku zgodny na ponowne zatrudnienie powoda. Skutki zatrzymania powoda okazały się zatem dla niego nieodwracalne. W tej sytuacji w ocenie Sądu Rejonowego żądana przez powoda, na podstawie art. 24 $ 1 k.c., kwota €liiIGzłotych zadośćuczynienia nie może zostać uznana za wygórowaną i stanowi należytą rekompensatę krzywdy powoda. Powód wystąpił także o zapłatę odszkodowania w kwocie €IIS złotych, wskazując, iż na tę kwotę składają się utracone przez niego korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę w firmie wwa Oraz strata jaką powód poniósł wyprzedając swój majątek poniżej jego wartości rynkowej. Sąd Rejonowy wskazał na przepisy art. 415 k.c. i art. 361 $ 1 k.c. i podał, że w tym zakresie miał na uwadze również to, iż powód zatrudnicnic w ZHR: JESTE 1n1iał zapewnione do końca lutego 2013 roku, a zgodził się na rozwiązanie umowy za porozumieniem stron podczas swojego pobytu w esuswssewólwsiewm, pod groźbą zwolnienia dyscyplinarnego. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia o tyle, że skoro pracodawca utracił zaufanie do powoda wskutek jego zatrzymania przez policję, to mógł wypowiedzieć umowę o pracę za dwutygodniowym wypowiedzeniem i 8 dniowy pobyt powoda w €HEENEEENONENEGN ; EEEE skutkowałby utratą zatrudnienia przez powoda bez względu na to, czy zgodziłby się on na rozwiązanie umowy za porozumieniem stron. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskutek niezgodnego z prawem zatrzymania i pozbawienia wolności, powód utracił zatrudnienie, z którego w samym miesiącu lipcu osiągnął dochód w kwocie 4liiIES złotych netto. Powód będąc pozbawionym wolności przez €B dni nie mógł zatem pracować i tylko z tego tytułu poniósł szkodę odpowiadającą około 70 % z ww. kwoty, tj. około II złotych, a gdy 4 --- STRONA 6 --- uwzględni się, że powód pracowałby do GiiilINIEGIP roku, a w tym czasie nie mógł znaleźć pracy i utrzymywał się z prac dorywczych za GiG złotych miesięcznie, to kwota odszkodowania żądana przez powoda mogłaby być znacznie większa. Ponadto sąd ten podkreślił, że szkoda powoda związana ze sprzedażą mienia poniżej jego wartości w celu zgromadzenia środków pieniężnych, niezbędnych do zaspokojenia potrzeb życiowych jest również w pełni zasadna (art. 322 k.p.c.). Spośród podanych wartość już sama wartość sprzedanego laptopa i obrączek ślubnych uzasadniają szkodę powoda. 5 Dlatego Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda łączną kwotę III otych z : ustawowymi odsetkami od dnia 5 lutego 2013 roku do dnia zapłaty. || Apelację od powyższego wyroku Sądu Rejonowego wywiódł pozwany, zaskarżając | wyrok w zakresie punktu 1, zarzucając wyrokowi: 1. nieważność postępowania poprzez naruszenie art. 379 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 554 $ 1 k.p.k. ze względu na to, iż wydając zaskarżony wyrok Sąd Rejonowy w Żarach orzekł w sprawie, w której Sąd Okręgowy jest właściwy bez względu na wartość przedmiotu | sporu, to jest w sprawie o odszkodowanie za niesłuszne zatrzymanie; | 2. naruszenie przepisów prawa, tj. art. 6 k.c. w zw. z art. 417 k.c. oraz art. 232 k.p.c., przez błędne przyjęcie, że powód zadośćuczynił spoczywającemu na nim ciężarowi dowodu i wykazał istnienie przesłanek odpowiedzialności pozwanego, a w szczególności faktów wykazujących wysokość poniesionej szkody oraz faktów potwierdzających istnienie związku przyczynowego; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 231 k.p.c. oraz 233 $ 1 k.p.c. w zw. zart. 415i art. 417 k.c. oraz art. 24 $ 1 i 448 k.c. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - błędne i dowolne wnioskowanie w zakresie ustalonych faktów z innych faktów; - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych sprzecznych z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego i doświadczeniem życiowym w zakresie tego, że do utraty pracy i sprzedaży majątku doszło na skutek działanie lub zaniechania pozwanej, wysokości utraconego zysku ze sprzedaży mienia i wynagrodzenia przez powoda w związku z zatrzymaniem w kwocie co najmniej 4IIB!: - błędne przyjęcie, iż miało miejsce oddziaływanie wynikające z ewentualnego działalnia lub zaniechania pozwanego na sferę dóbr osobistych pozwanego oraz że 5 Nioo Las ALA RZE SZUSSEDSN TUL STER Z NESPRIE OLEK CT TESS BIEC SIENBEE"O =" --- STRONA 7 --- wysokość zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powinna odpowiadać kwocie 2MIIII: 4. naruszenie art. 24 $ 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. poprzez przyjęcie, iż art. 24 k.c. mógł stanowić samodzielną podstawę zasądzenia kwoty odpowiadającej wysokości zadośćuczynienia, jak również przyjęcie, iż kwota zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych odpowiada kwocie SI. