Postanowienie VI ACa 168/11

--- STRONA 1 --- Sygn. akt VI ACa 168/11 _, / _ !,_'r.—=,‘|\\ X; ._ wm _ WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ _ Dnia 29 lipca 2011 r. Sad Apelacyjny w Warszawie VI Wydziak Cywilny w sk+adzie: Przewodniczqcy Sedzia SA ~ Agata Zajac Sedzia SA  Aldona Wapifiska Sedzia S0 del. — Jacek Sadomski (spr.) Protokoiant — sekr. sqd. Edyta Kaczmarek p0 rozpoznaniu W dniu 29 lipca 2011 r. w Warszawie na rozprawie ‘ sprawy z powédztwa A. K. " przeciwko Skarbowi Paristwa  Centralnemu Zarzqdowi SiuzbyWieziennej 0 ochrone débr osobistych na skutek apelacji powoda od wyroku Sqdu Okregowego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt Hi C 1354/O6 1. oddala apelacjq., 2. zasqdza od A. K. na rzecz Skarbu Pafistwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwotg: 5400 (pieé tysiecy czterysta) 'z+0tych tytu+em zwrotu poniesionych kosztéw postepowania apelacyjnego, ' 3. przyznaje adwokatowi P. B. od Skarbu Par'1stwa '— S'2;du"Okr@gowego w Warszawie kwotg 5400 (pifié tysiecy czterysta) z+otych plus naieiny Sygn. akt VI ACa 168/11 _V 1 ` ||,_'-:'.¬=f`|\\ 'sj ._ »fm _ WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ - Dnia 29 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny W Warszawie VI Wydział Cywilny W składzie: Przewodniczący Sędzia SA ~ Agata Zając Sędzia SA - Aldona Wapińska Sędzia S0 del. - Jacek Sadomski (spr.) Protokolant - sekr. sąd. Edyta Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2011 r. W Warszawie na rozprawie ~ sprawy z powództwa A. K. ' przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Zarządowi Służby -Więziennej o ochronę dóbr osobistych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt iii C 1354/06 1. oddala apelację, 2. zasądza od A. K. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) 'złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania apełacyjnego, ' 3. przyznaje adwokatowi P. B. od Skarbu Państwa- S-'ądu'Okręgowego w Warszawie kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych plus należny --- STRONA 2 --- 2 podatek VAT tytuiem kosztow nieop%aconej pomooy prawnej udzielonej z urzodu w postopowaniu apelacyjnym. Sygn. akt VIA Ca 168/11 Uzasadnienie W pozwie wniesionym wtej sprawieprzeciwko Skarbowi Pafistwa — Centralnemu Zarzqdowi Stuzby Wioziennej A. K. domaga% sie ochrony dobr osobistyoh w postaoi dobrego imienia i ozci. Zgodnie z twierdzeniami pozwu dobre imio powoda naruszone zosta%o treéciq pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. skierowanego przez zastopco Dyrektora Generalnego Siuzby Wioziennej pik. M. Sz. do Dyrektora Aresztu Sledczego w R., w ktérym powod posqdzony zosta+ 0 kierowanie pod adresem sodziego Sqdu Okrogowego w W. B. P. groib karalnych w postaoi zagroienia pozbawiehia zycia. Ponadto w piémie tym stwierdzono, Ze powod moze stanowié realne zagrozenie bezpieczehstwa dla sk+adu orzekajqcego. W zwiqzku z powyzszym naruszeniem powod domagafi sio zobowiagzania pozwanego do dopelnienia czynnoéci potrzebnyoh do usuniooia skutkow dokonanego naruszenia poprzez skierowanie do wszystkich adresatow pisma z dnia 10 styoznia 2004 r., w termiinie nie diuzszym niz 7 dni od uprawomoonienia sio wyroku, oéwiadczenia nastopujqoej treéci: ,,Centralny Zarzqd Slruzby Wioziennej przeprasza Pana A. K. za treéé zawartq W piémie (...) z dnia 10 stycznia 2004r. kjerowanym m. in. do ppik. J. Sz., Dyrektora Aresztu Sledczego w'R., w szozegolnoéci za posqdzenie Pana A. K. o kierowanie pod 2 podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt VIA Ca 168/11 Uzasadnienie W pozwie wniesionym w. tej spraWie_przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej A. K. domagał się ochrony dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i czci. Zgodnie z twierdzeniami pozwu dobre imię powoda naruszone zostało treścią pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. skierowanego przez zastępcę Dyrektora Generalnego Służby Więziennej płk. M. Sz. do Dyrektora Aresztu Śledczego w R., W którym powód posądzony został o kierowanie pod adresem sędziego Sądu Okręgowego W W. B. P. gróźb karalnych w postaci zagrożenia pozbawienia życia. Ponadto W piśmie tym stwierdzono, że powód może stanowić reaine zagrożenie bezpieczeństwa dla składu orzekającego. W związku z powyższym naruszeniem powód domagał się zobowiązania pozwanego do dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków dokonanego naruszenia poprzez skierowanie do wszystkich adresatów pisma z dnia 10 stycznia 2004 r., w terminie nie dłuższym niż 7 dni od uprawomocnienia .się wyroku, oświadczenia następującej treści: ,,Centrainy Zarząd Służby Więziennej przeprasza Pana A. K. za treść zawartą W piśmie (...) z dnia 10 stycznia 2004r. kierowanym m. in. do ppłk. J. Sz., Dyrektora Aresztu Śledczego WR., W szczególności za posądzenie Pana A. K. o kierowanie pod --- STRONA 3 --- 3 adresem Ssdziego Sqdu Okregowego w W. B. P. gréib karalnyoh w postaci zagroienia pozbawienia jej Zycia oraz uznania, i2 Pan A. K. moze stanowio realne zagrozenie bezpieczeflstwa dla skiadu orzekajz;cego". Ponadto powod wn0siI 0 zassdzenie na jego rzecz zadoséuczynienia w kwocie 5.000.000,00 zIotyoh 2 ustawowymi odsetkami od dnia wyroku do dnia zapIaty. Pozwany w toku procesu wnosiI 0 oddalenie powédztwa i zasqdzenie Izwrotu kosztow postepowania wskazujac w szczegolnosci, 2e tresé pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. nie naruszyia débr osobistych powoda. