Postanowienie V Ca 419/12

--- STRONA 1 --- Sygn. akt V Ca 419/12 _ 'f.'Ši'\- :Q L1; 'f . -_ ..-.eoł-"-.Ę'_'íŁa: ..'Ü|' -"-'-G'-" sf e cfvşn r ,||'_- Ê F- 'K 'I I' zśšas A _ - WYROK W. IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKHŠJ Dnia 18 Września 20121: |. . Sąd Okręgowy W Gorzowie Wielkopolskinr V Wydział Cywilny Odwoławczy W składzie: Przewodniczący S80 Robert Bogusz (spr.) Sędziowie S80 Barbara Janiak SSR Sebastian Górecki Protokolant st. seknsądowy Barbara Kozłowska po rozpoznaniu W dniu 18 Września 2012 r. W Gorzowie Wielkopolskim na rozprawie sprawy z powództwa - _ A. T. przeciwko ' M. W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od Wyrolql Sądu Rejonowego W Z. - z dnia 2? stycznia 2012 1"., sygn. akt I C 1159r'1Ü __ I. nadała apelację; - " - "IL -przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego W Z. adwokatowi D. tytułem kosztow nieopłaeonej pomocy prawnej udzielonej w toku postępowania apelaeyjnego z urzędu kwotę 1.800 złotych wraz z podatkiem VAT w obowiązującej staweei ' } --- STRONA 2 --- ą. śygn. ale V Ca 419r12 . _ Uzasadnienie ' " Powód A. T. złożył pozew przeciwko M. W. o zapłatę kwotę 50000 zł zadośćuczynienia za cierpienia spowodowane matactwern w sprawie oraz kwotę po 1Ü zł dziennie- od dnia 10 lipca 2Ü1Ü r. tytułem naruszenie spokoju psychicznego. W uzasadnieniu pozwu podał, ze pozwany - sędzia Sądu Okręgowego W Z. - oddalił skargę powoda na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, co wskazuje na powiązania sędziego M. W. z kornomikiem. Ü tych powiązaniach świadczy również to, ze 'sprawę rozpoznano bez wyznaczania rozprawy, a gdy powód chciał zapoznać się z aktami sprawy, otrzymał informację, ze akta są u sędziego. W dalszej części uzasadnienia pozwu powód odniósł się do przebiegu i czasu trwania postępowania" egzekucyjnego, oceniając, ze trwało ono' zbyt długo, a sędzia, który tego nie widzi, mataczy. - ' Pozwany wniósł o oddalenie powództwa. ' W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał, ze żądania powoda nie mają podstawy I _ _ _ __ . . I faktycznej i "prawnej oraz zaprzeczył wszelki`rn" twierdzcniom "powoda, uzasadniającym roszczenia powoda wobec pozwanego. Zarzuty powoda określił jako przejaw złej woli powoda niezadowolonego z niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Pozwany podniósł tez, ze nie ma w tej sprawie legitymacji biernej, poniewaz żądanie pozwu oparte jest o niekorzystne dla powoda orzeczenie sądu, którego nie wydała osoba fizyczna. Sprawy ze skargi na przewlekłość postępowania rozpoznaje sąd w składzie trzech sędziów, a rozpoznanie skargi odbywa _się na posiedzeniu niejawnyrn, co wynika z treści ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczyrn prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora -i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Działanie pozwanego miało miejsce przy wykonywaniu władzy publicznej i związane jest z wydaniem orzeczenia. Odpowiedzialność pozwanego wyłączona jest z mocy art. dl? § 1k.c. i art. 417I§ 2 k.c. Wyrokiem z dnia 2? stycznia 2012 r. Sąd Rejonowy w Z. w sprawie I C 1159f1Ü oddalił powództwo Ĺrozstrzygnął o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla powoda._ ¬. | 'I --- STRONA 3 --- Powyższy wyrok zapadł przy ustaleniach, że powód wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego T. G. W sprawie egzekucyjnej IV Krn 1582!04 przeciwko Z. S. i zasądzenie od komornika na rzecz powoda 20000 zł. Sprawę zarejestrowano w Sądzie Okręgowym w Z. pod sygnaturą VI S 15łł0. Postanowieniem z 18 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy W Z. w składzie: sędzia sądu okręgowego M. W., sędzia sądu okręgowego A. C., sędzia sądu okręgowego S. K. na posiedzeniu niej awnym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia, podając podstawę prawna wydanego postanowienia, oceniając zebrany W sprawie materiał dowodowy, wskazując powodowi, że nie podał w precyzyjny sposób, jakie czymiości egzekucyjne komomik podjął wadliwie, przewlekłe lub też , jak-ich nie podjął, choć miał taki obowiązek. -' Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przepis ten określa ogólne zasady odpowiedziainości deliktowej. Odpowiedzialność z tytułu czynów niedozwolonych powstaje poza łączącym strony stosunkiem obligacyjnym i jest żródłem powstania nowego stosunku zobowiązaniowego, którego- treścią jest uprawnienie do odszkodowania i odpowiadający mu obowiązek naprawienia szkody. Jej przeciwieństwem jest reżim odpowiedzialności kontraktowej (odpowiedzialność ez contractu), W którym powimiość naprawienia szkody zastępuje już istniejący między stronami obowiązek innego świadczenia, ilekroć nie zostało ono wykonane lub zostało wykonane nienależycie (art. 471 k.c. inast.). - Zdaniem sądu I instancji z uzasadnienia pozwu wynika, że powód domaga się odszkodowania za wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem. W tej sytuacji sąd uważa, że zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis a;rt.41?1§ 2 k.c. jako szczególny' względem art. 415 k.c. ' Zgodnie z tym przepisem jeżeli szkoda została wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia iub ostatecznej decyzji, jej naprawienia mozna żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją ratytikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Sąd Rejonowy' wskazał, że przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej art. 41'i'1§ 2 I<:.c. są: - 1) wydanie niezgodnego z prawem prawomocnego orzeczenia; ' '. | 2) - szkoda; - ' - --- STRONA 4 --- 3) związek przyezyncwy między bezprawnym działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu władzy publicznej a zaistniałą szkodą. ' ' ` Ciężar dowodu co do wszystkich tych okoliczności 'obciąża co do zasady poszkodowanego. - Dla uzasadnienia odpowiedzialności odszkodowawczej regulowanej W art. 417 k.c. i nast. wystarczające jest- wykazania przez poszkodowanego, że doznana przezeń szkoda wynikła z wykonywania funkcji władczych oraz oznaczenie podmiotu, który tę funkcję władczą wykonywał z mocy prawa (art. 41? § 1 k.c.) lub na podstawie porozumienia (art. 41? § 2 k.c.). Wśród osób ponoszących odpowiedzialność przepis wyróżnia Skarb Panstwa, jednostki samorządu terytorialnego oraz inne osoby prawne. Znowelizowane przepisy art. 41? i nast. nie przewidują natomiast odpowiedzialności osób fizycznych, co pozostaje w zgodzie z wykładnią art. 77 ust. 1 Konstytucji RP dokonaną przez TK W wyr. z 4 grudnia 2001 r. (SK rsroo, ots; 2oo1 Nr 3, pra. 52). ' Skarb Panstwa odpowiada za szkodę przez sędziego wyrządzoną przy wykonywaniu czymiości urzędowych bez względu na funkcję natury administracyjnej, jaką pełni w wymiarze sprawiedliwości i bez względu na rodzaj czynności, którą podejmuje względnie której zaniecha, o ile w jednym i drugim przypadku czyni to W warunkach bezprawności. _" _ 1 Istota władzy' sądown`iczej` polega na "tym, że sędzia orzeka W' warunkach niezawisłości, W sposób bezstrormy, kierując się nie tyiko obowiązującym prawem, ale także własnym sumieniem i przysługującą mu swobodą w ocenie prawa i faktów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2009 r., III CNP 42ł03, nie publ.). Z istoty samego procesu wykładni wynika możliwość różnorodnego rozumienia interpretowanego przepisu. Na zakres swobody sędziego przy orzekaniu wpływ ma subiektywizm samego aktu wykładni prawa pozytywnego, posługującego się pojęciarni niedookreślonymi albo przewidującego wprost pewien margines wolności decyzji jurysdykcyjnych. ' W odniesieniu do działalności jurysdykcyjnej sądu, jako organu władzy publicznej W rozumieniu art. '77 ust. 1 Konstytucji, Wyodrębnia się autonomiczne pojęcie bezprawności. Niezgodnośó z prawem prawomocnego orzeczenia sądu, powodująca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, musi mieć więc charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać _cechy bezprawności. Jeżeli więc sąd nie wykracza poza obszar przyznanej mu swobody, nie pozostaje w kolizji z własnym sumieniem oraz prawidłowo dobiera standardy orzecznicze, to działa w ramach porządku prawnego nawet wtedy, gdy wydane orzeczenie można ocenić jako _ 1-. _ --- STRONA 5 --- obiektywnie niezgodne z prawem (por. wyrok Sądu l\lajwyższego_z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33!06, OSNC 200? nr 2, poz. 35: postanowienie«.Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005' r., il BP 3/05, OSNP 2006, nr 21-'23, poz. 323; 'wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., il BP U05, OSNP 2006, m' 23-24, poz. 351). Przyjęcie odrniermego zapatrywania stwarzałoby zagrożenie dla takich wartości jak stabilność obrotu prawnego, swoboda sąduw ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa. Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozurnieniu art. 4241 § 2 k.p.o. - to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnielprzyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności), albo zostało wydane W wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni łub niewłaściwego 'zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej, (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 200? r., sygn. akt V Ĺ`.Íl\lP 132/f06, Biui. SN 2007r'4f' 14, z dnia 31 marca 2006 r., IV Cl*-IP 25±"05, OSNC 2007, nr 1, poz. 12). ' _ Odpowiedzialność odszkodowawcza przewidziana w art. 4171§ 2 k.c. wiązać się może jedynie z decyzjami ostatecznymi i orzeczeniami prawomocnymi. Moze ona więc powstać dopiero wówczas, gdy podmiot zainteresowany uzyskaniem kompensacji wyczerpał tok instancji, a nadto uzyskał prejudykat stwierdzający wydanie ostatecznej' decyzji lub prawomocnego orzeczenia z naruszeniem prawa. Regulacja art. 417 i nast. k.e. nie może bowiem wprowadzać równoległego trybu kontroii decyzji i orzeczeń, alternatywnego względem właściwego toku instancji (M Satjan, Odpowiedzialność odszkodowawcza, s. 67). Zasadniczo skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu II instancji koriczącego postępowanie W sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzoną szkoda, a zamiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możiiwe (art. 4241§ 1 k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z narnszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego wyroku koriczącego postępowanie W sprawie wydanego przez sąd I lub II instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze irmych przysługujących stronie środków prawnych (art. 424l§ 