Wyrok V KKN 178/00

--- STRONA 1 --- WYROK Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2000 V KKN 178/00 Dla przypisania recydywy wielokrotnej wystarcza jednokrotne skazanie sprawcy za przestępstwo w warunkach recydywy podstawowej, a tym samym wystarczy, że popełni on po raz trzeci przestępstwo, które wypełnia pozostałe warunki z art 64 § 2 kk LEX nr 44481, Prok i Pr wkł. 2000/12/3 44481 Dz.U.1997.88,553; art 64 Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SN Halina Gordon- Krakowska Sędziowie SN : Józef Dolny, Andrzej Siuchniński (spr) Protokolant: Katarzyna Ratajczak Prokurator Prokuratury Krajowej: Aleksandra Herzog Sentencja Sąd Najwyższy – Izba karna w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2000r sprawy Cezarego C skazanego z art 13 § 1 kk w zw z art 279 § 1 kk z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 czerwca 1999r , utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 18 stycznia 1999r uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sadowi Okręgowemu jako odwoławczemu do ponownego rozpoznania Uzasadnienia faktyczne Wyrokiem Sądu rejonowego z dnia 18 stycznia 1999r Cezary C został uznany winny tego, ze w dniu 20 marca 1994r działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnim Mirosławem R, po uprzednim wybiciu szyby w drzwiach wejściowych, wszedł do domu jednorodzinnego stanowiącego własność Janusza K., z którego zamierzał zabrać pieniądze w celu przywłaszczenia, lecz celu tego nie osiągnął bowiem został zatrzymany przez patrol policji, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokami Sadu rejonowego. – z dnia 28 lutego 1989r za czyn z art 208 dkk na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 25 września 1988r do 27 czerwca 1989r – z dnia 14 października 1991r za czyn z art 208 dkk w zw z art 60 § 1 dkk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 15 lipca 1991r do 20 lipca 1992r Za ten czyn na podstawie art 14 § 1 kk w zw z art 279 § 1 kk i art 64 § 2 kk wymierzono Cezaremu C karę 2 lat pozbawienia wolności Rozpoznając sprawę z powodu apelacji wniesionej osobiście przez oskarżonego, Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 1 czerwca 1999r zaskarżony wyrok utrzymał w mocy Od tego wyroku, na podstawie art 521 kpk kasacje na korzyść Cezarego C wniósł Prokurator generalny Zarzucił w niej rażącą i mającą wpływ na treść wyroku obrazę art 4 § 1 kk polegającą na zastosowaniu wobec oskarżonego przepisów aktualnie obowiązującego Kodeksu karnego, mimo, ze względniejsze dla sprawcy były uregulowania zawarte w kodeksie karnym z 1969 r który obowiązywał w dacie popełnienia przestępstwa i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego --- STRONA 2 --- rozpoznania temuż Sądowi Rejonowemu. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna. Bez wątpienia, w czasie kiedy skazany Cezary C popełnił przypisany mu zaskarżonym wyrokiem, a zakwestionowany z art 14 § 1 w zw z art 279 § 1 kk i z art 64 § 2 kk, występek, to jest 20 marca 1994r , obowiązywały przepisy kodeksu karnego z 1969r. Wedle tych przepisów (art 60 § 2 kk) recydywistą wielokrotnym mógł być tylko ten sprawca, który przynajmniej dwukrotnie był skazany w warunkach recydywy podstawowej (art 60 § 1 kk) a tym samym wtedy, gdy po raz czwarty popełnił przestępstwo wypełniające inne warunki z art 60 § 2 kk. W świetle prawidłowo dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych nie byłoby zatem, wedle przepisów kodeksu karnego z 1969r podstaw do przyjęcia, iż Cezary C popełnił przypisane mu przestępstwo jako recydywista wielokrotny. Był on wszak tylko raz wskazany w warunkach recydywy podstawowej, mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 14 października 1991r Nie ulega więc wątpliwości, ze obowiązujące w chwili popełnienia przez tego skazanego przepisy kodeksu karnego z 1969r były względniejsze dla niego niż przepisy tegoż kodeksu zmienione nowelą z dnia 12 lipca 1995r Dz.U. Nr 95 poz 475 i przepisy kodeksu karnego z 1997r wedle których(por art 64 §2 kk) dla przypisania recydywy wielokrotnej wystarcza jednokrotne skazanie sprawcy sprawcy za przestępstwo w warunkach recydywy podstawowej, a tym samym wystarczy, że popełni on po raz trzeci przestępstwo, które wypełnia pozostałe warunki z art 64 § 2 kk Stąd, zgodnie z regułą zawartą w art 4 § 1 kk z 1997r jak to trafnie wskazano w uzasadnieniu kasacji, w wypadku odmienności ustaw obowiązujących w czasie popełnienia przestępstwa i w czasie orzekania, należało do skazanego stosować ustawę poprzednio obowiązującą ( to jest przepisy kodeksu karnego z 1969 r przed zmianą na podstawie noweli z 1995r) gdyż była ona względniejsza dla niego. Jest oczywistym, że skazanie w warunkach recydywy wielokrotnej jest z istoty rzeczy dla każdego sprawcy mniej korzystne (mniej korzystne są granice górnego zagrożenia karą pozbawienia wolności), a nadto rodzi ono szereg niekorzystnych dla niego skutków, gdy idzie o podstawy do warunków przedterminowego zwolnienia oraz warunki tegoż zwolnienia. Może to także wywołać skutki niekorzystne w przyszłości (np. w razie ogłoszenia amnestii ). In concreto, aktualnie, niekorzystne dla skazanego skutki wadliwego skazania go na podstawie surowszej (nowego kodeksu karnego) wiążą się przede wszystkim z pogorszeniem jego sytuacji w zakresie możliwości uzyskania warunkowego przedterminowego zwolnienia i warunków na jakich mogłoby to nastąpić. Oba orzekające w sprawie Sądy (w tym Sąd Okręgowy jako odwoławczy) stosując z rażącą obrazą art 4 § 1 kk wobec skazanego przepisy kodeksu karnego z 1997r błędnie i wbrew własnym ustaleniom uznały, że Cezary C zarówno na podstawie ustawy nowej jak i starej winien być skazany jako recydywista wielokrotny. W tej sytuacji wniesioną na korzyść tego skazanego kasację Prokuratora Generalnego należało uznać za oczywiście zasadną i w konsekwencji uchylić zaskarżony kasacją wyrok Sądu Okręgowego, a sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym (możliwa jest bowiem już w tym postępowaniu stosowna zmiana zaskarżonego apelacją na korzyść skazanego wyroku Sądu rejonowego z dnia 18 stycznia 1999r) Z tych względów Sad Najwyższy orzekł jak w wyroku.