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwy sąd I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa również w zaskarżonej części, jak również | zniesienie postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym. F W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał, że roszczenie powoda powinno zostać rozpoznane | w trybie przepisów art. 552 — 559 k.p.k., które mają charakter szczególny w stosunku do art. 417 k.c. Zdaniem skarżącego skutkowało to nieważnością postępowania. Pozwany również zarzucił, że powód nie zadośćuczynił spoczywającemu na nim ciężarowi dowodu i nie wykazał istnienia przesłanek odpowiedzialności pozwanego, a w szczególności wysokości poniesionej szkody majątkowej oraz rozmiaru krzywdy, a także występowania związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem, a zaistniałą szkodą. Ponadto sąd I instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżący podkreślił, że brak jest adekwatnego związku przyczynowo — skutkowego pomiędzy zatrzymaniem powoda a szkodą w postaci utraty zarobku przez cały okres następujący po zwolnieniu z zakładu karnego. Ponadto zdaniem skarżącego, nie sposób przyjąć, że w kolejnych miesiącach po zwolnieniu, powód wykonywałby regularnie pracę w nadgodzinach i uzyskiwał dzięki temu zwiększone dochody. Nietrafnie jako podstawa orzeczenia przyjęty został również art. 24 k.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego jako bezzasadna zasługiwała na oddalenie. Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy dokonał zarówno prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą orzeczenia, jak i jego subsumpcji. W konsekwencji, Sąd Okręgowy przyjął ustalenia faktyczne sądu I instancji również za podstawę orzeczenia w instancji odwoławczej. Wskazać również należy, że podniesione w apelacji zarzuty jako niezasadne nie mogły wzruszyć zapadłego przed sądem I instancji orzeczenia. 6 WEB GO SSR Li STEEN EILEEN EEC ECH ="="—t --- STRONA 8 --- Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał bezsporny. Pozwana nie : kwestionowała faktu, że powód mimo orzeczenia w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, został zatrzymany i osadzony w SPESFESEES TESTOW TTE: | gdzie | przebywał o (HNS o GHEE | W pierwszej kolejności należało rozpoznać najdalej idący zarzut apelacji , wskazujący | na zaistnienie nieważności postępowania, ze względu na rozpoznanie sprawy przez sąd k cywilny. Pozwany podawał, że sprawa należy do właściwości Sądu Okręgowego i powinna | toczyć się w trybie przewidzianym w rozdziale 58 k.p.k. | W ocenie Sądu Okręgowego powyższy zarzut nie jest zasadny. Sprawa z powództwa zw, w pierwszej kolejności została skierowana do rozpoznania w I Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, na mocy zarządzenia Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, wydanego na podstawie $ 55 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych. Uzasadniając zarządzenie Wiceprezes Sądu Okręgowego wskazał, że przedmiotem pozwu było bezprawne zatrzymanie w celu doprowadzenia do odbycia prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności, a więc nie było to zatrzymanie o charakterze procesowym. Powyższy pogląd władzy administracyjnej sądu podzielił sąd I instancji skoro rozpoznał roszczenia powoda na drodze cywilnej, a także podziela sąd II instancji, gdyż czynność ta nie mogła być przedmiotem dochodzenia odszkodowania za niesłuszne zatrzymanie w trybie art. 552 $ 4 k.p.k. Roszczenia powoda o odszkodowanie i