Postanowienie V KKN 160/00

--- STRONA 1 --- POSTANOWIENIE Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2000 V KKN 160/00 W sprawach o warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary do ustaleń stanu faktycznego należy nie tylko „postawa, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, okoliczności jego popełnienia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary”, lecz także kwestia czy uzasadnieją one „przekonanie, iż skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa”. LEX nr 44482, Prok i Pr -wkł. 2000/12/4 44482 Dz.U. 1997.88.553; art 77 Skład orzekający: Przewodniczący: Sędzia SN Marek Sokołowski (spr) Sędziowie SN: Tomasz Grzegorczyk, Józef Medyk, Protokolant: Joanna Sałachewicz Prokurator Prokuratury Krajowej: Bogumiła Drozdowska Sentencja: Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2000 r sprawy Henryka B. w przedmiocie warunkowego zwolnienia od odbycia reszty kary pozbawienia, z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od postanowienia Sadu Apelacyjnego z dnia 30 listopada 1999r zmieniającego postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 5 października 1999r oddala kasację z kosztami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa Uzasadnienie faktyczne: Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 14 lipca 1997r zarządził wobec skazanego Henryka B. wykonanie w Rzeczypospolitej Polskiej reszty kary 10 lat więzienia orzeczonej wobec niego wyrokiem Sądu Miejskiego w Sztokholmie za dokonanie czynnego przestępstwa narkotykowego oraz przekroczenie limitu szybkości, przekształcając karę wymierzoną w miejscu skazania na karę 8 lat pozbawienia wolności i ustalając początek tej kary na dzień 15 marca 1995r Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 kwietnia 1999r nie uwzględnił wniosku skazanego o warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, a Sąd Apelacyjny- po rozpoznaniu zażalenia skazanego – postanowieniem z dnia 5 maja 1999r utrzymał to orzeczenie w mocy. Z kolei postanowieniem z dnia 5 października 1999r Sąd Okręgowy – po rozpoznaniu wniosku administracji zakładu karnego – odmówił warunkowego zwolnienia Henryka B. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny- po rozpoznaniu zażalenia obrońcy skazanego- postanowieniem z dnia 30 listopada 1999r zmienił zaskarżone postanowienie i udzielił skazanemu warunkowego przeterminowego zwolnienia, wyznaczając okres próby do dnia 15 marca 2003r i oddając skazanego pod dozór kuratora. Prokurator Generalny zaskarżył powyższe postanowienie kasacją wniesioną na niekorzyść Henryka B. zarzucając „rażącą i mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę art 77 § 1 kk poprzez --- STRONA 2 --- jego zastosowanie, mimo braku ku temu przesłanek” i wniósł o „uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanie w mocy postanowienia Sądu Okręgowego” W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator Generalny podnosi, że sąd „w ustalaniu pozytywnej prognozy wobec skazanego obowiązany jest kierować się tymi samymi dyrektywami co przy wymiarze kary”. Sąd Apelacyjny natomiast oparł się wyłącznie na opinii dyrektora Aresztu Śledczego nie zwracając uwagi, że skazany, „korzystał z wyjątkowych przywilejów”, pominął zaś: „tak istotne przesłanki związane ze sposobem życia przed popełnieniem przestępstwa, a mianowicie wielokrotna uprzednią karalność, w tym 2-krotną za handel narkotykami oraz bezskuteczność orzeczonych kar za te przestępstwa, a także społeczną szkodliwość czynu popełnionego przez skazanego”. Uzasadnienie prawne Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna Z obrazą prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy do ustalonego stanu faktycznego została zastosowana nieprawidłowa subsumcja prawna bądź też sąd dokonał wadliwej wykładni zastosowanego prawa. Należy zatem porównywać treść zastosowanego przepisu prawa z ustalonym przez sąd stanem faktycznym. Jeżeli sąd błędnie ustalił stan faktyczny i do tak ustalonego stanu zastosował przepis, który – przy prawidłowych ustaleniach – miałby zastosowanie, to zarzut naruszenia prawa materialnego jest bezpodstawny. W takiej sytuacji prawidłowy jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygniecia (art 438 pkt 3 kpk) W sprawach o warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary do ustaleń stanu faktycznego należy nie tylko „postawa, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, okoliczności jego popełnienia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary”, lecz także kwestia czy uzasadnieją one „przekonanie, iż skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa”. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż spełniona została ta ostatnia przesłanka przewidziana w art 77 § 1 kk, jakkolwiek wyrażone terminami właściwymi dla art 90 § 1 kk z 1969 r. Tak więc Sąd Apelacyjny nie dokonał błędnej wykładni art 77 § 1 kk Także z uzasadnienia skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że zarzut zastosowania art 77 § 1 kk: „mimo braku ku temu przesłanek” nie odnosi się do stanu faktycznego ustalonego w zaskarżonym postanowieniu lecz kwestionuje prawidłowość tych ustaleń. W istocie jest więc to zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjetych za podstawę rozstrzygnięcia, a taki zarzut nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej (art 523 kpk) Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art 636 § 1 kpk