2 k.p.c.). Zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy - owa wyjątkowość, uzasadniająca odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 4241§ l k.p.c. wyczerpuje się W niezgodności zaskarżonego orzeczenia z podstawowymi zasadami porządku prawnego lub konstytucyjnymi Wolnościami albo prawami człowiekai obywatela, z reguły wiążącymi się z , . ą- --- STRONA 6 --- wykazaniern, ze zaskarzone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisow Konstytucji RP, gwarantujących te prawa lub wolności (zob. H. Pietrzkowski, Skarga, s. 11 i-nast). - Postanowienie w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i tym samym nie podlega zaskarzeniu skarga, o stwierdzenie niezgodności z prawem-prawomocnego orzeczenia. Sąd Rejonowy wskazał, ze postanowienie w sprawie VI S 15r'10 nie zostało wydane przez pozwanego, a przez Sąd Okręgowy w Z. W związku z tym odpowiedzialność odszkodowawcza z tytułu wydania tego orzeczenia ponosi Skarb Państwa - Sąd Okręgowy' w Z., a nie osoba fizyczna - pozwany. I Z uwagi na brak legitymacji biernej po stronie pozwanego zdanie sądu I instancji powddztwo nalezało oddalić. ' O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie § 6 pkt 6 w związku z § 19 pkt 1 Rozporządzenia l'vIinisu*a'Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztow nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348). Apelację od powyzszego wyroku' złozył powod. Wniosł o uchylenie punktu -_ _ _ ¿- . , pierwszego zaskarzonego wyroku i skierowanie sprawydo ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie szeregu przepisow prawa procesowego prowadzących, w jego ocenie, do niewazności postępowania w postaci: - art. 397 pkt 2 k.p.c. (prawdopodobnie chodziło o art. 329 pkt 2 k.p.c.) przez to, ze ustanowiony w sprawie pełnomocnik z m'zędu ograniczył się do jedynie do powiadomienia powoda do zawiadomienia o fakcie wyznaczenia go pełnomocnikiem, stąd tez powod nie miał właściwej reprezentacji w sprawie, - ' _ -I art. 397 pkt 5 k.p.c. (prawdopodobnie chodziło o art. 379 pkt 5 k.p.c.) w zw. z art. 428 k.p.c. przez to, ze sąd nie poinformował go o braku legitymacji po stronie pozwanego mimo takiego obowiązku i nie dał mu szansy na zmianę pozwanego w sprawie. Zdaniem powoda powoduje to naruszenie jego prawa do obrony w związku z naruszeniem powyzszego przepisu i niewaznośc postępowania, poniewaz sąd ma obowiązek pouczania strony o mozliwości zmiany osoby pozwanej, zwłaszcza, ze pełnomocnik z urzędu brak legitymacji po stronie pozwanegoprzeoczył a sam powod nie został wezwany na termin rozprawy, .. ._ - art. 397 pkt 6 k.p.c. (prawdopodobnie chodziło o art. 329 pkt 6 -k.p.c.) przez to, że w sprawie orzekał sąd rejonowy, gdy w sprawie był właściwy sąd okręgowy, ponieważ powod -uwaza, 'ze w sprawie dochodził roszczeń z tytułu naruszenia dobr' osobistych i w takich ' |"" --- STRONA 7 --- sytuacjach powinien zawsze orzekać sąd okręgowy bez- względu na wartość" przedmiotu sporu. Nadto powod zarzucił w sposob dorozurniany naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez dopuszczenie się przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, poniewaz zdaniem powoda, wbrew ustalcniorn sądu powod w sprawie skargi na przcwlekłość podał jakie czynności uwazał za przewlekłe, jak tez, ze pozwany naruszył zasady iogiki oraz paradygmat logicznego myśienia i nie zachował się bezstrormie naduzywając przez to władzy i obowiązującego prawa, a tym samym niegodnie go potraktował. ~ Powod zarzucił rowniez w sposob dorozumiany naruszenie art. 194 § 1 k.p.c. w zw. z art. fi k.p.c. i art. 212 k.p.c. w ten sposob, ze skoro nie został powiadomiony i nie uczestniczył w pierwszej rozprawie, to winna ona zostać odroczona, a skoro się odbyła to tym samym pozbawione go mozliwości doprecyzowania pozwu i wskazania wartości przedmiotu sporu. W konsekwencji, zdaniem powoda, doszło do naruszenia prawa materialnego regułującego kwestie naruszenia dobr osobistych (art. 23 k.c. i art. 24 k.c.) oraz przepisow regulujących odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej podczas wydawania orzeczenia (art. 417 § 1 k.c. i art. 4171 §- 2 k.c.). . . Powyższe miało spowodować u powoda zarowno straty materialne, w wyniku niepřzekazania przez komornika kwot, ktorych powod nie potrafi wyliczyć, jak i szereg dolegliwości w postaci cierpień fizycznych oraz psychicznych, stanów depresyjnych, bulimii, otyłości, niewydolności krążenia i nerek, cukrzycy, boiesnego puclmięcia nog, utraty urody i poczucia wartości, zaniku potrzeb seksualnych, cierpienia z powodu samotności i zaniku zdolności do normalnego zycia, utratę godności, szybkie męczenie się, stworzenia ryzyka zgonu i zmniejszenie widokow na przyszłość. ` Zdaniem powoda komontik działający w sprawie, w ktorej nie stwierdzono przewlekłości dopuścił się przywłaszczenia jego pieniędzy, zaś pozwany swym' orzeczeniem stan taki zaiegalizował. . Powod stoi na stanowisku, ze gdy sędzia przy orzekaniu z premedytacją narusza obowiązujące prawo, godność i irme dobra osobiste, celowo i świadomie kłamie, przekracza wwydawanym orzeczeniu granice swobody i dopuszcza się popełnienia przestępstwa, to w sprawie cywilnej powinien odpowiadać on osobiście, a