Wyrok VI A C a 641/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2004r. Sąd Apelacyjny w Wa

--- STRONA 1 --- Sygn. akt VI A C a 641 / 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2004r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący- Sędzia S A Ryszard Sarnowicz Sędzia S A Regina Owczarek- Jędrasik / spraw./ Sędzia S O / del. / Jan Szachułowicz Protokolant Monika Trzaskoma po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Z. W. przeciwko T. B. o zadośćuczynienie na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 lutego 2003r., sygn. akt IIIC 2964 / 01 oddala apelację. UZASADNIENIE Powódka – Z. W. wniosła o zasądzenie od pozwanego T. B., jako wydawcy czasopisma (…), kwoty 25.000zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek opublikowania w tym czasopiśmie bez zgody powódki plakatu z jej wizerunkiem. --- STRONA 2 --- Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc, że był wydawcą magazynu tylko w sensie technicznym i logistycznym. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2003r. Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził na rzecz powódki od pozwanego tytułem zadośćuczynienia kwotę 3.000zł wraz z odsetkami od 25 sierpnia 2001r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach procesu. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd orzekający przyjął następujące ustalenia faktyczne. Pozwany był wydawcą czasopisma (…). We wrześniu 1998r. powódka uczestniczyła w imprezie muzycznej, gdzie fotograf (…) wykonał – bez zgody powódki- zdjęcie wykorzystane następnie na plakacie załączonym do nr(…) tego magazynu. Powódka dowiedziała się o publikacji jej wizerunku od znajomych w lutym 1999r.. W związku z tą publikacją powódka miała kłopoty w szkole i domu. W tym stanie faktycznym Sąd I instancji przyjął, że w świetle przepisów art. 23 oraz przepisu art. 81ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych / jednolity tekst Dz. U. z 2000r. nr 80, poz. 904 ze zm./ doszło do naruszenia dobra osobistego powódki przez rozpowszechnianie jej wizerunku bez zezwolenia oraz iż pozwany jako wydawca czasopisma ponosi odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa / art. 38 pkt.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe – Dz. U. nr 5, poz. 24 ze zm./. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że w danej sprawie zachodzą przesłanki przyznania powódce zadośćuczynienia 2 --- STRONA 3 --- stosownie do przepisu art. 448 k.c. Za sumę zadośćuczynienia odpowiednią do doznanej przez powódkę krzywdy Sąd orzekający uznał kwotę 3.000zł, wskazując, że za taką oceną przemawia rodzaj chronionego dobra, charakter naruszenia, znikomy rozmiar doznanego uszczerbku i brak następstw naruszenia oraz zasada, że kompensacja krzywdy nie może stanowić źródła wzbogacenia uprawnionego. Wyrok z dnia 13 lutego 2003r. w części oddalającej powództwo co do kwoty 12.000zł został zaskarżony przez powódkę apelacją, która zarzuca temu wyrokowi: - naruszenie przepisu art. 448 k.c. w związku z art. 23 k.c. i art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 233 §1 k.p.c. przez dokonanie oceny materiału dowodowego w postaci zeznań powódki w sposób dowolny przekraczający granicę swobodnej oceny dowodów. Apelacja wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki dalszej kwoty 12.000zł. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. W odniesieniu do okoliczności istotnych dla stwierdzenia rozmiaru krzywdy powódka zeznała, że z powodu ukazania się plakatu miała kłopoty w szkole i w domu, w tamtym bowiem czasie miała 17 lat i matka nie pozwalała jej chodzić na takie imprezy oraz miała pretensje, że jej córka została pokazana, eksponując swoje wdzięki, a w szkole nauczyciel odnosił się do powódki ironicznie. W 1998r. powódka była w klasie maturalnej, a w dacie składania zeznań była studentką / dowód z przesłuchania stron, 3 --- STRONA 4 --- ograniczony do przesłuchania powódki- k. 24-25/. W świetle takiej treści zeznań powódki i gdy nie zostały przedstawione żadne inne dowody dotyczące rozmiaru krzywdy, Sąd I instancji był uprawniony ustalić, że stopień i zakres negatywnych konsekwencji wynikających z faktu naruszenia dobra osobistego jest znikomy i brak jest jakichkolwiek dalszych następstw naruszenia dobra. Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy przedstawiony na plakacie wizerunek nie narusza godności powódki ani dobrych obyczajów, nie jest karykaturą, ani wizerunkiem ośmieszającym osobę. Przeciwnie plakat przedstawia dwie młode, ładne kobiety i trudno w wizerunku pozwanej dopatrzyć się elementów eksponowania wdzięków. W tym stanie rzeczy ocena Sądu I instancji, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia jest suma 3.000zł nie narusza przepisu art. 448k.c. Podstawowym bowiem kryterium dla ustalenia wysokości należnego poszkodowanemu zadośćuczynienia jest rozmiar i intensywność doznanej krzywdy, ocenianej według miar obiektywnych oraz stopień negatywnych konsekwencji dla pokrzywdzonego wynikających z dokonanego naruszenia dobra osobistego, w tym także niewymiernych majątkowo. Te zaś okoliczności zostały uwzględnione przez Sąd orzekający. Wywody apelacji, że powódka doznała także przykrych konsekwencji ze strony konserwatywnego środowiska rodziców, nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach powódki. Zarzut zatem apelacji naruszenia przez Sąd I instancji przy ocenie zeznań powódki przepisu art. 233§1 k.p.c. jest chybiony. Wbrew także twierdzeniu apelacji Sąd Okręgowy nie przypisał powódce chęci odniesienia niesłusznego wzbogacenia. 4 --- STRONA 5 --- Sąd orzekający prawidłowo wskazał, że kwota zadośćuczynienia z jednej strony winna być wartością odczuwalną dla poszkodowanego, ale z drugiej strony nie może być źródłem jego wzbogacenia. Te wymogi spełnia kwota 3.000zł, skoro odpowiadała ona w roku 2001r. / czyli w roku, w którym powódka wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty/ 1,5 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, a w dacie orzekania stanowiła dwukrotność miesięcznego dochodu powódki, która wraz z siostrą utrzymywała się z renty w wysokości 1.400zł miesięcznie. Jedną z istotnych przesłanek oceny wysokości zadośćuczynienia jest również stopień zawinienia po stronie sprawcy naruszenia. Jednakże powódka nie wykazała takich okoliczności, które pozwalałyby na zwiększenie zadośćuczynienia z uwagi na stopień zawinienia pozwanego. Sam fakt opublikowania wizerunku powódki bez jej zgody nie uzasadnia przypisania pozwanemu działania – jak twierdzi apelacja- w złej wierze. Apelacja wywodzi, że zwiększenie kwoty zadośćuczynienia uzasadnia porównanie korzyści jaką odniósł wydawca czasopisma z sytuacją materialną powódki. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, powołane bowiem okoliczności nie rzutują na rozmiar i intensywność krzywdy poszkodowanego, a ponadto powódka nie wykazała korzyści odniesionych przez pozwanego wydawcę. Z tych wszystkich względów i gdy jak wynika z powyższych motywów Sąd Okręgowy uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar krzywdy, brak jest- w świetle przepisu art. 448k.c.- podstaw do przypisania pozwanemu obowiązku zapłaty – ponad zasądzoną sumę 3.000zł - dalszej kwoty. 5 --- STRONA 6 --- W konsekwencji apelacja powódki jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie przepisu art.385 k.p.c. 6