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Sqd Okrsgowy w Warszawie oddaIiI wniesione powodztwo oraz zasqdzii od powoda na rzecz pozwanego kwots 7.200 zI tytuIem kosztow zastspstwa procesowego. Ponadto nakazaI Skarbowi Pafisiwa — Sqdowi Okrsgowemu w Warszawie wypIacenie peinomocnikowi powoda ustanowionemu z urzsdu kwoty 7.200 zI p|US VAT tytuIem kosztéw nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej z urzsdu. Powyzsze orzeczenie zapadIo na podstawie nastspujqoych ustalefi faktycznych i ocen prawhych sqdu pierwszej instancji. Powod A. K. zostai skazany wyrokiem Sqdu Wojewodzkiego w W. VIII WydziaI Karny z dnia 23 paidziernika 1998r. (sygn. akt VIII K [...]) na kars dozywotniego pozbawienia wolnosci za przestspstwa art. 148 § 1 kk, 155 § 1 dkk, 286dkk, 278 § 1 kk. W sk%adzie orzekajqcym uczestniczyIa misdzy innymi ssdzia B. P. Po wydaniu wyroku ssdzia B. P. przekazaIa Prokuraturze Okrsgowej W W. Wydziai VI ds. PZ list, ktory otrzymaIa od M. G. misdzy in_nymi z informacjq, ii ,A. K. zamierza przedstawié sqdowi apelaoyjnemu fikcyjne dowody, ktére doprowadzq do jego uniewinnienia, a takie, ii doprowadzi do pozbawienia iycia B. P. W dniu 16 sierpnia 2000r. z0sta+o wszczote doohodzenie w sprawie wywierania za pomocq gréib bezprawnych wpIywu na czynnosci Sqdu Okrsgowego w W. i Sqdu Apelaoyjnego w W. orzekajqcych w sprawie powoda. W dniu 18 Iistopada 1999 r. do Pr0kura_tury Okrogowej w W. wpIyrIsIo pismo osadzonego w ZK w B. M. G. 2 informacjq, i2 A. K. miaI grozié, i2 na B. P. zostanie wykonany wyrok smierci. W toku postopowania przygotowawczego ustalano 3 adresem Sędziego Sądu Okręgowego w W. B. P. gróźb karalnych W postaci zagrożenia pozbawienia jej życia oraz uznania, iż Pan A. K. może stanowić realne zagrożenie bezpieczeństwa dia składu orzekającego". Ponadto powód wnosił o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 5.000.000,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia wyroku do dnia zapłaty. Pozwany w toku procesu wnosił o oddalenie powództwa i zasądzenie .zwrotu kosztów postępowania wskazując w szczególności, że treść pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. nie naruszyła dóbr osobistych powoda. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił wniesione powództwo oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 7.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto nakazał Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu W Warszawie wypłacenie pełnomocnikowi powoda ustanowionemu z urzędu kwoty 7.200 zł plus VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższe orzeczenie zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych sądu pierwszej instancji. Powód A. K. został skazany vvyrokiem Sądu Wojewódzkiego W W. Viil Wydział Karny z dnia 23 października 1998r. (sygn. akt Vlii K [...]) na karę dożywotniego pozbawienia wolności za przestępstwa art. 148 § 1 kk, 155 § 1 dkk, 286dkk, 278 §› 1 kk. W składzie orzekającym uczestniczyła między innymi sędzia B. P. Po wydaniu wyroku sędzia B. P. przekazała Prokuraturze Okręgowej W W. Wydział VI ds. PZ list, który otrzymała od M. G. między innymi z infonnacją, iż A. K. zamierza przedstawić sądowi apelacyjnemu fikcyjne dowody, które doprowadzą do jego uniewinnienia, a także, iż doprowadzi do pozbawienia życia B. P. W dniu 16 sierpnia 2000r. zostało wszczęte dochodzenie w sprawie wywierania za pomocą gróźb bezprawnych wpływu na czynności Sądu Okręgowego w W. i Sądu Apelacyjnego w W. orzekających w sprawie powoda. W dniu 18 listopada 1999 r. do Prokuratury Okręgowej w W. wpłynęło pismo osadzonego W ZK w B. M. G. z informacją, iż A. K. miał grozić, iż na B. P. zostanie wykonany wyrok śmierci. W toku postępowania przygotowawczego ustałano --- STRONA 4 --- 4 misdzy innymi, ze A. K. wielokrotnie odgrazai sis sodzi B. P. w obecnosci osadzonych, jednakze nie zebrano dowodow potwierdzajqcyoh, ze intenojq A. K. byio, aby groiby to dotariy do ssdzi B. P. i wzbudzily uzasadnionq obawo speinienia. W dniu 28 grudnia 2001r. A. K. postawiono zarzut, ze w blizej nieustalonym czasie pomisdzy 19 Iistopada 1998r. a 11 stycznia 2001 r. podczas osadzenia w Zakiadzie Karnym w B. podzegai nieustaione osoby do zabojstwa B. P. W grudniu 2003r. A. K. wysiai do Ssdu Okrsgowego w W. kartks z ,,zyczeniami" ostatnich Swialt Bozego Narodzenia skierowanymi do B. P. Dyrektor Generalny Siuzby Wioziennej otrzymai od sodzi B. P. informaojo 0 kierowaniu przeoiwko nie} grozb karainych przez A. K. W zwiqzku z planowanym przetransportowaniem powoda z Zakiadu Karnego we W. do Zakiadu Karnego w R. Zastopoa Dyrektora Generalnego Siuzby Wioziennej ppik M. Sz. skierowai do Dyrektora ZK w R. ppik J._ S2. pismo z dnia ‘I0 styoznia 2004 r., w ktorym zawiadamiai go o informacji uzyskanej od B. P. oraz udzieleniu jej ochrony. W zwiszku z obawq, iz A. K. moze nie ograniczyé sis