nie Skarb Państwa. . Powod uwaza, ze nie ma znaczenia, ze kwestionowane przez niego orzeczenie zapadło w składzie trzech sędziów, poniewaz za orzeczenie ponosi odpowiedzialność sędzia ¬. sprawozdawca. _ 5 F _ ' Sąd Okręgowy zwazył, co następuje: --- STRONA 8 --- _ _ .apelację powoda nalezało oddalić. _ Ustalenia sądu rejonowego nalezy uznać za prawidłowe i sąd okręgowy uznaje je za własne bez zbędnego powtarzania. _ . Na początku zwrocić uwagę nalezy na niekonsekwencję apelacji powoda, ' ktory z jednej strony zarzuca, ze naruszono jego prawo do obrony przez to, ze uniernożliwiono mu uczestniczenie w rozprawie a w konsekwencji złozenie wniosku o wezwanie do udziału w sprawie po stronie pozwanej Skmbu Państwa, z drugiej zaś' zarzuca orzeczeniu sądu I instancji, ze sędzia w wypadku umyślnego naruszenia dobr osobistych, co zdaniem powoda nastąpiło w sprawie VI S 15! 10, winien odpowiadać osobiście. Rozpoznaj ąc apelację powoda nalezy zacząć od omowienia zarzutow najdalej idących, mianowicie tych, ktore w efekcie uwzględnienia spowodowałyby niewazność postępowania, to jest zarzutow naruszenia art. 379 pkt 2 k.p.c., art. 329 pkt 5 k.p.c. i art. 379 pkt 6 k.p.c. Przede wszystkim w zaden sposob nie mozna podzielić zarzutu dotyczącego naruszenia art. 39? pkt 2 k.p.c. przez ograniczone kontakty pomiędzy powodem a jego pełnomocnikiem z r.u'zędu w toku niniejszego postępowania. Jak wynikaz karty 86 akt w- dniu 1? listopada 2011 r. wpłynęło do akt sprawy pismo z dnia' 15 listopada 2011 r., w ktorym Okręgowa Rada Adwokacka w Z. informowała sąd _o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu dla powoda. Brak jest podstaw do "uznania, ze do umocowania adw. D. M. w charakterze pełnomocnika z urzędu dla powoda wdarły się jakiekolwiek nieprawidłowości. Ponadto sposob sfonnułowania powyzszego zarzutu skłania do wniosku, ze w istocie swej powod stoi na stanowisku, ze przez brak kontaktu czy tez ograniczony kontakt pomiędzy nim a pełnomocnikiem naruszone zostało jego prawo do obrony (art. 39? pkt 5 k.p.c.), bo w efekcie, gdyby były powiadomiony o terminie rozprawy i stawił się, to mogłby przez uzyskanie pouczeń od sądu dokonać podjęcia stosowanych czynności procesowych i zapobiec przegraniu sprawy. Rowniez _w tym zakresie nie mozna uznać słuszności zarzutu. ` Jak wynika z akt zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2011 r. (karta 87 akt) wyznaczono termin rozprawy na dzień 27 stycznia 2012 r. O 'terminie tym pełnomocnik powoda był powiadomiony w dniu 23 grudnia 2011 r. (k. 54). ._ W tej sytuacji, zwłaszcza gdy nie było wnioskowanego dowodu z przesłuchania :Sr powoda w charakterze strony, nie było potrzeby zawiadomienia powoda o terminie rozprawy. Ponadto 'gdyby powod faktycznie był zainteresowany uczestnictwem w-:niej mogł zastrzec \ --- STRONA 9 --- swojemu pełnomocnikowi (fakt kontaktu z pełnomocnikiem powod" potwierdza w apelacji), aby ten powiadamiał go o terminach rozprawy. Nadto nie było przeszkód aby powod uzyskał informację zwracając się bezpośrednio do sądu. . . Na rozprawie w dniu 2? stycznia 2012 r. był obecny pełnomocnik powoda, ktory podtrzymał w całości jego stanowisko i nie składał wnioskow dowodowych (k. 54 akt). Przyponmieć nalezy, że powod w pozwie rowniez takich wnioskow dowodowych nie składał._ Zgodnie z art. 5 k.p.c., w razie uzasadnionej potrzeby sąd moze udzielić stronom i uczestnikom postępowania występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych. Wedle art. 212 k.p.c. w razie uzasadnionej potrzeby sąd moze udzielić stronom niezbędnych pouczeń, a .stosownie do okoliczności zwraca im uwagę na celowość ustanowienia pełnomocnika procesowego. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w swym wyroku z dnia 7 listopada 2007 r. (Ii CSK 236«'0?, LEX nr 490414 ) problematyka niewazności postępowania ze względu na pozbawienie strony mozności obrony jej praw znajduje odzwierciedlenie _w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego, w ktorym przyjmuje się, ze niemożność obrony zachodzi wowczas, gdy'"w postępowaniu sądowym poz'bawiono stronę, wbrew jej woli, całkowitej mozności podejmowania lub świadomego zaniechania czynności procesowych zmierzających do ochrony jej sfery prawnej. Nie ma przy tym znaczenia z czyjego powodu pozbawienie mozności obrony nastąpiło, tj. czy było to efektem działania sądu, strony przeciwnej, czy też osoby trzeciej. Jednocześnie przyjmuje się, ze pozbawienie mozności obrony zachodzi w sytuacji gdy strona została pozbawiona uprawnień procesowych wskutek wadliwego postępowania imirego podmiotu, a nie wtedy gdy strona na skutek własnego działania z uprawnień tych nie skorzystała, (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 1.961 r., 3 CR 953,160, Nowe Prawo 1963 nr 1, s. 112; wyrok Sądu Najwyższego z dnia-20 stycznia 1966 r., ll PR 371f65 OSNCP' 1966 nr 10, poz. 172;. wyrok Sądu Najwyższego ż dnia 2? maja 1999 r., ll CKN 31S!93, niepublikowany; wyrok SN z dnia 9 stycznia 2001 r., II CKN 1211.f'00, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia S marca 2002 r., III CKN 461f'99, niepubl.; wyrok SN z dnia 28 stycznia 2004 r., IV CK 418f02, niepubl.; postanowienie SN z dnia 17 lutego 2004 r., 111 CK 226f02, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., 11 UK 271/04, OSNP 2006, ru' 5-6, poz. 95; postanowienie SN z dnia 17 lutego 2004 r., III CK 226/02, niep-ub1.). _ ` Jak trafnie zwrocił na to uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 sierpnia zöoo 1:., 111 cr<;N starac, raiapabr.) art. s r<.p.