Wyrok V ACa 407/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Kato

--- STRONA 1 --- Sygn. akt V ACa 407/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Kurzeja (spr.) Sędziowie: SA Anna Tabak SA Olga Gornowicz-Owczarek Protokolant: Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa S. C. przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Rejonowego w (...) reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa w Warszawie, M. H. i J. D. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku częściowego Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II C 197/10 oddala apelację. V A Ca 407/11 UZASADNIENIE Powódka po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa domagała się zasądzenia na jej rzecz od pozwanych: M. H. i J. D. oraz Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Okręgowego w (...) zadośćuczynienia w kwocie 360.000 zł. W motywach swego żądania podała, że pozwani sędziowie bezprawnie naruszali jej dobra osobiste takie jak: czas, zdrowie i pieniądze w toku postępowań toczących się z jej udziałem przed Sądem Rejonowym w Raciborzu. Pozwana H. --- STRONA 2 --- szykanowała ją i gnębiła, działała stronniczo i niezgodnie z prawem o czym świadczy wydany przez nią wyrok, gdyż został oparty na podstawie kłamstw pozwanego w tej sprawie oraz świadków. Z kolei pozwany D., pełniący funkcję prezesa Sądu, nie sprzeciwiał się takiemu traktowaniu powódki, pomimo składanych przez nią skarg, gdyż łączą go z pozwaną relacje rodzinne. Pozwani wnosili o oddalenie powództwa. Pozwany Skarb Państwa wskazał, ze powódka nie wykazała, że jej bliżej niesprecyzowane dobra osobiste zostały naruszone bezprawnym działaniem pozwanych. Pozwany J. D. zarzucił, że w sprawach, które toczyły się z udziałem powódki zapadły prawomocne wyroki i były poddane kontroli instancyjnej. Wszelkie skargi składane przez powódkę były rozpatrywane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Pozwana podniosła, że niezadowolenie powódki z zapadłych rozstrzygnięć nie może stanowić podstawy dochodzonych przez nią roszczeń, zaś twierdzenia powódki o jej szykanowaniu oraz faworyzowaniu strony przeciwnej nie znajduje potwierdzenia w aktach powołanych przez nią spraw. Zaskarżonym wyrokiem częściowym Sąd Okręgowy oddalił powództwo skierowane przeciwko pozwanym – osobom fizycznym wskazując, że nie są oni legitymowani biernie w procesie. W ocenie Sadu, objęte pozwem roszczenia wiążą się bowiem z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, a za działania i zaniechania sędziów, będących funkcjonariuszami państwowymi odpowiedzialność ponosi bowiem wyłącznie Skarb Państwa na podstawie art. 417 k.c. W apelacji wniesionej od powyższego wyroku powódka zarzucając Sądowi Okręgowemu „brak uczciwości, sprawiedliwości, nierespektowanie obowiązującego prawa i konstytucji, zwłaszcza jej preambuły”, a także lekceważenie powódki i jej „znacznej szkody z bezspornej współwiny pozwanych” domagała się zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku i wydanie wyroku sprawiedliwego i satysfakcjonującego powódkę. Nadto wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka S. P. „na okoliczność potwierdzenia zasadności jej wniosku i apelacji”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Rozważenie zarzutów skarżącej, które sprowadzają się w istocie do zarzutów natury pozaprocesowej należy poprzedzić stwierdzeniem, że w świetle zapatrywań wyrażanych w orzecznictwie i podzielanych przez Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą --- STRONA 3 --- sprawę, działanie funkcjonariusza w ramach kompetencji i na określonej podstawie prawnej nie są jedynymi przesłankami dla wyłączenia bezprawności działania funkcjonariusza publicznego. Niemożność ingerowania przez sąd w treść zapadłych rozstrzygnięć i badania ich zasadności merytorycznej nie może bowiem oznaczać pozbawienia osoby, które dotyczą, ochrony przewidzianej w art. 23 i 24 k.c., w przypadku gdy informacje i oceny zawarte w motywach orzeczeń wykraczają poza materię potrzebną do podjęcia decyzji naruszając dobra osobiste tej osoby (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 2002 r., II CKN 167/01, LEX nr 75353 oraz SA w Warszawie z dnia z dnia 7 sierpnia 2008 r., VI ACa 172/08., OSA 2009/6/35). Nie można zatem podzielić poglądu Sadu pierwszej instancji odnośnie do braku po stronie pozwanych, którym zarzucono naruszenie dóbr osobistych, legitymacji biernej w procesie. Roszczenia powódki są bowiem niewątpliwie wywodzone z art. 448 k.c. w zw. z art. 23 i 24 § 1 k.c., a nie 417 k.c. Nie oznacza to jednak, że powództwo skierowane przeciwko tym pozwanym zasługiwało na uwzględnienie. Z twierdzeń zawartych w pozwie i dalszych pismach procesowych składanych przez skarżącą wynika, że kwestionuje ona zapadłe rozstrzygnięcia w wymienionych przez nią sprawach cywilnych, w których orzekała pozwana oraz obiektywizm tejże pozwanej. Pod adresem pozwanego kieruje natomiast zarzut tolerowania naruszania prawa przez pozwaną z racji wiążących pozwanych więzi rodzinnych. Subiektywne poczucie skarżącej co do sposobu procedowania przez pozwaną nie jest jednakże wystarczające do uznania, że naruszone zostały naruszone dobra osobiste powódki. Skarżąca w kasacji polemizuje z motywami wyroku, jednak sama polemika, bez przedstawienia zarzutów natury procesowej, nie może doprowadzić do uznania jej twierdzeń za wykazane. Jej wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka w postępowaniu apelacyjnym, jako spóźniony, podlegał zaś oddaleniu na podstawie art. 381 k.p.c. Ponieważ pozwani podejmowali działania w ramach porządku prawnego i w granicach zastrzeżonych kompetencji na określonej podstawie prawnej oraz w celu urzędowym i powódka nie wykazała by w swoich działaniach wykroczyli poza materię potrzebną do wydania rozstrzygnięcia, a w przedstawionym chaotycznie stanie faktycznym nie sposób dopatrzyć się naruszenia dóbr osobistych powódki w rozumieniu art. 23 k.c. (to samo dotyczy zaistnienia przesłanki bezprawności z art. 24 k.c.), zarzuty apelacji sprowadzające się w większości do niedopuszczalnych inwektyw pod adresem pozwanych nie mogły odnieść rezultatu, jako pozbawione podstawy prawnej. --- STRONA 4 --- Również wskazywane przez powódkę uchybienia przepisom prawa formalnego w toku przewidzianego przez prawo postępowania nie są równoznaczne z naruszeniem dóbr osobistych także dlatego, że mogły być zwalczane w drodze przysługujących stronie tego postępowania środków zaskarżenia przez wykazanie nieistnienia ustalonego faktu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Z tego też powodu skarżąca nie może się również powoływać na naruszenie jej prawa do rzetelnego procesu zwłaszcza, że w świetle ugruntowanych poglądów orzecznictwa prawo to nie jest dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 k.c.(por. wyrok SN z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 640/09, LEX nr 598758). Z powyższych względów apelacja jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.