do kierowania grozb karalnyoh, Ieoz takze stanowié realne zagrozenie dla ozionkow skiadu orzekajagoego, zastspca Dyrektora Generalnego Siuzby Wioziennej polecii w tym pismie, .a_by kazdorazowo dyrektor jednostki penitencjarnej, w ktorej przebywa skazany A. K. zwrooii uwago na sygnaiizowany problem w trakcie nadzoru, oenzury korespondenoji oraz kontroli rozmow teiefonioznych prowadzonych przez skazanego i'w trakcie widzefi, a takze uwzgisdnii otrzymane informaoje przy podejmowaniu decyzji w przedmiooie zezwolenia na opuszczenie zakiadu karnego bez dozoru funkcjonariusza oraz sporzqdzaniu opinii Iub informaoji o skazanyni, w szczegolnosci w zwiqzku z ewentualnym ubieganiem sis 0 przerws w odbywaniu karu, warunkowe przedterminowe zwolnienie‘ Iub zezwolenie na opuszczenie zakiadu karnego w trybie art. 141a § 1 kkw. Nakazai rowniez przoekazywanie telefaksem Iub telefonicznie funkcjonariuszowi peiniqcemu siuzbs» na stanowisku dowodzenia Dyrektora Generalnego Siuzby Wisziennej informacje majsce znaczenie dla zapewnienia bezpieczefistwa sodzi B. P. Pismo z dnia 10 styoznia 2004 ryzostaio doiaiozone do akt osobowych skazanego. Ponadto Dyrektor Aresztu Sledczego w R. w przeddzieifi przybycia powoda otrzymai informaojs od Dyrektora ZK we W., ze A. K. jest wrogo 4 między innymi, że A. K. wielokrotnie odgrażał się sędzi B. P. W obecności osadzonych, jednakże nie zebrano dowodów potwierdzających, że intencją A. K. było, aby groźby te dotarły do sędzi B. P. i wzbudziiy uzasadnioną obawę spełnienia. W dniu 28 grudnia 2001r. A. K. postawiono zarzut, że W bliżej nieustalonym czasie pomiędzy 19 listopada 1998r. a 11 stycznia 2001 r. podczas osadzenia W Zakładzie Karnym w B. podżegał nieustalone osoby do zabójstwa B. P. W grudniu 2003r. A. K. wysłał do Sądu Okręgowego W W. kartkę z ,,życzeniami" ostatnich Świąt Bożego Narodzenia skierowanymi do B. P. Dyrektor Generalny Służby Więziennej otrzymał od sędzi B. P. informację o kierowaniu przeciwko niej gróźb karalnych przez A. K. W związku z planowanym przetransportowaniem powoda z Zakładu Karnego We W. do Zakładu Karnego W R. Zastępca Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ppłk lvl. Sz. skierował do Dyrektora ZK W R. ppłk J._ Sz. pismo z dnia 10 stycznia 2004 r., W którym zawiadamiał go o informacji uzyskanej od B. P. oraz udzieleniu jej ochrony. W związku z obawą, iż A. K. może nie ograniczyć się do kierowania gróźb karalnych, lecz także stanowić realne zagrożenie dla członków składu orżekającego, zastępca Dyrektora Generalnego Służby Więziennej polecił W tym piśmie, .aby każdorazowo dyrektor jednostki penitencjarnej, W której przebywa skazany A. K. zwrócił uwagę na sygnalizowany_ problem W trakcie nadzoru, cenzury korespondencji oraz kontroli rozmów telefonicznych prowadzonych przez skazanego iw trakcie widzeń, a także uwzględnił otrzymane informacje przy podejmowaniu decyzji W przedmiocie zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego bez dozoru funkcjonariusza oraz sporządzaniu opinii lub informacji o skazanym, W szczególności w związku z ewentualnym ubieganiem się o przerwę W odbywaniu karu, warunkowe przedterminowe zwolnienie lub zezwolenie na opuszczenie zakładu karnego W trybie art. 141a § 1 kkw. Nakazał również przekazywanie telefaksem lub telefonicznie funkcjonariuszowi pełniącemu służbę» na stanowisku dowodzenia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej informacje mające znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa sędzi B. P. Pismo z dnia 10 stycznia 2004 ryzostało dołączone do akt osobowych skazanego. Ponadto Dyrektor Aresztu Śledczego w R. W przeddzień przybycia powoda otrzymał informację od Dyrektora ZK we W., że A. K. jest wrogo --- STRONA 5 --- 5 nastawiony do organow wymiaru sprawiedliwosci, a szczegolnie wobec byiej Minister Sprawiedliwosci B. P. Kierujqc sie otrzymanymi zaieceniami Zastepcy Dyrektora Generainego Siuzby Wieziennej Dyrektor Aresztu Sledczego w R. poiecii wychowawcom, aby zwracali szozegolnq uwage na tress Iistow powoda, do kontroli rozmow telefonicznych wyznaozyi dwoch funkojonariuszy, zaleoii takze scistq kontroie widzefi oraz wydai poleoenia umieszczenia pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. w aktaoh osobowych powoda wraz dodatkows ‘kserokopiq w przypadku transportowania do innej jednostki penitencjarnej. W zwiqzku z deoyzjq Komisji Penitenojarnej z dnia 20 stycznia 2004 r. A. K. zostai przeniesiony do oddzialu zapewniajqcego wzmozonq kontrole dla osadzonyoh stwarzajqcyoh powazne zagrozenie dla spoieczefistwa i bezpieczefistwa zakiadu, 0 czym powiadomiony zostai sedzia penitencjarny. Decyzja ta zostaia utrzymana w mocy postanowieniem Sqdu Okregowego w R. z dnia 9 Iutego 2004r. Deoyzjq z dnia 11 pazdzierhika Dyrektor Aresztu Sledczego w R. ponownie ustaiii sposob postepowania w odniesieniu do A. K. utrzymujaio obowiqzek zwracania szczegolnej uwagi na tresé Iistow, korespondenoji urzedowej oraz informaoji przekazywanych w trakoie rozmow telefonioznyoh powoda. W czasie pobytu w Areszcie Siedczym w R. A. K. wieiokrotnie skiadai skargi na sposob traktowania go poiegajagoy miedzy innymi na kontrolowaniu rozmow telefonicznych, odmowy wyrazenia zgody na podjeoie studiow na Uniwersytecie im. (...), odmowe osadzenia w zakiadzie typu poiotwartego. