Postanowienie V Kow 3939/21/s POSTANOWIENIE-Bydgoszcz

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt V Kow 3939/21/s POSTANOWIENIE - Bydgoszcz, dnia 12 stycznia 2022 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy V Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Joanna Wojciechowska ' przy udziale --- po rozpoznaniu sprawy XXXXXX skargi obrońcy skazanego na decyzję zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w Koronowie z dnia 24.11.2021 o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej przez czas 14 dni na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanawia 1. nie uwzględnić skargi i utrzymać w mocy decyzje zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w Koronowie, 2. zwolnić skazanego od zapłaty wydatków sądowych i obciążyć nimi Skarb Państwa Uzasadnienie Obrońca złożył skargę na decyzję zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w Koronowie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci umieszczenia osadzonego w celi izolacyjnej przez czas 14 dni. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, iż osadzony popełnił delikt dyscyplinarny , w sytuacji , gdy sytuadja taka nie miała miejsca. Nadto zarzucono naruszenie obowiązku zawartego w art. 145 $ 2 k.k.w. poprzez niewysłuchanie osadzonego przed wymierzeniem mu kary dyscyplinarnej, a także zaniechanie przesłuchania świadków oraz niedoręczenie decyzji o ukaraniu wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie , sposobie i terminie wniesienia skargi. Wedle stanowiska Dyrektora Zakładu Karnego w Koronowie wyrażonego w piśmie o nr S/P.451.7834.1.20.2021.DO , powodem decyzji o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną było wysoce naganne zachowanie polegające na nieregulaminowym zachowaniu skarżącego wobec wychowawcy , skracaniu dystansu poprzez zwracanie się per. „ Ty”, komentowaniu decyzji funkcjonariusza w sposób opisany we wniosku. Skazany usiłował wymusić powtórne umożliwienie mu skorzystania z samoinkasującego aparatu telefonicznego . Wezwany do złożenia wyjaśnień w powyższej sprawie - w rozmowie z. wychowawcą oddziału mieszkalnego, która miała miejsce 24.11.2021r. — skazany prezentował całkowicie bezkrytyczną postawę. Manifestował niezadowolenie z faktu sporządzenia wniosku o ukaranie. Wina obarczał funkcjonariusza . Zareagował ponownie negatywną postawą , w następstwie czego sporządzono kolejny wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej. --- STRONA 2 --- . Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 142 $ 1 kkw, skazany podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy, regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku, zwane dalej „przekroczeniem”. Ustawa Kodeks karny wykonawczy zawiera nie tylko wskazania co do praw osadzonych, ale również określa ich obowiązki i zakazy. Wśród nich obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary , ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych uprawnionych osób. Zgodnie zaś z art. 116 $ 1 pkt. 1 k.k.w. osadzony ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary , ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych uprawnionych osób , w szczególności poprawnego zachowania się . Wśród katalogu zakazów ujętych w art. 116a k.k.w., wskazano w pkt. 2 zakaz posługiwania się wyrazami lub zwrotami. powszechnie uznawanymi za wulgarne lub obelżywe albo gwarą przestępców. Poczynione w niniejszej sprawie konstatacje nie pozwalają na podzielenie zarzutu obrońcy jakoby wymierzenie skazanemu kary dyscyplinarnej było niezasadne, gdyż nie zaistniało zdarzenie uzasadniające podjęcie zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż skracanie dystansu przez osadzonego w rozmowie z przełożonym, czy też podważanie jego kompetencji narusza obowiązek poprawnego zachowania się. Przede wszystkim jednak powodem decyzji administracji Zakładu Karnego w Koronowie była postawa skazanego i jego twierdzenie skierowane do funkcjonariusza służby więziennej w dniu 23 listopada 202!r. cyt.” ja się Tobie w robotę nie wpierdalam , to weź mnie puść jeszcze raz. „. Po informacji , że otrzyma za powyższe zachowanie wniosek o wymierzenie kary powiedział : cyt. Dobra w chuju ma te Twoje kwity , pisz sobie ile chcesz i tak się Ciebie nie boję ani Twoich kwitów”. Z kolei w dniu 24 listopada 2021r. , gdy został poinformowany o sporządzonym wniosku o wymierzenie kary dyscyplinarnej i wezwany do złożenia wyjaśnień na tą okoliczność, osadzony skomentował to słowami : cyt. „w chuju to mam te wasze wnioski , ciągnijcie się”. Osadzony wezwany do złożenia wyjaśnień na okoliczność powyższej sytuacji , zaprzeczył jej wystąpieniu. Zgodnie z art. 144 $ 1 k.k.w. do kompetencji Dyrektora zakładu karnego należy wymierzanie kar dyscyplinarnych za zawinione naruszenie porządku prawnego. 'W zaistniałej sytuacji podjęta wobec osadzonego decyzja o ukaraniu dyscyplinarnym i wymierzeniu łącznej kary umieszczenia osadzonego w celi izolacyjnej na czas 14 dni była reakcją na wysoce nieregulaminowe zachowania skazanego. Należy również zaznaczyć, iż w trybie art.7 $ 1 k.k.w. skazany może jedynie zaskarżyć decyzję z powodu jej niezgodności z prawem. Skarga nie jest środkiem odwoławczym, a stanowi swoisty i właściwy postępowaniu wykonawczemu środek zaskarżenia, który opiera się na jednej tylko przyczynie odwoławczej: niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. (postanowienie SA w Lublinie z dnia 13 kwietnia 2005 r., II AKzw 179/05, OSA 2007, z. 9, poz. 42). --- STRONA 3 --- .* „Tylko skarga skazanego zarzucająca niezgodność z prawem indywidualnego aktu prawnego organu postępowania wykonawczego ... może być rozpoznawana przez sąd na zasadach określonych w art. 7 k.k.w.” (postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 31 sierpnia 2007r. II AKzw 607/07). Stąd przedmiotem oceny sądu nie jest słuszność, czy zasadność merytoryczna decyzji lecz jej zgodność (niezgodność) z prawem. Jak wynika z okoliczności sprawy zaskarżona decyzja dotycząca skazanego odxxx powiadała przepisom prawa i dlatego też należało utrzymać ją w mocy. Zdaniem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego nie doszło do wydania decyzji niezgodnej z prawem, a skarżący w swojej skardze podnosi zarzuty , które prawidłowości wydanej decyzji skutecznie nie podważają. Mając powyższe okoliczności na uwadze należało orzec, jak w części dyspozytywnej postanowienia. O wydatkach sądowych orzeczono na podstawie art. 626$ 1 k.p.k. i 624 $ 1 k.p.k. w zw. zart. I $2 k.k.w.