‹=. msza miaa`zaaasa¬a-aria wyłącznie- w sytuacji, gdy tego wymaga ochrona praw procesowych strony. Omawiany .-. . ¬. ¬. --- STRONA 10 --- przepis, a także art. 212 k.p.c., nie może byo rozciągnięty na sferę przysługującej stronie uprawnień bądż roszczeń przewidzianych w przepisach prawa materialnego i sposobu ich realizacji. Przewidziany w tych przepisach obowiązek - mogący łagodzio działanie w postępowaniu cywilnym zasady ignorantia iuris nocet - jest wyrazem umiarkowanego w tym postępowaniu formaliżmu. Nie może jednakże prowadzić - zzachwianiem elementarnych zasad procesu cywilnego - do udzielania przez sądy pomocy wf skutecznej realizacji roszczeń przez stronę zgłoszonych. Naruszenie art. 5 i art. 212 k.p.c. przez nieudzielenie stronie pouczeń co do czynności procesowych, nie powoduje nieważności postępowania, lecz moze być 'uchybieniem inogącym mieo wpływ na wynik sprawy, jezeli in concreto zachodziła potrzeba udzielenia stronie stosownych pouczeń (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 1997 r., I CKN 336!9?, Prok. i Pr. 1993, nr 7-3, poz. 43). są-a Najwyższy W paaaiawiaaia z ania 2 iipaa zoos' I. (V osk asnos, Lex af 627260) stwierdził, ze sposob udzielania pouczeń musi byo dostosowany do zdolności percepcyjnych strony, a stwierdzenie, że jej nieporadnośo jest tak duża, iż. nie pomyala na samodzielne wykorzystanie udzielanych wskazowek, powinno prowadzic do zwrocenia stronie uwagi na potrzebę skorzystania z fachowej pomocy i wyjaśnienia zasad uzyskania iakiej pomocyzurżęudu. ' , ' Analizując akta sprawy należy stwierdzio, że skoro powod działał przez fachowego pełnomocnika nie było potrzeby udzielania mu pouczeń, a nadto powiadomienia go o rozprawie, co jest zgodne z treścią art. 133 § 3 k.p.c., wedle ktorego jeżeli ustanowiono pełnomocnika procesowego lub osobę upowaniioną do odbioru pism sądowych, doręczenia należy dokonao tym osobom. -Na koniec omowienia tej kwestii jeszcze raz nalezy podkreślio, ze brak- stosownych pouczeń, np. w zakresie mozliwości pozwania imiego podmiotu można byłoby uznao za naruszenie art. 5 k.p.c. czy art. 212 k.p.c. mające wpływ na wynik- sprawy tylko w szczegolnych, wyjątkowych okolicznościach, kiedy to strona działająca bez profesjonalnego pełnomocnika wykazywałaby się znaczną nieporadnością i w efekcie powstałaby w postępowaniu sądowym, wbrew "woli powoda, sytuacja całkowitej niemożności podejmowania, albo świadomego zaniechania czynności zmierzających do ochrony jego sfery prawnej. Takiej sytuacji nie było w niniejszym postępowaniu. ._ , --- STRONA 11 --- Nadto nie mozna uznao za zasadny zarzut naruszenia art. 39? pkt 6 k.p.c. przez to, że w sprawie, ktorej przedmiotem było naruszenie dobr osobistych powoda, orzekał sąd rejonowy jako sąd I instancji. f Wskazać należy, że powod w niniejszej sprawie dochodził roszczeń majątkowych związanych z naruszeniem dobr osobistych. -~ _ _ Kwestią właściwości sądu do rozpoznania w pierwszej instancji roszczenia majątkowego, wynikającego z naruszenia dobr osobistych, zajmował się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 pażdziemika 2ÜÜ6 r. I PZP 3f2ÜÜ6 (OSNP 2002, nr 11 - 12, poz. 151), stwierdzając w niej, że właściwość tę określa się na podstawie art. 17 pkt 4 k.p.c. W obszernym uzasadnieniu tego orzeczenia odwołał się m.in. do argumentacji Sądu Najwyższego, zawartej w uchwale siedmiu sędziow z dnia 26 czerwca 1935 r., Ill CZP 2"ƒ'f35 (OSNCP 1935, nr 12, poz. 135), mającej moc zasady prawnej, w ktorej zaprezentowano podobne stanowisko prawne. Wskazał, że naruszenie dobra osobistego może uzasadniać wystąpienie z roszczeniami zarowno o charakterze majątkowym, jaki nie majątkowym. Jeśli poszkodowany występuje z roszczeniem o charakterze niemaj ątkowym bądź - jednocześnie - z niemajątkowym i majątkowym, to sprawa należy do właściwości rzeczowej sądu okręgowego na podstawie art. 1? pkt l k.p.c. Jeżeli jednak poszkodowany domaga się wyłącznie ochrony o charakterze majątkowym, np. występuje jedynie z roszczeniem o zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, wowczas właściwość rzeczową sądu okręgowego uzasadnia jedynie art. 1? pkt 4 k.p.c. Zgodnie zaś z tym przepisem do właściwości rzeczowej sądu okręgowego należą sprawy o prawa majątkowe, 'w ktorych wartość przedmiotu sporu przewyższa siedemdziesiąt pięć tysięcy zł. Zatem skoro żądanie powoda w niniejszej sprawie nie przekraczało powyższej wartości przedmiotu sporu rozpoznanie sprawy niniejszej w pierwszej instancji przez Sąd Rejonowy w Z. było prawidłowe. Nieuwzględnienie zarzutow nieważności postępowania czyni aktualnym potrzebę rozważenia pozostałych zarzutow dotyczących naruszenia prawa procesowego i materialnego. Brak podstaw do umiania, że przy rozpoznaniu sprawy doszło do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodow według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W przepisie .'