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2004r. Prokuratura Okregowa w W. umorzyia sledztwo przeciwko A. K. 0 podzeganie do zabéjstwa B. P. Postanowienie to zostaio utrzymane w mooy przez Sod Okregowy w O. postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r. Majqc powyzsze okolicznosci na uwadze said okregowy uznal, ze dobra osobiste powoda w postaci czoi i dobrego imienia nie zostaiy naruszone. Jak wskazai said pierwszej instancji, pismo Zastepcy Dyrektora Siuzby Wieziennej z dnia 10 stycznia 2004 r. nie stwierdzaio, ze powod dopuscii sie pizestepstwa polegajqoego na kierowaniu grozb karalnyoh wobec sedzi B. P. W pismie tym podniesiono jedynie, ze otrzymano informaoje 0 kierowaniu grozb karalnych przez powoda pod adresem sedzi P. W,,efekcie nieuzasadniony jest zarzut powoda, ze 5 nastawiony do organów wymiaru sprawiedliwości, a szczególnie Wobec byłej Minister Sprawiedliwości B. P. Kierując się otrzymanymi zaleceniami Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej Dyrektor Aresztu Śledczego W R. polecił wychowawcom, aby zwracali szczególną uwagę na treść listów powoda, do kontroli rozmów telefonicznych wyznaczył dwóch funkcjonariuszy, zalecił także ścisłą kontrolę widzeń oraz wydał polecenia umieszczenia pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. W aktach osobowych powoda wraz dodatkową kserokopią w przypadku transportowania do innej jednostki penitencjarnej. W związku z decyzją Komisji Penitencjarnej z dnia 20 stycznia 2004 r. A. K. został przeniesiony do oddziału zapewniającego wzmożoną kontrolę dla osadzonych stwarzających poważne zagrożenie dla społeczeństwa i bezpieczeństwa zakładu, o czym powiadomiony został sędzia penitencjarny. Decyzja ta została utrzymana W mocy postanowieniem Sądu Okręgowego W R. z dnia 9 lutego 2004r. Decyzją z dnia 11 października Dyrektor Aresztu Śledczego W R. ponownie ustalił sposób postępowania W odniesieniu do A. K. utrzymując obowiązek zwracania szczególnej uwagi na treść listów, korespondencji urzędowej oraz informacji przekazywanych W trakcie rozmów telefonicznych powoda. W czasie pobytu W Areszcie Śiedczym W R. A. K. wielokrotnie składał skargi na sposób traktowania go polegający między innymi na kontrolowaniu rozmów telefonicznych, odmowy wyrażenia 'zgody na podjęcie studiów na Uniwersytecie im. (...), odmowę osadzenia W zakładzie typu półotwartego. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2004r. Prokuratura Okręgowa w W. umorzyła śledztwo przeciwko A. K. 0 podzeganie do zabójstwa B. P. Postanowienie to zostało utrzymane W mocy przez Sąd Okręgowy W O. postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r. Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd okręgowy uznał, że dobra osobiste powoda W postaci czci i dobrego imienia nie zostały naruszone. Jak wskazał sąd pierwszej instancji, pismo Zastępcy Dyrektora Służby Więziennej z dnia 10 stycznia 2004 r. nie stwierdzało, że powód dopuścił się przestępstwa polegającego na kierowaniu gróźb karalnych wobec sędzi B. P. W piśmie tym podniesiono jedynie, że otrzymano informację o kierowaniu gróźb karalnych przez powoda pod adresem sędzi P. W,,efekcie nieuzasadniony jest zarzut powoda, że --- STRONA 6 --- 6 przedmiotowe pismo naruszyto jego dobre imie poprzez bezzasadne pomowienie go o popeinienie przestepstwa. W ocenie sqdu okregowego rowniez nie narusza dobrego imienia powoda zawarte w tym pismie sformuiowanie wskazujajoe na zasadnqo obawe, ze powod moze nie ograniczafi: sie do kierowania grézb, Iecz takze stanowié realne zagrozenie dla bezpieczefistwa ozionkow skiadu orzekajqcego. Jest to bowiem jedynie ooena wyrazona przez Zastepcy Dyrektora Siuzby Wieziennej. Co wiecej, ocena ta znajdowaia uzasadnienie w zaistniaiyoh faktach. Jak podkreslii sod okregowy, w dacie sporzedzenia pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. nadal toozyio sie siedztwo przeciwko powodowi podejrzanemu o podzeganie do zabéjstwa B. P. Nadto powod w grudniu 2003r. skierowai do B. P. kartke pocztowaj z ,,zyo_zeniami” ostatnioh Swiqt Bozego Narodzenia. W efekcie uznaé naiezy, ze pismo Zastepcy Dyrektora Generalnego Siuzby Wieziennej z dnia 10 stycznia 2004r. nie byio naceohowane ziosliwosciq wobec powoda, czy tez zamiarem wyrzqdzenia mu krzywdy. Jego sporzejdzenie byio natomiast obowiajzkiem funkojonariusza pafistwowego. Ponadto zawarte w pismie zalecenia co do postepowania w stosunku do powoda znajdowaiy podstawe prawns; w srt. 90 pkt 8 I 9 kkw. Z tych wzgledow uznajajc brak naruszenia dobr osobistych powoda dziaianiem zarzuoanym pozwanemu, sod okregowy wniesione w tej sprawie powodztwo oddalii. Apelaoje od wydanego w tej sprawie wyroku wniosia strona powodowa zaskarzajqc go w caiosoi i wnoszaj o jego zmiane poprzez uwzglednienie powodztwa, ewentualnie uohylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy sqdowi okregowemu do ponownego rozpoznania. ~ Skarzajcy zarzucii wyrokowi obraze prawa materiainego poprzez biednaj wykiadnie an. 24 k.o. Wskazujqc na potrzebe