Postanowienie V KRN 824/67

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1967 r. V KRN 824/67 TEZA nieaktualna Skoro w myśl art. 140 u.k.s. inspektoraty kontrolno-rewizyjne przy prezydiach wojewódzkich rad narodowych są organami finansowymi prowadzącymi dochodzenie, a zgodnie z art. 217 § 1 u.k.s. są one również uprawnione do występowania w charakterze oskarżycieli publicznych, to nie ma przeszkód do wnoszenia rewizji od wyroków sądów I instancji przez te inspektoraty. UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: sędzia W. Dąbrowski (sprawozdawca). Sędziowie: K. Grzebuła, Z. Neumann. Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Warmanowa. Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie Aleksandra L. i Kazimierza R., oskarżonych z art. 78 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku - jako rewizyjnego - z dnia 7 kwietnia 1967 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 3 i 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę oskarżonych temuż Sądowi rewizyjnemu do ponownego rozpoznania w innym składzie. Uzasadnienie faktyczne Wydział Finansowy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. skazał oskarżonych Aleksandra L. i Kazimierza R. orzeczeniami karnymi z dnia 5 listopada 1965 r., na mocy art. 78 § 1 u.k.s., na karę grzywny po 7 000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 35 dni aresztu zastępczego za to, że będąc współwłaścicielami Wytwórni Wyrobów Cukierniczych w S. w okresie od stycznia 1965 r. do września 1965 r., prowadzili nierzetelnie księgę podatkową nr 1, nie wykazując zakupu surowców i sprzedaży towarów, przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenie podatku. Oskarżeni Aleksander L. i Kazimierz R. zgłosili wniosek o skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. Sąd Powiatowy w Ś. uniewinnił oskarżonych Aleksandra L. i Kazimierza R. od zarzuconych im czynów wyrokiem z dnia 27 października 1966 r. Od wyroku tego założył rewizję Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. Natomiast Wydział Finansowy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. nie wniósł rewizji pomimo złożenia wniosku w trybie art. 337 k.p.k. i doręczenia mu odpisu uzasadnionego wyroku. Sąd Wojewódzki w Gdańsku, po przeprowadzeniu rozprawy rewizyjnej w dniu 4 kwietnia 1967 r., postanowieniem z dnia 7 kwietnia 1967 r. pozostawił bez rozpoznania rewizjęwniesioną przez Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny od wyroku Sądu I instancji. V KRN 824/67 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- a b Od powyższego postanowienia, przed upływem sześciu miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, Prokurator Generalny PRL założył na niekorzyść oskarżonych rewizję nadzwyczajną, w której wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 1967 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym temuż Sądowi Wojewódzkiemu w innym składzie, zarzucił: obrazę art. 217 § 1 u.k.s. polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, iż w sprawie niniejszej toczącej się w trybie art. 219 § 1 u.k.s. Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. nie może być uznany za "inną władzę" w rozumieniu art. 503 k.p.k. działającą w zastępstwie Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S., a zatem nie był uprawniony do założenia rewizji od wyroku Sądu Powiatowego w Sopocie z dnia 27 października 1966 r., obrazę art. 376 k.p.k. polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania rewizji założonej przez Inspektorat Kontrolno- Rewizyjny przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G., mimo że nie zachodził brak formalnych warunków tej rewizji. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powyższa rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z obrazą art. 217 § 1 u.k.s. i art. 376 k.p.k. i z tego względu powinno być uchylone. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, Sąd Wojewódzki przyjął, że w sprawie niniejszej, toczącej się w trybie art. 219 § 1 u.k.s., Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. nie może być uznany za "inną władzę" w rozumieniu art. 503 k.p.k., działającą w zastępstwie Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S., i z tego względu nie był on uprawniony do założenia rewizji w tej sprawie od wyroku z dnia 27 października 1966 r. Ten pogląd prawny Sądu Wojewódzkiego jest błędny. Sąd Wojewódzki - wydając to postanowienie - nie wziął pod uwagę tego, że wynikające z art. 217 § 1 u.k.s. uprawnienia organów finansowych jako oskarżycieli publicznych nie dotyczą wyłącznie tych organów, które wskazano w akcie oskarżenia - w myśl art. 145 § 7 u.k.s. Przepis ten ma jedynie charakter porządkowy i dlatego działanie podjęte w sprawie przez inny organ finansowy (organ dochodzenia czy orzekający) nie może być pozbawione znaczenia prawnego (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1963 r. V K 750/63, OSNKW z. 7-8 z 1964 r., poz. 127). Takie stanowisko ma oparcie we właściwej wykładni przepisu art. 145 § 7 u.k.s., dającej podstawę do stwierdzenia, że chodzi o wskazanie organu finansowego, który m. in. należy zawiadomić o terminie rozprawy i innych czynnościach sądowych, nie wyłącza to jednak możliwości i skuteczności działania - jako oskarżyciela publicznego - organu finansowego nadrzędnego lub innego właściwego "finansowego organu dochodzenia" (cytowany wyrok SN). Ponieważ w myśl art. 140 u.k.s. inspektoraty kontrolno-rewizyjne przy prezydiach wojewódzkich rad narodowych są organami finansowymi prowadzącymi dochodzenia, a zgodnie z art. 217 § 1 u.k.s. są one również uprawnione do występowania w charakterze oskarżycieli publicznych, nie było więc przeszkód w sprawie niniejszej do wniesienia rewizji od wyroku sądu I instancji przez Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. W tych warunkach Sąd Wojewódzki powinien był rozpoznać tę rewizję, a nie - jak to uczynił z obrazą art. 376 k.p.k. - pozostawiać ją bez rozpoznania, nie zachodziłbowiem brak formalnych warunków tej rewizji. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.