zadośćuczynienie oparte były na zarzucie naruszenia obowiązków przez osoby odpowiedzialne w ZUNE 72 obice dokumentów w postępowaniu wykonawczym, co polegało na nieprzekazaniu policji informacji o odroczeniu wykonania kary oraz nieodwołaniu polecenia doprowadzenia powoda do jednostki penitencjarnej. Nie było to zatrzymaniem w rozumieniu art. 552 $ 4 k.p.k. Zatrzymanie powoda nie było zatrzymaniem o charakterze procesowym, było to natomiast polecenie doprowadzenia skazanego w celu odbycia orzeczonej kary pozbawienia wolności (wydane mimo istniejącego orzeczenia w przedmiocie odroczenia wykonania kary). W związku z powyższym na podstawie art. 16 k.p.c. oraz art. 17 pkt 4 k.p.c. a conirario, sprawa zarówno ze względu na ratio materiae i ratio valoris należała do właściwości sądu cywilnego (ze względu na wartość przedmiotu sporu oraz siedzibę pozwanego — mmm GEJGOWE "ZEK: Ponadto zdaniem Sądu Odwoławczego przepisy kodeksu postępowania karnego stosuje się do zatrzymania mającego miejsce na podstawie innych ustaw, tylko jeżeli te przepisy się do nich 7 SWAN RPO: JETEEEESTEJ WCTT TMS ERROR" "een" nnn --- STRONA 9 --- bezpośrednio odwołują. Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy art. 79 k.k.w. i następne, | na podstawie których dokonano zatrzymania powoda nie odwołują się do środka zapobiegawczego w postaci tzw. zatrzymania procesowego. ! Powyższe okoliczności jednoznacznie przemawiają za właściwością 499UEERRRJ PEC Żarach, jako właściwego do rozpoznania sprawy. Tryb szczególny, jakim niewątpliwie jest możliwość realizacji roszczeń odszkodowawczych na podstawie przepisów k.p.k., nie mógł w | niniejszej sprawie znaleźć zastosowania. Podsumowując tą część rozważań wskazać należy, | że nieważność postępowania w niniejszym przypadku nie miała miejsca. Zarzut w tym | zakresie oraz wniosek o zniesienie postępowania okazał się zatem niezasadny. |. Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów, wskazać należy, że podstawę roszczenia | odszkodowawczego powoda stanowił art. 417 $ 1 k.c., zgodnie z którym za szkodę | wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przywołany przepis przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Ustalenie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za działanie związane z wykonywaniem władzy publicznej obok powstania szkody wymaga również wystąpienia pozostałych przesłanek odpowiedzialności deliktowej, tj. związku przyczynowo - skutkowego oraz bezprawności. Zastosowanie znajdują zatem również przepisy dotyczące ogólnych reguł naprawienia szkody o charakterze majątkowym (w mieniu) i niemajątkowym (na osobie). Nie ulega w ocenie Sądu Okręgowego wątpliwości, że zatrzymanie powoda było bezprawne. W dniu ZMS". o Gz wpłynął wniosek o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności. Zarządzeniem z dnia 11 maja 2012r., wykonanym w dniu 29 maja 2012r., sędzia sporządził nakaz doprowadzenia skazanego przez u i nakaz wykonania kary w GHEE wew Postanowieniem z dnia 26 lipca 2012r. ten sam sąd odroczył jednak skazanemu wykonanie kary pozbawienia wolności do dnia 26 stycznia 2013 r. Choć postanowienie to zostało zaskarżone postanowieniem przez prokuratora i ostatecznie, postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r., Sąd Okręgowy w Zielonej Górze utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, to okoliczność zaskarżenia nie miała znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Istotne było to, że postanowienie sądu z dnia 26 lipca 2012r. było wykonalne z chwilą wydania, a to ze względu na treść art. 9 $ 3 k.k.w. Obowiązkiem pozwanego IB było natychmiastowe odwołanie wykonania nakazu doprowadzenia skazanego powoda i nakazu wykonania kary w areszcie w 8 a --- STRONA 10 --- mum. wydanych na podstawie zarządzenia z dnia 11 maja 2012r. Nakazy te z dniem 26 EE lipca 2012r. utraciły podstawę prawną i w/w zarządzenie nie mogło być wykonane. Na skutek nie odwołania pozwany sąd w/w nakazów, po blisko miesiącu czasu powód został osadzony w areszcie, mimo wydania natychmiast wykonalnego orzeczenia w przedmiocie odroczenia ź wykonania