Wyrok V KRN 45/74

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1974 r. V KRN 45/74 TEZA aktualna Pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 sierpnia 1958 r. III KRn 864/58 (OSN 1959, z III, poz. 38), w myśl którego następuje naruszenia prawa oskarżonego do obrony na skutek rozpoznania rewizji oskarżonego w czasie jego nieobecności, chociaż nieobecność ta była usprawiedliwiona i oskarżony - mimo obecności na rozprawie rewizyjnej obrońcy - wyrażał wolę uczestniczenia w tej rozprawie, jest aktualny również pod rządami nowego kodeksu postępowania karnego. PUBLIKACJE Przegląd orzecznictwa  UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: sędzia J. Cieślak (sprawozdawca). Sędziowie: H. Kempisty, Z. Nyczaj. Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Zięba. Sentencja Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Michała Stefana K., skazanego z art. 145 § 3 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 16 października 1973 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Ciechanowie z dnia 26 kwietnia 1973 r., uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie faktyczne Sąd Powiatowy w Ciechanowie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1973 r. skazał oskarżonego Michała Stefana K. za przestępstwo określone w art. 145 § 3 k.k. na karę2 lat pozbawienia wolności oraz orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Na skutek rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie wyznaczył termin rozprawy na dzień 16 października 1973 r. Na rozprawę w dniu 16 października 1973 r. oskarżony Michał Stefan K. nie stawił się, nadsyłając za pośrednictwem swego obrońcy zaświadczenie lekarskie o chorobie. Obrońca oskarżonego w związku z tym złożył wniosek o odroczenie rozprawy, motywując to tym,że oskarżony pragnie osobiście złożyć wyjaśnienie przed sądem rewizyjnym. Sąd Wojewódzki wniosku obrońcy nie uwzględnił i po rozpoznaniu rewizji oskarżonego zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 16 października 1973 r.). Od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie wniósł rewizję nadzwyczajną V KRN 45/74 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego na korzyść oskarżonego. Rewizja zarzuciła obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku, wyrażającą się w pozbawieniu oskarżonego prawa osobistego uczestnictwa w rozprawie rewizyjnej obok obrońcy i uniemożliwieniu korzystania z uprawnień wynikających z art. 403 § 2 k.p.k. na skutek rozpoznania sprawy w czasie nieobecności oskarżonego usprawiedliwionej chorobą. W konkluzji rewizja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie i przekazanie sprawy oskarżonego Michała Stefana K. do ponownego rozpoznania przez sąd rewizyjny. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja jest zasadna. Sąd Wojewódzki rozpatrując, w przedstawionych wyżej warunkach, rewizję oskarżonego Michała Stefana K. naruszył prawo do obrony tegoż oskarżonego zagwarantowane w Konstytucji i rozwinięte w przepisach kodeksu postępowania karnego. W szczególności przepis art. 403 § 2 k.p.k. uprawnia strony, a więc i oskarżonego, do składania przed sądem rewizyjnym wyjaśnień, oświadczeń i wniosków ustnie lub na piśmie. Kwestia naruszenia prawa oskarżonego do obrony na skutek rozpoznania rewizji oskarżonego w jego nieobecności, chociaż nieobecność ta był usprawiedliwiona i oskarżony - mimo obecności na rozprawie rewizyjnej obrońcy - wyrażał wolę uczestniczenia w tej rozprawie, została już rozstrzygnięta w orzecznictwie Sądu Najwyższego między innymi w wyroku z dnia 9 sierpnia 1958 r. - III KRn 864/58 (OSN 1959, z. III, poz. 38), dotyczącym stosowania przepisu art. 381 § 2 k.p.k. z 1928 r., będącego w zasadzie odpowiednikiem art. 403 § 2 k.p.k. z 1969 r. Pogląd prawny zawarty w wyżej powołanym orzeczeniu Sądu Najwyższego jest w pełni aktualny. W tym stanie rzeczy należało zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie uchylić i sprawę przekazać temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.