__ tym wyrażono jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, czyli zasadę swobodnej oceny dowodow. Stosując tę regułę sąd orzekający ocenia wiarygodność dowodow, czyli decyduje -o tym, czy określony środek dowodowy ze względu na jego indywidualne cechy-i ¬. »-1. --- STRONA 12 --- obiektywne okoliczności, zasługuje na wiarę, czy też nie. W ramach tej reguły sąd ocenia też moc dowodową, czyli siłę przekonania, jaką uzyskał sąd wskutek przeprowadzenia określonych dowodow o istnieniu lub nieistnieniu faktu, ktorego on dotyczy. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 września 2005 roku ll CK 59/2005 (Lex Polonica nr 337070). Sąd ten uznał także, iż granice swobodnej oceny dowodow -wyznaczają: obowiązek wyprowadzenia przez sąd z zebranego materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych, ramy proceduralne, poziom świadomości prawnej sędziego oraz dominujące poglądy na sądowe stosowanie prawa. Swobodna ocena dowodow dokonywana ¬. jest przez pryzmat własnych przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego zasobu doświadczeń życiowych. Uwzględnia wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według ktorych sąd w sposob bezstrormy, racjonalny i wszechstromiy rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środkow dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materialu dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 14 grudnia 2006 roku w sprawie I UK 161/2006, Lez Polonica nr 1422235, Rzeczpospolita 20071112? str. C5). - Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w kwestii przekroczenia granic swobodnej oceny dowodow uznając, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie' poprawne 'i zgodne z zasadami' doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodow nie narusza zasady swobodnej oceny dowodow przewidzianej w art..233 § 1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć rownie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmiemie (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 14 marca 2006 r., 1 UK 159/2005, Les: Polonica nr 1912663). Podobny pogląd sąd ten wyraził w wyroku z dnia 21 pażdziernika 2005 roku w sprawie lll CK ?3f2005 (Lek Polonica ru' 1625346) stwierdzając, że same, nawet poważne, wątpliwości co do- trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice J . zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiermego stanowiska. Norma przepisu 233 § l k.p.c. zawiera jednoznaczny i nie doznający wyjątku nakaz, aby ocena wyrażona w aspekcie wiarygodności była dokonana na podstawie wszechstronnego f rozważenia zebranego w sprawie materiału, po drugie nakazuje uwzględnienie wszyfstkich dowodow przeprowadzonych w sprawie, po trzecie wymaga skonkrety-zowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczegolnych dowodow mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, po czwarte wymaga przytoczenia.jednoznacznego kryteritnn oraz --- STRONA 13 --- '|. merytorycznych i rzeczowych argumentow mających w sposob-przekonujący potwierdzić trafność dokonanej oceny w przedmiocie uznania dowodow za wiarygodne lub ich zdyskwalifikowania. Ustalenia faktyczne w oparciu o tak ocenione dowody nie mogą wykazywać błędow tak faktycznych tzn. nie mogą być sprzeczne z -treścią dowodow; jak i logicznych (błędności roztnnowania i wnioskowania). . . Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że sąd pierwszej instancji wyciągnął ze zgromadzonego materiału dowodowego właściwe wnioski. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § l k.p.c. konieczne jest wskazanie przyczyn, dla ktorych ocena dowodow nie spełnia kryteríow określonych w ustawie. Skarżący powinien więc określić jakie dowody i z naruszeniem jakich kryteriow sąd uznał za wiarygodne i mające moc dowodową lub pozbawione takiej mocy i wiarygodności. ' Wymogow tych nie spełnia wniesiona apelacja, poprzestając w uzasadnieniu omawianej podstawy na stwierdzeifiiu, że wbrew twierdzeniom sądu I instancji, podał w skardze jakie czynności uważał za przewlekłe. Podkreślić należy, że powod w sprawie nie wypełnił swojego obowiązku wynikającego z art. 6 k.c. Powyższy przepis wskaz.uje, że ciężm udowcdnienia faktu spoczywa na osobie, ktora z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z tym przepisem na powodzie spoczywał ciężar wykazania przesłanek odpowiedzialności pozwanego, w tym istnienia związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem, które spowodowało szkodę czy też naruszenie jego dobr osobistych. Zarowno w pozwie, jak i w toku postępowania powod nie wskazał wprost jakichkolwiek dowodow. Nadto powyższy zarzut sprowadza się do kolejnej polemiki z treści orzeczenia zapadłego w sprawie VI S ł5f10 Sądu Okręgowego w Z. w dniu 13 czerwca 2010 r. Na podkreślenie zasługuje fakt, że w uzasadnieniu powyższego postanowienia nie stwierdzono, że powod nie wskazał jakie czynności egzekucyjne komomik podjął wadliwie, przewlekle lub też, jakich nie podjął, choć miał taki obowiązek. Podniesiono jedynie, że powod nie wskazał ich w sposob precyzyjny. Takie też stwierdzenie znalazło się w uzasadnieniu zaskarżonego .