Postanowienie V Kow 4544/19/wz udzielające warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437

--- STRONA 1 --- ' Syfgn. akt II AKzw 244/20 , POSTANOWIENIE Dnia, 16 kwietnia 2020 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Urszula Duczmal - Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Zwierzchlewska przy udziale Prokuratora Prok. Regionalnej Darii Wolf-Derdy po rozpoznaniu w sprawie K. F. skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 148$2 pkt 2 k.k. i art. 28081 k.k. w zw. zart. 11$2 k.k zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu zdnia 17 lutego 2020r. sygn. V Kow 4544/19/wz udzielające warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 1 k.p.k. w zw. zart. 1 $2 k.k.w. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu, postanowieniem z dnia 17 lutego 2020r. sygn. V Kow 4544/19/wz, warunkowo zwolnił skazanego z odbycia reszty kary 15 lat pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 14 sierpnia 2020 r., wyznaczając mu 2-letni okres próby oraz oddając go w tym czasie pod dozór kuratora i nakładając na niego określone obowiązki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że wobec skazanego można zasadnie sformułować pozytywną prognozę kryminologiczną i przyjąć, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego, a to z uwagi na fakt, że zaangażował się w proces swojej poprawy i wypracował właściwy model funkcjonowania w społeczeństwie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył prokurator, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że wobec skazanego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, podczas gdy w rzeczywistości taka prognoza nie istnieje. 1 --- STRONA 2 --- Sygn. akt II AKzw 244/20 | Podnosząc wskazany zarzut, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i nie udzielanie skazanemu warunkowego przedterminowego zwołnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: = Zażalenie okazało się bezzasadne. Brak było podstaw do stwierdzenia — jak dowodził prokurator — jakoby Sąd I instancji błędnie ocenił przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji, o której mowa w art. 77 $ 1 k.k., a wyrażona w zaskarżonym orzeczeniu konkluzja, że skazany zasługiwał na warunkowe, zwolnienie i to pomimo istnienia podkreślanych w zażaleniu okoliczności faktycznych — zasługiwała na aprobatę Sądu odwoławczego. Skarżący nie miał bowiem racji, wyrażając stanowisko, iż sam fakt dopuszczenia się przez skazanego przestępstwa, z którym związane były konkretne okoliczności obciążające (uwzględnione nota bene w wyroku skazującym i stanowiące po części ustawowe znamiona tych czynów), a odnoszące się m. in. do spowodowania w związku z rozbojem, śmierci człowieka — wykluczał możliwość skorzystania przez skazanego z warunkowego zwolnienia. Okoliczności czynu skazanego — jakkolwiek oczywistym było, iż był to czyn poważnie naruszający porządek prawny — nie wskazywały bynajmniej na takie właściwości sprawcy, które wykluczałyby skuteczność oddziaływań penitencjarnych. Podkreślenia wymagało następnie, iż okoliczności przestępstwa popełnionego przez skazanego nie pozostawiały wątpliwości co do tego, iż był on sprawcą czynu — jak wspomniano — przeciwko życiu i zdrowiu, związanego ze stosowaniem przemocy na osobie. Rację miał zatem prokurator w tym zakresie, w jakim wskazał, iż skazany popełniając taki czyn z całą pewnością był zdemoralizowany. Brak jednakże było zasadnych podstaw do stwierdzenia — w szczególności nie wynikały one z zażalenia prokuratora — jakoby demoralizacja taka cechowała skazanego nadal, blisko 15 lat po czynie. Podkreślenia wymagało — co trafnie ustalił Sąd I instancji , a wobec czego prokurator nie starał się nawet przytoczyć racjonalnych argumentów, koncentrując się wyłącznie na stanie demoralizacji skazanego w chwili czynu — że skazany po popełnieniu przestępstwa nie tylko nie zaprezentował się jako sprawca trwale niepoprawny, ale przeciwnie, w zakładzie karnym konsekwentnie i z zaangażowaniem podejmował aktywność poprawcze. Jego właściwości i warunki osobiste, ocenione także przez pryzmat jego dotychczasowej drogi życiowej, nie wykluczały zatem sformułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. ” 2 --- STRONA 3 --- ' Sygn. akt II AKzw 244/20 Stwierdzić zatem należało, iż Sąd I instancji prawidłowo — wbrew twierdzeniom skarżącego — zważył okoliczności składające się na zachowanie sprawcy po popełnieniu czynu, w tym w czasie odbywania kary. Sąd I instancji wskazał zatem — z czym zgadza się Sąd odwoławczy — że zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary, w tym w zakładzie karnym, aló i poza warunkami izolacji w trakcie licznych przepustek, mogło przesądzać o udzieleniu mu wnioskowanego dobrodziejstwa. Skazany wykazał się bowiem ponadprzeciętną aktywnością w zakresie dążenia do własnej poprawny, w szczególności, prawidłowo realizował zadania wynikające z różnych programów oddziaływania, w których uczestniczył, od ponad 5 lat przebywa w zakładzie karnym typu otwartego, był wielokrotnie nagradzany regulaminowo, odpowiedzialnie wykonywał pracę i regularnie (począwszy od roku 2013) korzystał z przepustek, podczas których zachowywał się bez zarzutu. Dodać jeszcze trzeba, iż skazany zdobył wykształcenie podczas odbywania kary, ma krytyczny stosunek do przestępstwa, nie występują u niego uzależnienia, jego zaangażowanie w pracy jest ponadprzeciętne, a o stopniu resocjalizacji świadczy również uczestnictwo w gaszeniu pożaru przy narażeniu własnego zdrowia i życia. Skazany ma oparcie w rodzinie. Nie sposób w końcu pominąć wniosku opinii sądowo-psychologicznej z dnia 21.01.2020r. sprowadzające się do konkluzji biegłej „Oceniając całokształt funkcjonowania Krzysztofa Figata w warunkach izolacji penitencjarnej można przyjąć, że wachlarz oddziaływań wychowawczych i resocjalizacyjnych wobec badanego wyczerpał się, zaś proces poprawy funkcjonowania społecznego ustabilizował na pewnym stałym poziomie. Pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej nie przyniesie żadnych wymiernych korzyści w kontekście zmian w systemie myślenia czy bardziej dojrzałej, prospołecznej postawy ...”. * Podkreślenia wymagało także - co trafnie uwzględnił Sąd I instancji — że na wolności skazany może liczyć na wsparcie ze strony rodziny, w szczególności partnerki i córki, co z pewnością korzystnie wpłynąć może na dalszy przebieg jego resocjalizacji, jak również ma możliwość podjęcia zatrudnienia. Uwzględniając przedstawione powyżej okoliczności i nie podzielając tym samym stanowiska skarżącego, można zatem było zasadnie przyjąć, iż w stosunku do skazanego proces resocjalizacji osiągnął etap, na którym może być kontynuowany w warunkach wolnościowych. Dalszy zaś jego przebieg kontrolowany będzie w ramach zastosowanych wobec skazanego środków probacyjnych, w tym obowiązków nałożonych nań w okresie próby. 3 --- STRONA 4 --- Sygn. akt II AKzw 244/20 " * Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań, Sąd odwoławczy zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. Urszula Duczmał 4