Wyrok V Ca 440/11

--- STRONA 1 --- Sygn. akt V Ca 440/11 ¬ -\\jĘWll«?y, ` J -. -"vuh - 4 _..._ |'....'-.'.* _...- YROK ENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W IMI Dnia 29 września 2011 r Sąd Okręgowy W Siedlcach V Wydział C ywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Jolanta Roszuk Sędzia SO Zofia Onisko SO Agnieszka Pasikowska (spr.) Protokolant st. sekr. sądo A ` " wy neta Nledzlołka po rozpoznaniu w dniu 29 wrześ ' ma 2011 r. w Siedlcach na rozprawie sprawy z powództwa .. W Warszawie zapłatę 20.000 zł na skutek apelacji pozwanego -W Warszawie od wyroku Sądu Re' jonowego w Siedlcach z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I C 554/10, I. apelację oddala, II. zasądza od pozwanego w Warszawie kwotę 1-200 (wsi tytułem zwrotu kosztów ` ąc dwieście) złotych procesu za II mstancję. . ,. ,=;_*+¿;›';-iélfs: L'.`ł¿-1ŚCÍ\=~.'C p0dp1'Ś}.'_ /.grdlitßść Z orygíriałczn stwierdzam ālarszjƒ sekretarz sądem' åśfßfřćfrl' faşggş Š ř -ji --- STRONA 2 --- Sygn. akt V Ca 440/ 1 1 UZASADNIENIE . Ę ¿ ę „ V _ Wyrokrem z dnra 20 maja 2011 r. Sąd Rójonowy w Siedlcach: I. zasądził od pozwanego _ W Warszawie na rzecz powodu kwotę 18.000 zł wraz z '- _›'¬'-.-:-'=,~'._=.±.'.~›¿'.-_ _wł-4» "` ' z* ' - › ..- .- - :- ustawowymi ljldsetkami Slistopada 2010 r. do dnia zapłaty, których wysokość na dzień orzekania wynosiła 13 °/0 W stosunku rocznym, II. w pozostałym zakresie powództwo oddalił, III. zasądził od pozwanego w Warszawie na- rzecz powodakwotę 3.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, wtym kwotę 2.400 zł kosztów zastępstwa procesowego. j Rozstrzygnięcie powyzszeSąd Rejonowy wydał W oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Sąd I Rejonowy wskazał, iz bezspornym jest, że na jiiozwanyrn ciąży obowiązek odszkodowawczy, bowiem sprawca wypadku, któremu uległ był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem OC jakiemu odlegają posiadacze pojazdów mechanicznych, jak i kierujący pojazdami. W P myśl art. 34 ust. l ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ,,z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jezeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązan.i.-.do. -odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której rlastępstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia”. Natomiast art. 35 stanowi, ze „ubezpieczeniem OC posiadauąy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna 1 --- STRONA 4 --- '\. w wyniku wypadku, z uwzględnieniem procesu powrotu do zdrowia i co za tym idzie wielkości należnego mu zadośćuczynienia. Sąd pierwszej instancji zauważył, iż źródłem żądań powoda jest szkoda niematerialna, jakiej doznał na skutek wypadku samochodowego w dniu 11 marca 2002 r. Podniósł, iż środkiem naprawienia szkody na osobie, zwanej „krzywdą” jest zadośćuczynienie pieniężne. W doktrynie pojęcie krzywdy definiuje się jako ,,osobiste cierpienie psychofizyczne, którego dobra osobiste zostały naruszone”. Problematyka zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dobra osoblstego stwarzaw1ele problemow w praktyce, gdyż usžcżeřbiékjiiiia osobie jest bardzo trudny do ustalenia i wymierzenia. Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego będących wynikiem uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Ma ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Przepisy kodeksu nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, w dużej mierze wypracowała je judykatura, szczególnie orzecznictwo Sądu Najwyższego. Sąd Rejonowy zauważył, iż w wyroku z dnia 26 lutego 1962 r. (sygn. akt IV CR 902/61, OSNCP 1963, nr 5, poz. 107) Sąd Najwyższy stwierdził, że zadośćuczynienie z art. 445 kc ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawia_ć_ odczuwalną wartość. Zgodnie z wyrokiem Sądu 19 maja 1998 r. (sygn. akt II CKN 756/97 nie publ.) treść art. 445 pozostawia - z woli ustawodawcy - swobodę sądowi orzekającemu w ustalaniu wysokości zadośćuczynienia i pozwala - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Å uwzględniać indywidualne właściwości i subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej. Natomiast w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt II UKN681198, OSNP 2000/16/626) Sąd Najwyższy podnosił, iż przy ocenie wysokości zadośćuczynienia za krzywdę (art. 445 § 1 kc) należy uwzględniać j 1 8 --- STRONA 5 --- fizycznewymagające długotrwałego chodzenia, zwłaszcza po schodach, drabinie,I przenoszenia ciężarów. Opiniując dodatkowo ustnie biegły sprecyzował, że powód w wyniku wypadku doznał 20 % trwałego uszczerbku na zdrowiu, zaś pełny powrót do zdrowia nie jest możliwy, bowiem jest już rozwinięta choroba zwyrodnieniowa, która nie poddaje się leczeniu i ma tendencję do pogarszania się, a tendencja ta jestpostępująca. Stwierdził, że rehabilitacja pełni tylko funkcję przeciwbólowąi w pewnym stopniu pomaga W utrzymaniu ruchomości stawów. Zaznaczył, iż z biegiem czasu będą większe dolegliwości bólowe, może dojść do ograniczenia zakresu ruchomości, zaburzenia osi stawu w kierunku