- * . orzeczenia. ' Ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest pełna, wyczerpująca i należycie uzasadniona. Nie jest prawdą, że sąd pomijał dowody wskazane przez wnioskodawczynię, natomiast z pewnością nie zawsze wyciągał z nich te same wnioski. Należy pamiętać, że sąd nie ocenia każdego z dowodow z osobna, ale ma ustawowy nakaz dokonywania oceny ,,na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału”. Tak też się stało w niniejszejsprawie. - . --- STRONA 14 --- Nie można sie doszukać w sprawie naruszenia art. 194 § 1 k.p.c. w zw. z art. 5 k.p.c. i art. 212 k.p.c. _ I _- Rozważana na temat możliwości naruszenia w sprawie art. 5 k.p.c. i art. 212 k.p.c. przeprowadzono już wyżej, przy okazji analizy zarzutu naruszenia art. 379 -pkt S k.p.c. Odnośnie art. 194 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że zgodnie z art. 391 § 1 k.p.c. przepis art. 194 k.p.c. nie ma zastosowania w postępowaniu apeiacyjnyrn, w ktorym obowiązuje zasada niezmienności stron postępowania w stosunku do stanu, ktory istniał w chwili zamknięcia ¬. rozprawy przed sądem pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji z uwagi na zakres swojej kognicji, określony art. 323 § 1 k.p.c., może jedynie ocenie prawidłowość: wykładni i zastosowania czy niezastosowania przez sąd pierwszej instancji art. _ 194 § I k.p.c., gdy zarzut naruszenia tego przepisu zostanie podniesiony w apelacji. Nie ulega wątpliwości, że stosowny wniosek o wezwaniu do udziału w sprawie Skarbu Państwa nie został złożony. Natomiast nic nie stało na przeszkodzie, aby powod czy też jego pełnomocnik taki wniosek złożyli w toku postepowania przed sądem I instancji. Brak był podstaw aby o terminie rozprawy powiadomić powoda, skoro działał on przez swojego profesjonalnego pehiomocnika (art. 133 § 3 k.p.c.). ` _ W świetle powyższych rozważań brak też podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego re"gu1ują_cego` kwestie naruszenia dobr osobistych `("art.' 23 k.c. i art." 24 k.c.) oraz przepisów regulujących odpowiedzialność Skarbu Panstwa za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej podczas wydawania orzeczenia (art. 41? § 1 k.c. i art. 4171 § 2 k.c.). Jak wynika z treści pozywa, co zostało potwierdzone w apelacji powod doohodził ;af niniejszej sprawie roszczeń pieniężnych w związku z naruszeniem dobr osobistych i doznanej szkody w związku z wydaniem miedzy innym przez pozwanego 'orzeczenia w sprawie VI S 15!1 Ü. Zatem do powyższego miało dojść przy wykonywaniu przez pozwanego powierzonych mu czyrmości sedziowskich w zakresie jurysdykcji. Ochrona dobr osobistych w jej sferze niemajątkowej została uregulowana w miarę wyczerpujące przepisami art. 23 k.c. i art. 24 k.c. Zgodnie z ich treścią, bezprawne naruszenie dobr osobistych rodzi po stronie pokrzywdzonego w stosunku do osoby, ktora dopuściła się tego "' naruszenia, roszczenie niemajątkowe mające na celu usunięcie wszystkich powstałych z tego tytułu skutków. W kilku orzeczeniach Sąd Najwyższy' rozważał, czy naruszający cudze dobra osobiste _--może w procesie o ochronę tych dobr bronić się zarzutem działania w imieniu osoby trzeciej; i -ze skutkami dla tej osoby. Został przy tym wyrażony jednolity pogląd, że kto . ' '*- Í f --- STRONA 15 --- narusza dobro osobiste innej osoby, nie może skutecznie bronio się tym, że działał nie we własnym imieniu, lecz w imieniu i na rzecz osoby trzeciej. W takim wypadku stroną pozwaną w rocesie o ochron dobr osobist ch może b o zarowno osoba bez ośrednio do uszcza` ca P 9 Y Y P P się naruszenia, jak i osoba (jednostka), ktorą ona reprezentowała (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1972 r_. 1 PR 352.52 OSNCP 19'?3.f6, poz. 115 oraz wyrokSądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1980 r. 11" CR 4í"5ł80 ÜSNCP 198119, poz. 170). Sąd Najwyższy wyraził nadto zapatrywanie, że rownież funkcjonariusz państwowy, ktory przy samodzielnym wykonywaniu czynności powierzonych mu przez przełożonego naruszył dobro osobiste innej osoby, nie może podnosio skutecznie w swej obronie, że działał w imieniu i ze skutkami dla zatrudniającego go organu administracji państwowej, zwłaszcza że reguły rządzące odpowiedzialnością za szkodę majątkową wyrządzoną czynem niedozwolonym (art. 417, 430 k.c.) nie mają w takim wypadku zastosowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 pażdziernika 1983 _1'. II CR 292f33 ÜSPi1<L4i 1985111, poz. 3). I Przedstawione powyżej poglądy nie mogą jednak rzutowao na ocenę sprawy niniejszej, bowiem powod przedstawił w .niej pod osąd konkretną czynność pozwanego sędziego dokonaną w ramach postępowania sądowego przy rozstrzygania konkretnej sprawy. Ta zaś czynność, jako wyraz sprawowania funkcji jurysdykcyjnej wszak nie może byo wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia sądowego jest czynnością jurysdykcyjną, pozostaje pod szczegolną ochroną przepisow prawa tworzących gwarancje sędziowskiej niezawisłości, zasady konstytucyjnej (art. 62 Konstytucji RP) rozwiniętej w ustawie z dnia 27 lipca 2001 _r. Prawo o ustroju sądow powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze z:rn.). Jednym z podstawowych elementow gwarancji niezawisłości sędziowskiej jest model odpowiedzialności dyscyplinarnej, ktorej zakres i zasady stanowią istotny wyrożnik urzędu sędziego, zajmującego wśrod fimkcjonariuszy państwowych pozycję wyjątkową. Obok kilku innych funkcji postępowanie dyscyplinarne spełnia także ważną funkcję ochronną, co oznacza, że tylko w ramach tego postępowania można stawiać sędziemu zarzuty uchybienia godności bądż innego przewinienia służbowego. Sądownictwo dyscyplinarne - osadzone na tle całego ustroju sądow powszechnych - ma zatem przede wszystkim osłaniać sędziow przed pochopnymi posądzeniami oraz zarzutami wymierzonymi w 'niezawisłośo i niezależność. ich jurysdykcji. .