kary. Niewątpliwie zatem zatrzymanie i osadzenie powoda w jednostce penitencjarnej w dniu GUN" było bezprawne, a tym samym doszło po stronie s pozwanego do niezgodnego z prawem działania organu władzy publicznej. | Strona powodowa udowodniła zatem stosownie do art. 6 k.c. niewątpliwie przesłankę | bezprawności działania pozwanego, a także udowodniła pozostałe przesłanki | odpowiedzialności. |. Bezsporne było, że w dniu 01 sierpnia 2012r. powód zawarł umowę o pracę na okres miesięcy. Na skutek zatrzymania i osadzenia, powód zgodził się na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Z akt osobowych powoda w (NG wynika, że podanie do zakładu pracy powód napisał w dniu Sil —.. a więc po jego zatrzymaniu i osadzeniu. Zatrzymanie i osadzenie powoda niewątpliwie zatem pozostawało w związku przyczynowo — skutkowym z utratą przez powoda zatrudnienia, po wyjściu na wolność. Oceniając wysokość roszczenia powoda, Sąd Rejonowy ustalił wysokość uzyskiwanego przez wynagrodzenia przed zatrzymaniem, dochody z prac dorywczych uzyskiwanych po opuszczeniu zakładu karnego oraz szkodę związaną z koniecznością odsprzedaży posiadanego mienia poniżej jego wartości. W ocenie Sądu Okręgowego, wysokość przyznanego powodowi odszkodowania odpowiada poniesionej przez powoda szkodzie w postaci utraconych zarobków oraz szkody spowodowanej sprzedażą posiadanego mienia poniżej jego wartości rynkowej. Złożone przez powoda zeznania pozwoliły na oszacowanie szkody w oparciu o przepis art. 322 k.p.c. Oszacowanie to w pełni odpowiada zarówno różnicy zarobków powoda, jakie uzyskiwałby on na podstawie zawartej w dniu 01 sierpnia 2012r. umowy o pracę, gdyby umowa była kontynuowana, a jakie powód uzyskiwał z prac dorywczych po opuszczeniu aresztu oraz wartości sprzedanych przez powoda przedmiotów. Na podstawie art. 322 k.p.c. sąd ocenia wysokość należnego roszczenia według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie również Sądu Okręgowego powód wywiązał się z obowiązku wykazania szkody, jednak ścisłe udowodnienie wysokości szkody było w niniejszej sprawie nader utrudnione. Dlatego rozważając wszystkie okoliczności sprawy sąd odwoławczy uznał, że odszkodowanie w kwocic III przyjęte 9 ESRO NG CEŁ tg TOJA USERA OCL SSC DC EO RZSS ŁCRE WPO O TTE REZ --- STRONA 11 --- przez Sąd Rejonowy, odpowiada szkodzie majątkowej doznanej przez powoda i znajduje oparcie w art. 415 k.c. 'W oparciu o zebrany materiał dowodowy przed sądem I instancji, przy bierności dowodowej 5 pozwanego, sąd ten był uprawniony do przyjęcia, że zatrzymanie powoda w miejscu jego | pracy, w obecności kolegów z pracy, mogło skutkować nie tylko utratą zaufania pracodawcy Ek do powoda jako pracownika ale mogło wywołać u powoda wstyd i zażenowanie faktem B zatrzymania, co uzasadniało przyjęcie, iż nastąpiło naruszenie jego dóbr osobistych — | godności, dobrego imienia. Powód okazał się osobą niegodną zaufania w oczach pracodawcy | i kolegów z pracy, skoro został zatrzymany publicznie przez policję. jako osoba ukrywająca | się przed wymiarem sprawiedliwości i poszukiwana listem gończym. Ponadto skutki zatrzymania powoda okazały się dla niego nieodwracalne, gdyż odmówiono mu powrotu do pracy w tym samym zakładzie. W tej sytuacji również w ocenie Sądu Okręgowego żądana przez powoda, na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c., kwota GIS złotych zadośćuczynienia nie może zostać uznana za wygórowaną, jest sumą odpowiednią za doznaną krzywdę i stanowi należytą rekompensatę krzywdy powoda. Natomiast okoliczność, iż art. 24 k.c. nie mógł stanowić samodzielnej podstawy zasądzenia zadośćuczynienia, nie mogło mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, choć stanowiło uzasadniony zarzut apelacyjny. Wobec tego, że także granice swobodnej oceny dowodów z art. 233 $ 1 k.p.c. nie zostały naruszone przez Sąd Rejonowy (skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd swobodnej oceny dowodów wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, a tego już apelacja nie zarzuca) Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku. 10 (RSS EP SE SEE" EE "tan