badania okolioznosci zwiszanych z naruszeniem débr osobistyoh w kategoriaoh obiektywnyoh, skarzqoy podniosi, ze tresf; pisma z 10 styczniai2004 r. powinna zostaé uznana za zrodio naruszenia dobr osobistyoh powoda. Swiadczq 0 tym rowniez faktyozne konsekwenoje tego pisma, to jest szereg obostrzefi w wykonaniu kary pozbawienia wolnosoi, jakich doswiadczyt powod. W ooenie skarzqcego dokonane n.aruszenie dobr osobistych miaio charakter bezprawny, w 6 przedmiotowe pismo naruszyło jego dobre imię poprzez bezzasadne pomówienie go o popełnienie przestępstwa. W ocenie sądu okręgowego również nie narusza dobrego imienia powoda zawarte W tym piśmie sformułowanie wskazujące na zasadną obawę, że powód może nie ograniczać się do kierowania gróźb, lecz także stanowić realne zagrożenie dla bezpieczeństwa członków składu orzekającego. Jest to bowiem jedynie ocena wyrażona przez Zastępcy Dyrektora Służby Więziennej. Co więcej, ocena ta znajdowała uzasadnienie W zaistniałych faktach. Jak podkreślił sąd okręgowy, W dacie sporządzenia pisma z dnia 10 stycznia 2004 r. nadal toczyło się śledztwo przeciwko powodowi podejrzanemu o podżeganie do zabójstwa B. P. Nadto powód w _grudniu 2003r. skierował do B. P. kartkę pocztową z ,,życ_zeniami" ostatnich Świąt Bożego Narodzenia. W efekcie uznać należy, że pismo Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 10 stycznia 2004r. nie było nacechowane złośliwością wobec powoda, czy też zamiarem wyrządzenia mu krzywdy. Jego sporządzenie było natomiast obowiązkiem funkcjonariusza państwowego. Ponadto zawarte W piśmie zalecenia co do postępowania W stosunku do powoda znajdowały podstawę prawną W art. 90 pkt 8 i 9 kkw. Z tych względów uznając brak naruszenia dóbr osobistych powoda działaniem zarzucanym pozwanemu, sąd okręgowy wniesione W tej sprawie powództwo oddalił. Apelację od wydanego W tej sprawie wyroku wniosła strona powodowa zaskarżając go W całości i wnoszą o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania. ~ Skarżący zarzucił wyrokowi obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 k.c. Wskazując na potrzebę badania okoliczności związanych z naruszeniem dóbr osobistych w kategoriach obiektywnych, skarżący podniósł, że treść pisma z 10 stycznia“2004 r. powinna zostać uznana za źródło naruszenia dóbr osobistych powoda. Świadczą o tym również faktyczne konsekwencje tego pisma, to jest 'szereg obostrzeń W wykonaniu kary pozb.awienia wolności, jakich doświadczył powód. W ocenie skarżącego dokonane naruszenie dóbr osobistych miało charakter bezprawny, W --- STRONA 7 --- 7 szczegolnosoi tresé przedmiotowego pisma naruszyia zasade domniemania niewinnosci z art. 5 § 1 l<.p.c. Rozpoznajac sprawe w graniach zaskarzenia sad apelaoyjny zwazyi, co nastepuje. Apelacja strony powodowej jest niezasadna i podlega oddaleniu. Na wstepie wskazaé nalezy, ze ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie przez sad okregowy sq prawidiowe i moga stanowié rowniez podstawe rozwazafi prawnyoh sadu apelacyjnego. Tym samym sad apelacyjny przyjmuje je za wiasne. Ustalenia te nie byiy zresztq kwestionowane przez skarzacego, ktoiy podniesione w apelacji zarzuty ograniczyt do zarzutu biednej wykiadni art. 24 § 1 k.o.  Zgodnie z art. 24 § 1 k.o. osoba, ktorej dobro osobiste zostaio zagrozone cudzym dziaianiem, moze zadaé zaniechania tego dziaiania, ohyba ze nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia moze ona takze zadaé, aby naruszyciel dopetnii ozynnosoi potrzebnyoh do usunieoia skutkow naruszenia, w szozegolnosoi ziozyi oswiadozenie odpowiedniej tresci i w odpowiedniej formie. Ponadto na zasadach przewidzianych w kodeksieoywilnym pokrzywdzony moze rowniez zadaé zadosouozynienia pienieznego Iub zapiaty odpowiedniej sumy pienieznej na wskazany cei spoteozny. Te ostatnia norme dopeinia i konkretyzuje ait. 448 k.o., zgodnie z ktéiym w razie naruszenia dobra osobistego sad moze przyznao temu, ozyje dobro osobiste zostaio naruszone, odpowiednia sumo tytuiem zadoséuozynienia pienieznego za doznana krzywde Iub na jego zadanie zasadzié odpowiednia surne pieniezna na wskazany przez niego cel spoieozny. Zasadniczymi wieo przestankami warunkujacymi udzielenie oohrony dobrom osobistym sa: naruszenie Iub zagrozenie naruszeniern dobr osobistyoh oraz bezprawnosé tego zachowania. Ponadto w odniesieniu do ochrony majatkowej, jak powszechnie przyjmuje sie w orzecznictwie, konieozne jest dodatkowo wykazanie winy sprawcy naruszenia débr osobistych (tak m.in. wyrok SN z 28.05.1999 r., I CKN 16/98, OSNC 2000,_Z. 2, poz. 25; Wyrok SN z 12.12.2002 r., V CKN 1581100, OSNC 2004, z. 4, poz. 53; wyrok SN z 8.05.2002 r., I PKN 267/01, OSNP 2004, z. 6, poz. 99). 