szpotawości kolana i związane z tym zaburzenia ruchliwości kończyny, dysfunkcja stawu w kierunku utykania. Nadto stwierdził, iż występująca u powoda choroba zwyrodnieniowa jest skutkiem urazu. Wszystko to" zdaniem Sądu Rejonowego wskazuje na istotny rozmiar krzywdy jakiej doznał powód. Samo zaburzenie ruchomości kończyny w stawie kolanowym, z tendencją pogarszającą, jest znaczącym ograniczeniem w codziennym życiu, j ego zwykłych czynnościach. Sądjijiierwszel instancji stwierdził, iż strony nie zakwestionowały skutecznie prawidłowości opinii oraz rzetelności ustaleń w niej zawartych, a Sąd przyj ął ją jako pełnowartościowy dowód stanowiący podstawę wyrokowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy uznał, że kwotą, która winna zrekompensować powodowi doznaną krzywdę jest kwota rzędu 40.000 zł. Przypomniał, iż powód otrzymał od pozwanego w 2002 r. tytułem zadośćuczynienia 13_459,47 zł. O tym, że jest to 13_45,9,47 zł, a nie 20.459,47 zł, jak podnosił pozwany, świadczą zdaniem Sądu Rejonowego nie tylko twierdzenia powoda, ale także analiza wydruków z systemu pozwanego, jedynych dowodów jakie na tę okoliczność pozwany przedstawił. Same zapisy w systemie obejmującym likwidację szkody nie są wystarczającym dowodem na dokonanie" wypłaty na rzecz uprawnionego i nie wskazują w sposób wystareżālëzš;»štr@łàšt1šIlr;l.1.L.¬.,}ą1żż,§,widzianych do wypłaty kwot jako zadośćuczynienie, _ . . ' ' ai' -_ O . ,_ _4_. . .¬› - ' _ę' ^ _ _ _ ___-.. . Ł. _. ¬._f}\f._._. _ _ 'if -›'~'ß- ' ' --- STRONA 6 --- --.«' Warszawie kwotę 3.417 zł obejmującą opłatę od pozwu i koszty zastępstwa procesowego. .Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, który zaskarżył go w zakresie punktu I i punktu III w części dotyczącej kwoty ponad 11.000 zł. Skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 233 § 1 kpc polegające na nieprawidłowej ocenie dowodów zebranych w sprawie i wyciągnięciu błędnych wniosków, w szczególności przez odmówienie mocy dowodowej wydrukom z systemu komputerowego pozwanego na okoliczność wypłaty powodowi dodatkowej kwoty 7.000 zł tytułem zadośćuczynienia w dniu 16 grudnia 2002 r., co spowodowało zawyżenie zasądzonej kwoty zadośćuczynienia. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonego wydruku zrzutu z ekranu systemu finansowo-księgowego pozwanego, na okoliczność zaewidencjonowania (zaksięgowania) w tym systemie operacji księgowej wypłaty powodowi kwoty 7.000 zł w dniu 16 grudnia 2002 r. Wskazując na powyższe zarzuty, apeluj ący wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokuwpunkcie I i III przez obniżenie zasądzonej kwoty 18.000 zł o 7.000 zł iioddalenie powództwa w stosunku do kwoty przekraczającej 11.000 zł oraz zasądzenie od powoda. na rzecz pozwanego kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą i drugą instancję według norm przepisanych proporcjonalnie do wyniku sporu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego jest bezzasadna. Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne i rozważania prawne poczynione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ponownego ich powtarzania. 7 --- STRONA 7 --- _,- _-_ potwierdza, że faktycznie doszło do wypłaty na rzecz powoda i że powód pieniądze te otrzymał. Wydruk ten, podobnie jak pozostałe wydruki złożone przez pozwanego, nie potwierdza twierdzenia apeluj ącego_ Podnoszona przez pozwanego okoliczność, że nie dysponuje on dowodem wypłaty kwoty 7.000 zł z uwagi na znaczny upływ czasu od daty wypadku oraz kilkakrotną reorganizację firmy pozwanego, nie może być uwzględniona na niekorzyść powoda. Pozwany bowiem jako profesjonalista na rynku ubezpieczeniowym winien przechowywać istne dokumenty związane z jego działalnością stosownie do terminów przedawnienia roszczeń cywilnych z tytułu zawartych umów ubezpieczenia. Oznacza to obowiązek przechowywania dokumentów przez okres dłuższy, aniżeli okres wynikający z przepisów podatkowych, czy księgowych. _ Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z żądaniem apelacji. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił należną powodowi sumę zadośćuczynienia w wysokości 40.000 zł, dokonał stosownych obliczeń oraztrafnie zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 18.000 zł. Sąd w pełni podziela rozważania Sądu Rejonowego dotyczące obrażeń ciała oraz uszczerbku na zdrowiu doznanych przez poszkodowanego, jak również rozmiaru jego krzywdy. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa, zaś wnioski z niej wynikające Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne. Pozwany w pierwszej instancji nie kwestionował dokumentacji medycznej dotyczącej stanu zdrowia powoda, nie podważał także opinii biegłego ortopedy, pisemne i ustnej, jak również zeznań poszkodowanego. Poza ogólnikowym sformułowaniem zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia art. 233 § 1 kpc, skarżący nie przedstawił żadnych rzeczowych argumentów mogących prowadzić Sąd Okręgowy do odmiennej oceny materiału dowodowego, niż dokonana przez Sąd Rejonowy. 9