- _ ' ” W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie może być wątpliwości, że wytykając pozwanemu działanie bezprawne, jakim zawsze jest naruszenie dobr osobistych, powod zarzuca mu przewinienie służbowe, względnie uchybienie godności urzędu sędziowskiego. Jest bowiem oczywiste, że spełniającswe funkcje sędzia powinien postępować zgodnie z" --- STRONA 16 --- Í. prawem, zasadami godności i uczciwości oraz z uznawanymi powszeclmie obyczajami, unikając wszystkiego, co mogłoby przynieśo ujmę sprawowanemu urzędowi oraz osłabiao zaufanie do bezstronności sędziego. Uchybienie tym powinnościom stanowi wykroczenie służbowe, ktorego popełnienie - zgodnie z poczynioną wyżej uwagą -› może być zarzucone i rozpoznane wyłącznie w trybie postępowania dyscypłinarnego (art. 107 i nast. ustawy z dnia 27 'lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądow powszechnych). Uzasadniony-jest zatem wniosek, że ze względu na zasadę niezawisłości oraz stojące na jej straży gwarancje ustawowe, wyłączone jest zarzucanie sędziemu dopuszczenia się naruszenia dobr osobistych przy wykonywaniu czymiości jurysdykcyjnych w imtym postępowaniu niż postępowanie dyscypliname uregulowane w przepisach ustawy Prawo o ustroju sądow powszechnych. Oznacza to brak legitymacji biernej sędziego w sprawie cywilnej o ochronę dobr osobistych naruszonych przy wykonywaniu czymiości orzeczniczych (por. wyrok Sąd Najwyższego z dnia 3 lutego 1991 r., I CR 791790, LEX m 9050). ' ' Te same uwagi odnoszą się do ewentualnej odpowiedzialności sędziego z tytułu wyrządzonej przez niego szkody podczas wykonywania czynności jurysdykcyjnych. Dodać do nich trzeba, że zgodnie z art. 120 § 1 k.p. w razie wyrządzenia przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązkow pracowniczych osobie trzeciej, zobowiązany do naprawienia .szkody jest wyłącznie pracodawca. W judykaturze zostało przyjęte - i Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę pogląd ten podziela - że obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przez pracownika osobie trzeciej nie obciąża zakładu pracy, gdy wyrządzenie tej szkody nastąpiło jedynie przy sposobności zatrudnienia w zakładzie pracy, tj. nie przy wykonywaniu powierzonych pracownikowi zadań w stosunku pracy [zob. ¬. |'- np. uchwały SN (7) - zasady prawne: z 16 X 1976 r., 111 CZP 33f'76 (OSN 1977, z."6, poz. 76), z 12 V1 1996 r., III CZP 5776 (OSN 1977, z. 4, poz. 61) oraz wyroki SN: z 30 V 1930 r., 1 CR l39f30, I CR 139f30 (OSPiKA 1931, z. 9, poz. 163), z 15 Ill 1976 r., IV CR 63.176 (OSN 1977, z. 1, poz. 12), z 1911 1976 r., III PR 2l;'76 (Pi.'-ZS 1977, Nr 10, s. 63), z 19 V1 1975 r., V PRN 2775 (OSN 1976, z. 4, poz; 70), z 25 11 1975 r., Il PR 302f'74 (PiZS 1976, Nr 2, s." 56)]. Jest w sprawie bezsporne, że pozwany, według skarżącego, miał się spowodować szkodę przy wykonywaniu czynności jurysdykcyjnych. Szkoda zatem miała powstać przy wykonywaniu obowiązkow pracowniczych. . Co do mozliwości naruszenia przez sąd 1 instancji przepisow regulujących | . ._. '. odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicmrej podczas wydawania orzeczenia (art. 417 § 1 k.c. i art. 4171 § 2 k.c.) stwierdzić należy, - że rozważania Sądu Rejonowego w Z. zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego | '\. --- STRONA 17 --- orzeczenia w całości są trafne, Sąd Okręgowy w G. podziela powołane tam stanowisko Sądu Najwyższego i doktryny. Unikając zbędnych powtorzeń przypomnieć jedynie należy, że w wyżej opisanych sytuacjach odpowiedzialnym za szkodę jest Skarb Panstwa, tymczasem powod pozwał osobę, ktora jego zdaniem miała dopuścić się naruszeń wskazanych w art. 417 § 1 k.c. i art. 4171 § 2 k.c., czyli sędziego wspołorzekającego w sprawie. . . Poczynione wyżej uwagi oraz przytoczone argumenty prowadzą do wniosku, że zaskarżony wyrok, oddalający powodztwo skierowane bezpośrednio przeciwko sędziemu, jest trafny zaś zarzuty formułowane w apelacji nie są w stanie tej trafności podważyć. Jeśli nawet bowiem Sąd Rejonowy w Z. dopuścił się sugerowanych przez skarżącego uchybień (innych niż przewidzianych w art. 379 k.p.c.), to i tak nie miały one i mieć nie mogły wpływu na treść wyroku wobec braku legitymacji biernej pozwanego. Wobec powyższego na podstawie art. 335 k.p.c. oddalono apelację powoda. ' O kosztach związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika powoda z urzędu Sąd Okręgowy w G. orzekł na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. ł pkt 1 i § 2 ust. 3 oraz § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztow nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1343 ze zm.). I Barbara Janiak Robert Bogusz Sebastian Gorecki