7 szczególności treść przedmiotowego pisma naruszyła zasadę domniemania niewinności z art. 5 § 1 k.p.c. Rozpoznając sprawę w graniach zaskarżenia sąd apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja strony powodowej jest niezasadna l podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że ustalenia faktyczne dokonane W tej sprawie przez sąd okręgowy są prawidłowe i mogą stanowić również podstawę rozważań prawnych sądu apelacyjnego. Tym samym sąd apelacyjny przyjmuje je za własne. Ustalenia te nie były zresztą kwestionowane przez skarżącego, który podniesione W apelacji zarzuty ograniczył do zarzutu błędnej wykładni art. 24 § 1 k.c. - Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. osoba, której dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może ona także żądać, aby naruszyciel dopełnił czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia, W szczególności złożył oświadczenie odpowiedniej "treści i W odpowiedniej formie. Ponadto na zasadach przewidzianych W kodeksiecywilnym pokrzywdzony może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Tę ostatnią normę dopełnia i konkretyzuje art. 448 k.c., zgodnie Z którym W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny. Zasadniczymi więc przesłankami Warunkującymi udzielenie ochrony dobrom osobistym są: naruszenie lub zagrożenie naruszeniem dóbr osobistych oraz bezprawność tego zachowania. Ponadto W odniesieniu do ochrony majątkowej, jak powszechnie przyjmuje się W orzecznictwie, konieczne jest dodatkowo Wykazanie winy sprawcy naruszenia dóbr osobistych (tak m.in. wyrok SN z 28.05.1999 r., l CKN 1,6/98, OSNC 2000,_Z. 2, poz. 25; Wyrok SN z 12.12.2002 r., V CKN 1581100, OSNC 2004, z. 4, poz. 53; wyrok SN z 8.05.2002 r., l PKN 267/01, OSNP 2004, z. 6, poz. 99). --- STRONA 8 --- 8 Racje ma skarzajcy akoentujac w ziozonej apeiaoji obiektywny oharakter dobr osobistych. Zgodnie bowiem z pogladem dominujaoym obecnie zarowno w orzeozniotwie, jak i w doktrynie prawa, ocena, czy dane dziaianie skutkuje naruszeniem cudzego dobra osobistego, powinna byé dokonywana w oparciu o kryteria obiektywne. Nature i granice poszczegolnyoh dobr osobistyoh wyznaozaja przewazajace w danym spoieczefistwie zapatrywania prawns, moraine i obyczajowe (zob. zamiast wieluz A. Szpunar, Zadoséuczynienie za szkode niemajatkowa, Bydgoszcz 1999, s. 89). Dokonujac oceny, czy nastapiio naruszenie danego dobra osobistego nalezy odnosié sie do pogiadow panujacych w spoieozefistwie, postugiwaé sie w tym oeiu abstrakoyjnym wzorcem ,,przeoietnego obywateia", nie zas odwoiywaé sie do jednostkowych odozué i ocen pokrzywdzonego. Kryteria oceny naruszenia musza byé poddane obiektywizaoji, trzeba w tym zakresie uwzglednié odczuoia szerszego grona uczestnikow i powszeohnie przyjmowane, a zastugujace na akoeptaoje normy postepowania, w tym normy obyczajowe i wynikajaoe z tradyoji (tak m.in. uohwaia 7 s. SN z 16 Iipoa 1993 r., I PZP 28/93, OSNC 1994, z. 1, poz. 2; wyrok z 11 marca 1997 r., III CKN 33/97, OSNC 1997, z. 67, poz. 93; wyrok SN z 16 stycznia_1976 r., ll CR 692/75, OSNC 1976, z. 11, poz. 251). Jesli przyjaf: przy tym normatywna, a nie wytacznie przedmiotowa, konoepoje oohrony takioh dobr osobistych, jak dobre imie, zgodzié nalezy sie z apelujacym, ze tresé pisma Zastepoy Dyrektora Generalnego Stuzby Wieziennej pik. M. Sz. z dnia 10 stycznia 2004 r. mogia stanowié zrodio naruszenia dobrego imienia powoda. W pismie nie znalaziy sie wprawdzie — jak trafnie podkreslit to sad pieiwszej instanoji  oskarzenia pod adresem powoda o popeinienie przestepstwa w postaoi, jednakze z informacji w nim zawartych wynikaio, ze powéd jest o takie przestepstwo podejrzewany. Co wiecej z dalszej tresci pisma odnoszacego sie do koniecznyoh srodkow, ktore powinny byo wobec powoda zastosowane, mozna wnioskowaé, ze podejrzenia te znajduja swoja faktyczna podstawe i zostaly potraktowane przez funkojonariuszy siuzby wieziennej z nalezyta powaga. 8 Rację ma skarżący akcentując W złożonej apelacji obiektywny charakter dóbr osobistych. Zgodnie bowiem z poglądem dominującym obecnie zarówno W orzecznictwie, jak i W doktrynie prawa, ocena, czy dane działanie skutkuje naruszeniem cudzego dobra osobistego, powinna być dokonywana W oparciu o kryteria obiektywne. Naturę i granice poszczególnych dóbr osobistych wyznaczają przeważające W danym społeczeństwie zapatrywania prawne, moralne i obyczajowe (zob. zamiast wielu: A. Szpunar, Zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową, Bydgoszcz 1999, s. 89). Dokonując oceny, czy nastąpiło naruszenie danego dobra osobistego należy odnosić się do poglądów panujących W społeczeństwie, posługiwać się wtym celu abstrakcyjnym wzorcem „przeciętnego obywatela", nie zaś odwoływać się do jednostkowych odczuć i ocen pokrzywdzonego. Kryteria oceny naruszenia muszą być poddane obiektywizacji, trzeba w tym zakresie uwzględnić odczucia szerszego grona uczestników i powszechnie przyjmowane, a zasługujące na akceptację normy postępowania, W tym normy obyczajowe i wynikające z tradycji (tak m.in. uchwała 7 s. SN z 16 lipca 1993 r., l PZP 28/93, OSNC 1994, z. 1, poz. 2; wyrok z 11 marca 1997 r., Ill CKN 33/97, OSNC 1997, z. 6-7, poz. 93; Wyrok SN z 16 stycznia_1976 r., II CR 692/75, OSNC 1976, z. 11, poz. 251). Jeśli przyjąć przy tym normatywną, a nie wyłącznie przedmiotową, koncepcję ochrony takich dóbr osobistych, jak dobre imię, zgodzić należy się z apelującym, że treść pisma Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej płk. M. Sz. z dnia 10 stycznia 2004 r. mogła stanowić źródło naruszenia dobrego imienia powoda. W piśmie nie znalazły się wprawdzie - jak trafnie podkreślił to sąd pienfvszej instancji - oskarżenia pod adresem powoda 0 popełnienie przestępstwa W postaci, jednakże z informacji W nim zawartych wynikało, że powód jest o takie przestępstwo podejrzewany. Co więcej z dalszej treści pisma odnoszącego się do koniecznych środków, które powinny być Wobec powoda zastosowane, można wnioskować, że podejrzenia te znajdują swoją faktyczną podstawę i zostały potraktowane przez funkcjonariuszy służby Więziennej z należytą powagą. --- STRONA 9 --- 9 Z powyzszych rozwazafi nie mozna jednak w zadnym stopniu wyprowadzif; wniosku, ze wniesione w tej sprawie powodztwo, a takze apeiacja ztozona od wyroku sadu pierwszej instancji, zasiuguje choéby ozesciowo na uwzgiednienie. W swietle przywotanego w apelacji art. 24 § 1 k.o. warunkiem konieoznym udzielenia ochrony w przypadku naruszenia dobr osobistych jest bowiem to, aby dziaianie naruszycieia rniato oharakter bezprawny. W efekcie kategoria bezprawnosci — rozumiana najogélniej jako ujemna ocena zaohowania oparta na sprzecznosci tego zachowania z szeroko pojetym porzadkiem prawnym, a wiec na sprzecznosoi z obowiazujacymi przepisami ustawy badz reguiami wynikajacymi z zasad wspoizycia spotecznego — stanowi w systemie oohrony dobr osobistych istotny eiement delimitacyjny pozwalajacy na oddzielenie powodztw uzasadnionyoh od powodztw bezzasadnych. Do tej drugiej kategorii przynaiezy powodztwo wniesione w tej sprawie przez powoda. W odniesieniu do probiematyki bezprawnosci naruszenia dobr osobistyoh powszechnie wskazuje sie na pewne typowe okoiicznosci, ktoiych wystapienie wytacza bezprawnosé dziaiania sprawcy, a tym samym Iegitymizuje, czy raczej usprawiediiwia, dokonane naruszenie dobr osobistyoh. Wsrod tych okolicznosci wymienia sie miedzy innymi: zgode uprawnionego, dziaianie w ramach porzadku prawnego, dziaianie w obronie uzasadnionego interesu spoiecznego, obrone konieczna, stan wyzszej koniecznosoi. W rozpoznawanej sprawie nie budzi jakichkolwiek watpiiwosci, ze Zastepca Dyrektora Generalnego Stuzby Wieziennej pik. M. Sz. sporzadzajac pismo z dnia 10 stycznia 2004 r. dotyczace powoda dziatai w ramach‘ swoioh kompetencji, zas tresé i forma sporzadzonego przez niego pisma nie wykracza poza ramy obowiazujacego porzadku prawnego. Tym samym formutowanie przez powoda jakichkolwiek roszczefi dotyczacyoh ochrony dobr osobistych w zwiazku z tresoia tego pisma jest w sposob oczywisty bezzasadne. Przede wszystkim podniesé nalezy, ze Zastepca Dyrektora Generalnego Stuzby Wieziennej miai nie tylko prawo, ale i obowiazek sporzadzenia tej tresci pisma w swietle przekazanych mu informacji. Jak trafnie przy tym zauwazyi sad okregowy, nakazane przez Zastepoe Dyrektora Generalnego Siuzby Wieziennej srodki prewencyjne, ktore 9 Z powyższych rozważań nie można jednak W żadnym stopniu wyprowadzić wniosku, że wniesione W tej sprawie powództwo, a także apeiacja złożona od wyroku sądu pierwszej instancji, zasługuje choćby częściowo na uwzględnienie. W świetle przywołanego W apelacji art. 24 § 1 k.c. warunkiem koniecznym udzielenia ochrony W przypadku naruszenia dóbr osobistych jest bowiem to, aby działanie naruszycieia miało charakter bezprawny. W efekcie kategoria bezprawności - rozumiana najogólniej jako ujemna ocena zachowania oparta na sprzeczności tego zachowania z szeroko pojętym porządkiem prawnym, a więc na sprzeczności z obowiązującymi przepisami ustawy bądź regułami wynikającymi z zasad współżycia społecznego - stanowi W systemie ochrony dóbr osobistych istotny element delimitacyjny pozwalający na oddzielenie powództw uzasadnionych od powództw bezzasadnych. Do tej drugiej kategorii przynależy powództwo wniesione W tej sprawie przez powoda. W odniesieniu do problematyki bezprawności naruszenia dóbr osobistych powszechnie wskazuje się na pewne typowe okoliczności, których wystąpienie wyłącza bezprawność działania sprawcy, a tym samym legitymizuje, czy raczej usprawiedliwia, dokonane naruszenie dóbr osobistych. Wśród tych okoliczności wymienia się między innymi: zgodę uprawnionego, działanie W ramach porządku prawnego, działanie W obronie uzasadnionego interesu społecznego, obronę konieczną, stan wyższej konieczności. W rozpoznawanej sprawie nie budzi jakichkolwiek Wątpliwości, że Zastępca Dyrektora Generalnego Służby Więziennej płk. M. Sz. sporządzając pismo z dnia 10 stycznia 2004 r. dotyczące powoda działał W ramach swoich kompetencji, zaś treść i forma sporządzonego przez niego pisma nie wykracza poza ramy obowiązującego porządku prawnego. Tym samym formułowanie przez powoda jakichkolwiek roszczeń dotyczących ochrony dóbr osobistych W związku z treścią tego pisma jest W sposób oczywisty bezzasadne. Przede wszystkim podnieść należy, że Zastępca Dyrektora Generalnego Służby Więziennej- miał nie tylko prawo, ale i obowiązek sporządzenia tej treści pisma W świetle przekazanych mu informacji. Jak trafnie przy tym zauważył sąd okręgowy, nakazane przez Zastępcę Dyrektora Generalnego Służby Więziennej środki prewencyjne, które --- STRONA 10 --- 10 powinny byé wcirozone w stosunku do powoda — uznanego z racji oharakteru popeinionego ozynu, jak i swoich pozniejszyoh zachowafi za wieznia niebezpieoznego — znajdowaty swoja podstawe w Kodeksie karnym wykonawozym. Powod przy tym wielokrotnie korzystat z przysiugujacego mu prawa skargi w odniesieniu do stosowania tyoh srodkow. Zauwazyé naiezy, ze sad penitencjarny, rozpoznajac ticzne odwotania powoda, nie zakwestionowat ani Iegalnosoi, ani zasadnoéci podejmowanych przez stuzbe wiezienna w stosunku do powoda dziatarfi. Wbrew wywodom apelaoji, dziatania funkcjonariuszy Siuzby Wieziennej nie naruszyiy przewidzianego w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i w art. 5 § 2 Kodeksu postepowania karnego domniemania niewinnosoi. Dziatania zastosowane wobec powoda odbywajacego kare pozbawienia woinosoi na mocy prawomoonego wyroku skazujacego, w tym pismo z dnia 10 stycznia 2004 r. oraz podjete w jego nastepstwie czynnosci, miesoity sie bowiem w ramach prawnych przewidzianych przez Kodeks karny wykonawczy I nie miaty na oelu ukaranie powoda za zarzuoany mu ozyn, co do ktorego postspowanie przygotowawoze zostato ostatecznie umorzone, a jedynie zapewnienie niezbednyoh i konieoznyoh srodkow bezpieczefistwa. Rowniez w samej tresoi pisma Zastepcy Dyrektora Generalnego Stuzby Wieziennej z dnia 10 stycznia 2004 r. brak jakichkolwiek stwierdzefi, ktore rozstrzygatyby o winie powoda w zwiazku z postawionym mu zarzutem podzegania do zabojstwa B. P. Z tyoh wszystkioh wzgledow wniesiona w tej sprawie apelacje jako oczywiscie bezzasadna na podstawie art. 385 k.p.c. nalezato oddalié. O kosztach postepowania apelacyjnego sad orzeki na podstawie art. 98 § 1, 99 i 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.o. Sad nie znalazt w tej sprawie jakichkolwiek szczegélnyoh okoiioznosci, ktore uzasadniatyby odstapienie od obciazania powoda kosztami zastepstwa procesowego strony przeoiwnej. Powod korzysta wprawdzie w tej sprawie ze zwolnienia od kosztow sadowych, jednakze zgodnie z art. 108 ustawy z dnia 28 Iipoa 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach oywiinych, zwolnienie od kosztow sadowych nie zwalnia strony od obowiazku zwrotu kosztow prooesu przeciwnikowi. Zwazywszy, ze zgodnie z oswiadozeniem) petnomocnika powoda z urzedu koszty udzieionej pomooy prawnej nie zostaty optacone, przy braku podstaw do zasadzenia tyoh kosztow od strony przeoiwfiej, sad przyznat wynagrodzenie ze Skarbu Pafistwa w 10 powinny być wdrożone w stosunku do powoda - uznanego z racji charakteru popelnionego czynu, jak i swoich późniejszych zachowań za więżnia niebezpiecznego - znajdowały swoją podstawę W Kodeksie karnym wykonawczym. Powód przy tym wielokrotnie korzystał z przysługującego mu prawa skargi w odniesieniu do stosowania tych środków. Zauważyć należy, że sąd penitencjarny, rozpoznając liczne odwołania powoda, nie zakwestionował ani legalności, ani zasadności podejmowanych przez służbę więzienną w stosunku do powoda działań. Wbrew wywodom apelacji, działania funkcjonariuszy Służby Więziennej nie naruszyły przewidzianego w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i w art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego domniemania niewinności. Działania zastosowane wobec powoda odbywającego karę pozbawienia wolności na mocy prawomocnego wyroku skazującego, wtym pismo z dnia 10 stycznia 2004 r. oraz podjęte w jego następstwie czynności, mieściły się bowiem w ramach prawnych przewidzianych przez Kodeks karny wykonawczy i nie miały na celu ukaranie powoda za zarzucany mu czyn, co do którego postępowanie przygotowawcze zostało ostatecznie umorzone, a jedynie zapewnienie niezbędnych i koniecznych środków bezpieczeństwa. Również w samej treści pisma Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 10 stycznia 2004 r. brak jakichkolwiek stwierdzeń, które rozstrzygałyby o winie powoda w związku z postawionym mu zarzutem podżegania do zabójstwa B. P. Z tych wszystkich względów wniesioną w tej sprawie apelację jako oczywiście bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. należało oddalić. O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 99 i 108 § 1 W zw. z art. 391 § 'l l‹.p.c. Sąd nie znalazł w tej sprawie jakichkolwiek szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od obciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. Powód korzysta wprawdzie w tej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych, jednakże zgodnie z art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Zważywszy, że zgodnie z oświadczeniem, pełnomocnika powoda z urzędu koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały opłacone, przy braku podstaw do zasądzenia tych kosztów od strony przeciwnej, sąd przyznał wynagrodzenie ze Skarbu Panstwa w --- STRONA 11 --- 11 wysokosoi stawki minimalnej wynikajacej z § 11 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia 28 wrzesnia 2002 r. w sprawie optat za ozynnosci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow nieoptaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu. Za zgodncéé z Qryginaiem §2rn:.1ta Létiwirisk 11 wysokości stawki minimalnej wynikającej z § 'll w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Za zgodncść z øryginalem Űërnigta Śiiwińsk